Mijn bezoek aan het Landelijk Bureau van de Raad van Kinderbescherming d.d. 15 september 2015

Verslag van mijn bezoek aan het Landelijk Bureau van de Raad van Kinderbescherming d.d. 15 september 2015

Aanwezig:

  • de Heer G. Verweij, adviseur Beleid
  • Mevrouw I. Galama, Juridisch adviseur Landelijke staforganisatie
  • Annemarie van Mackelenbergh, Ervaringsdeskundige (ik dus)

Aanleiding: Mijn lief heeft een brief gestuurd naar het Landelijke bureau van de RvK naar aanleiding van hetgeen hem is ‘overkomen’ met de vraag of dit werkelijk landelijk beleid is.

https://wordpress.com/post/90813475/4

Want…. via lotgenotencontact ben ik erachter gekomen dat de zaak van mijn man geen uitzondering is, maar juist de regel!

Ik kon niet geloven dat er zoveel maatschappelijk onrecht plaatsvindt, juist in de hand geholpen door instanties die zeggen het belang van het kind voorop te hebben staan.

Van de zomer heb ik nog telefonisch contact gehad met mevrouw Galama. De RvK moet met inhoudelijke antwoorden komen, zeker nu de Nationale Ombudsman en de Kinderombudsman ook op de hoogte zijn gesteld. Ik heb mezelf toen uitgenodigd voor een gesprek en het moet gezegd worden; ik heb een uitnodiging ontvangen en ben vandaag naar Den Haag vertrokken om ‘ons/ verstoten ouders’ te vertegenwoordigen en dus vragen te stellen omtrent hun beleid. Tevens heb ik de Raad gewezen op enkele, onderstaande, zaken.

Besproken en tips van mijn kant:

De Raad erkent het woord PAS of te wel parent alienation syndrome NIET ! Het is een ingewikkeld verhaal over wetenschappelijke omstredenheid, denk aan de DSM 4 of 5. Maakt niet uit, het is maar dat je het weet en daar veranderen wij (simpele zielen) nu niets aan.

Maar…..de Raad erkent ouderverstoting of te wel ‘parent alienation’ WEL.

Gebruik het woordje syndroom gewoon weg niet! Omschrijf het gedrag en gebruik het woord ouderverstoting. Dat is dus, als het goed is, wel bekend en erkend bij de Raad.

Een raadsonderzoeker zou de signalen rondom ouderverstoting serieus moeten nemen, aldus het landelijk beleid. Wat zijn dan die signalen? Nou, als een kind fel gekant is tegen contact met de niet-zorg ouder (70% vader, 30% moeder). Dan zou de Raadsonderzoeker door moeten vragen. Sterker nog; als blijkt dat het kind er ernstig onder lijdt en de psycho-sociale ontwikkeling bedreigd wordt, dan kan de Raadsonderzoeker zelfs een beschermingsonderzoek verrichten. Een interessant gegeven, waar wij verstoten ouders iets mee kunnen; wij kunnen aandringen op dat laatste onderzoek!

In de praktijk, echter, gebeurt dat hoog zelden. Hoe komt dat?

Ten eerste weten wij, leken, hier niets van af en worden wij daarin ook niet  voorgelicht.

Ten tweede gebruiken wij, verstoten ouders, verkeerde woorden, waardoor de Raad de deur dicht kan gooien; PAS en syndroom.

Ten derde boksen wij op tegen een Raad die toch nog steeds het gedachtengoed van Ed Spruijt als handleiding hanteert.

Bijscholing? Literatuur? Erg Vaag, maar de Raad verwijst nog steeds naar ‘Het verdeelde kind’ (2002!) en het ‘Handboek scheiden en Kinderen’ , beiden van Ed Spruijt.

Ed Spruijt heeft zo zijn eigen agenda gehad om tot zijn aanbevelingen te komen. In plaats van gelijkwaardig ouderschap, ziet hij meer in een-hoofdig ouderschap/gezag. Wel zo makkelijk, ook voor hem, want zelf heeft hij zo zijn zaakjes geregeld. Maar goed, als dus de niet-zorg ouder toch zijn ouderrol wil blijven vervullen, wordt die aangemerkt als de egoïst, de agressor, zonder oog voor de belangen van het kind. Zou jij echt van jouw kind houden, dan liet je immers jouw kind met RUST! De zorg-ouder bepaalt. Het kind is immers afhankelijk van de zorg ouder en als die dus gestrest raakt, of zich onrustig voelt en moeite heeft om de andere ouder in het leven van het kind toe te laten, dan is dat bedreigend voor het kind! Zie hier de Koninklijke weg! Ook al groeit het kind op in leugens, angst, of het idee dat de niet-zorg ouder niet van het kind houdt. Ook al moet het kind 50% van zijn/haar DNA ontkennen. Wij, verstoten ouders, worden verbannen.

Dus ook al erkent de Raad ouderverstoting en zegt de Raad signalen op te pikken, het is geen garantie dat er actief gewerkt wordt naar omgang.

Wij, verstoten ouders, echter kunnen tegenover het broddel werk van Ed Spruijt talloze onderzoeken van talloze professoren en grootheden (denk onder andere aan Prof Hoefnagels) zetten en zullen af moeten stappen van de naïeve gedachte dat RUST de oplossing is.  Besef dat je de benadeelde partij bent en achter staat, ze zijn bevooroordeeld.

Sterker nog, aan de hand van bijvoorbeeld de Europese Rechten van het Kind (een kind heeft recht op beide ouders), aan de hand van diverse wetenschappelijke onderzoeken naar de gevolgen van ouderverstoting voor het kind in volwassenheid (denk aan bijvoorbeeld de kans op herhaling van 80%), aan de hand van het Burgerlijk Wetboek dat gaat voor gelijkwaardig ouderschap en de wetenschap dat we het nog steeds hebben over geestelijke kindermishandeling, zullen wij ons zelfs al in de rechtbank en zeker tijdens de raadsonderzoeken en trajecten helder en duidelijk moeten uitspreken en niet mee werken aan ‘gezag op afstand’ of geen omgang tijdens onderzoeken ten bate van die zogenaamde rust!

De rust geeft de verstoter alleen maar de ruimte om door te gaan met het vergiftigen van een eventuele relatie/band/omgang tussen jou en jouw kind.

Ik heb een aardige discussie gehad over die ‘rust’. In eerste instantie hinkten ze op de gedachte dat het soms beter kan zijn voor het kind. Ik heb dat volledig van tafel geveegd. Rust in de vorm van afwezigheid is verwoestend! Als er geen aanleiding is bij de niet-zorg ouder en dat is nou eenmaal zo bij ouderverstoting, dan moet de Raad het aangaan tegen over de agressor/ de verstoter.

De Raad zegt nu dat de Koninklijke weg niet een standaard beleid is. De Raad levert maatwerk! Dus als een regionale raadsonderzoeker zich partijdig opstelt en rust adviseert, wijs deze op ‘ouderverstoting’ en zeg dat het landelijk bureau heeft aangegeven dat alle raadsmedewerkers bekend zijn met ouderverstoting, de signalen oppikken en dat jij aan de hand van bovenstaande gegevens (met name de ernstige gevolgen van ouderverstoting op psycho- sociaal gebied) juist verlangt dat de Raad handelt in het belang van het kind, wat dus onmogelijk rust kan zijn!

Daarbij komt dat het nogal krom is dat de kinderen gestraft worden (zij moeten kiezen en 1 ouder missen, zij moeten naar therapie en onderzoeken ondergaan) terwijl het probleem ligt bij 1 ouder. Daar zouden ze mee aan de slag moeten gaan en die mogelijkheden zijn er! Bij wet, nota bene.

Dien een klacht in tegen iedere professional die jou ‘adviseert’ rust in te bouwen. Zeg dat jij juist in het belang van jouw kind handelt, door het te beschermen tegen geestelijke kindermishandeling. Dat doe je uit liefde, je zit daar niet voor jezelf!

En stuur een cc naar de Nationale Ombudsman (volwassen zaken; wat het met jou doet) en de kinderombudsman en het Landelijke Bureau, opdat zij allen weten wat er gebeurt in Nederland.

Wellicht ook een idee om aangifte te doen bij de politie?

Al zijn de Raadsonderzoekers de laatste jaren uitgebreid geïnformeerd en bijgeschoold op het gebied van waarheidsvinding, in de praktijk ervaren wij dat niet!

Volgens het landelijke bureau zijn ze, als lerende organisatie, nu allemaal getraind in het doorvragen en kunnen dus daarmee de signalen oppikken.

Toch worden wij in eens geconfronteerd met een rapport vol leugens, verteld door de verstoter en helaas ook door onze kinderen (zeker de wat oudere kinderen). Dan is het dus te laat ! Aan de hand van leugens en de afwijzende houding van het kind, adviseert de Raad dan toch vaak voor die rust. Ook al mag jij een reactie schrijven (het is geen verweerschrift), wat als bijlage wordt toegevoegd. Een bijlage zonder enige betekenis en niet wordt meegestuurd naar bijvoorbeeld het omgangshuis. Dus als je daar komt ligt daar het rapport, vol ellende, zonder bijlage. En ook al weet ‘iedereen’ dat de Raad niet aan waarheidsvinding doet, in 1 keer weegt dit rapport zwaar en begin je weer met een achterstand.

Bovenstaande houdt voor ons in dat wij een pro-actieve houding moeten aannemen. Wij moeten actief vragen naar de verhalen die over ons verteld worden. Om ter plekke de leugens te pareren.

Ook zal je zelf moeten informeren of jouw kind alleen gesproken is of in bijzijn van de zor-ouder. Verder raad ik je aan bij de zitting al aan te geven dat jij wilt dat die professional bekend is met ouderverstoting.

Zorg dat jouw reactie integraal wordt opgenomen in het rapport. (dus niet als bijlage) En vecht het rapport aan, als jij het ervaart als karaktermoord of als jij je niet kunt vinden in het advies van RUST.

De Raad ziet zichzelf als een lerende organisatie. Dat is mooi en bemoedigend. Wij kunnen hen daarbij helpen. Door een pro-actieve houding aan te nemen. Door ons te wapenen met kennis. Door ons te realiseren dat wij hen moeten helpen met hun maatwerk en ouderverstoting bespreekbaar moeten maken. Dat wij ons niet moeten laten intimideren met de gedachten “anders zie ik mijn kind nooit meer, ze zijn het lijntje naar de rechtbank”. Maar juist hen zullen moeten wijzen op de wet. Uit liefde voor ons kind moeten wij lastig zijn, als de Raad zich er gemakkelijk denkt af te maken.

Dien klachten in daar waar het fout gaat, maar wel met een cc naar het Landelijke Bureau, de Nationale Ombudsman en de kinderombudsman. Als wij er allemaal wat van vinden, kunnen zij ervan leren!

Hopelijk is dit het begin van een dialoog en word ik ter zijner tijd uitgenodigd om te praten met hun gedragsdeskundigen of het teamleiders, die zo af en toe samen komen. Of nog beter; op 1 van de vele seminars, waar ik graag een ander geluid laat horen, een kritische nood/noot.

Uiteraard heb ik de facebook pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204 gepromoot. Hopelijk vindt iedereen zijn/haar weg tot onze informatie.

Want bijscholing of niet, het is mijn mening dat het anno 2015 niet kan zijn dat maar 1 professional, werkzaam met onze kinderen, ons glazig aankijkt als wij het hebben over ouderverstoting. Het is hun vak nota bene en ben je een echte professional, dan houd jij jouw vakliteratuur bij, dan verdiep jij je uit jezelf en ben je net zo goed op de hoogte als dat wij, verstoten ouders, dat zijn!

 

 

Mijn bezoek aan het Landelijk Bureau van de Raad van Kinderbescherming d.d. 15 september 2015

Ouderverstoting: uit de taboesfeer, samen sterk!

Tot voor 3 jaar geleden wist ik nog niet eens dat er een woord voor was. Laat staan dat wij (mijn man en ik) niet de enigen waren die in een nachtmerrie waren beland. Maar de omstandigheden, wat er gebeurde in ons leven verontrustte mij zo, dat ik ten einde raad maar eens op internet ging kijken.

Voer maar eens in: kind tegen vader. Zo kwam ik snel uit op ‘ouderverstoting (OVS) of te wel Parental Alienation Syndrome (PAS). Een paar klikken met de muis en een vreselijke wereld ging voor mij open. Zo voor het grijpen. Mijn lief en ik waren dus niet alleen. Er was een woord voor. Doctoren en professoren publiceren zich suf. You Tube filmpjes in overvloed en besloten facebook pagina’s tegen Ouderverstoting.

Niet een feest van herkenning, maar een nachtmerrie van herkenning. Schrijnende zaken, stuk voor stuk, waar iedere verstoten ouder op zijn/haar eigen manier mee moet leren omgaan.

Wat doe je als jij jouw kind niet meer mag zien, terwijl er tot aan de scheiding geen vuiltje aan de lucht was? Je was goed genoeg om samen een kind te maken, goed genoeg tot aan de scheiding, maar in 1 keer moet jij jouw ouderschap bevechten. Sterker nog als jij jouw ouderrol wil blijven vervullen en de zorg-ouder wil dat niet, dan ben jij de agressor! Uit liefde voor jouw kind zou jij jouw kind rust moeten gunnen. De wereld op zijn kop.

De afgelopen jaren ben ik van de ene ontsteltenis in de andere gevallen. Hoe kon dit gebeuren? Waarom greep niemand in? Wat deden wij fout? Wat is de rol van de instanties? Van de advocatuur? Waarom wordt er niet aan waarheidsvinding gedaan? Waarom wordt er niet onder ede gehoord bij familie recht? Waarom gaat men zo makkelijk mee in valse aangiftes? Waarom zitten de instanties zo in de verdediging?

Wat mij het meest opviel was wel het feit dat wij steeds achter de feiten aanliepen. Terwijl ik uit ervaringen van andere verstoten ouders begreep dat hun precies hetzelfde was overkomen. Feit is dat ik ook pas op zoek ging toen wij er midden in zaten.

Toen mijn lief in 1 keer werd gecriminaliseerd. Toen er niet aan waarheidsvinding werd gedaan. Na 4,5 jaar de Koninklijke weg bewandeld te hebben, nota bene op advies van jeugdzorg en de politie (na een valse aangifte van de ex in 2007.) In 1 keer werd hem nu verweten dat hij te lang uit het leven van het kind was gebleven. Dat hij nooit om zijn zoon zou hebben gegeven. “Moeder vertrok met een kind op de arm, een koffer en blauwe plekken, voor die tijd durfde ze niet bij hem weg te gaan en ze leeft nog steeds in angst voor hem” konden we nalezen 3 jaar later In de 3 centimeter papier die ze 1 week voor de zitting (mei 2015) had ingediend. Haar advocaat althans en de tactiek werkte. De rechter had zich niet ingelezen, had er geen zin in, wilde het gedoe beëindigen (letterlijk zijn woorden) en koos voor de in zijn ogen makkelijke weg. 1 jaar contactverbod en moeder moest gewoon aan de informatieplicht voldoen. Gelukkig had de rechter daarvoor het gezamenlijk gezag bekrachtigd, anders had mijn man helemaal het nakijken gehad. Hoger beroep heeft geen zin. De zoon zit zo diep in het ouderverstotingsmoeras, daar is op dit moment geen eer aan te behalen.

Maar hoe heeft het zo ver kunnen komen? Hoe meer ik mij erin verdiepte, hoe groter mijn verontwaardiging.

Ik besloot mijn ervaringen te delen, in de hoop dat andere ouders die nog voor aan in het proces zitten kunnen leren van onze ‘fouten’. Als je ze zo wil noemen, want op het moment dat je er midden in zit, kun je vaak niet geloven dat dit de realiteit is, dat je opbokst tegen onwil, psychopathie, ego’s, onkunde bewust en onbewust.

Zo had de ouderschapsbemiddelaar nog nooit van ouderverstoting gehoord en vroeg ze aan mij waar ik die informatie, die ik haar had gemaild, vandaan haalde!

Zo kreeg mijn lief van een 30 jarige raadsonderzoeker te horen dat jarenlange ervaring haar gebood te zeggen (!) dat mijn man afstand zou moeten blijven houden. “Weet u wat u zou moeten doen? U zoon met rust laten, ook al groeit hij op in leugens en angsten ten op zichten van u, ook al moet hij 50% van zijn DNA ontkennen. Uw zoon is het meest gebaat met RUST !”  Die raadonderzoekster baseert haar mening op het beleid van het Landelijke bureau, die tot op de dag van vandaag nog met het rapport Het verdeelde kind van Ed Spruijt onder de arm loopt. In rapport uit 2002 ! Terwijl professor Hoefnagels datzelfde jaar toch wel een heel ander geluid liet horen.

Enfin in de rapport wordt dus ouderverstoting ontkend en rust gepropagandeerd. Het is maar dat je het weet! Want als jij dus in gesprek gaat met de Raad van Kinderbescherming en je eist jouw ouderrol op, heb jij geen ogen voor de belangen van het kind, ben je egoïstisch. Die zorg-ouder echter, die is geweldig, die zorgt zo goed voor het kind en kan die belangen best, zonder jou, zelfs beter zonder jou, behartigen. Dit is ons letterlijk overkomen. Mijn man was nog zo naïef te denken dat hij een eerlijk gesprek zou hebben. Daar op kantoor. Terwijl moeder en kind samen thuis zijn gesproken. Ach, ik kan wel doorgaan, maar lees mijn blogs en LEER, opdat jij ze voor kan zijn of ter plekke pareren.

Ik heb zo mijn eigen theorieën waarom ‘deskundigen’ niets van ouderverstoting willen weten, maar het feit is dat het bestaat. Sterker nog, wij zijn allemaal bekend met de schadelijke gevolgen van ouderverstoting. In mijn ogen kan op dit moment niet 1 jeugdhulpmedewerker, raadsonderzoeker, forensisch mediator, kinderbehartiger, rechter, advocaat, roepen dat ze niet op de hoogte zijn van ouderverstoting. Ieder voor zich heeft namelijk een plicht om zich bij te scholen en als ik met een paar klikken word gebombardeerd met informatie, wat is het dan dat zij allemaal glazig kijken!?

Willen ze het niet weten? Let wel hele salarissen worden met deze ellende betaald. Daarnaast is het niet zo’n sexy onderwerp en wat zijn er toch veel vooroordelen waarvan ik nog het meeste moeite heb met deze:

  • waar rook is, is vuur
  • waar er 2 vechten, hebben er 2 schuld

Daarom is er nu deze openbare facebook pagina: https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

(h)erken ouderverstoting

Opdat IEDEREEN zich kan oriënteren op ouderverstoting. Lees hoe het werkt, wat het met mensen doet, maar ook hoe je het effectief te lijf kan gaan. Ieder voor zich, want we werken er allemaal aan mee!

Zo lang wij alleenstaande ouders bevestigen in hun slachtofferschap (“doe je het allemaal alleen, wat goed van jou”) in plaats van haar/hem erop te wijzen dat hij/zij het helemaal niet alleen hoeft te doen, daar je nog altijd samen ouder bent, hebben wij in onze privé kring nog een hoop te doen.

Zo lang onze vrienden en kennissen ons probleem niet serieus nemen (“ach, het kind komt uiteindelijk jou wel weer opzoeken, maak je geen zorgen, zo erg kan het toch niet zijn”) en ons gemis/verdriet bagatelliseren, hebben wij nog een hoop op te voeden. Want draai de rollen eens om en vraag aan hun hoe zij het zouden vinden als zij vals werden beschuldigd of vervreemd of vernederd.

Als mijn lief en ik ergens spijt van hebben, is het wel de ruimte die de ex, en daarna de instanties, hebben gekregen.

Mijn man ‘stond er boven’. Hij was zo ontzettend klaar met haar, met haar streken en gedrag, hij negeerde haar volkomen. De eerste 7 levensjaren van zijn zoon heeft mijn man amper de kans gehad om een band op te bouwen. Had zijn zoon het leuk bij ons gehad (wat altijd zo was) dan zagen wij hem de weken erop niet. Tel daarbij dus 4,5 jaar Koninklijke weg bij op en zie het resultaat:

Als die jaren, vanaf het moment dat ze uit elkaar gingen. Waarbij zij nog een tijdje in het huis bleef wonen en mijn lief tijdelijk bij vrienden introk (waarheidsvinding graag, want wij hebben getuigen!) kreeg zij de ruimte om haar eigen waarheid te creëren, haar fort van leugens te bouwen. Te verhuizen naar een geheim adres, dat hoort immers bij haar zielige verhaal, mijn man is militair. Het is maar even dat je het weet……want dat kan ze niet hard genoeg roepen. Blijkbaar heb ik een man om heel bang voor te zijn. Ik denk dat mijn lief in de 11 jaar dat we nu samen zijn, wel heeft bewezen dat hij niet de persoon is die vrouwen in een relatie mishandelt.

Hadden we maar van begin af aan tegen gas gegeven, dan was haar fort van leugens niet zo groot geweest.

En als dan instanties Veilig thuis, de Raad van Kinderbescherming, Jeugdzorg, omgangshuis, allen niet aan waarheidsvinding doen, waar vecht je dan in godsnaam tegen?! Je bent kansloos.

Met de informatie van nu, hadden we meer gekund. Maar als de RvK ouderverstoting nog steeds niet onderkent, dan blijft het lastig.

Tijdens alle procedures en onderzoeken stemde mijn lief toe om gezag op afstand te houden. Op die manier gaven wij de tegenpartij (ja, je leest het goed, instanties, advocaat,  moeder/ex en zelfs de zoon) alle ruimte om met nog meer leugens te komen.  Mijn man had daar niet in mee moeten gaan. Maar wat kon hij? Toen hij tijdens een terugkoppelingsgesprek dus die aanvaring kreeg met de raadsonderzoeker, kreeg hij te horen dat hij goed moest beseffen dat zij het lijntje zijn naar de rechtbank. En ook dat hebben wij geweten. Tijdens de laatste zitting, maar goed, lees die blogs maar.

Het hele traject bij het omgangshuis; aan mijn man heeft het niet gelegen. Waarom gaat het dan toch nog mis? Achteraf gezien had mijn man moeten eisen dat ik de beschikking had gestaan dat zoon parallel diagnostiek zou krijgen en dat de omgangsmodule bij het traject zit. Had hij moeten eisen dat zijn zoon in gesprek zou gaan bij mensen die verstand hebben van ouderverstoting.

Al met al, het maakt niet uit hoe jij je opstelt. Al doe je precies wat er  van jou verlangd wordt, zo lang jij denkt jouw ouderrol op te eisen, heb je een probleem.

Is het dan niet beter naar buiten te treden, jouw familie, kennissen, de leraren, de arts, wie dan ook, te vertellen tegen welk verdriet jij aanloopt en met welke angsten jij rondloopt (de 57 gevolgen van PAS)?

Geef jouw ex niet de ruimte om een fort van leugens te bouwen. Sta daar maar eens even niet boven. Bij echte ouderverstoting, heb je te maken met psychopathie. Die lopen niet binnen de lijntjes, nee, die doen er echt alles aan om jou uit het leven van jouw kind te weren. Daar kun je geen inzicht of redelijkheid van verwachten. Tegen dat soort personen kun je maar beter jouw grenzen aangeven.

Dus als een gezinsvoogd naar jou toekomt en tegen jou zegt dat het beter is voor het kind een paar maandjes afstand te nemen, zeg dan dat jij deze week nog een contact moment verwacht. Geef die gezinsvoogd informatie over OVS en zeg dat je een klacht tegen die gezinsvoogd ingaat dienen, wegens geestelijke kindermishandeling als die voogd misbruik denkt te gaan maken van zijn rol.

Alleen met bewustzijn komen we er. Die gepropagandeerde rust is alleen in het belang van de verstoter en de instanties, waar tijd = geld de norm is.

Dus rammel aan deuren, treedt naar buiten.

En heel misschien, ooit, hopelijk leest jouw kind iets van jou dat een zaadje plant, dat het kind toch aan het denken zet. Een klein tegengeluid.

Wat dat betreft volg ik Ryan Thomas, die zegt “dat hoe harder ik schreeuwde geen contact te willen, hoe blijer ik was met toch die ene kaart of dat contactmoment. Mijn vader kon het hoe dan ook niet goed doen, maar diep in mijn hart was ik dolblij omdat ik heus wel begreep dat ik er zo toe deed. “

Dus hoe hard ze ook roepen, diep van binnen, verlangen ze naar je en zijn ze blij met die handreiking.

Ouderverstoting: uit de taboesfeer, samen sterk!