Vacatures bij Herken Ouderverstoting

Wat zijn er toch veel beschadigde mensen op deze wereld. En geloof mij, in de wereld van ouderverstoting kan het altijd nog een tandje erger.

Nou zou je zeggen, wat maakt mij dat nou uit! Maar juist op het gebied van ouderverstoting, toch nog de markt van 2 miljard, werkt dit desastreus uit.

Mensen/ ouders die met ouderverstoting te maken krijgen, weten in eerste instantie niet wat hen overkomt. Na complete verbijstering en ongeloof, daalt het besef in dat jij, als ouder, compleet machteloos staat tegen over niet alleen jouw ex, maar ook de rechters en instanties, die compleet meegaan in de drama en roep om aandacht van jouw ex.

Voordat jij het weet zit jij in een mediation traject, op op krukjes bij Kind uit de Knel, loop jij verantwoording af te leggen aan een gezinsvoogd die nog nooit over ouderverstoting heeft gehoord, of wordt jij gedwongen om naar een traject als ouderschap blijft te gaan.

Nou, als je dan nog niet van het padje bent, getraumatiseerd, dan weet ik het ook niet meer.

Om dan blij te zijn met de psychologische testen, die onherroepelijk volgen, is ronduit dom. Besef dat een ouder, die met zoveel onrechtvaardigheid te maken heeft (gehad), een aardige tik heeft gekregen. Diagnoses als PTSS zijn heel normaal. Maar keren dus tegen de verstoten ouder; zie je wel…die is gek!

Het is dus een klus om als nog ouders te vinden die geestelijk overeind blijven. En al helemaal een klus om juist die ouders bereid te krijgen een positief verschil te gaan maken. Immers, ze zijn (nog) niet gek en weten als geen ander in welk wespennest zij zich steken.

Nou kom ik aardig wat ouders tegen die zich in eerste instantie beter voordoen dan dat ze zijn. Goed gebekt en vol kopieer gedrag staan ze vooraan om zogenaamd er iets van te vinden. Wat kopiëren ze? Nou het grenzeloze gedrag van hun ex en diens achterban, maar ook dus het complete achterlijke gedrag van intimideren gezinsvoogden, handelingsonbekwame ouderschapsbemiddelaars en dan zal ik het maar niet hebben over de meest verachtelijke groep; de advocaten en de rechters, die hier niets van willen vinden en juist blij zijn met het Toernooi model.

Deze mensen zeggen dus dat zij graag de belangen willen behartigen in Den Haag. Bij de instanties die meewerken aan ouderverstoting. Deze mensen gaan graag naar congressen. Voor de bitterballen denk ik, want als je dan kijkt naar het verschil dat ze zouden moeten maken, dan springen de tranen in jouw ogen. Maar ondertussen verlaten wij ons wel op dit soort ouders!

Bijvoorbeeld; naar aanleiding van de Divorce Challenge kreeg ik eindelijk mijn ingang; een gesprek met de allerhoogste ambtenaar(directeur-generaal) bij het Ministerie van J&V; de heer Carsten Herstel. Ik heb op aandringen van haar zelf A. H. meegenomen. Zij ging immers ook naar die congressen, gaf aan een verstoten moeder te zijn, een hoop drama. Dus dacht ik samen met haar een stevig gesprek aan te gaan met 1 van de grootste facilitators met betrekking tot ouderverstoting.

Ik heb nog nooit zo’n slecht gesprek gehad. A. vond het fijn om eerst zeker 10 minuten van onze kostbare tijd samen met Carsten het te hebben over de voor – en nadelen van flexplekken. Toen ik dat afkapte en ouderverstoting, met name de rol van de rechtspraak en instanties zoals de Raad van Kinderbescherming, wilde bespreken, liep ik tegen mijn eigen ‘ collega’ aan…Zij wuifde het weg, bagatelliseerde de boel en na 3 kwartier stond ik ontgoocheld buiten. 

Ik heb alsnog mijn punt gemaakt, door een blog te schrijven en mijn punten te mailen naar het Ministerie. Uiteraard haalde ik haar naam aan. Je bent toch ‘ eigenaar’ van hetgeen wat je zegt? Je neemt toch wel jouw verantwoordelijkheid als je zonodig daar aan tafel wilt zitten?!

Nou deze dame dreigde met advocaten en wat al niet meer als ik niet meteen haar naam zou weghalen. Ik begreep er niets van.

Totdat ik mij realiseerde dat er dus altijd meerdere kanten aan het verhaal zitten. Natuurlijk wil zij niet dat haar volwassen kinderen terug kunnen lezen dat zij zogenaamd slachtoffer is van ouderverstoting. Want dat is zij niet. Ja, ze is verstoten, mocht niet op het huwelijk van haar zoon komen, maar kijken naar haar eigen gedrag en rol, was een stap te ver. Dat zij niet welkom is, ligt aan haar ex. Zo simpel is het…dus niet….

Ik ben haar nog tegen gekomen hoor, op de diverse bijeenkomsten, is druk bezig met 1 of andere nieuwe jeugdzorg organisatie (geloof mij, kansloos, oude wijn in nieuwe zakken). Zie hier haar belang en dus niet het belang voor al die ouders en kinderen die elkaar moeten missen.

En ondanks het feit dat ik haar zo af en toe zie, druk lobbyend, ik zie haar gelukkig niet (meer) op die plekken waar het er echt toe doet. Sterker nog, zo iemand aan tafel en ik loop weg.

Nu is zo’n dame helemaal niets in vergelijking tot aardig wat ouders die naar aanleiding van onze publiciteit en handelen graag tegen ons aanschurken, met het idee, dat het hen zaak ten goed zal komen. 

Deze zijn nog veel gevaarlijker, daar zij er emotioneel veel te diep in zitten en eigenlijk alleen maar bezig zijn hun eigen zaak te dienen. 

Deze ouders hebben er een handje van op elk congres of bijeenkomst iemand zo ver te krijgen dat zij persoonlijk een brief schrijven of die persoon helpen bij hun zaak. Maar deze ervaring delen met het grotere publiek?! Mooi niet.

Als ik zo iemand daarop wijs, dan gaat die persoon andere mensen erbij halen om bijvoorbeeld mij in een kwaad daglicht te stellen. Met een E. van der W. heb ik een zeer onsmakelijke situatie achter de rug. Ik moet het hem nageven, hij vindt elke keer weer mensen die hij aan het werk kan zetten. Punt is dat dit soort beschadigde mensen fouten maken. Ze bedanken hun helpers niet. Wel nee, ze schofferen dit soort lui, want zodra de boodschap anders klinkt dan dat zij willen horen, is het klaar met die persoon. Dit soort shoppers zijn gevaarlijk; zij geven de professionals de ruimte om te roepen dat wij allemaal gekkies zijn. Niet mee te werken. Dus dat het ook geen zin heeft om met dit soort lui in gesprek te gaan; ze kunnen het immers niet.

Dit soort ouders zitten ook enkel op hun eigen stokpaardjes! Eigen inzicht in eigen handelen is een brug te ver. Laat staan een gezonde discussie aangaan op basis van feiten. Om dat te doen moet je naar elkaar luisteren en dat is voor dit soort ouders te veel gevraagd.

Nou staan ze vooraan om als excuus aan te geven dat ze al zo veel hebben meegemaakt. Dat het allemaal zo veel is en dat ze niet weten hoe ze verder moeten, hoe ze dit gaan overleven…. Drama! Een schreeuw om aandacht, want passende oplossingen, een andere houding in de rechtbank (en wat doe je daar jaar na jaar na jaar?!) , een andere houding naar jouw ex of diens omgeving, of op zijn minst een ander gedrag richting jouw kind, is veel te veel gevraagd.

Nee, het moet anders en wel op de manier zoals hij/zij dat ziet/wilt. Dat gaat dus niet gebeuren en de deur valt dicht.

Daar plukken wij dus de wrange vruchten van.

Net zo goed als al die ouders die er prat op gaan vanaf het eerste uur betrokken te zijn. Ga je diep schamen! Hoe durf jij met droge ogen bij mij te beweren dat jij bij de eerste congressen al aanwezig was (1999) of, erger, dat jij zelf, met de nodige subsidie zelfs een congres hebt georganiseerd, terwijl er niets ten goede is veranderd. Nee, het is er juist slechter op geworden. Waar was jij al die jaren????

En nog steeds doen dit soort ouders zogenaamd hun best. Sommigen wonen zo dicht bij de Ministeries dat ze zo waar het raam binnen kijken, maar uit de stoel, naar beneden lopen en aan de deur rammelen met de opmerking dat het niet bij woorden mag blijven, is wederom te veel gevraagd. Het moet wel leuk blijven he! Zo kan het dus zijn dat er mensen zijn zoals een S. B., maar ook lui van het Vader Kennis Centrum, vooraan staan om interessant te doen, maar vervolgens niet doorpakken als het erop aan komt. Hoe moeilijk is het op de druk op te voeren bij het NJI? Maar zelfs dat is te veel gevraagd.

Jaren lange dialoog heeft ons deze ellende opgeleverd. Aardig gevonden willen worden, heeft ons in deze situatie gebracht en ik vind dit hoogst kwalijk.

Bij ouderverstoting moet je stelling nemen, moet je  zo’n ambtenaar bewust maken van de consequenties van nalatig gedrag. En dat niet alleen, je zult het ook moeten doen, het uitvoeren. Het grootste compliment kregen wij 2 weken geleden; pas na het ontstaan van Herken Ouderverstoting, komt er nu een klein beetje beweging. Van de mensen die graag het verschil willen maken, krijgen wij dus het advies om onverminderd de druk erop te houden, waarbij dus name and shame werkt en hoe!

De afgelopen jaren zijn wij van alle kanten benaderd. Ivor Brinkman zou mij helpen bij het opzetten van een stichting. Kleine moeite. Maar als het erop aan komt, toch maar niet. Ja, graag onze naam, maar niet met mij!!!! Ik ben te uitgesproken….. Het spelletje dat zo iemand dan probeert te spelen en vooral dan de verontwaardigde houding als ik hen daarop wijs is stuitend.

En ach, hij is echt niet de enige. Bijna alle clubjes, van het VaderKennisCenrum tot het Huis van Hereniging en alles ertussen, ze hebben mij allemaal gevraagd ons tot hen toe te voegen…Maar als voorwaarde dan wel de toon aan te passen. Bizar!

Ik snap het wel; zij krijgen de nodige subsidie en langs alle wegen zullen de instanties (lees; het Ministerie) er alles aan doen om onze boodschap te bagataliseren. Natuurlijk proberen ze ons in te lijven. Maar waarom zouden wij dat doen, als wij kijken naar het positieve verschil dat zij in het verleden of nu hebben gemaakt? Waarom zouden wij ons aansluiten bij een taskforce, die gecharmeerd is van een Marieke Lips, de Kinderbehartiger, als je met ouderverstoting te maken hebt? Maar hoe gevaarlijk is dit dus? Als een taskforce naar de pijpen van de markt van 2 miljard gaat dansen? Als een taskforce in de verhaaltjes van de kinderbehartigers trapt en daardoor niet meer uitgesproken durft op te treden?

Hoe gevaarlijk is het dit soort lui de ruimte te geven in Den Haag? Want als dit soort ideeën voet aan de grond krijgen in Den Haag, zitten wij binnenkort met de zoveelste ramp die we moeten bestrijden. 

En ja, gelukkig tref ik een paar ouders die het wel aangaan. Patrick Damhuis richting de Raad van Kinderbescherming, mijn petje af! Een Richard van Halen, die op zijn manier, toch iets vindt van Jeugdzorg. 

En wat zijn wij blij met een paar ouders, die anoniem willen blijven, maar ons enorm helpen op het juridische gebied, of de ICT, of op jeugdzorg gebied.

Al met al staat Herken Ouderverstoting echt open voor ouders die wel het verschil durven en kunnen maken, maar waar zijn die?! Waar zijn de ouders die overstijgend het gesprek aan kunnen gaan? Die keihard zich durven uit te spreken en de veroorzakers verantwoordelijk houden?

Die niet, eenmaal op het pluche, met de instanties mee waaien? Die dus niet ‘aardig’ hoeven gevonden te worden? Die niet met hun eigen agenda bezig zijn? Die niet lekker achter hun schermpje de boel bagataliseren? Die netjes algemeen beschaafd Nederlands kunnen praten en schrijven opdat de boodschap overkomt? Die niet bij presentaties, in bij zijn van onze prinses Laurentien gaan schelden zoals kut….. om hun verhaal kracht bij te zetten? (zucht)

Herken ouderverstoting heeft je nodig! Het is zo veel en juist die ouders die zo graag vooraan staan, zorgen er voor dat wij nog meer werk hebben, dan voorheen. Zij gooien de verkeerde kolen op het vuur. Als jij dus niet het verschil kunt of wilt maken, blijf dan weg, want de schade wordt groter en groter!

Maar als jij het aandurft stelling te nemen, de veroorzakers te benoemen en niet bang bent uitgevallen, dan gaan wij graag het gesprek met je aan en kan jij namens ons naar Den Haag, de politiek lastig gaan vallen! 

www.herkenouderverstoting.nl

Advertisements
Vacatures bij Herken Ouderverstoting

Oproep aan alle burgers/ ouders die tegen ouderverstoting zijn! Help ons mee!

Naar aanleiding van het rapport Scheiden zonder schade, 22 februari 2018 gepresenteerd / opgeleverd als actiepuntenlijst door de heer Rouvoet, zijn wij in gesprek gegaan met degenen die nu aan zet zijn en dus de actiepunten moeten uitvoeren.

Te meer daar de heer Rouvoet ons 14 desemen 2017, tijdens de overgang van de Divorce Challenge in/tot het platform Scheiden zonder Schade, ons verzekerde dat wat hem betreft iedereen met ingang van 1 maart 2018 aan de slag kon!

Op zich zijn wij blij met dit rapport, deze actielijst. Als iedereen nu zou gaan doen, wat doe zou moeten doen, dan kan komende – en beginnende ouderverstoting worden bestreden.

Lopende zaken is een heel ander geval, daar dus niets over, maar goed, een begin is er.

Maar daar zit dus het grote probleem. Niemand, geen ketenpartner wil bewegen. Het is weliswaar een actielijst en 1 maart is ons toegezegd, maar feitelijk is er geen termijn  aan de actiepunten verbonden en zo kan dus iedereen nu gewoon overgaan tot de orde van de dag en hun destructieve werk/bijdragen voortzetten. 

De gesprekken die wij met diverse spelers hebben gevoerd zijn ontluisterend !

Ten eerste de rechtspraak, want daar zit de grootste pijn. Er zijn echt wel rechters die het anders willen. Het zelfs zo af en toe doen. Maar deze rechters komen niet ver meer carrière gewijs. Hetgeen wat ze willen en zo af en toe doen, wordt niet gesteund door de rest van de familierechters en zelfs geboycot, uitgesloten. Het is een kwestie van willen en dan doen; afstappen van het toernooi model. Maar de familierechters zijn niet gemotiveerd. Houden het liever bij het vertrouwde. Passen liever hun eigen klemcriteria toe en zetten zo strepen door levens, gewoon omdat het kan. Omdat niemand deze beroepsgroep tot de orde roept. Er is geen publieke verontwaardiging, simpelweg omdat het grote publiek totaal niet weet welke schade deze beroepsgroep de maatschappij aanricht.

Want is het niet alleen het kind dat mishandeld wordt, waar van de identiteitsontwikkeling beschadigd wordt met alle gevolgen van dien later als het kind volwassen is. Het gaat ook om de uitwonende ouder die door de rechter gedwongen wordt mee te helpen/werken aan die kindermishandeling! Wat dit doet met de maatschappij is niet te beschrijven. 200 zelfmoorden per jaar. Ouders die ziek worden. Ouders die zichzelf geestelijk verliezen. Ouders die in de schulden komen, dakloos worden. Maar ook verbitterde ouders, die zich afkeren van de maatschappij. Die het geloof in de rechtspraak en de bijbehorende instanties verliezen. Die geen respect meer kunnen opbrengen voor gezag en autoriteit. Dit alles is ontwrichtend voor de maatschappij. Iets wat professor Hoefnagels al in 2002 voorspelde. Zie hier de puinhopen van het korte termijn, over de schutting gooiende, geen verantwoording nemende spelers anno nu.

De rechtspraak is dus niet gemotiveerd. Voelt zich ook niet aangesproken, immers, de ouders leggen het zelf buiten zichzelf door aan derden een oordeel te vragen. Nou dat kunnen die ouders dan ook krijgen ook!

Alleen die ouders hadden zich misrekend. Die vertrouwden op professionals. In plaats daarvan krijgen ouders om de 3 jaar roulerende rechters, zonder bijscholing of enige affiniteit met jeugd (het mag, maar hoeft niet), die niet hun verantwoording hoeven te nemen. Immers, na een zitting zien ze deze ouders niet meer terug. Zelfs de ‘ uitspraak’ moeten ouders lezen in een beschikking.

Bij het Strafrecht neemt de rechter nog de moeite het vonnis persoonlijk toe te lichten.

Met 10 regels vertelt/schrijft 1 persoon, de familierechter, dat je het gezag verliest op klemcriteria, of dat er een OTS komt, of dat er een onderzoek van de Raad komt, of dat je een traject moet volgen! Het vervolg, de gevolgen zijn voor de volgende rechter.

Het is stuitend dat de rechtspraak niet kan/wil erkennen dat dit echt zo niet kan. Te meer daar het dus een kwestie is van willen en doen!

Heb een sollicitatiecommissie voor Familierechters. Stel bijscholing verplicht. Laat ze langer aanblijven, zeker 2 keer hun periode, zijnde dus 6 jaar. Laat ze verantwoording nemen, maak ze regierechter!

En maak de beschikkingen echt openbaar via rechtspraak.nl, zoals wel in de beschikking staat. Dan kan het publiek zien wat de mores is bij de familierechters. Wellicht dat ze dan wat minder strepen zetten door levens.

Maar het is niet alleen de rechtspraak. Wat te zeggen over al die professionals die toch echt bladzijde 25 ter harte zouden moeten nemen.

Worden nu de huidige opleidingen aangepast? Gaan er bepaalde boeken in de ban? Het mag toch duidelijk zijn dat de identiteitsontwikkeling van een kind belangrijker is dan het verdienmodel van een organisatie?

Gaan alle jeugdzorg werknemers nu op cursus? Gaan ze trainen volgen, iets wat professor Hoefnagels al in 2002 voorstelde?

Voelt deze hele beroepsgroep zich nu aangesproken om af te stappen van de Koninklijke weg/ de opgelegde rust, wetende dat die traumatiserend is voor kind en uitwonende ouder? Dat je er de verstotende ouder ook niet mee helpt, die blijft immers ook vastzitten? Alleen maar verliezers.

Gaan ze leren om een dialoog te voeren met de ouders?

Wij ervaren geen enthousiasme. Eerder een krampachtig vasthouden aan het vertrouwde.

In plaats van hand in eigen boezem krijgen de ouders de verwijten, immers die ouders hebben hun brevet van onvermogen getoond door zich tot hen te wenden.

En dat is natuurlijk ook zo. Wij zijn akkoord gegaan met mediation, met trajecten zoals ouderschap blijft of kind uit de knel, met een OTS. Maar wisten wij veel?! Hadden we maar geweten in welke slangenkuilen wij ons hebben laten sturen.

De ouders ervaren handelingsverlegen en handelingsonbekwame professionals, de goede zijn op een paar handen te tellen. 

Hier hebben wij zelf, ouders een eigen verantwoordelijkheid. Stop met deze onzin! Het belast jouw kind! Sterker, het is contra productief, het is schadelijk voor jouw kind en jouzelf. Waarom zou jij hier aan mee moeten werken?

Stuur ze het rapport scheiden zonder Schade en vraag wanneer ze op cursus gaan!

De druk zal vanuit ons, de ouders moeten komen! 

Tekenend in dit verhaal over jeugdzorg en aanverwante clubjes is de motivatie om de richtlijnen te herschrijven. Het rapport is hier heel duidelijk over. Zelfs over hetgeen in de richtlijnen zou moeten komen staan. Het NJI heeft toestemming (!) gevraagd aan de beroepsverenigingen om die stukken waarin rust wordt gepropagandeerd weg te halen en daarvoor in de plaats te zetten dat dit in ‘ herziening’ is. Het zijn maar een paar woorden, maar die paar woorden, daar gaan ze zeker nog een jaar over doen! In dat jaar is het dus jouw woord tegen de markt van 2 miljard.

Nou kan je natuurlijk wel iedereen spammen met de kennis die je van onze website www.herkenouderverstoting.nl haalt, die jouw argumenten onderbouwen en hen sprakeloos maken! Het zal wel moeten.

De Raad van Kinderbescherming is blij met het rapport. Ze zien een nog grotere rol voor zichzelf. Veel meer aan de voorkant van het proces, letterlijk kregen we te horen; de beste mensen !

Maar wie zijn dan die beste mensen? Zijn die bijgeschoold, is het beleid veranderd of doorgedrongen tot alle raadsonderzoekers en gedragswetenschappers? Het bleef stil…en dat is dus eng. Wij zien namelijk helemaal geen rol meer voor de Raad bij echtscheidingen . Wat is het nut jou te onderwerpen aan een HBO geschoolde raadsonderzoeker die te beroerd is om de vakliteratuur bij te houden? Die bewust handelingsonbekwaam is? Die het eigen ego, subjectiviteit, voor laat gaan op feitelijke waarheidsvinding? Wat gaat de Raad doen tegen alle misstanden binnen hun eigen organisatie, behalve familieopstellingen in de top van de Raad? 

Lees ons verhaal over de Raad van Kinderbescherming op http://www.herkenouderverstoting.nl. Print de verklaring uit en overleg die voordat jij mingesprek gaat. Vraag naar de MASIC. Laat je niet verleiden tot een hij/zij verhaal, maar houdt het op de identiteitsontwikkeling van jouw kind

Komen we bij de advocaten. Daar hebben wij er deze week in 1 keer een hoop van mogen ontmoeten. Wat mij betreft een eenmalige exercitie. Deze beroepsgroep staat nu vooraan als het gaat om het behouden van een rol (lees inkomen) bij echtscheidingen. 

De afgelopen jaren waren zij de grote bron, de grote aangevers/veroorzakers van ouderverstoting, verbergend achter hun beroepscode, maar nu kunnen ze het in 1 keer anders en kan zelfs de beroepscode aangepast worden….zeggen ze.

En terwijl je ze dan ontmoet, loop je weer tegen hun manier van denken aan en tref je pleitbezorgers van de koninklijke weg. Totaal niet snappend wat ouderverstoting is, proberen ze toch de stem van het kind aan te wenden, net zoals de beschuldigingen van mishandeling en misbruik. Ze snappen het niet! Ze willen het niet snappen! Maar ze willen wel hun rol behouden of in ieder geval er iets aan over houden…. In 1 keer zeggen ze dat zij wel die gezinsvertegenwoordiger zouden willen zijn. In 1 keer vinden ze dat zij wel beide ouders tegelijk kunnen vertegenwoordigen, in plaats van elke ouder 1 advocaat.

Wij zien dat dus niet zitten. De integere advocaten daargelaten, die je echt op 2 handen kunt tellen, is de huidige beroepsgroep familierecht advocaten toe aan omscholing of aan het zich toeleggen op andere famillerecht aangelegenheden, dan echtscheiding.

Ook hier zijn wij aanzet, daar deze beroepsgroep natuurlijk alleen maar profiteert van het toernooimodel. Waarom zou deze grote beroepsgroep, die kapitalen verdienen aan onze ellende, nu in 1 keer 180 graden draaien?

Nou, omdat wij er niet meer intrappen. We zijn er klaar mee. Bezoek onze website www.herkenouderverstoting.nl ,lees het stuk over advocaten. En tot de dag dat de rechtspraak mee werkt aan het afschaffen van het toernooimodel zijn wij dus zelf aan zet. Raak hen daar waar het het meeste pijn doet; hun portemonnee. 

Waar wij erg veel moeite mee hebben en goed aansluit op de advocaten, zijn de aasgieren. Daar cirkelen er veel van rond in Den Haag en rondom de gemeenten die de zorg in kopen. Allen/ieder die zeggen een oplossing te hebben, roepen maar wat. Het gros gooit namelijk kolen op het vuur. Wellicht hebben ze goede bedoelingen. Alleen, waar ze voor staan , welke verdien modelletjes ze verkopen, ze zouden eens wat eerlijker naar zichzelf moeten zijn.

Ook hier is publieke verontwaardiging op zijn plaats. Weet dat ‘ iedereen’ met jouw kind mag ‘ werken’ . Dus handelingsonbekwame, of op zijn minst verlegen, want wat hebben ze nou eigenlijk voor positieve invloed, mensen schaden de veiligheid en vervolgens het vertrouwen van onze kinderen. Daarmee dienen deze aasgieren juist degene die we moeten negeren; de verstoter krijgt haar/zijn podium en aandacht! Zo zijn deze aasgieren deel van het probleem geworden.

Maar goed, ook daar ben jij weer bij. Met gezag hoor jij mee te tekenen. Vraag eerst eens naar de toegevoegde waarde. Is die er niet? Teken dan niet. Stop met het vullen van al die rugzakjes want dit gaat onze kinderen nog veel meer schaden dan we voor mogelijk houden. In de toekomst gaan zorgverzekeraars deze personen uit de toegevoegde pakketten weren. Gebaseerd op de afgetopte rugzak die de volwassene nu draagt.

En nu de grootste boosdoeners van allemaal; de Ministeries van J&V en WVS

Wat wij van alle spelers terug kregen was de oproep aan de Ministeries, die zijn nu eerst aan zet. Nou staat zelfs dat in het rapport Scheiden zonder schade; de politiek en de Ministeries zullen er zelf alles aan moeten doen om het rapport te faciliteren. Sterker nog, de ministeries zullen er alles aan moeten doen om alle zaken die nu aan ouderverstoting bijdragen te elimineren.

Maar potverdrie, de Ministeries staan niet te trappelen van ongeduld. Terwijl ze dus heus wel weten wat ze zouden kunnen doen. Gek genoeg zijn het echt niet alleen ouders die klagen. Nee, zelfs het LBIO heeft met de vuist op tafel geslagen; hiervoor mag het LBIO toch niet bedoeld zijn? Het werkt ouderverstoting in de hand! Ook zij willen het dus anders.

Maar het Ministeries bewegen niet. Het Ministerie van J&V drukt niet op de Raad of de rechtspraak om de punten nu uit te voeren. Het ministerie van WVS doet niets met de richtlijnen bij oa het NJI. 

En over de opleidingen zelf hebben deze Ministeries nog niet eens iets te zeggen, dat is voor onderwijs en die heeft daar totaal geen zin in. Er ligt al genoeg op hun bordje.

Feit is wel dat er op die ministeries ambtenaren rondlopen die daar al jaren zitten en al die jaren er weet van hebben. Sommigen hebben zelfs meerdere malen in de camera gekeken, jaren geleden en hebben toegezegd op te treden tegen ouderverstoting. En kijk nu eens naar de puinhopen….Wij roepen dus alle top ambtenaren op hun verantwoording te nemen en wij blijven ze  er op wijzen. 

Ze zullen wel moeten! Bij sommige ambtenaren is er echt wel motivatie, maar net zoals bij de rechtspraak worden ze terug gehaald door onzichtbare krachten. Dat kan omdat wederom de maatschappij geen weet heeft van al het leed dat deze ambtenaren hebben laten ontstaan.

Wij gaan de komende maanden de maatschappij wakker schudden! Daar hebben wij jullie hulp heel hard bij nodig.

  • Stuur het rapport naar alle betrokkenen rond om jouw kind.
    • Denk aan de Raad,
    • denk aan Jeugdzorg,
    • denk aan jouw advocaten,
    • denk aan jouw rechters,
    • denk aan die tegenwerkende school,
    • denk aan huisartsen,
    • denk aan de politie als je daar mee te maken hebt gehad,
    • denk aan al die coaches, mediators,  therapeuten, bemiddelaars of wie dan ook.
  • Stel aan ieder de vraag wat zij zelf gaan doen naar aanleiding van dit rapport en vraag om een termijn! Hoe lang gaat u daarover doen? Wanneer kan ik jullie gaan vertrouwen? Wanneer kan ik mij veilig voelen?

Want, nogmaals, natuurlijk het gaat om de kinderen, maar ook om jou! Wat het met jou doet, wat de maatschappelijke gevolgen zijn doordat jij onterecht uitgebannen wordt. Dat jij moet meewerken aan kindermishandeling. Wat het met de rest van jouw familie doet!

  • Ga naar jouw gemeente en vraag een gesprek aan met jouw volksvertegenwoordiger, de wethouder. Wijs hem/haar op zijn/haar verantwoordelijkheid. Zij zijn aan zet! De gemeente kan zo veel meer. Een gemeenteloket, maar dan wel iets wat toevoegt. Niet een soort doorverwijzingsdingetje! Als iets is duidelijk geworden bij Scheiden zonder Schade is het wel het feit dat ouders in de periode van een scheiding het onmenselijk zwaar hebben en dat daarvan de kinderen de dupe zijn. De gemeente zal daar iets mee moeten en kan dat! Zou het niet geweldig zijn als de gemeente hun eigen gezinsvertegenwoordigers in dienst neemt, waardoor een OTS uitgespaard kan worden? Dat die gezinsvertegenwoordiger de regie voert, met de Meldcode in de hand? Dat de gezinsvertegenwoordiger vanuit zijn/haar expertise ouders richting geeft, vertelt welk traject het beste voor hen zou werken om grote schade te voorkomen?

Zou het niet geweldig zijn als de gemeente een zwarte lijst maakt van al die toegevoegde advocaten die ouderverstoting in de hand werken?

Ouderverstoting is geworden wat het is; een epidemie ! 

Iedereen moet aan de bak, dus ook jullie ouders. Deel het rapport. Stop met alles wat belastend is voor jouw kinderen, jou benadeelt en juist jouw ex voedt (aandacht!).

Ga naar jouw wethouder. Deel het met jouw omgeving en familie opdat iedereen er mee bekend is.

We hebben publieke verontwaardiging nodig, de markt van 2 miljard gaat niet bewegen, niet vanzelf.

Maar met dit rapport hebben wij genoeg munitie om iedereen aan te sporen. 

Wij samen kunnen er voor zorgen dat dit niet het zoveelste rapportje wordt wat ligt te verstoffen in de lades van het Ministerie.

Oproep aan alle burgers/ ouders die tegen ouderverstoting zijn! Help ons mee!

Ouders toch…Laat je niet intimideren door de Raad of Jeugdzorg. Sta op, juist in het belang van jouw kind

Eindelijk hebben we een moedige journalist gevonden, die haar nek durft uit te steken en zich verdiept in het wespennest dat OUDERVERSTOTING heet.

Deze journalist wil graag meer vaders spreken. Nou zou je denken; het loopt storm. Maar leer mij mijn pappenheimers kennen…als het erop aan komt, is het stil. Dat heeft diverse redenen. De grootste is toch wel de enorme angst voor complete afschrijving door de Raad en Jeugdzorg. Ouders schrijven zelfs op de pagina dat ze wel willen reageren, maar niet durven…..

Enfin, naar aanleiding van de blog/oproep van Joep Zander: https://joepzander.wordpress.com/2017/05/12/vanavond-tv-oost/  Heb ik dit aan hen geschreven:

Beste Joep en Jauke, Ik ben bang dat het niet storm zal gaan lopen……

Afgezien van het feit dat we hier in Nederland bekend staan om ons klagen, maar niet voor aan lopen als het gaat om woorden in daden om te zetten, zijn heel veel ouders enorm bang het laatste stukje contact (of de kans daarop) te verliezen.

Kijk, als je een raadsonderzoek hebt en je hebt je van te voren niet georiënteerd/ ingelezen bij wat voor club je nu weer aan mag schuiven, dan krijg je een opdoffer….dat mag enige naam hebben.

De Raad en jeugdzorg zijn beiden gewend met repressie te regeren. Het wegsturen van 1 ouder (Koninklijke weg, de uitvinding van de Raad waarvoor ze Ed Spruijt hebben gebruikt) is natuurlijk veel makkelijker dan de verstoter aan te pakken.

Door middel van sociale media weten ouders elkaar nu makkelijker te vinden en ze beseffen heus wel dat het dus niet aan hen als individu ligt. De eerste horde is dus gewonnen. Maar een gesprek aangaan met de Raad of Jeugdzorg,  dat is andere koek.

De Raad en jeugdzorg zitten daar niet op te wachten. Ouders die zichzelf hebben bijgeschoold op het gebied van ouderverstoting beschikken over heel wat meer kennis dan alle raadsonderzoekers en jeugdhulpverleners bij elkaar.

Nou zou je zeggen dat dan die instanties zich gaan bijscholen, maar daar hebben ze geen zin in. Sterker nog; door bij te scholen onderkennen ze dat ze de afgelopen jaren enorm te kort geschoten zijn. Nieuwe inzichten leiden tot andere benaderingswijze en daarmee zouden ze dan weer hun ketenpartners afvallen.

Dus is het handiger ouders te temmen. Ik heb persoonlijk gelezen in een Raadsrapport dat een vader geheel werd afgeschreven (geen gezag/geen contact met kind), zonder enige motivatie of het moet zijn dat ze hun oren hebben laten hangen naar moeder en geen waarheidsvinding hebben gedaan. Sterker nog; ik denk/ ben van mening dat er een andere reden achter zit: letterlijk werd in het Raadsrapport aangehaald dat deze vader lid is van de facebookpagina (h)erken ouderverstoting….alsof dat een misdaad is.  (https://www.facebook.com/groups/507826229380204/)

Met regelmaat ontvang ik persoonlijke berichten van ouders die mij vertellen als lid de pagina te verlaten daar ze onder druk zijn gezet door bijvoorbeeld de Raad of gezinsvoogd. Nu is het een openbare pagina, dus kunnen ze nog steeds aan hun informatie komen, waardoor ze minder overgeleverd zijn aan de bewuste handelingsverlegenheid van juist diegenen die er voor onze kinderen zouden moeten zijn, maar goed.

Ik weet ook van vaders dat het VaderKennisCentrum een negatief advies geeft aan vaders; bezoek die pagina niet. Waarom? Nou dat antwoord heb ik; te activistisch!  Bizar!

Het Vaderkenniscentrum is een dik, mak hondje geworden die aan de band van de instanties loopt. Dat gebeurt blijkbaar als je een zakje geld krijgt in de vorm van subsidie, dan ben je blijkbaar er 1 van hen. Recentelijk heb ik nog met ze gemaild. Welk verschil maken ze nu eigenlijk heden ten dage?!

Terwijl het toch echt ONS zou moeten zijn. Ik kan er met mijn verstand niet bij dat de Raad en Jeugdzorg zo ontzettend in de verdediging zitten. Dat ouders bedreigd worden; ‘ik heb het lijntje naar de rechter, 99% van de gevallen volgt de rechter blind ons advies, dus dimmen en doen wat ik zeg, anders zie jij je kinderen niet meer”. Ik heb dit ook gehoord van Joyce Verket (Raadsonderzoeker bij de Raad van Kinderbescherming Midden West Brabant, Breda). Haar baas Jack Span zat er uitgeblust naast….

Om 6 tot 8 gezinnen tegelijk te kunnen bedienen heeft jeugdzorg er baat bij alle ouders zodanig te bewerken dat ze er zo min mogelijk werk aan hebben. Dus het naleven van een beschikking; omgang realiseren, is een burg te ver. Eerst de zaak nog eens uitvoerig bestuderen. Is een ouder lastig (lees: vraagt een ouder om actie nav de beschikking) dan krijgt die ouder allerlei pesterijen over zich heen tot aan verslagen waarbij niets overblijft van die ouder. Ze liegen er wat op los, die gezinsvoogden.

Ik roep al heel lang naar ouders dat ze zich zo ver mogelijk moeten houden van deze instanties. Ze zien kinderen als targets/ doelstellingen/ financiële plaatjes want een OTS/UHP/Kind onder jeugdzorg mag een halve ton per jaar kosten. Makkelijk verdient als je ouders monddood maakt en buitenspel zet.

En als er dus klachten komen, dan wordt die gezinsvoogd in 1 keer vervangen. Ik ken ouders die binnen een jaar het met de 4e moeten doen. Zo hopen ze klachten te vermijden. Ouders worden moe, worden geïntimideerd, voelen zich machteloos, radeloos en hoppa, weer een familiedrama waarbij de Raad en jeugdzorg alle verantwoordelijkheid buiten zichzelf leggen terwijl zij juist de grote aanstichters zijn van deze ellende. Juist zij gooien kolen op het vuur en eerlijk gezegd snap ik niet hoe die lui met zichzelf kunnen leven.

Er zijn moedige ouders. Ouders die opstaan en het niet pikken. Ouders die hun kind niet willen laten vermalen door het systeem. Ouders die om kwaliteit vragen zoals professor Maurits Barendrecht van Hill ons zo dringend adviseert.

Maar wat hebben deze ouders het moeilijk. Gelukkig beseffen deze ouders dat ze niets te verliezen hebben. Hun kind zijn ze kwijt geraakt zodra een gezinsvoogd, net droog achter de oortjes, tegen de uitwonende ouder zegt dat rust voor nu het beste is, ondanks die beschikking!

Jaren lopen ze met kinderen te sollen. Leggen ouders woorden in de mond; kinderen worden uit huis geplaatst! (UHP) in plaats van wijziging hoofdverblijfplaats. Verstoters worden gesteund en geholpen door diezelfde Raad en Jeugdzorg.

Ouders horen zich te beseffen dat er maar 1 manier is om werkelijk een goede ouder voor hun kind te zijn; in het leven van het kind blijven en je vooral niet de Koninklijke weg op laten sturen. Dat ouders dus als autodidact derden moeten instrueren en  laten leren, is nu eenmaal een feit.

Dat de professionals zich betrapt voelen en voluit aan machtsmisbruik doen, is een gegeven waarvan ouders niet onder de indruk zouden moeten zijn.

Het zou juist de grote motivatie voor ouders moeten zijn om aan te houden en iedereen die (bewust) handelingsverlegen is aan te spreken. Niet willen horen? Hoppa, klachten indienen, beslag leggen op hun vertrouwenspersoon, naar tuchtcolleges als een gedragsdeskundige, die jij nooit hebt ontmoet, jou wegschrijft.

Je laten intimideren is het domste wat een ouder kan doen, want je krijgt er jouw kind niet mee terug.

We hebben nog een lange weg te gaan. Juist door onze pagina krijgen ouders die tools om het anders aan te pakken. Om alle ruis (Raad/jeugdzorg) weg te halen en houden.

Ik heb het al vele malen gezegd, ook tegen directeur mevrouw Roeters; wij zijn jullie vijand niet. Luister naar ervaringsdeskundigen. Stel het belang van het kind werkelijk voorop. Maar je ziet het; repressie is het enige antwoord dat ze nu hebben.

Dus….ouders sta op en vindt er wat van. Eis kwaliteit. Voer de druk op. Dien over alles wat niet klopt klachten in, net zo lang totdat ze het willen begrijpen of het jaar erop, bij de rechter, niet weten hoe snel ze van de opdracht af kunnen komen….immers, aan dit gezin valt niet te verdienen.

Ouders toch…Laat je niet intimideren door de Raad of Jeugdzorg. Sta op, juist in het belang van jouw kind

Nu is het klaar! Wie anno 2017 nog met de Koninklijke weg/ rust durft te komen…..

In reactie op :https://joepzander.wordpress.com/2017/05/21/raadsonderzoeken-al-15-jaar-gebaseerd-op-corrupt-wetenschappelijk-onderzoek/

Stuur dit door naar jouw raadsonderzoeker, gedragsdeskundige, jeugdzorgmedewerkers, gezinsvoogden, omgangshuizen, waaronder Kompaan en de Bocht, jouw  advocaat, de school van jouw kind. Naar alle professionals die jou de Koninklijke weg proberen op te leggen.

Waarom het wiel uitvinden, niet waar?

Ed spruijt is de enige ‘wetenschapper’ ter wereld die destijds de Koninklijke weg heeft ‘uitgevonden’. Het rapport Het Verdeelde Kind uit 2002 is nog steeds het beleid van niet alleen de Raad, nee ook van al die trajecten zoals Kind uit de Knel, van de gezinsvoogden die nog leren uit de boekje van zoveel jaar terug, door de politie, door instanties zoals Kompaan en de Bocht,  door zelfs rechters die niet worden bijgeschoold op het gebied van OVS.

Eigenlijk vind Ed alleen gehoor bij de markt van 2 miljard. Hoe kan dat?!

In 2002 kwam er een dringend rapport van Professor Hoefnagels. Daarin deed hij een oproep. Hij gaf aan dat ouderverstoting epidemische vormen aan zou gaan nemen, met veel familiedrama’s als gevolg. Hij riep de spelers op zich massaal te laten herscholen/bijscholen; terug de schoolbankjes in.

Net rond die tijd dacht het Ministerie handig te zijn om te gaan bezuinigen, althans, normeringen en targets los te laten op kinderen. Om/bijscholing zou juist een investering zijn, die oa de Raad totaal niet uitkwam.

Voor 250.000 euro heeft Ed Spruijt, samen met wat Raadsmedewerkers een rapportje in elkaar geflanst: Rust is het beste en als dus de zorg ouder omgang als te onrustig ervaart, dan heeft de uitwonende ouder zich bij neer te leggen, rust is immers beter.

Laat Ed Spruijt nou net in die tijd zelf in een  scheiding zitten…. Met dit rapport in de hand heeft hij zijn ex-vrouw/ moeder van zijn 2 kinderen uitgebannen. Sterker nog; de kinderen konden het gaan doen met een nanny!

Hetzelfde spelletje heeft Ed herhaald bij zijn nieuwe partner. Zijn 2 nieuwe stiefkinderen hebben het moeten doen zonder vader…..

Later is Ed er in wat artikeltjes op terug gekomen, heeft hij zijn mening wat bijgesteld. Rust is toch niet de oplossing. Dus heb ik hem aangeschreven. “Fijn dat ik dit mag lezen, maar stel je ook even de Raad op de hoogte. En zorg je er voor dat jouw (verouderde) boeken uit de HBO scholen wordt gehaald?!”

Dat was een brug te ver….Kijk, dat kost hem geld. Nee, Ed adviseerde mij zijn recente boeken te kopen. Uiteraard bewaar ik dit soort email verkeer. Ik heb Ed gewezen op het feit dat door zijn rapport heel veel kinderen het zonder 1 ouder moeten doen. Ik heb hem gewezen op alle familiedrama’s en op de psychische gevolgen van OVS (ouderverstoting) op het kind. Wat leven in angst voor de andere/uitwonende ouder met een kind doet. Wat leven met de gedachte ‘niet belangrijk genoeg te zijn’ met een kind doet. Wat ontkenning of erger, walging, over 50% DNA met een kind doet. Uiteraard heb ik enkele collega’s van hem aangehaald, zoals een professor Hoefnagels……

Maar die centjes hè…. Als Ed nu officieel terugkomt op zijn Koninklijke weg, dus iets meer doet dan het schrijven van een column, dan is zijn geloofwaardigheid niet alleen kapot, nee, die lieve man is gelijk een paria bij alle instanties, waaronder de Raad. Dan kan hij zijn ‘adviserende’ rol gedag zeggen. Dan wordt hij niet meer uitgenodigd op al die fijne congresjes (betaald door ons trouwens, de belastingbetaler) om daar te praten en te vertellen wat ze heel graag willen horen; Rust….

Want die rust, die geeft de Raad en consorten de macht om een ouder 100% buitenspel te zetten. Ook mijn lief (en ik) hebben het te horen gekregen: als je echt van jouw kind houdt, dan laat je het met RUST. Dan wacht je tot het kind oud genoeg is dat het kind ZELF haar jou op zoek gaat. Nou, autodidact zijnde op het gebeid van OVS weet ik dat dit een hele lang zit kan zijn, waarbij het vaak te laat is. De uitwonende ouder is dood. Of de band is onherstelbaar beschadigd. Tijd is niet in te halen, met wederom alle psychische gevolgen van dien. Leven in een leugen werd geprefereerd boven feiten/waarheidsvinding.

Konden ze er in 2002 mee wegkomen, de maatschappij is zodanig veranderd dat dit nu niet meer kan. Lang leve sociale media! Ga naar You Tube. Kijk naar Dr Miller, naar Karen Woodall, naar Thomas Ryan, naar Dr Childress, naar internationaal vermaarde wetenschappers die helder en duidelijk uitleggen wat de signalen van ouderverstoting zijn en wat je er tegen kunt doen.

Daarbij komt, de laatste jaren ligt de focus op gelijkwaardig ouderschap. Er worden ‘papa dagen’ opgenomen, vaders zijn meer betrokken dan ooit. Die laten zich niet meer wegsturen, al zou je het willen!!! En terecht!

Nou, behalve onze Nederlandse Ed Spruijt is er niet 1 wetenschapper ter wereld die aan komt zetten met ‘rust’. Sterker nog, alle wetenschappers zijn het unaniem eens met elkaar; die rust, dat is het slechtste wat jij je kunt bedenken. Slecht voor ALLE partijen, dus zelfs voor de verstoter.

Allemaal, behalve onze Ed dan, roepen ze met klem op het gros van alle aandacht te vestigen op de ouder die omgang tussen de andere ouder en het kind in de weg staat; de verstoter dus. Want deze verstoter kan immers niet in het belang van het kind handelen. De verstoter is geestelijk ziek. Ja, het gros is hoog opgeleid, is mondig en weet het systeem te manipuleren. Maar wij, de verstoten ouders, mogen verwachten van de markt van 2 miljard dat ze nu eindelijk het spel ook door gaat hebben. Let wel de verstoter gijzelt niet alleen het kind, maar daarbij de hele omgeving, om de leugens vol te kunnen houden. Die verstoter gijzelt dus ook zichzelf en kan onmogelijk ‘gelukkig’ zijn. Zou dat de reden van de woede zijn? Ik niet blij/ jij dus ook niet? Hoe dan ook het is natuurlijk wel erg sneu.

Dat er nu eindelijk een ander beleid komt! Dat men het rapport het Verdeelde kind niet alleen naast zich neerlegt, wel nee, dat ze het doorscheuren en zich gaan buigen over een nieuw beleid, waarbij wij/ de ervaringsdeskundigen worden uitgenodigd om te bespreken of hun nieuwe plannetjes wel kunnen werken. Want het is zo simpel. Te simpel waarschijnlijk voor de markt van 2 miljard……oef, daar gaan de centjes!

Ik roep alle verstoten ouders op niet mee te gaan met de Koninklijke weg. Sterker nog; ik roep alle ouders op om iedereen die bij jou met de drogreden dat rust het beste is, door te vragen. Hoe zo? Waar haal je dat idee vandaan, waar heb jij dat gelezen om vervolgens ze te verblijden met deze blog en een klacht ten aanzien van de persoon die jou dreigt weg te sturen uit het leven van jouw kind. Wendt je tot klachtencommissies, wendt je tot tuchtcolleges. Zeker nu met deze blog en die van Joep Zander is het een kat in het bakkie. Net zo lang totdat de markt van 2 miljard er zo veel buikpijn van heeft, dat ze wel moeten bewegen…..

Nu zitten de Raadsonderzoekers, de Jeugdzorgmedewerkers, de gezinsvoogden, nog allemaal arrogant in de loopgraven. “wij hebben er voor gestudeerd, dus ouder; oprotten, ik ben de baas, ik ga jullie leven bepalen”. Ik vind dat stuitend. Ik vind dit schandalig en zoals gezegd; leg jouw boot nooit langszij de mijne….. want dan wordt je wakker midden op een plas. Ik gooi die trossen los zo lang de professionals rondom kinderen BEWUST handelingsverlegen en BEWUST handelingsonbekwaam zijn.

Nu is het klaar! Wie anno 2017 nog met de Koninklijke weg/ rust durft te komen…..

De rechterlijke macht willens en wetens in hun ivoren toren!

Sinds de politiek zich toch de berichten van hun volk aantrekt en derhalve vragen gaat stellen omtrent zogenaamde vechtscheidingen (motie tegen vechtscheiding Jeroen Recourt, PvdA, november 2015), met als gevolg de Divorce Challenge, waarmee het Ministerie van V&J zich in de voet schoot, worden wij, verstoten ouders, onaangenaam verrast met de stuiptrekkingen van diverse partijen. Om maar een rol te mogen blijven vervullen in deze echtscheidingsindustrie. Het klinkt als een complot. Geloof mij, het is een complot. Maar goed, behalve te beseffen dat wij ouders allen in een eigen ‘kafka verhaal’ zitten en het dus eigenlijk niet persoonlijk moeten nemen, is het wel heel belangrijk om te weten waartegen jij jouw ouderschap moet verdedigen en dat het bijna een ondoenlijke zaak is, zeker zo lang de geijkte partijen angstvallig vasthouden aan het bestaande en hooguit met pilots komen die nog meer kolen op het vuur gooien.

Met verbazing keek ik naar de Monitor (https://www.npo.nl/de-monitor/29-01-2017/KN_1687653) waar Mr Cees van Leuven de camera inkeek en vertelde dat de pilot Bijzonder Curator een schot in de roos is. Is dat zo? Ik krijg namelijk hele andere berichten, van ouders die aan die pilot hebben deelgenomen.

Vervolgens komt er een brief van het Ministerie van V&J aan de Tweede Kamer d.d. 21 februari, waarin diezelfde pilot ook nog eens wordt onderstreept als zijnde een veelbelovend succes. Is dat zo? Wie heeft dat rapport geschreven, op basis van welke gegevens? Weet dat ouders onder druk worden gezet om  aan deze hele farce mee te werken, ook al is er één ouder die alles frustreert en deze niet wordt aangesproken, nee, uiteindelijk wordt deze ouder beloond: te onrustig hoor, voor het kind, dus welwillende ouder, neem afscheid, laat jouw kind bij de pathogene ouder en wacht maar tot het ooit weer naar jou op zoek gaat. Bizar!

Er stond wel meer in die brief waarvan ik dacht dat dit verre bezijden de de waarheid is, maar daar heb ik al een blog aan besteed. Het is voor mij steeds helderder en duidelijker dat de overheid niet alleen kolen op het vuur gooit, nee, dat ze willens en wetens zich ingraven en het willen blijven bekijken in een wij-zij verhaal, waarbij wij, het volk, niet moeten zeuren. Zij nemen het wel even over van/voor jou!

Laat die pilot Bijzonder Curator nu niet het enige grote wapen tegen ouderverstoting zijn bij de Rechtbank Breda. De rechtbank Breda, met alle ketenpartners, hebben 1,5 jaar deelgenomen aan het ZONMW project, aangevraagd door Fieke Mol van Kompaan en de Bocht: High Conflict Forum.

Voor 7,5 ton (!) zijn ze dus 1,5 jaar eens per maand samengekomen. Zelfs een Canadese delegatie is naar hun toegekomen om uit te leggen hoe je effectief om kan gaan met ouderverstoting. Dan mag je wat verwachten, niet? Nee, niet dus. Wederom heb ik contact met vaders die mij beschrijven dat het van begin af aan fout gaat, terwijl de oplossing zo snel en simpel kan zijn. Bevoorrecht de verstoter niet, ga niet pamperen, rekken en trekken om het hele traject uit te zitten, waarvoor er dan betaald moet worden. Dit hele verhaal is net zo desastreus als Ouderschap Blijft, alleen nog iets erger, zeg maar 2.0.

Ouders moeten zich nu psychisch laten testen, op zich al helemaal van de zotte om bij ouderverstoting beide ouders als gelijk te behandelen. Maar goed, ik raad alle ouders heel goed aan na te gaan wie die testen betaalt, want wat Kompaan en de Bocht beweert is zeker niet waar. Het wordt niet vergoed vanuit de zorgverzekering. Afgezien van die 385 euro eigen risico die je sowieso al kwijt zou zijn. Nee, die rekening wordt ergens gepresenteerd en ik raad je aan net zo te doen als een alerte vader: laat ze tekenen dat het jou geen cent kost!

Toch kreeg Kompaan en de Bocht alle ruimte om tijdens het VNG congres december 2016 te reppen over hun succesvolle aanpak. Wie controleert dit?

Wat te doen? Nou, die beide pilots lopen bij de Rechtbank Breda, dus ik dacht eens alle uitgesproken familierechtvonnissen, gerelateerd aan echtscheidingen op te vragen. Nou ja, ik bood zelfs aan om naar de rechtbank Breda te komen en ze daar door te nemen. Ze zijn immers in openbaarheid uitgesproken!

Dit resulteerde in een niet zo fijne emailwisseling met Mw. mr. M.W. Koek, president en voorzitter van de rechtbank Breda, met de boodschap dat ik er niet langer om mocht vragen, anders zou ze de politie inschakelen. Ja, je leest het goed! In openbaarheid uitgesproken, maar niet voor ons.

Ik heb nog uitgelegd waarom ik die vonnissen wilde inzien: ik wilde kijken of de pilots zo’n succes zijn. Hoe? Nou door naar de uitspraken van de familierechters te kijken. Hoe controleer je anders een rechter?

Was het de blog van Joep Zander, gevolgd door mijn blogs? In ieder geval kreeg ik vlak daarna de uitnodiging van Mr M.W. Koek om met haar in gesprek te gaan, er zou wel iemand bijzitten, de klachtenfunctionaris.

Vlak voor deze afspraak kwam mij ook nog eens een vreselijk vonnis onder ogen, dd. 17 maart 2017, (https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:RBNHO:2017:2082&showbutton=true) waarbij weer een rechter een streep haalde door het ouderschap van een man, waar op zich helemaal niets is op aan te merken, behalve dan dat moeder het contact niet ziet zitten. Deze rechter, mr. J.L. Roubos  bepaalt even, als of het niets is, dat de verstotende ouder, in deze de moeder, eenhoofdig gezag krijgt en de lieve man krijgt ook nog een omgangsverbod omdat het kind het nu eenmaal zo gewend is, er geen nauwe betrekkingen zijn en omgang met een welwillende, gezonde ouder te onrustig is voor het 2 jarig kindje. Dat zelfde kindje wordt dus al maanden door moeder van vader weg gehouden! Wie is die rechter?!!Wat haalt die zich in zijn hoofd?

Dan lees ik interviews van Rechters ( Mw. Mr Calkoen) waarin zij zegt dat ze er bewust een uitputtingsslag van maken in de hoop dat beide ouders en anders wel één van de ouders de verstandigste wordt en de strijd zal staken. En ach, als beide ouders aanhouden en alle trajecten zijn doorlopen, dan hebben we altijd de Koninklijke weg nog. Dat heeft CalKoen nou weer niet gezegd, dat verzin ik er zelf bij, want dat is uiteindelijk wel de realiteit.

Op 13 april jl. ben ik in mijn eentje dus naar Mr M.W. Koek gegaan, naar de Rechtbank Breda. Om het ijs te breken, want het vriest er echt, zeg ik nog lachend dat ik me niet beter voor doe dan dat ik ben. Dat ik er simpel sta met mijn gympen en spijkerbroek en geen agenda heb. Dat ik zeker niet hun vijand ben, maar juist met de rechters in gesprek wil, want hoe kan het toch zijn dat wij elkaar vinden zodra je 4 woordjes intypt op het internet (kind- verklaart- tegen -ouder) : ouderverstoting en met groot gemak de v’tjes kunnen zetten bij alle overeenkomsten tussen alle zaken en dat het wel lijkt alsof het elke keer weer een vreemde gewaarwording is voor een rechter?

Hoe kan het zijn dat de rechter niet denkt “goh, aantijgingen van misbruik/mishandeling, allerlei beschuldigingen, dat heb ik vandaag al eerder gehoord in andere zaken, zou hier een patroon inzitten?!”

Het gekke is ook dat ik van ouders dus weet dat de pilot en dat high conflict forum totaal niet geland zijn bij de rechters. Waar waren die dan al die tijd? Niet mee geluncht?

Waar ik tegen aan liep was complete weerstand. Wie ik wel niet was?! Toen ik vertelde dat ik zo’n 850.000 verstoten mensen (ouders, opa’s en oma’s, halfbroertjes/zusjes, tantes en ooms) vertegenwoordig, zo’n 20.000 kinderen die jaarlijks met ouderverstoting te maken te hebben en 87 zelfmoorden in 2015 alleen al, toen werden die getallen haar toch wel te machtig.

87! Dat kon ik toch niet weten! Ja wel hoor, direct gerelateerd. Ik mag mijn kind niet meer zien, derhalve heeft mijn leven geen zin meer, doei!

Dus moest ik het klein maken van Mr Koek en ik begon te lachen, want ik wist met welke troef zij vervolgens zou komen: Natuurlijk kon ik het hebben over de zaak van mijn man die exemplarisch is voor alles wat fout gaat door de rechters, de Raad en zelfs een ouderschapsbemiddelaar werkzaam bij Kompaan en de bocht, die anno 2015 nog nooit van ouderverstoting had gehoord, laat staan een adequate aanpak. Tijdens dat traject heeft de moeder alles gedaan om het te frustreren, van afspraken tot bij het gesprek zitten dat tussen de zoon en de ouderschapsbemiddelaar plaats vond. Ik kan mij voorstellen dat het bruggetje, dat de ouderschapsbemiddelaar zo graag bouwt, niet echt aankwam bij die jongen. Zijn moeder zat naast hem en als je dat gespreksverslag leest, dan lopen de rillingen over jouw rug; nee, zeker geen contact met vader.

Dat kwam Dhr. Mr  B. Prenger heel goed uit. Dachten wij nog dat moeder aangesproken zou worden op haar houding tijdens het traject en het feit dat zij eenzijdig het traject, in overleg met advocaat (die trouwens ook een aardige correspondentie voerde met die instelling) het traject voortijdig had afgebroken, niets daarvan. Moeder zal dan wel haar redenen hebben gehad, zoon geeft het zelf aan; contactverbod!

Dus ja, ik wil het daar best wel graag over hebben, zo ook de houding van de Raad, van die eerste rechter trouwens, die had alles in de kiem kunnen smoren, maar ja, 3 jaar verder, 3 rechters, vernederende onderzoeken en een vreselijk traject, waren er alleen maar verliezers.

De troef kwam zoals verwacht: waarom ik hier en niet mijn man. Die hoor ik wel vaker, het is toch niet jouw strijd. Ik heb haar verteld wat het effect op mijn man is geweest. Hoger beroep? We zijn toch niet gek? Nog meer geld uitgeven om uiteindelijk letterlijk en figuurlijk met lege handen te staan? Masterthesis Judith van Berlo, is haar toch ook wel bekend? Nee, mijn man is er klaar mee.

Of hij nog psychische hulp heeft gezocht?! Sorry? Dat zouden ze wel willen hè ! Heel veel ouders lopen namelijk vast. Het getuigt van een groot verantwoordelijkheidsbesef en moed om te onderkennen dat je hulp nodig zou kunnen hebben in de vorm van trauma verwerking. Ouders zijn immers ontsteld, kapot, radeloos. Maar pas op, want als je dat doet en er komt een rechtszaak, dan vraagt de Raad jouw medische gegevens op. Nou ja, je moet tekenen dat de Raad overal informatie mag vergaren, dus een belletje/mailtje naar jouw therapeut en je bent de Sjors. Zeker als jouw maatschappelijk werkster, therapeut, psycholoog een brief ontvangt waarin de Raadsonderzoeker (wie is dat? Hoe geschoold is die?) met een analyse komt en vraagt dit voor erkend te retourneren. Kansloos, maar dit gebeurt dus gewoon. Tip: Maak hele goede afspraken. Communicatie met derden gaat altijd en alleen na goedkeuring van jou

Maar goed, nee, mijn man maak je niet gek. Wellicht is hij één van de weinige mentaal meest stabiele mensen in Nederland. Daar worden ze namelijk op geselecteerd en mogen met trots een groene baret dragen. Haar blik toen ik dat zei.

Ondertussen zat die klachtenfunctionaris heel druk te notuleren. Mooi.

Tja, dan kwam ze maar weer met de troef, individuele zaken was dan weer te klein. Ik heb gezegd dit zo flauw te vinden, dan had ze maar op de uitnodiging moeten zetten dat ik ouders mee had mogen nemen, ik kan er zo een paar optrommelen, vandaar dus wederom mijn verzoek; vonnissen die in openbaarheid zijn uitgesproken in te kijken om te kijken wat die rechter nu zo al uitspreken en of die pilots dus zijn geland. Maar nee, dat zeker niet.

Ook in gesprek gaan met verstoten ouders, ervaringsdeskundigen, nou nee, daar is geen behoefte aan. Roulerende rechters? Nou en….Waarop geselecteerd? Hoe wordt je kinderrechter? Mij nog steeds niet duidelijk, maar wat mij wel duidelijk werd is dat die roulerende rechters niet echt worden bijgeschoold. Ja, wat pedagogiek, maar ouderverstoting…. Nee

Ze keek ook vies bij het woord. Wilde zelfs niet erkennen dat ouderverstoting kindermishandeling is. Zo zien ze dat dus niet. Wat mij ook opviel is dat ze zich totaal niet verantwoordelijk voelen. Het heeft iets wat uit de hoogte is, wat neerkijkt op die domme ouders, waarover zij moeten beslissen!

Ik haalde het vonnis aan en vroeg haar waarom dit zo anno 2017 nog kan. Nou, als die mijnheer het er niet mee eens is, kan hij in hoger beroep! Wederom kom ik met de masterthesis van Judith van Berlo. Ook vertel ik haar over vaders die hun carrière beëindigen om maar aanspraak te kunnen maken op bijzondere bijstand. En laten we al die ouders die in de ziekte wet komen niet vergeten. Het gleed langs haar als teflon!

Hoe zo hoger beroep? Hoe kan het zijn dat een rechter het durft om zo een streep door een leven te halen? Er kleeft bloed aan de handen van rechters. Zij zijn de beslissers, zij mogen dat Salomons oordeel heffen, hoe kan het zijn dat een rechter ’s avonds zichzelf recht in de spiegel aan kan kijken. Wetende dat hij/zij die dag wel 5 zaken heeft gehad, waarbij wij de v’tjes bij de signalen kunnen zetten, maar de rechter blijkbaar niet?!

Ik werd boos! Dat uit de hoogte, neerkijkend. Dus ik zeg, wie denken jullie eigenlijk wel niet dat jullie zijn? God of zo? Stonden jullie erbij toen het kind werd gemaakt? Toen die kerel blijkbaar wel goed genoeg was voor zijn zaad en dat vaak niet 1 keer, maar meerdere keren. Dus om nou over een foute vent te praten…. Dat zou een rechter toch aan het denken moeten zetten?

Sowieso, wie denkt zij dan wel wat ze is, niet meer dan ik, hooguit een andere studie! De klachtenfunctionaris liep rood aan en was nog drukker in de weer. Kijk, dit vond ze al helemaal niet leuk. Een, in haar ogen duidelijk simpele burger, gaat haar vertellen hoe het buiten hun ivoren toren er werkelijk uit ziet.

Waarom zit ik daar eigenlijk bedacht ik mij, waarom wil zij mij zien? Om te polsen waar wij nu staan! En dat heb ik haar verteld. Eerst heb ik haar gevraagd of wij nog langer respect moeten hebben voor rechters die zo te werk gaan? Wie is die ene persoon die een streep denkt te kunnen maken? 1 persoon, die dit bepaalt?

Ik heb professor Maurits Barendrecht nog maar eens van stal gehaald, zo ook de Divorce Challenge en onze achterban. De sociale media en dat wij mondiger worden.

Dat merken ze immers al best, niet voor niets al die rapporten van de raad en jeugdzorg, ja zelfs congressen; hoe om te gaan met al die agressieve ouders. Hand in eigen boezem steken is nog steeds een stap te ver. Maar wij laten dit dus niet meer gebeuren en zullen moedig zijn, kwaliteit eisen en NEE zeggen tegen het rekken en trekken, het belasten van de kinderen, de mishandeling.

En ach, een advocaat, die kost ons geld en levert ons niets meer dan nog meer ellende op, dus we doen het wel zelf. We sturen geen stukken meer in, maar lezen met groot genoegen een pleitnota voor die zo lang mag zijn als dat wij willen en ja, geen bijlagen, maar ach daar wordt toch niet naar gekeken.

Misschien is dat dan ook wel uiteindelijke doel van de rechters? Dat wij beducht zijn en eieren voor ons geld kiezen, wegblijven van alles wat maar richting familierecht en consorten gaat?

Dat zou mooi zijn, maar de meeste ouders zitten midden inde ellende voordat ze er het naampje op kunnen plakken; ouderverstoting. Vaak is het dan te laat.

Ik heb gevraagd of ik een keer naar een bijeenkomst/vergadering kan komen om een eerlijk gesprek te hebben over ouderverstoting. Nou daar zat ze zeker niet op te wachten.

Ze voelde zich überhaupt niet aangesproken. Kijk als ouderverstoting nog niet eens wordt onderkend door de rechters, dan kun je er ook niet tegen optreden, terwijl het zo eenvoudig en makkelijk is. Gaan er wel een paar baantjes weg, heel wat hulpverleners zullen overbodig zijn, maar goed, in het belang van de kinderen en ons, zou dat toch geweldig zijn.

Maar zelfs dat is te veel gevraagd. Sterker nog Mr Koek maakte mij duidelijk dat zij de uitverkorenen zijn. Ouders komen naar hen toe! Dus ja, ze spreken recht. Ze ratelde duidelijk iets op, het ging mij te snel en vroeg aan de klachtenfunctionaris heel goed op te letten en dit letterlijk op te schrijven opdat ik het nog eens na kon lezen. Ze zitten daar, speciaal aangesteld om over ons te beslissen, recht te spreken.

Doe dat dan ook! riep ik. Pas de wet toe; gelijkwaardig ouderschap gezamenlijk gezag, gewoon omgang en als 1 ouder daar moeite mee heeft, die ondersteunen totdat die het wel aankan, maar omgang ten alle tijden plaats laten vinden. Doe dat dan! Spreek maar iets uit met een boete, dwangsom. Moet je eens kijken hoe snel er omgang plaats gaat vinden. Pak de verstoter aan.

Nou misschien dat de politiek een aanwijzing moet geven! Wel ja, dat hebben ze gedaan met die wet gelijkwaardig ouderschap en wat krijgen wij? Rechters die vinden dat de politiek zich er buiten hoort te houden en het wel eens zelf gaan bepalen en in 1 keer met trucjes komen als hoofdverblijfplaats, of het belang van het kind, of zo is het gewend, lotsverbondenheid, nauwe betrekkingen. Wie spreekt deze rechters daar op aan? Wie controleert ze.

Maar de cirkel was weer rond, want dan moet je maar gaan procederen, in hoger beroep.

Al met al, daar zitten ze in de rechtbank Breda. De rechters die ons dwingen tot kindermishandeling. De rechters die zelf wel bepalen wat ze willen en zich niet laten aanspreken. Rechters die het niet willen weten, zeker niet bijgeschoold zijn en waar ze waren toe de pilots werden uitgerold? Ik zou het niet weten, wel dat 7, 5 ton is vervlogen.

De notulen, die zou ik graag toegestuurd krijgen, maar zelfs dat is MR Koek te gortig. Daar gaat zij nog altijd over…. Ach, ik kan er op z’n minst een mailtje aan besteden.

 

De rechterlijke macht willens en wetens in hun ivoren toren!

Beste burgers, belasting betalers, ouders, lees deze familierecht uitspraak en huiver!

https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:RBNHO:2017:2082&showbutton=true

Kijk naar de datum: 17-03-2017

Dit raakt mij en ik mag hopen dat het jullie ook raakt. Te vaak wordt ik benaderd door met name vaders die een kind kregen, maar vervolgens afgeschreven worden, vaak vlak na de geboorte of als het kind nog erg klein is.

Als dat gebeurt, kan ik al voorspellen hoe het gaat verlopen. Vaders die thuiskomen en zien dat moeders met kind met de noorderzon is vertrokken, vaak het hele huis leeggehaald en natuurlijk geen adres achter latend.

Zo’n vader weet niet wat hem overkomt en doet wat ‘normaal’ is, hij wendt zich tot de instanties die suggereren dat ze er voor het kind zouden moeten zijn. Zo belt een vader naar Veilig Thuis. Weet je wat het standaard advies is? Neem een advocaat!

Zodra je dat doet, ben je aan de goden overgeleverd. Neem van mij aan dat die advocaat jou helemaal leeg trekt. Achter jouw rug om gaat ie zogenaamd in conclaaf met de advocaat van jouw ex, of in conclaaf met instanties en weet dat elk contact moment jou heel veel geld kost, waar jij geen controle over hebt.

En dan de adviezen van zo’n advocaat. In plaats van meteen handelen en op basis van gelijkwaardig ouderschap (ja hoor gewoon de wet) omgang te eisen met een dwangsom, is het financieel veel interessanter om aan te sturen op een OTS (onder toezicht stelling) want dan moet eerst de Raad nog onderzoeken of jij wel pappa mag zijn. (stonden ze erbij toen je het kind maakte?!). En dan komt er weer een rechtszaak waarbij de advocaat gaat pleiten ( = kassa) om omgang, ondanks dat vreselijke rapport waarin de vader is weggeschreven. Jippie, over een jaar verdient ie weer wat aan jou, want dan moet de boel geëvalueerd worden en sta jij bij de zoveelste rechter die ook maar wat doet en roept.

Lees de artikelen die langskomen op (h)erken ouderverstoting om te weten hoe de rechters en instanties over ons denken. Wij, ouders, zijn compleet onbevoegd, een stelletje vechtende randdebielen. Het is veel makkelijker de vader te diskwalificeren, dan stelling te nemen en tegen de moeder te zeggen dat zij haar ouderschap verspeelt als ze dit spelletje zo wilt spelen.

Waarom niet wijziging hoofdverblijfplaats als een moeder dit flikt? Waarom niet eenhoofdig gezag naar de vader als moeder zich zo opstelt? Waarom niet meteen omgang regelen met een fors boetebeding? Ik heb het antwoord, schrik niet:: dan verdienen ze niet meer aan ons!

Wat ik zo apart vind, is dat ik bij al die vaders grote overeenkomsten zie. Standaard worden ze beschuldigd van mishandeling, liefst het kleine kind dat nog niet kan praten of begrijpen waarvan de vader beschuldigd wordt.

Je wilt niet weten hoeveel vaders ik spreek die ten einde raad zijn. Hoe moet ik anders een luier verschonen? De moeder gaf zelf crème mee met de opdracht de billetjes goed in te smeren daar het kind uitslag heeft. Voor dat jij het weet zit jij bij de politie en moet je uitleggen dat het insmeren van billetjes niet seksueel misbruik is. Wordt jouw zaak al geseponeerd, is het maar de vraag of het uit gebrek aan bewijs is, of omdat de politie ook wel inziet dat jij onschuldig bent.

Te bizar voor woorden, als het kind al fysiek wordt onderzocht op seksueel misbruik (maagdenvlies, anus beschadigd) , wil dat nog niet zeggen dat jij onschuldig bent. Wel nee, weet je wat er dan gebeurt? Dan zegt de dokter dat ie niets kan vinden, maar seksueel misbruik echter niet kan uitsluiten! BAM, kan jij het mee doen, kansloos en je zou zo’n arts toch wat aan doen!

Mijn dringende advies is om altijd, maar dan ook altijd hier iets van te vinden. Dus, hup naar de politie en aangifte doen wegens smaad/laster en het doen van een valse aangifte als moeders bij de politie heeft gezeten met die beschuldigingen. De politie is verplicht om jouw aangifte op te nemen. Zeg tegen de politie dat jij verzoekt tot vervolging, zorg dat deze zin expliciet in het verbaal komt te staan. Vervolgens adviseer ik jou heel dringend wekelijks de politie te bellen om te vragen hoe ver ze zijn. Let op, 99% van de gevallen wordt het geseponeerd, of te wel, het gaat in het ronde archief.

Wat op zich al raar is, want de politie rolt de rode loper wel uit voor een moeder die met de meest vreselijke beschuldigingen komt. Je zou toch zeggen dat ik mij, als politie, zwaar misbruikt zou voelen als ik er achter zou komen dat moeders mijn kostbare werktijd in beslag zou nemen met die valse beschuldigingen.

Dat ronde archief, dat moet jij niet te pikken, door de vraag ‘verzoek tot vervolging’ kan jij nu een artikel 12 procedure opstarten. Lastig? Natuurlijk niet! In plaats van mij te bellen en uit te huilen, kun je de tijd beter besteden aan dus die brief naar de rechtbank waarbij je verzoekt tot vervolging.

Waarom? Omdat als je dit nu niet doet, jij over een paar jaar te horen krijgt dat het wel; eens ‘waar’ had kunnen zijn. Immers, waar rook is, is vuur en als jij destijds echt onschuldig was geweest, dan had jij er wel wat meer van gevonden! BAM! Daar sta je dan.

Maar goed, anno maart 2017 zijn er dus rechters die het lef hebben om de moeders met kleine kinderen compleet te faciliteren. Paar maandjes het kind weghouden zorgt ervoor dat een rechter het lef heeft om te zeggen dat ‘het kind het nu zo gewend is’. Dat er geen nauwe betrekkingen meer zijn, dat er geen lotsverbondenheid is, dat de vader geen toegevoegde waarde heeft. Moeders wil het niet, vader wel, dat is onrustig en in het belang van het kind (kots) krijgt vader te horen dat ie kan opzouten.

Wel moet vader de rest van leven betalen aan een wildvreemde. Immers, hij mag zijn kind niet zien/leren kennen, maar moet wel elke maand een leuk bedrag aan moeders overmaken. Denk nou niet dat er dan met 18 jaar op z’n minst een contactmomentje inzit met jouw wildvreemde, sorry , kind. Wel nee, je kunt hooguit een briefje ontvangen met een ander bankrekeningnummer. That’s it! En door betalen, liefst zo lang mogelijk. Als het aan de politiek ligt zeker tot aan het 23e jaar! Weigeren kan niet: LBIO neemt het over en hoppa, niet betalen omdat je mijn god niet weet waarvoor, jaagt jou ook nog eens op extra kosten en een loonbeslag.

Ik kan het niet vaak genoeg herhalen: het is 1 verrotte markt van 2 miljard, waar jij als goedwillende ouders compleet afgeslacht wordt en waarbij de financiële prikkels zo pervers zijn dat hele levens worden verwoest, simpel omdat het kan.

Niemand die deze rechter op de vingers tikt. Waarom zouden ze, want dit zijn tot op de dag van vandaag dus de standaard uitspraken. Ze doen maar wat. Rechters weten helemaal niet naar welk traject ze verwijzen, weten totaal niet wat er tijdens zo’n traject gebeurt en als ze het te horen krijgen, dan zou je denken dat de rechters handelend optreden en er consequenties aan verbinden, maar niets daarvan. O, verschil van inzicht! Ja, werkelijk waar.

Er zijn oplossingen, daar hoeft de wet niet voor aangepast te worden. Sterker nog, werd de wet maar toegepast; gelijkwaardig ouderschap. Dat zou een hoop schelen. Houdt op met al die onzin trajecten. Eis een ouderschapsplan en de ouder die tegenwerkt moet de consequenties dragen (wijziging hoofdverblijfplaats, en/of gezag).

Geef ondersteuning aan de verstotende ouder! Hè? Lees ik dat nu goed? Ja, help die verstotende ouder, want die ouder is ziek! Dat is namelijk de pathogene ouder, die moet geholpen worden in het toelaten van de vader in het leven van het kind. Die moet leren onthechten van haar (seksuele) ex-partner.

En dan nog eens iets: Als een ouder bij een jong kind al te horen krijgt dat ‘het te lang geleden is dat er contact/omgang plaats kan vinden (ja ja, hoe durven ze)’, koppel dat dan wel aan die alimentatie.

Het kan toch niet zo zijn dat vaders nu financieel worden leeg getrokken door de advocaten en instanties, vervolgens in de bijstand komen of ervoor moeten zorgen dat hun inkomen op papier laag genoeg is om te overleven! Bizar. Ik ken te veel vaders die zo leven, uit angst om anders hun allerlaatste cent nog over te moeten maken naar een wraakzuchtige ex, met een kind waar jij als ouder net zo goed volledig van bent vervreemd.

Beste politiek, wij lopen vast in de markt van 2 miljard. Met dit soort uitspraken moeten wij het standaard doen. Wordt het niet eens tijd dat er concreet iets van gevonden gaat worden?

Ouders; dien schadeclaims in. Stel de overheid verantwoordelijk voor deze farce. Besef dat wij hun salaris betalen. En zoals professor Maurits van Barendrecht van Hiil, podium winnaar bij de Divorce Challenge, ons opdraagt: we moeten moedig zijn, opstaan en kwaliteit eisen.

Die markt van 2 miljard gaat niet bewegen, waarom zouden ze. Er zit niets anders op dan dat wij gaan bewegen…… en laat die markt van 2 miljard en alle ouderverstoters dit voelen!

 

PS; Ja, ook moeders worden verstoten. En elke verstoting is er 1 te veel. Toch, juist bij hele jonge kinderen zijn de vaders de pineut. Wijs mij de eerste moeder aan, die vlak naar de geboorte een boodschap ging doen, thuis kwam en vader met kind moest missen. Of dat een vader naar de politie rent en vertelt dat moeder de baby misbruikt. Ik heb contact met heel veel ouders, hoor helaas de meest vreselijke verhalen, maar deze heb ik nog niet meegekregen (gelukkig). Dus leef mee met deze vaders en ga nu niet aandacht vragen voor jouw verstoting. Pak daarvoor jouw moment!

 

Beste burgers, belasting betalers, ouders, lees deze familierecht uitspraak en huiver!

Waar ik mij druk over maak: graag een onafhankelijke onderzoekscommissie

De Tweede kamer heeft op 21 februari 2017 een brief ontvangen van het Ministerie van Veiligheid en Justitie, met als onderwerp ‘Voortgang aanpak complexe scheidingen’.

Gelukkig een relatief korte brief, zeker in verhouding tot de lijvige rapporten, die tegelijkertijd beschikbaar kwamen zoals de bijlagen ‘Woonarrangementen van kinderen na scheiding’(42 pagina’s), ‘Pilot bijzondere curator gedragsdeskundige’ (299 pagina’s!) en ‘Balans uitvoeringsplan-verbeteren-situatie-kinderen-in-een-vechtscheiding’ (12 pagina’s). Waarbij de laatste ook wel heel interessant is, het laat de tijdlijn zien van alles wat de instanties zo al de laatste jaren hebben gedaan en, nog belangrijker, het geeft een kijkje in de toekomst.

Voor alle ouders met kinderen die van plan zijn om te gaan scheiden, zeker alle ouders die nu aan het scheiden zijn, ja zelfs de ouders die beland zijn in een complexe scheiding en derhalve de kinderen niet meer zien, is dit eigenlijk een ‘must read’!

Maar ja, daar denk je niet aan in het heetst van de strijd, als je van alles ‘overkomt’. Terwijl een goede voorbereiding, weten wat kan gaan komen, er voor zorgt  dat je zelf – in het belang van het kind – de regie blijft behouden. Dat je dus niet overgeleverd bent aan het Familierecht, aan de Raad, aan al die instanties die zeggen er voor de kinderen te zijn, terwijl ik mij ernstig afvraag wie nu de grootste plank voor zijn kop heeft. De ouders of de instanties?

Als ik, als argeloos kamerlid, de brief zou lezen, dan zou ik denken dat het de goede kant op gaat, als er al iets aan de hand is. Tja, die Divorce Challenge dat was wat, maar kijk eens hoe goed dat gesust is. Ook deze brief is een typisch gevalletje van “wij wc eend, vinden dat wij het goed doen’’, net zoals tijdens de Divorce Challenge. Ook nu keurt de slager zijn eigen vlees.

Zo kunnen wij allemaal lezen dat:

 

“De belangen van het kind dreigen dan ondergesneeuwd te raken en het kind kan zelfs het contact met één van de ouders verliezen. Dit kan leiden tot uiterst schrijnende situaties. Ook dan nog zijn ouders de eerstverantwoordelijke om de situatie ten goede te keren. Daar waar de overheid en professionals een rol hebben, dient deze zoveel mogelijk helpend en de- escalerend te zijn.”

 

Helpend en de- escalerend; hoe kan het dan zijn dat juist bovengenoemde instanties allemaal te maken hebben – en vooral klagen – over agressieve ouders? Ze beleggen er congressen voor; de hand in eigen boezem steken is nog heel wat stapjes te ver.

Ik vraag om een echt onafhankelijke commissie. Is die er? Valt er eentje samen te stellen? Want pas op; voordat je het weet loop je mee aan hun leiband van de instanties, al is het maar vanwege die fijne subsidies die je kwijt raakt op het moment dat jij jouw ketenpartners terecht wilt wijzen.

Waarom die commissie? Omdat ik me enorm erger aan al die geclaimde successen van pilots zoals die van Bijzonder Curator, maar ook trajecten zoals die van Kompaan en de Bocht/Zonmw en Kind uit de knel, terwijl niemand die cijfers kan controleren of relateren aan de werkelijkheid.

Sterker nog, juist die pilot, dat Kind uit de Knel en kompaan en de bocht krijgen een podium waartegen je u zegt. Kom maar vertellen hoe succesvol je bent, we slikken het voor zoete koek.

Kunnen wij het onze volksvertegenwoordigers (daar schaar ik ook onze wethouders onder) dan kwalijk nemen dat zij verkeerde beslissingen nemen? Dat wij dus geen keuze hebben dan maar op die krukjes te gaan zitten, terwijl juist bovenstaande zaken aantoonbaar traumatiserend zijn, voor jouw kind en voor jou?

We worden de laatste maanden overspoeld met positieve rapporten, mogen op elk congres blij zijn met hun ideetjes, maar een kritische noot van ouders die in de praktijk ervaren hoe ‘goed’ die trajecten werken, wordt ronduit tegen gehouden, niet serieus genomen, gebagatelliseerd. Menig ouder wordt monddood gemaakt onder het motto dat ze vooral moeten oppassen het laatste beetje contact niet te verliezen. Want daar gaan zij namelijk over.

Informeer jij naar de Meld code en wijs jij hen op het feit dat ze dit tuchtrechtelijk in moeten zetten, dan weet je dat jij wordt afgeschreven in de rapporten. Loop je weg uit idiote onderzoeken/trajecten, dan ben jij die strijdende ouder. Kansloos. En nog steeds zijn ze verbouwereerd als een ouder boos wordt, verdrietig, wanhopig, of radeloos.

De wens om een onafhankelijke onderzoekscommissie, helemaal los van het Ministerie en haar ketenpartners, is dus groot. Ik wil een commissie die niet het eigen vlees keurt, want zie waartoe dat leidt.

Het zal lastig worden, want wat zijn die instanties met elkaar verweven. Google maar eens een rechter of een advocaat of iemand hoog in de Raad. Je schrikt. Daarnaast zijn er wat adviesclubjes. Zoals Hiil, in de persoon van Prof. Barendrecht, die het Ministerie de optie van de Divorce Challenge influisterde. Die zelf  ook op het podium stond met een plan dat ook uitgebreid in de brief wordt aangehaald:

“Ook in het voorstel ‘Rechtszorg bij scheiding’, dat is uitgeroepen tot één van de koplopers van de Divorce Challenge, wordt aandacht besteed aan samenwerking tussen

hulpverlenende en juridische instanties en aan een gezamenlijke toegang tot de rechter ondanks geschilpunten. Meerdere elementen van het plan ‘Rechtszorg bij scheiding’ acht ik, een nadere verkenning waard. Ik volg daarmee de aanbeveling van het expertpanel van de Divorce Challenge. Over de inrichting van deze verkenning ben ik in overleg met betrokken personen en instellingen.”

 

Als kamerlid ga je er, na het lezen van deze brief, van uit dat het vervolgtraject van de Divorce Challenge loopt, dat er enige ontwikkeling is sinds de winnaars op het podium hebben gestaan. Zeker na het verschijnen van een eerder rapport van Hiil; ‘de rechtvaardigheid van echtscheidingsprocedures’, van september 2015, waar professor Barendrecht ook  ‘spot on’ is. Dus ‘zij’ weten het wel! Tot die conclusie ben ik toen ook gekomen en ik heb ze toen ook gemaild.

Maar alleen conclusies trekken is onvoldoende. Als men zo goed geïnformeerd is over alle ellende inclusief de meer dan 200 zelfmoorden per jaar (en dan heb ik het nog niet over die familiedrama’s), dan MOET je hier iets van vinden.

Wellicht dat Professor Barendrecht dit gevoel ook bekroop en is hij gaan praten, toch?, die Divorce Challenge komt tenslotte voort uit een motie. Die Motie is ingediend door Jeroen Recourt, een kamerlid.  En waarom kwam de politiek met een motie? Juist door ons. Wij zijn die beweging.

Enfin, de mooie beloftes in deze brief die de indruk wekken naar de Kamer, dat er naarstig gewerkt wordt aan de uitwerking van de ideeën die gewonnen hebben, zorgen voor een grote verantwoordelijkheid.  We zijn nu een paar maanden verder, BRAM en Kind uit de Knel hebben ruim baan. Dát lees ik trouwens niet terug in de brief, of het moeten die initiatieven zijn die

“Om de schade door complexe scheidingen te beperken is er een inventarisatie gemaakt van ondersteuningsprogramma’s voor ouders, wordt er specifieke kennis over escalerende scheidingen verspreid en wordt ingezet op de versterking van de positie van het kind in een complexe scheiding”

 

Maar het wachten is dus op echte veranderingen en die komen er niet zo lang onze volksvertegenwoordigers denken dat ze goed zijn geïnformeerd. En er van uitgaan dat die lijvige rapporten (hop, weer eentje, op de stapel of in de la) ook kloppen.

De praktijk is echter anders. Ik spreek dagelijks ouders en volwassenen die vroeger hun ouder hebben verstoten. Ik hoor hoe die trajecten werkelijk verlopen. Het roept bij mij zoveel vragen op. Hoe kan jij jezelf hulpverlener noemen als je een ouder buitenspel zet? Hoe durf jij zeggen dat jij ‘recht’ hebt gesproken als jij een omgangsverbod oplegt omdat de zorg-ouder dat nu eenmaal zo wil? Hoe kan jij ouders van het kastje naar de muur sturen en verontwaardigd reageren als diezelfde ouders flippen? Hoe kan jij met jezelf leven, als jij spelletjes speelt met ouders over de hoofden van de kinderen?

Wat ik dus iedereen vraag, ja, iedereen die vastloopt in zo’n succesvol traject, waarbij de verstoter niet wordt aangesproken, waarbij jouw kind steeds meer mishandeld wordt, om zelf naar de Kamer en/of jouw Wethouder te schrijven, zelf naar jouw wethouder te gaan, zelf naar jouw lokale politieke partij te gaan en daar exact te vertellen hoe succesvol het allemaal is.

Vertel ze eens dat jij het moet doen met de Koninklijke weg. En hoe deze jou wordt of is opgelegd. Vertel ze eens hoe goed er aan waarheidsvinding wordt gedaan. Hoe goed jouw ex zich aan de informatieplicht houdt.

Geef die instanties in godsnaam niet de ruimte! Ook hier geldt ‘het recht van de hardste schreeuwer’; als ze maar hard en lang genoeg roepen dat hun traject ‘de oplossing is’, dan wordt het dat vanzelf!

Daarom moet je tegengas geven. Zul je op moeten staan en mensen gaan aanschrijven met jouw eigen verslag van de realiteit om ze hiervan bewust te maken. Dat het geen succes is. Dat je beter werk van ze verlangt.

Tegen de politiek, onze volksvertegenwoordigers kan ik alleen maar zeggen dat ze zich grondiger moeten informeren dan alleen via deze brief met bijlagen. Want zoals zo vaak leeft het Ministerie, samen met haar ketenpartners een eigen leven, binnen hun eigen veilige afgeschermde wereld en door horen mondige ouders zeker niet in thuis.

(die brief en bijlagen kunt u terug vinden op de pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/  links onder de banner, vindt u  onze bestanden)

Waar ik mij druk over maak: graag een onafhankelijke onderzoekscommissie