Waar rook is, is Vuur ?! Nee, waar rook is, is wanhoop/verdriet/machteloosheid

Gisteren naar het symposium geweest ‘Waar rook is, is….Verdriet’!, Universiteit Tilburg.

Aansluitend gekeken naar Hollandse Zaken en als klapper de uitzending van RTV Oost https://www.youtube.com/watch?v=m1odRK6ABsA&feature=share Kijken!!!! Vooral de Raad, de Politie en de Nederlandse Familie rechters…..

Hetgeen ik daar aan over heb gehouden is een gevoel van groot verdriet en onmacht. Ik ben compleet over de zeik dat ouders (sorry hoor, maar lees dus moeders) er weg mee kunnen komen om een andere ouder zo maar te beschuldigen van mishandeling en/of misbruik.

Wat ik stuitender vind is dat de politie en het OM de rode loper voor dit soort wezens uitrolt, sensatiebelust met tunnelvisie de andere ouder compleet kapot maakt en hoogstens met een sepot komt wegens gebrek aan bewijs.

Nog erger zijn de instanties! Deze zullen op elke pagina het vermeende misbruik aanhalen met de opmerking dat vader is vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Weer extra kolen op het vuur! Ze zouden natuurlijk ook gewoon kunnen vermelden dat de zaak geseponeerd is….Waarom moet dat gebrek aan bewijs er achter? Om de vader sowieso in twijfel te blijven trekken? Om die ouder gemotiveerd af te kunnen schrijven?

En stel, je wordt vals beschuldigd, dan zou je dus naar de politie moeten kunnen om een tegen aangifte te doen wegens laster, smaad, belediging, het doen van een valse aangifte. Maar nee, die rode loper is weggehaald, je bent niet welkom. De politie doet er niets mee, proberen je weg te sturen. Terwijl dat nog niet eens mag!

Ook van de instanties krijg je te horen dat jij geen tegen aangifte mag doen, je wordt meteen gemarkeerd als strijdende ouder. Nee, keer de andere wang maar toe, ga op je rug liggen met de pootjes omhoog, of, nog beter, vertrek en laat het liefst nooit meer iets van je horen….in zo verre, wel braaf alimentatie betalen, want daar ben je wel goed genoeg voor….

De verkapte Koninklijke weg. Zo kansloos, terwijl er oplossingen zijn. Natuurlijk zijn er oplossingen.

Bijvoorbeeld; stel ex komt bij de politie met beschuldigingen of uit beschuldigingen bij de instanties. Wat is er mis mee om die persoon te confronteren met de zwaarte van de beschuldigingen?  Zeg gewoon eens dat jij dit serieus opneemt en deze beschuldiging derhalve goed gaat onderzoeken (en ja Raad, dat horen jullie dus te doen hè, die waarheidsvinding Art 3.3). Zeg er echter ook bij dat, als jij niets kunt vinden, de aangeefster/verklaarder belast met alle kosten van het onderzoek! Of je zegt dat als jij niets kunt vinden, over zal gaan tot het hanteren van de Meldcode? Immers, dit is je reinste kindermishandeling. Je laat jouw kind opgroeien met de gedachte dat vader zijn handjes niet huis kon houden. 50% DNA is dus fout in dat kindje… Een kindje dat later groot en volwassen is en dus terug kan lezen in de stukken dat die een stoute pappa heeft.

Laat nou eens fout gedrag consequenties hebben. Stel dat de politie zou zeggen dat ze het gaan onderzoeken, maar de kosten dus gaan verhalen en dan de beschuldigende ouder naar huis sturen om er nog eens goed over na te denken/ nachtje slapen, het gaat 80% van alle ellende besparen.

Maar geloof mij, de foute advocaten fluisteren de moeders wat in, want die beschuldigingen zijn praktisch standaard. Ouderschap, wat niet ter discussie stond voor de scheiding, wordt zo onderuit gehaald. Het is al onderzocht, de rechters geven het toe, 90% van alle beschuldigingen bij echtscheiding zijn ronduit gelogen! Waarom dan toch ‘waar rook is, is vuur’?! Waarom worden vaders niet in de gelegenheid gesteld zich te rehabiliteren? Waarom wordt de omgang standaard stopgezet en terug geschroefd naar vernederende begeleide omgang? Het kind zal wel denken; ‘Waarom moet ik die man in een klein kamertje ontmoeten, terwijl er een dame in een hoekje zit aantekeningen te maken, waarom moet ik trouwens hier zijn en mag ik niet bij pappa overnachten? Er zal wel iets mis zijn met die man!’    Hoppa! weer extra kindermishandeling, gewoon door de overheid, die wij faciliteren via onze belastingcentjes. Hoe krom wil jij het hebben!

Elke dag weer ben ik verbaasd dat er niet meer familie drama’s plaats vinden. Elke dag weer ben ik verbaasd dat de Raadsonderzoekers, de gezinsvoogden, maar vooral de rechters nog ‘vrij’ over straat kunnen lopen!  Elke dag weer vraag ik mij af wanneer de grens is bereikt. Wanneer een ouder breekt. Het die ouder niets meer uitmaakt, daar die alles kwijt is.

Dan heb ik het niet alleen over het kwijt zijn van de kinderen, maar ook jouw baan, jouw sociale omgeving, vaak jouw huis, dat je niet meer kan betalen omdat jij jouw werk hebt verloren. Om meteen te horen dat jij jouw leven niet voor elkaar hebt en derhalve niets kan toevoegen in het leven van de kinderen. Weer een motivatie voor de instanties en rechters om jou als ouder af te schrijven. Kafka!

Ik ben boos, heel boos! Daar ik van alle kanten hoor, ook van het OM, de Raad, de politie en de rechters, dat het is zoals het is en dat ze hier NIETS mee gaan doen. Er is een complete weerwil om dit aan te pakken. Letterlijk kreeg ik te horen liever 1 onschuldige in de cel, dan 10 schuldigen vrij! Hoe contact gestoord is dat?!

En denk nou niet dat dit een ‘ver-van-mijn-bed-show’ is…. Dit kan iedereen overkomen, jou ook! Dus heren/vaders…Verborgen camera’s in huis plaatsen vanaf de geboorte van jouw kind en elke dag een go pro op jouw schouders…Mocht je dan in de toekomst willen scheiden, dan heb jij genoeg ‘bewijs materiaal’, om jouw onschuld te bewijzen. Dan nog hopen dat het de rechter of het OM behaagt om te schrijven dat vader  ‘bij aangrenzende zekerheid’ onschuldig is. Want ja, het blijft toch jouw woord tegen over dat van haar!

Deze blog stuur ik naar het ministerie, naar Mr Koek van de rechtbank Breda, Naar mevrouw Roeters. Beste mensen wegkijken kan niet meer, hoeveel levens willen jullie nog op jullie geweten hebben?

http://www.herkenouderverstoting.nl

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/   (h)erken ouderverstoting

Advertisements
Waar rook is, is Vuur ?! Nee, waar rook is, is wanhoop/verdriet/machteloosheid

Ouders toch…Laat je niet intimideren door de Raad of Jeugdzorg. Sta op, juist in het belang van jouw kind

Eindelijk hebben we een moedige journalist gevonden, die haar nek durft uit te steken en zich verdiept in het wespennest dat OUDERVERSTOTING heet.

Deze journalist wil graag meer vaders spreken. Nou zou je denken; het loopt storm. Maar leer mij mijn pappenheimers kennen…als het erop aan komt, is het stil. Dat heeft diverse redenen. De grootste is toch wel de enorme angst voor complete afschrijving door de Raad en Jeugdzorg. Ouders schrijven zelfs op de pagina dat ze wel willen reageren, maar niet durven…..

Enfin, naar aanleiding van de blog/oproep van Joep Zander: https://joepzander.wordpress.com/2017/05/12/vanavond-tv-oost/  Heb ik dit aan hen geschreven:

Beste Joep en Jauke, Ik ben bang dat het niet storm zal gaan lopen……

Afgezien van het feit dat we hier in Nederland bekend staan om ons klagen, maar niet voor aan lopen als het gaat om woorden in daden om te zetten, zijn heel veel ouders enorm bang het laatste stukje contact (of de kans daarop) te verliezen.

Kijk, als je een raadsonderzoek hebt en je hebt je van te voren niet georiënteerd/ ingelezen bij wat voor club je nu weer aan mag schuiven, dan krijg je een opdoffer….dat mag enige naam hebben.

De Raad en jeugdzorg zijn beiden gewend met repressie te regeren. Het wegsturen van 1 ouder (Koninklijke weg, de uitvinding van de Raad waarvoor ze Ed Spruijt hebben gebruikt) is natuurlijk veel makkelijker dan de verstoter aan te pakken.

Door middel van sociale media weten ouders elkaar nu makkelijker te vinden en ze beseffen heus wel dat het dus niet aan hen als individu ligt. De eerste horde is dus gewonnen. Maar een gesprek aangaan met de Raad of Jeugdzorg,  dat is andere koek.

De Raad en jeugdzorg zitten daar niet op te wachten. Ouders die zichzelf hebben bijgeschoold op het gebied van ouderverstoting beschikken over heel wat meer kennis dan alle raadsonderzoekers en jeugdhulpverleners bij elkaar.

Nou zou je zeggen dat dan die instanties zich gaan bijscholen, maar daar hebben ze geen zin in. Sterker nog; door bij te scholen onderkennen ze dat ze de afgelopen jaren enorm te kort geschoten zijn. Nieuwe inzichten leiden tot andere benaderingswijze en daarmee zouden ze dan weer hun ketenpartners afvallen.

Dus is het handiger ouders te temmen. Ik heb persoonlijk gelezen in een Raadsrapport dat een vader geheel werd afgeschreven (geen gezag/geen contact met kind), zonder enige motivatie of het moet zijn dat ze hun oren hebben laten hangen naar moeder en geen waarheidsvinding hebben gedaan. Sterker nog; ik denk/ ben van mening dat er een andere reden achter zit: letterlijk werd in het Raadsrapport aangehaald dat deze vader lid is van de facebookpagina (h)erken ouderverstoting….alsof dat een misdaad is.  (https://www.facebook.com/groups/507826229380204/)

Met regelmaat ontvang ik persoonlijke berichten van ouders die mij vertellen als lid de pagina te verlaten daar ze onder druk zijn gezet door bijvoorbeeld de Raad of gezinsvoogd. Nu is het een openbare pagina, dus kunnen ze nog steeds aan hun informatie komen, waardoor ze minder overgeleverd zijn aan de bewuste handelingsverlegenheid van juist diegenen die er voor onze kinderen zouden moeten zijn, maar goed.

Ik weet ook van vaders dat het VaderKennisCentrum een negatief advies geeft aan vaders; bezoek die pagina niet. Waarom? Nou dat antwoord heb ik; te activistisch!  Bizar!

Het Vaderkenniscentrum is een dik, mak hondje geworden die aan de band van de instanties loopt. Dat gebeurt blijkbaar als je een zakje geld krijgt in de vorm van subsidie, dan ben je blijkbaar er 1 van hen. Recentelijk heb ik nog met ze gemaild. Welk verschil maken ze nu eigenlijk heden ten dage?!

Terwijl het toch echt ONS zou moeten zijn. Ik kan er met mijn verstand niet bij dat de Raad en Jeugdzorg zo ontzettend in de verdediging zitten. Dat ouders bedreigd worden; ‘ik heb het lijntje naar de rechter, 99% van de gevallen volgt de rechter blind ons advies, dus dimmen en doen wat ik zeg, anders zie jij je kinderen niet meer”. Ik heb dit ook gehoord van Joyce Verket (Raadsonderzoeker bij de Raad van Kinderbescherming Midden West Brabant, Breda). Haar baas Jack Span zat er uitgeblust naast….

Om 6 tot 8 gezinnen tegelijk te kunnen bedienen heeft jeugdzorg er baat bij alle ouders zodanig te bewerken dat ze er zo min mogelijk werk aan hebben. Dus het naleven van een beschikking; omgang realiseren, is een burg te ver. Eerst de zaak nog eens uitvoerig bestuderen. Is een ouder lastig (lees: vraagt een ouder om actie nav de beschikking) dan krijgt die ouder allerlei pesterijen over zich heen tot aan verslagen waarbij niets overblijft van die ouder. Ze liegen er wat op los, die gezinsvoogden.

Ik roep al heel lang naar ouders dat ze zich zo ver mogelijk moeten houden van deze instanties. Ze zien kinderen als targets/ doelstellingen/ financiële plaatjes want een OTS/UHP/Kind onder jeugdzorg mag een halve ton per jaar kosten. Makkelijk verdient als je ouders monddood maakt en buitenspel zet.

En als er dus klachten komen, dan wordt die gezinsvoogd in 1 keer vervangen. Ik ken ouders die binnen een jaar het met de 4e moeten doen. Zo hopen ze klachten te vermijden. Ouders worden moe, worden geïntimideerd, voelen zich machteloos, radeloos en hoppa, weer een familiedrama waarbij de Raad en jeugdzorg alle verantwoordelijkheid buiten zichzelf leggen terwijl zij juist de grote aanstichters zijn van deze ellende. Juist zij gooien kolen op het vuur en eerlijk gezegd snap ik niet hoe die lui met zichzelf kunnen leven.

Er zijn moedige ouders. Ouders die opstaan en het niet pikken. Ouders die hun kind niet willen laten vermalen door het systeem. Ouders die om kwaliteit vragen zoals professor Maurits Barendrecht van Hill ons zo dringend adviseert.

Maar wat hebben deze ouders het moeilijk. Gelukkig beseffen deze ouders dat ze niets te verliezen hebben. Hun kind zijn ze kwijt geraakt zodra een gezinsvoogd, net droog achter de oortjes, tegen de uitwonende ouder zegt dat rust voor nu het beste is, ondanks die beschikking!

Jaren lopen ze met kinderen te sollen. Leggen ouders woorden in de mond; kinderen worden uit huis geplaatst! (UHP) in plaats van wijziging hoofdverblijfplaats. Verstoters worden gesteund en geholpen door diezelfde Raad en Jeugdzorg.

Ouders horen zich te beseffen dat er maar 1 manier is om werkelijk een goede ouder voor hun kind te zijn; in het leven van het kind blijven en je vooral niet de Koninklijke weg op laten sturen. Dat ouders dus als autodidact derden moeten instrueren en  laten leren, is nu eenmaal een feit.

Dat de professionals zich betrapt voelen en voluit aan machtsmisbruik doen, is een gegeven waarvan ouders niet onder de indruk zouden moeten zijn.

Het zou juist de grote motivatie voor ouders moeten zijn om aan te houden en iedereen die (bewust) handelingsverlegen is aan te spreken. Niet willen horen? Hoppa, klachten indienen, beslag leggen op hun vertrouwenspersoon, naar tuchtcolleges als een gedragsdeskundige, die jij nooit hebt ontmoet, jou wegschrijft.

Je laten intimideren is het domste wat een ouder kan doen, want je krijgt er jouw kind niet mee terug.

We hebben nog een lange weg te gaan. Juist door onze pagina krijgen ouders die tools om het anders aan te pakken. Om alle ruis (Raad/jeugdzorg) weg te halen en houden.

Ik heb het al vele malen gezegd, ook tegen directeur mevrouw Roeters; wij zijn jullie vijand niet. Luister naar ervaringsdeskundigen. Stel het belang van het kind werkelijk voorop. Maar je ziet het; repressie is het enige antwoord dat ze nu hebben.

Dus….ouders sta op en vindt er wat van. Eis kwaliteit. Voer de druk op. Dien over alles wat niet klopt klachten in, net zo lang totdat ze het willen begrijpen of het jaar erop, bij de rechter, niet weten hoe snel ze van de opdracht af kunnen komen….immers, aan dit gezin valt niet te verdienen.

Ouders toch…Laat je niet intimideren door de Raad of Jeugdzorg. Sta op, juist in het belang van jouw kind

Nu is het klaar! Wie anno 2017 nog met de Koninklijke weg/ rust durft te komen…..

In reactie op :https://joepzander.wordpress.com/2017/05/21/raadsonderzoeken-al-15-jaar-gebaseerd-op-corrupt-wetenschappelijk-onderzoek/

Stuur dit door naar jouw raadsonderzoeker, gedragsdeskundige, jeugdzorgmedewerkers, gezinsvoogden, omgangshuizen, waaronder Kompaan en de Bocht, jouw  advocaat, de school van jouw kind. Naar alle professionals die jou de Koninklijke weg proberen op te leggen.

Waarom het wiel uitvinden, niet waar?

Ed spruijt is de enige ‘wetenschapper’ ter wereld die destijds de Koninklijke weg heeft ‘uitgevonden’. Het rapport Het Verdeelde Kind uit 2002 is nog steeds het beleid van niet alleen de Raad, nee ook van al die trajecten zoals Kind uit de Knel, van de gezinsvoogden die nog leren uit de boekje van zoveel jaar terug, door de politie, door instanties zoals Kompaan en de Bocht,  door zelfs rechters die niet worden bijgeschoold op het gebied van OVS.

Eigenlijk vind Ed alleen gehoor bij de markt van 2 miljard. Hoe kan dat?!

In 2002 kwam er een dringend rapport van Professor Hoefnagels. Daarin deed hij een oproep. Hij gaf aan dat ouderverstoting epidemische vormen aan zou gaan nemen, met veel familiedrama’s als gevolg. Hij riep de spelers op zich massaal te laten herscholen/bijscholen; terug de schoolbankjes in.

Net rond die tijd dacht het Ministerie handig te zijn om te gaan bezuinigen, althans, normeringen en targets los te laten op kinderen. Om/bijscholing zou juist een investering zijn, die oa de Raad totaal niet uitkwam.

Voor 250.000 euro heeft Ed Spruijt, samen met wat Raadsmedewerkers een rapportje in elkaar geflanst: Rust is het beste en als dus de zorg ouder omgang als te onrustig ervaart, dan heeft de uitwonende ouder zich bij neer te leggen, rust is immers beter.

Laat Ed Spruijt nou net in die tijd zelf in een  scheiding zitten…. Met dit rapport in de hand heeft hij zijn ex-vrouw/ moeder van zijn 2 kinderen uitgebannen. Sterker nog; de kinderen konden het gaan doen met een nanny!

Hetzelfde spelletje heeft Ed herhaald bij zijn nieuwe partner. Zijn 2 nieuwe stiefkinderen hebben het moeten doen zonder vader…..

Later is Ed er in wat artikeltjes op terug gekomen, heeft hij zijn mening wat bijgesteld. Rust is toch niet de oplossing. Dus heb ik hem aangeschreven. “Fijn dat ik dit mag lezen, maar stel je ook even de Raad op de hoogte. En zorg je er voor dat jouw (verouderde) boeken uit de HBO scholen wordt gehaald?!”

Dat was een brug te ver….Kijk, dat kost hem geld. Nee, Ed adviseerde mij zijn recente boeken te kopen. Uiteraard bewaar ik dit soort email verkeer. Ik heb Ed gewezen op het feit dat door zijn rapport heel veel kinderen het zonder 1 ouder moeten doen. Ik heb hem gewezen op alle familiedrama’s en op de psychische gevolgen van OVS (ouderverstoting) op het kind. Wat leven in angst voor de andere/uitwonende ouder met een kind doet. Wat leven met de gedachte ‘niet belangrijk genoeg te zijn’ met een kind doet. Wat ontkenning of erger, walging, over 50% DNA met een kind doet. Uiteraard heb ik enkele collega’s van hem aangehaald, zoals een professor Hoefnagels……

Maar die centjes hè…. Als Ed nu officieel terugkomt op zijn Koninklijke weg, dus iets meer doet dan het schrijven van een column, dan is zijn geloofwaardigheid niet alleen kapot, nee, die lieve man is gelijk een paria bij alle instanties, waaronder de Raad. Dan kan hij zijn ‘adviserende’ rol gedag zeggen. Dan wordt hij niet meer uitgenodigd op al die fijne congresjes (betaald door ons trouwens, de belastingbetaler) om daar te praten en te vertellen wat ze heel graag willen horen; Rust….

Want die rust, die geeft de Raad en consorten de macht om een ouder 100% buitenspel te zetten. Ook mijn lief (en ik) hebben het te horen gekregen: als je echt van jouw kind houdt, dan laat je het met RUST. Dan wacht je tot het kind oud genoeg is dat het kind ZELF haar jou op zoek gaat. Nou, autodidact zijnde op het gebeid van OVS weet ik dat dit een hele lang zit kan zijn, waarbij het vaak te laat is. De uitwonende ouder is dood. Of de band is onherstelbaar beschadigd. Tijd is niet in te halen, met wederom alle psychische gevolgen van dien. Leven in een leugen werd geprefereerd boven feiten/waarheidsvinding.

Konden ze er in 2002 mee wegkomen, de maatschappij is zodanig veranderd dat dit nu niet meer kan. Lang leve sociale media! Ga naar You Tube. Kijk naar Dr Miller, naar Karen Woodall, naar Thomas Ryan, naar Dr Childress, naar internationaal vermaarde wetenschappers die helder en duidelijk uitleggen wat de signalen van ouderverstoting zijn en wat je er tegen kunt doen.

Daarbij komt, de laatste jaren ligt de focus op gelijkwaardig ouderschap. Er worden ‘papa dagen’ opgenomen, vaders zijn meer betrokken dan ooit. Die laten zich niet meer wegsturen, al zou je het willen!!! En terecht!

Nou, behalve onze Nederlandse Ed Spruijt is er niet 1 wetenschapper ter wereld die aan komt zetten met ‘rust’. Sterker nog, alle wetenschappers zijn het unaniem eens met elkaar; die rust, dat is het slechtste wat jij je kunt bedenken. Slecht voor ALLE partijen, dus zelfs voor de verstoter.

Allemaal, behalve onze Ed dan, roepen ze met klem op het gros van alle aandacht te vestigen op de ouder die omgang tussen de andere ouder en het kind in de weg staat; de verstoter dus. Want deze verstoter kan immers niet in het belang van het kind handelen. De verstoter is geestelijk ziek. Ja, het gros is hoog opgeleid, is mondig en weet het systeem te manipuleren. Maar wij, de verstoten ouders, mogen verwachten van de markt van 2 miljard dat ze nu eindelijk het spel ook door gaat hebben. Let wel de verstoter gijzelt niet alleen het kind, maar daarbij de hele omgeving, om de leugens vol te kunnen houden. Die verstoter gijzelt dus ook zichzelf en kan onmogelijk ‘gelukkig’ zijn. Zou dat de reden van de woede zijn? Ik niet blij/ jij dus ook niet? Hoe dan ook het is natuurlijk wel erg sneu.

Dat er nu eindelijk een ander beleid komt! Dat men het rapport het Verdeelde kind niet alleen naast zich neerlegt, wel nee, dat ze het doorscheuren en zich gaan buigen over een nieuw beleid, waarbij wij/ de ervaringsdeskundigen worden uitgenodigd om te bespreken of hun nieuwe plannetjes wel kunnen werken. Want het is zo simpel. Te simpel waarschijnlijk voor de markt van 2 miljard……oef, daar gaan de centjes!

Ik roep alle verstoten ouders op niet mee te gaan met de Koninklijke weg. Sterker nog; ik roep alle ouders op om iedereen die bij jou met de drogreden dat rust het beste is, door te vragen. Hoe zo? Waar haal je dat idee vandaan, waar heb jij dat gelezen om vervolgens ze te verblijden met deze blog en een klacht ten aanzien van de persoon die jou dreigt weg te sturen uit het leven van jouw kind. Wendt je tot klachtencommissies, wendt je tot tuchtcolleges. Zeker nu met deze blog en die van Joep Zander is het een kat in het bakkie. Net zo lang totdat de markt van 2 miljard er zo veel buikpijn van heeft, dat ze wel moeten bewegen…..

Nu zitten de Raadsonderzoekers, de Jeugdzorgmedewerkers, de gezinsvoogden, nog allemaal arrogant in de loopgraven. “wij hebben er voor gestudeerd, dus ouder; oprotten, ik ben de baas, ik ga jullie leven bepalen”. Ik vind dat stuitend. Ik vind dit schandalig en zoals gezegd; leg jouw boot nooit langszij de mijne….. want dan wordt je wakker midden op een plas. Ik gooi die trossen los zo lang de professionals rondom kinderen BEWUST handelingsverlegen en BEWUST handelingsonbekwaam zijn.

Nu is het klaar! Wie anno 2017 nog met de Koninklijke weg/ rust durft te komen…..

Email en verslag bezoek van 2 beheerders aan Jeroen Recourt nav de Divorce Challenge

Geachte leden van de Tweede Kamer  vaste Commissie Veiligheid en Justitie speerpunt ‘Vechtscheidingen, Alimentatie ed’,

Bijgaand treft u het verslag aan van het gesprek dat twee beheerders van de facebookpagina (h)erkenouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ naar aanleiding van de Divorce Challenge op 18 januari hebben gevoerd.

Ik deel dit verslag met u, daar alle Commissie leden geïnformeerd horen te zijn. Zoals gezegd op de Divorce Challenge zijn jaarlijks 70.000 kinderen betrokken bij een echtscheiding. Van die kinderen verliest 1 op de 4 het contact met de uitwonende ouder. Een ouder wiens ouderschap niet ter discussie stond tot aan de scheiding, of zelfs jaren na de scheiding. Deze kinderen gaan, vaak moeten uit loyaliteit, voor 1 ouder kiezen, met alle desastreuze gevolgen van dien voor het kind, maar ook de ouder die uitgebannen wordt/ verstoten wordt.

Helaas bieden de instanties nu niet wat hun titels suggereren. Juist het wenden tot de Raad van kinderbescherming, Veilig Thuis of Jeugdzorg, zorgt voor nog meer ellende, het laatste stukje contact dat je als ouder nog had, gaat verloren.

Het is onvoorstelbaar hoe gemakkelijk ouders te horen krijgen dat, als ze echt van hun kind houden, zij afstand moeten nemen en moeten wachten totdat het kind uit zichzelf op zoek gaat. Dit heet de Koninklijke weg. Dit werkt niet en zorgt er zelfs voor dat ouder en kind worden onthecht, met als gevolg ernstige schade voor het kind (en de ouder).Bekend met de mechanismen van ouderverstoting weten wij dat het een lange zit kan zijn en dat er een externe schok voor nodig zal moeten zijn om het contact weer te herstellen, als dat überhaupt nog mogelijk is.

Juist die ‘rust’ werkt ouderverstoting in de hand. Paradoxaal genoeg krijgen heel veel ouders later het verwijt van de kinderen dat ze niet hard gevochten hebben voor de kinderen. Als je echt van jouw kind had gehouden, dan had jij de adviezen van de instanties en het vonnis van de rechter (contact/omgangsverbod is vaak de uitkomst na lang procederen) in de wind geslagen.

Sterker nog, buiten Ed Spruijt kan ik niet 1 wetenschapper ontdekken die de Koninklijke weg propagandeert. Wel een wereldwijde groep van professoren en hulpverleners die een andere aanpak voorstaan. Andere onderzoeken en studies worden structureel genegeerd.

Binnen de Nederlandse wet kunnen wij nu al heel veel, als de wet maar wordt toegepast en gehandhaafd. De opmerkingen dat waarheidsvinding niet mogelijk is of belastend voor het kind kunnen we zo ontkrachten. Zo ook het idee dat ouderverstoting moeilijk te onderkennen is, gaat niet op. Laat staan dat er niet effectief tegen kan worden opgetreden.

Kom naar onze pagina, scroll door onze bestanden of lees een maandje mee; u bent dan beter bijgeschoold dan menig professional of ketenpartner zou moeten zijn. En hoe kan dat?!

Waarom deze mail nu? Omdat er 5 podiumwinnaars zijn bij de Divorce Challenge, die alle 5 niet de likes en bijval kregen,  dan de 501 andere ingediende plannen. Waarvan er 2, Kind uit de Knel en het project BRAM, ronduit traumatiserend zijn voor ouder en kind. Ondanks het feit dat juist deze plannen geen draagkracht hebben, krijgen deze 2 plannen nu de prioriteit en worden die landelijk uitgerold. Hoe kan dit gebeuren?

Gaat u hier nog iets van vinden voordat het te laat is en er nog meer familiedrama’s volgen? Graag vernemen we uw mening en visie hierover.

Want zeg nou zelf, wat zou u doen als u er voor uw kinderen wilt zijn, maar door een rechter een contact of omgangsverbod krijgt omdat ‘rust’ het beste is voor het kind? Zeker als die ‘rust’ gebaseerd is op valse aantijgingen en valse  aangiftes, terwijl de waarheid evident voor de neuzen van de professionals ligt?

Op dit moment ligt er een wetsvoorstel met betrekking tot de alimentatie. Dit plan is niet goed doordacht en zal het conflict alleen maar doen toenemen. Daarbij is het wetsvoorstel totaal niet rechtvaardig en staat haaks op de motie vechtsceidingen.

Stel; je bent nog samen en je hebt een kind dat niet wil bewegen, een bankhanger. Dan kan je, samen als ouders, zeggen dat het kind in zijn/haar eigen onderhoud moet voorzien en/of moet gaan studeren. Sterker nog, het NIBUD adviseert ouders de kinderen bewust gebruik te laten maken van een studielening, opdat ze dus een studie kiezen waarmee ze hun lening later kunnen terugbetalen.

Maar nu ben je gescheiden. Je betaalt al jaren alimentatie. Je mag de indexatie nog niet eens overslaan, het LBIO neemt de vordering over. Je weet echter niet hoe jouw kind eruit ziet, hoe zijn/haar stem klinkt, hoe het met het kind gaat. Informatieplicht? Daar wordt niet aangehouden en daar er geen handhaving(boete, dwangsom) is, is de betalende/uitwonende ouder de klos.

Nu staat er in elke beschikking het vonnis dat een ouder verplicht is een x bedrag over te maken aan de minderjarige….. Dat is tot 18 jaar. Maar bij wet ‘moeten’ wij levensonderhoudbijdrage gaan betalen aan dat ‘kind’ tot aan hun 21e jaar. Een kind dat we niet eens meer kennen. Nu weet ik zeker dat het bijdragen aan het levensonderhoud geen probleem is, als het kind een relatie heeft met die uitwonende ouder, maar daar zit dus de crux. Het kind kan namelijk een briefje schrijven naar de betalende ouder, dat die het geld rechtstreeks naar mama (90% van alle zaken) moet blijven overmaken. Hoe weet jij, als betalende ouder, dat het mailtje echt van het kind is? Wist u dat heel veel kinderen nog niet eens weten dát de uitwonende ouder braaf elke maand een bedrag overmaakt? En het heet bijdrage in het levensonderhoud; als wij niets weten van/over het kind, hoe weten wij dan of die bijdrage nog wel nodig is? Betaling stopzetten kan al helemaal niet; het LBIO neemt het over. Rest ons te procederen, wederom een hoop geld kwijt en de uitspraak is maar afwachten…..

Met deze wet doen jullie er nog een stapje boven op. Niet 3 jaar automatisch doorbetalen, maar 5 jaar… hoe onrechtvaardig is dat en welke vrijbrief geef je aan het kind? 5 jaar een leuk bedrag, ‘zo maar’, 5 jaar extra lanterfantreen?

Terwijl de oplossing zo eenvoudig is; laat die knip er werkelijk zijn. Heel veel ouders hopen juist dat er een aanleiding komt om in gesprek te gaan, dit is een mooi moment!  De beschikkingen hoeven niet te worden aangepast; betalen voor de minderjarige. Een briefje van het kind is echter niet afdoende. Laat er opdat moment een contact zijn, waarbij het kind en betalende ouder in gesprek gaan, waarbij het kind zal moeten motiveren waarom die aanspraak denkt te kunnen maken op een onderhoudsbijdrage. Waarbij de betalende ouder dan ook voorwaarden mag stellen mbt de informatie. Waarbij het een vrijwillige keuze is van de betalende ouder of die wil bijdragen aan het levensonderhoud en tot wanneer. Vindt het kind dat die recht heeft op, of vindt die het bedrag niet genoeg? Laat er dan een rechter naar kijken, waarbij de rechter dit keer wel rekening houdt met dezelfde woorden waarmee wij afgeschreven zijn: ouderschap onwaardig, geen nauwe betrekkingen, geen lotsverbondenheid. De grote redenen voor de rechters om zo gemotiveerd ouders omgang te ontzeggen. Bepaalt de rechter dat er betaald moet worden en weigert die ouder dat, dan pas zou het LBIO de vordering over moeten nemen.

Kijk, bovenstaand is haalbaar, rechtvaardig en voor alle partijen beter. Hoe dan ook, over deze wet valt nog een hoop te zeggen. Zeker is wel dat met verplicht automatisch doorbetalen tot aan het 23e jaar, terwijl de ouder gewoon verstoten is, niet eens meer wie dat kind is, en blijft, tot nog meer boosheid en  frustratie leidt. Nog meer kolen op het vuur. Juist omdat u in de commissie zit, ga ik er vanuit dat dit niet de bedoeling is/kan zijn. 

Ik verzoek u derhalve het wetsvoorstel af te wijzen of aan te houden totdat er echt goed gekeken is naar de rechtvaardigheid en haalbaarheid van de wet. Ik verzoek u tenminste de uitslag van de motie Recourt af te wachten. Veel verstoten ouders zijn al ’gestraft’ door te scheiden, ze zien immers hun kinderen niet meer. Is het dan aan u om hun nog meer te straffen door hun als pinautomaat te behandelen, want zo voelen wij ons. Niet goed genoeg voor het ouderschap, afgeschreven door de instanties, familie en kennissen als ouder, maar blijkbaar wel goed genoeg voor ons geld. Dat kan toch niet?

Met dit schrijven richt ik nog 1 verzoek tot u; is het mogelijk dat de leden, vermeld in het verslag, bij u op bezoek komen, als u in vergadering bent om over ‘vechtscheidingen’ te praten? Waarom praat u niet eens met ons? Met de mensen/ouders die ouderverstoting beleven, ervaren en u precies uit kunnen leggen waar ze tegen aanlopen? Want fijn al die onderzoeken en rapporten, wij voelen ons er vaak niet in vertegenwoordigd. Wat erg eigenaardig is, toch? Wij komen ontzettend graag bij u langs om u te vertellen hoe het nu werkelijk in de praktijk werkt, hoe de harde realiteit is. Tot nu toe is het toch echt de slager die zijn eigen vlees keurt, ook bij die rapporten, een uurtje met ons geeft een veel eerlijker beeld.

Vriendelijke groet,

Annemarie van Mackelenbergh

06 37 16 94 08

(h)erken ouderverstoting

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Bijlage:

Verslag van het bezoek aan het 2e Kamerlid dhr. Recourt, ivm de motie ‘vechtscheidingen’ en de Divorce Challenge

18 januari 2017, helaas hadden we maar 45 minuten ter beschikking.

Als voorbeeld hebben 2 beheerders van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting hun persoonlijke situatie toegelicht. Verder hebben zij de onderstaande punten geduid:

 

  1. We hebben aangegeven dat juist de inzending BRAM van de raad olie op het vuur is en vaak een bron van ouderverstoting. De raad zou meer bevoegdheden krijgen en wij hebben aangegeven dat dit fout gaat uitpakken, onwenselijk is en vechtscheidingen juist aanwakkert.
  2. We hebben aangegeven dat er NIET aan waarheidsvinding wordt gedaan en dat de ouder die de meest vreselijke verhalen aan de rechter vertelt vaak gelijk krijgt. De andere ouder is de dupe en ziet haar/zijn kinderen niet of nauwelijks meer. Recourt gaf aan zelf rechter te zijn geweest.
  3. We gaven aan het vreemd/merkwaardig is dat inzendingen met 0 tot 3 likes zijn uitgekozen, terwijl andere inzendingen vaak tot 100 likes hebben. Deze inzendingen lijken volkomen te zijn genegeerd. We vroegen Recourt of hij de andere inzendingen heeft gelezen. Hij gaf aan de meeste te hebben gezien.
  4. We gaven aan dat er selectief wordt gehandhaafd. Het LBIO handhaaft direct en hard. Bij frustreren omgangsregeling gebeurt er niets. Zelfs de politie weigert aangifte op te nemen inzake onttrekking ouderlijk gezag. De frustrerende ouder komt er makkelijk mee weg zonder enige sanctie. Wij gaven aan dat hier iets aan gedaan moet worden.
  5. Tevens gaven wij aan dat Recourt tevens indiener was van een wetswijziging verhoging leeftijd van 21 jaar naar 23 jaar inzake kinderalimentatie/onderhoudsbijdrage. We gaven aan dat dit onwenselijk is en dat het juist vechtscheidingen verergert. De scheiding wordt hierdoor een conflict tussen kind en ouder omdat een kind de ouder voor de rechter kan dagen. Dat het advies van het Nibud is dat kinderen en ouders in gesprek gaan over de kosten van studeren niet van toepassing is omdat er geen contact is. Het is ook stof tot verdere rechtszaken en houd als zodanig vechtscheidingen in stand.
  6. We hebben aangegeven dat juist een rapport als van Hill veel zou kunnen verbeteren.
  7. We lezen dat de jury van mening is dat de Raad van Kinderbescherming een grotere rol zou moeten spelen in vechtscheidingen. Bij de Raad van Kinderbescherming ontbreekt kennis en men doet niet aan waarheidsvinding. We gaven aan dat de groep van ervaringsdeskundigen op het gebied van ouderverstoting een grotere, een belangrijkere en adviserende rol zou moeten hebben.
  8. We gaven aan dat het gevecht in vechtscheidingen juist ontstaat omdat één ouder wordt uitgesloten in het contact met het kind en daarom vecht voor zijn/haar kind. Dit is onaanvaardbaar. De verstotende ouder wordt zelfs beloond als deze in de rechtszaken elk overleg weigert met de andere ouder. Dan kiest de rechter voor rust en regelmaat en wijst het kind toe aan de verstotende ouder. Ook dit vinden wij onaanvaardbaar.
  9. We gaven aan dat massaal door de rechtbank, de Raad van Kinderbescherming en alle verdere instanties elke vorm van herkenning of erkenning wordt geweigerd. We geven aan dat deze instanties moeten worden (bij)geschoold op het gebied van ouderverstoting.
  10. We gaven aan dat, ondanks dat de kinderombudsman in 2014 schriftelijk vast stelde dat ouderenverstoting een ernstige vorm van kindermishandeling is, er totaal niets mee gebeurd, zelfs niet als melding word gedaan bij politie of veilig Thuis. Men wil niet en ziet ouderverstoting niet als iets belangrijks, want rechter bepaalde. Ik gaf aan dat dit zo niet verder kan.
  11. We gaven aan dat er een manifest/alternatief plan in de maak is, als tegenhanger van de gekozen plannen door de jury van de Divorce Challenge.
  12. Margreeth en ik gaven aan dat ouderenverstoting van generatie naar generatie gaat. Als er niet wordt ingegrepen maken onze kinderen zich later ook schuldig aan ouderverstoting. Ook de regering en kamer houden dit systeem in stand en zij zijn zich niet bewust van het feit dat daardoor vechtscheidingen in stand worden gehouden met als gevolg grote maatschappelijke kosten en maatschappelijke impact. Recourt bevestigt dat hij op de hoogte is van genenrationele overdracht die plaatsvindt.

Recourt gaf aan het met de meeste punten wel eens te zijn. Wat hij ermee gaat doen is nu nog onduidelijk. Wel gaf hij aan dat hij handvatten nodig heeft waarmee hij iets kan. Een manifest met oplossingen!

We vroegen aan Recourt hoe wij een vervolg kunnen geven. Hij gaf het volgende advies. De kamer wil graag alternatieve plannen zien. Dus een duidelijke richtlijn en handvatten. Er is de mogelijkheid petities aan te beiden. Hiervoor is 15 minuten tijd beschikbaar. We stellen voor om eventueel het Hiil-plan in te dienen, wat betreft het deel voor de wet- en regelgeving alsmede het juridisch kader. Tevens gaven we aan de ervaringsdeskundigheid belangrijker gevonden moet worden. Deze moeten worden geraadpleegd en onderdeel uitmaken van de ketenpartners.  En deze als alternatieve keuze in te dienen als plan/manifest. Vermoedelijk zal dit dan kunnen in de vorm van een petitie. Als voorbeeld kunnen we het Manifest van Hugo Borst als uitgangspunt nemen. Vooral verbeterpunten (advies) benoemen en onderbouwen samen met deze petitie.

 

Email en verslag bezoek van 2 beheerders aan Jeroen Recourt nav de Divorce Challenge

Verslag gesprek 18 jan 2017 Ministerie van Veiligheid en Justitie nav Divorce Challenge/ bewustwording ouderverstoting

Onderstaand het verslag van het gesprek dat X (Persoon wil niet met naam en toenaam publiek bekend zijn) en ik woensdag 18 januari 2017 bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie met mevrouw S. de Vries (projectleider Divorce Challenge) en de heer C. Herstel (Director Sanctions and Youth Department/dep. Director-General) hebben gehad naar aanleiding van de Divorce Challenge.

 

Op zich mooie woorden, zonder meer. Een zachte toon…. Dat is iets wat ze daar graag zien, dus vooruit. We hebben al een reactie terug van mevrouw de Vries; Beste X en Anne-Marie,

 

Dank voor jullie mails en de tijd die jullie hebben genomen om met ons te spreken. De vele inzendingen rondom het thema ouderverstoting hebben ons al meer inzicht in het onderwerp gegeven en jullie verhaal heeft daar zeker ook aan bijgedragen.

 

Zoals Carsten al aangaf kunnen we niet zomaar toezeggen een congres te financieren. Dat gezegd hebbend begrijpen we jullie verzoek en vinden we het ook belangrijk om meer op dit thema te doen, om de deskundigheid van een ieder die met dit soort situaties in aanraking komt te bevorderen.  

 

We komen dan ook zeker op jullie verzoek terug, dit vraagt echter nog wel enig uitzoekwerk.

 

Als jullie in de tussentijd vragen hebben dan weten jullie me te vinden.

 

Met hartelijke groet,

Sandra

 

Enfin; wellicht dat verstoten ouders onderstaande tekst kunnen kopiëren en verspreiden onder vrienden, familie en de professionals. Opdat ze beter inzicht krijgen op ouderverstoting (OVS), zonder aanstoot te nemen aan een directe confrontatie.

 

 

Allereerst hartelijk dank voor het luisterend oor dat u Mw. Anne-Marie van Mackelenbergh en mij bood en daar ook ruim de tijd voor nam.

Wij kwamen met u praten i.v.m. de problematiek rond Ouderverstoting en het bleek maar weer eens dat het fenomeen ook bij u niet bekend was tot aan de Divorce Challenge. Dat is u niet kwalijk te nemen, want menig verstoten ouder zit soms al jaren in een wereld van “wat overkomt ons nou toch?” en dan ben je pas ‘gered’ als blijkt dat er een naam voor blijkt te bestaan. Maar dat instanties het fenomeen niet (willen?) kennen is natuurlijk een enorm gemis: huisartsen, psychiaters, psychologen, bedrijfsartsen en natuurlijk de diverse betrokken jeugdhulpinstanties. De goeden niet te na gesproken natuurlijk, maar die zijn helaas nog ver in de minderheid. Sommige instanties denken/zeggen het te snappen, gaan met onze kinderen aan de slag, maar helaas te vaak van de regen in de drup. Dit is echt gevaarlijk.

Hier is echt specifieke kennis (voor) nodig en die zouden we heel graag bieden.

 

Er gaat tot op heden veel mis en we hopen in het belang van onze kinderen dat dit snel tot het verleden gaat horen. Want onze focus ligt in eerste instantie op onze kinderen: zij moeten leven zonder een ouder met wie ze voor de scheiding een normale band hadden, onder enorme druk van de andere ouder (die niet met verlies kan omgaan). -Hier moet uiteraard wel eerst zijn uitgesloten dat een ouder een mishandelaar is!-

Dit afstand nemen doen de kinderen gek genoeg uit loyaliteit….. Dit klinkt tegenstrijdig, maar dat is nou eenmaal hoe het is. Maar een kind heeft altijd van nature een enorme loyaliteit naar beide ouders. En dat gunt de vervreemdende ouder zijn/haar ex nu juist niet. (Dit maakt de scheiding ook tot ellendige scheiding). Daarmee volkomen voorbijgaand aan de behoeftes van het kind. Hier is geen sprake van gezonde liefde voor het kind (dat wel bij die andere ouder te vinden is). Eigenlijk kun je stellen dat de verstoten ouder de gezonde ouder is en dit weet het kind heel goed, maar moet dat onder druk ontkennen.

Ze leven in constante angst en onrust, in verbroken vertrouwen, met een enorm schuldcomplex, ze komen niet toe aan rouwen vanwege de scheiding, ervaren dat de helft van zichzelf “dus” niet kan deugen, hun zelfvertrouwen wordt ernstig beschadigd en denken vervolgens (aangemoedigd door de verstotende ouder) dat afstand tot de andere ouder rust zal geven. Dus nemen ze afstand, maar de druk blijft. Dit maakt ze tot onzekere mensen van wie immers de helft niet deugt. Lieve kaartjes/mailtjes van de verstoten ouder brengen ze in totale afwijzing: dan hebben ze weer “rust”.

 

Als ze dan bij de betreffende jeugdinstanties aankloppen, die ze vervolgens vragen wat ze willen, en ze antwoorden “afstand” of “rust” en de instanties “gunnen” ze dat, dan helpen ze hiermee het kind niet, maar verlengen ze de toestand alleen maar voor het kind: constante angst, onrust en onzekerheid, verbroken vertrouwen, enorm schuldcomplex, niet aan rouwen toekomen vanwege de scheiding en de helft van zichzelf deugt niet.

Dit kan natuurlijk geen stabiele volwassene opleveren, zodat die op hun beurt dezelfde fouten gaan maken in de toekomst. Ze hebben immers inmiddels dit voorbeeld van omgaan met verlies.

 

Er is heel veel kennis voor nodig om het te leren doorzien. Het is de wereld op z’n kop. Het is de wereld van ongezond gedrag. Het is de wereld van onbegrijpelijkheid. Daarom heeft een gezond persoon ook zo’n weerstand als hij van het fenomeen Ouderverstoting hoort.

Maar als je het eenmaal snapt/herkent, zie je het overal om je heen. In veel boeken die je ooit las…. En blijkt het eigenlijk heel simpel op te lossen te zijn. Ook dat nog! Dat maakt ons ook zo moedeloos bij tijd en wijle.Het is namelijk de omgekeerde wereld. En de oplossing is dus domweg: de omgekeerde wereld weer op z’n normale/gezonde plek terugdraaien.

Hiervoor is de juiste diagnose nodig. De juiste diagnose leidt snel tot oplossen.

Klinkt heel simpel, maar dat is het ook. Dus waarom doet men dat dan niet???? Ook simpel: omdat het ontbreekt aan kennis op dit gebied.

 

Een en ander kost ook de samenleving heel veel: geld voor uitkeringen, werkeloosheid, medicijnen, hulpverlening, trajecten en noem maar op.

 

Het gaat om rond de 500.000 kinderen in de afgelopen dertig jaren. En het wordt steeds erger: inmiddels zo’n 40.000 per jaar erbij alleen in Nederland. En het lijkt wel of men dat OK vindt en men zich meer zorgen maakt om gekwetste kinderen rond 5 december, dan om onze honderdduizenden kinderen die 24/7 jaren en jarenlang het maar moeten uitzoeken.

Evenals de verbijsterde verstoten ouders het maar moeten uitzoeken. Die constant de blik krijgen van “er moet wat ergs zijn gebeurd” of “waar twee kijven hebben twee schuld” of “geen rook zonder vuur”.

Maar dat zijn gezonde gezegdes uit een gezonde wereld.

Met Ouderverstoting gaat echter om een ongezonde wereld. Het is de wereld die eigenlijk niet anders is dan het onbegrijpelijke van sektes. De kinderen moeten gedeprogrammeerd worden. Dat simpele, maar moeilijk lijkende gegeven verdient (h)erkenning.

 

En nu toch alsjeblieft niet hopen dat wij hier in Nederland eerst weer es het wiel gaan uitvinden met eindeloze studies. Dat is er allemaal al. We kunnen het iedereen zó voor de neus leggen. Heel graag zelfs!!:

Gelukkig zijn er internationaal al wetten (drie landen in de hele wereld…..).

Gelukkig zijn er internationaal al deskundigen: Onder anderen Karen Woodall in het V.K., dr. Craig Childress in de V.S. evenals Amy Baker en ook een “hersteld kind” van Ouderverstoting Ryan Thomas.

In Nederland hebben we De Rechten Van Het Kind, pestprotocollen op scholen, de Meldcode Kindermishandeling en nog meer wetten die Ouderverstoting zouden moeten voorkomen, als er op gehandhaafd zou worden, maar door gebrek aan kennis gebeurt dat niet.

En last but not least hebben ook in Nederland een zeer goede deskundige:

DeFamilieAcademie in Olst van mw. Erna Janssen. Zij begint gelukkig steeds meer bekendheid te genieten in rechtszaken, opleidingen voor professionals, opleiding tot ervaringsdeskundige en persoonlijke begeleiding. Zij zou u heel graag een presentatie/uitleg komen geven. En we denken dat dat een snelle route is naar juiste (!) inzichten.

 

Wij verstoten ouders hebben heus langzamerhand heel goed in de peiling wat werkt en wat niet werkt. En kunnen sommige  keuzes van de Divorce Challenge dan ook niet begrijpen (BRAM / Kinderen uit de Knel). Het heeft ons jaren gekost om dit uit te vinden en te ondervinden. De organisatie Hiil lijkt de enige juiste keuze, althans van degenen die op het podium mochten komen.

Dit vertrouwen hebben we weliswaar gedurende jaren zonder hulp van wie ook moeten leren uitzoeken/begrijpen op meestal heel eenzaam en ten einde raad op eigen houtje: sites, Google, lotgenotencontacten enzovoort.

Dit zou toch eigenlijk bij onze rechtsorganen en zorginstellingen moeten horen.

Er moet blijkbaar(!) bewustzijn komen rond Ouderverstoting.

Daarom ook is ons verzoek om geld van o.a. uw ministerie bij u op tafel gelegd om een congres te kunnen organiseren (de jury-voorzitter, dhr. Nick Huls moedigde ons enthousiast aan dit te doen; hij wil zelfs graag de dagvoorzitter van het congres zijn).

We snappen dat u dat geld niet al op tafel had liggen…

Ook qua subsidiestromen zouden we meer willen weten met betrekking tot dit onderwerp van Ouderverstoting.

 

We zouden graag verder in contact met u blijven en zien uw reactie graag tegemoet.

 

Namens al onze verstotende/”ontvoerde” kinderen groet ik u hartelijk,

X

 

Wat iedereen zou moeten weten is dit: Ze zijn allemaal op de hoogte! Ondanks dat blijven ze ‘elkaar helpen’ om niet alleen op oude voet door te gaan, nee, om nog meer macht te verkrijgen en hun eigen plannetjes te forceren. Daar zal elke ouder zelf iets van moeten vinden. Schrijf de politiek aan met een kort verhaaltje over jezelf en waarom jij denkt/ weet/ hebt ondervonden dat plannen zoals BRAM en Kind uit de Knel bij ouderverstoting niet werken!

Persoonlijk zou ik dit gestuurd hebben:

Goede morgen mevrouw de Vries en mijnheer Herstel,

 

Allereerst mijn/onze dank voor de ontvangt afgelopen woensdag bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie.

 

Het was uw insteek om vooral te luisteren. Als het goed is zijn er paar zaken gecommuniceerd:

  • Binnen de Nederlandse wet zijn genoeg mogelijkheden om effectief op te treden tegen ouderverstoting, mits men bereidt is de Wet ook te handhaven. Bijvoorbeeld artikel art. 297 strafrecht.
  • U ziet waarheidsvinding als problematisch; te onrustig voor het kind en ja, soms komen de aantijgingen pas jaren na de scheiding en moeten ‘we’ het dan maar met het verhaal doen, daar de aangever destijds ‘vergeten’ was aangifte te doen toen het speelde of in ieder geval de mishandeling met foto’s of getuigen vast te leggen. De wereld op zijn kop en een eerste bewijs dat er sprake kan zijn van ouderverstoting.  Zie hier de omgekeerde bewijslast, waarop ook handelend opgetreden kan worden, zonder dat de wet ervoor aangepast hoeft te worden. Geef bij de beweerder aan dat alles tot op de bodem wordt uitgezocht en dat kan, ook na jaren scheiding, en laat de beweerder voor alle onkosten betalen, mocht de bewering vals zijn, plus, en dat is belangrijk, geef de andere ouders (de vals beschuldigde ouder) de kans en gelegenheid aangifte te mogen doen van laster/smaad en het doen van valse aangiften, plus het feit dat het OM hierop vervolgt, denk aan TOM zittingen.
  • In theorie is de Raad van Kinderbescherming bekend met ouderverstoting (= OVS), wordt het landelijk erkend. Voor de wet hoort de RvK zelfs aan waarheidsvinding te doen. In de praktijk wordt de verstoten ouder steevast de Koninklijke weg gewezen, daar de Raad van Kinderbescherming nog steeds het Verdeelde Kind uit 2002 aanhoudt als hun beleid. Annemarie heeft u duidelijk uitgelegd dat dit rapport niet berust op enige wetenschappelijke basis. Dat er wereldwijd en in Nederland genoeg professoren zijn die de notie van ‘rust’ niet onderschrijven , maar juist bevestigen dat die opgelegde rust extra traumatiserend is voor de verstoten ouders en hun kinderen.
  • Zo lang de Raad van Kinderbescherming dus geen afstand neemt van hun beleid; het Verdeelde kind, hebben plannen zoals bijvoor beeld BRAM geen enkele zin en verergeren ze de situatie.
  • Zo lang de professionals (inclusief de Raad van Kinderbescherming) niet bijgeschoold zijn op het gebied van ouderverstoting, heeft het geen zin om welk plan dan ook te omarmen en de ouders op te leggen.
  • Annemarie heeft aangehaald dat ouders het niet begrijpen, ze denken dat er hulp komt voor het kind, maar eenmaal in contact met die organisaties die een positief verschil horen te maken, deze ouders ten einde raad zijn en het kleine beetje regie, dat ze nog hadden, verliezen. Raad van Kinderbescherming, Jeugdzorg, Veilig thuis. Die namen impliceren een hoop: bescherming, zorg, veiligheid.
  • Annemarie heeft u gewezen op de afstand tussen de instanties en de bevolking. Ook haalde zij het programma ‘Stand van Nederland’ aan, waarbij bijna juichend wordt aangehaald dat er rond de 900 miljoen omgaat in de scheidingswereld. Annemarie heeft u erop gewezen dat de onkosten veel hoger zijn. Denk aan alle instanties die er aan verdienen, denk aan de GGZ waar niet alleen verstoten ouders naar toe uitwijken, maar ook al die kinderen die verstoten vanuit een loyaliteitsconflict, daarbij 50% DNA ontkennend, vaak gepaard met valse beschuldigingen, waardoor een hereniging met de verstoten ouder nog moeilijker wordt en de vreselijke consequenties die de kinderen moeten ondergaan, willen ze alsnog op zoek gaan naar die uitwonende/verstoten ouder. Het is immers nog maar te bezien op de deur van de verstoten ouder nog open staat en als de waarheid uitkomt, is het volwassen kind wel de opvoedende ouder kwijt.
  • Annemarie heeft gewezen op andere onkosten; 200 geregistreerde zelfmoorden per jaar. Ouders die bewust in de bijstand gaan om zo een toegevoegde advocaat te verkrijgen, of zo op een lage alimentatie uit te kunnen komen. Ouders die in de ziektewet komen.
  • Annemarie heeft gewezen op de maatschappelijke ramp die zich nu voltrekt: Volwassen ‘kinderen’ die in het verleden een ouder hebben verstoten, lopen met ‘vervelende/onbestemde’ gevoelens. Verslavingen, psychische ondersteuning, 80 % kans om OVS te herhalen bij hun kinderen en een groot gebrek aan respect voor gezag en autoriteit. Iets wat wij allen nu al terug zien in de maatschappij.
  • Mijnheer Herstel gaf aan dat het herkennen van OVS een moeilijke zaak is. Annemarie heeft aangegeven dat zij dit niet onderschrijft. Eenmaal bijgeschoold op het gebied van ouderverstoting is het herkennen het minst moeilijk. Daarbij is Erna Janssen van de Familie academie aangehaald, laat haar een presentatie houden….. Maar wel met de bereidheid om echt te willen luisteren. 8 signalen; als je ze kent, dan….
  • Eenmaal bewust zou men niet mogen wegkijken.
  • Mijnheer Herstel haalde ook aan dat men handelingsverlegen is, wat moet je nou met een verstoter?! Heel simpel; hulp bieden. Ondersteun de verstoter op een constructieve manier. Dus niet de verstoten ouder wegsturen met de boodschap dat, als ze echt van hun kind houden, ze afstand moeten nemen daar het kind in de verdrukking zit en de ‘zorg’ ouder omgang als te onrustig ervaart. Maar juist de verstoter apart nemen en vertellen dat dit niet mag, geestelijke hulp bieden en anders de wet toepassen: eenhoofdig gezag naar de welwillende ouders als dan niet gecombineerd met wijziging van hoofdverblijfplaats.
  • Mijnheer herstel haalde aan dat een programma als Kind uit de Knel landelijke voorkeur verdient en dus wordt uitgerold in Nederland. Annemarie heeft duidelijk aangegeven dat Kind uit de Knel bewezen traumatiserend werkt op de kinderen en de verstoten ouder. Sterker nog bij het laatste VNG congres heeft een hoogleraar de zaal toegesproken en de gemeenten dringend geadviseerd dit soort trajecten niet in te zetten. Dat bij ouderverstoting dit plan extra kolen op het vuur gooit en de achterban geadviseerd wordt hieraan niet mee te werken. Ja, kind Uit de Knel kan werken bij ouders die in het begin stadium zitten van hun scheiding, erg met zichzelf bezig zijn en waarbij een goed bedoelende derde hun bij de schouders pakt en hun wijst op hun verantwoordelijkheid naar de kinderen toe. Daar hebben we geen dure trajecten voor nodig…..
  • Daarbij wijst Annemarie op het feit dat de uitverkorenen op het podium zeker niet gedragen worden door ‘het volk’. Van alle plannen kregen juist deze plannen niet de likes die andere plannen wel kregen. Voor Annemarie is dat een grote teleurstelling en mede reden tot het doen van waarschuwingen; denk aan de draagkracht en aan de haalbaarheid. Als wetenschappelijk is bewezen dat bepaalde plannen die uw voorkeur genieten niet gaan werken of extra kolen op het vuur gooien, waarom dan toch ermee doorgaan? Wat zijn de belangen?
  • Uit alle podiumplekken is er 1 waarvan wij denken/hopen dat die aan kan sluiten op de realiteit; het plan van Hiil. Na de Divorce Challenge zijn we daar al 2 keer op de koffie geweest en is het wachten op verdere stappen die hiil wil gaan nemen en/of de plannen door ons getoetst mogen worden op draagkracht.
  • Wat wel apart is dat het plan van Hiil botst met BRAM en Kind uit de Knel.

 

De grote reden om in gesprek te gaan was echter de tip van de panelvoorzitter Nick Huls; organiseer een eigen congres, dat hebben ‘wij’ dringend nodig! Hij wees ons op de mogelijkheid van subsidie om dit te organiseren en hij heeft zelf aangeboden om dagvoorzitter te zijn. Jammer dat wij daar niet verder op door konden gaan, maar middels deze mail herhaal ik dus de vraag: Wat moet ik doen, wat is de weg om subsidie te krijgen om een congres te organiseren puur gericht op OVS. Daar ik goede contacten heb met Hiil, wil ik best verkennen of wij samen kunnen optrekken. Toch, u gaf zelf aan dat, als het om een congres gaat, ik los van Hiil mijn vraag per mail kan/moet stellen en dat u daar per email op reageert.

 

Rest mij te vertellen dat ik uw contactpersoon ben. Annemarie richt zich weer volledig op de bewustwording rondom ouderverstoting in het algemeen en het ondersteunen van verstoten ouders in het bijzonder.

Ik verheug mij op een fijne samenwerking en ben ervan overtuigd dat wij samen een positief verschil maken. X

 

_________________________________________________________________

Nog even dit: Wat mij opvalt is dat het niet uitmaakt welke toon je aanslaat. We kunnen met argumenten komen, we kunnen met feiten komen, we kunnen zelfs met wetenschappelijke studies komen, lekker belangrijk…… Dat raakt mij en hoop dat het jullie ook raakt.

 

 

 

 

 

Verslag gesprek 18 jan 2017 Ministerie van Veiligheid en Justitie nav Divorce Challenge/ bewustwording ouderverstoting

Pas op! Divorce Challenge; meer dan een rookgordijn; nog meer slachtoffers….

Onderstaand is mijn belangrijkste blog tot nu toe door mij geschreven. Gewoon in begrijpbare taal, want daar hebben de instanties ook een handje van; moeilijke woorden, opdat wij het ook niet meer snappen.

Deze blog is belangrijk voor:

  • Ouders met kinderen die willen gaan scheiden
  • Ouders met kinderen die aan het scheiden zijn
  • Ouders met kinderen die gescheiden zijn, maar een moeizame ex-partner relatie hebben
  • Ouders die vervreemd worden door hun ex, door de instanties, door de rechtspraak
  • Ouders die verstoten zijn door hun kinderen vanwege een loyaliteitsconflict
  • Opa’s en oma’s die hun kinderen in bovenstaande herkennen
  • Familie en vrienden die bovenstaande om zich heen zien gebeuren
  • En ach, waarom niet, het zou handig zijn als de grote spelers dit ook lezen;
    • Het Ministerie van Veiligheid en Justitie, met in het bijzonder de heer Carsten Herstel (jeugd) en de projectleider van de Divorce Challenge; mevrouw Sandra de Vries
    • De heer Jeroen Recourt, commissievoorzitter Tweede kamer m.b.t. motie tegen vechtscheidingen
    • Professor Maurits Barendrecht van Hiil
    • Margreet Visser van Kind uit de Knel
    • Mevrouw Annette Roeters, Directeur van de Raad van Kinderbescherming, promotor van het project BRAM
    • Margrite Kalverboer, Kinderombudsman
    • Reinier van Zutphen, Nationale Ombudsman
    • Adriana van Dooijeweert, College voor de Rechten van de Mens

 

Eerst bemoedigende woorden: Laat ik voorop stellen dat de Divorce Challenge nou niet bepaald een initiatief is van de instanties. Wel nee, in hun ogen gaat alles lekker en goed, graag meer van hetzelfde.

Nee, de Divorce Challenge is het vervolg op een Tweede kamer motie van o.a. de heer Recourt, tegen vechtscheidingen.

Deze motie is ingediend en aangenomen door ons! En daar moeten wij erg trots op zijn. Door het aanschrijven van de Tweede kamer. Door het de spelers rondom echtscheidingen zo lastig te maken, dat ook zij er last van hebben. Helaas ook door de familiedrama’s die nog steeds plaatsvinden, al hoe wel de pers heeft afgesproken terughoudend te informeren daar het ‘aanstekelijk’ zou werken. Doordat het Familierecht, de Raad van Kinderbescherming en Jeugdzorg  steeds meer ‘last’ hebben en krijgen van mondige ouders die de bewust handelingsverlegen professionals onderwijzen en voorzien van informatie die zij allang zelf hadden moeten achterhalen. (Wat wij kunnen, zouden zij  ook kunnen, toch?). Door het gebrek aan respect voor elke vorm van autoriteit, waarbij dwang en drang steeds lastiger is om op te leggen. Door kinderen die vastlopen in de maatschappij. Door de bewustwording dat er 2 miljard in deze sector omgaat en dat deze kosten de spuigaten uitlopen.

Maar ook door het feit dat Nederland al een paar keer flink op de vingers is getikt door het Europese hof, o.a. door de VN wegens het schenden van de Rechten van het Kind en de Rechten van de Mens. Internationaal staan wij er slecht voor, kijk bijvoorbeeld naar het aantal Onder Toezichtstellingen (OTS) en het Uit Huisplaatsen (UHP) van kinderen, wat extreem idioot  hoog is. Het mag allemaal wat kosten en sta er eens bij stil; hoeveel banen zijn afhankelijk van het leed dat de kinderen en ouders wordt aangedaan? Hoeveel perverse prikkels zijn er en zullen er blijven, als de politiek nu niet gaat opstaan en deze farce niet langer accepteert?

Nou goed, wij werden dus lastig, mondiger, de politiek wordt gedwongen er iets van te vinden, zeker als er internationaal een paar tikjes worden uitgedeeld. Maar dan komen wij meteen bij het probleem: Het Familierecht, de instanties met de woorden ’bescherming, veilig en zorg’ in hun titels, aanverwante partijen zoals al die meesnoepers met hun trajecten en hun zogenaamde adviesklusjes, zij zitten totaal niet op verandering te wachten. Sterker nog, liefst krijgen ze nog meer macht, waardoor ouders en hun kinderen onmondige speelballen worden.

Dus er is druk vanuit de maatschappij ten opzichte van een voldane groep die zich niet aangesproken voelt. Wat te doen? Nou, dan regelen we toch een Divorce Challenge. Waar bij iedereen de indruk wordt gewekt dat er nu in 1 keer geluisterd gaat worden. Waarbij ‘het volk’ uitgenodigd wordt om met plannen en ideeën te komen die draagkracht hebben juist door de kinderen en de ouders, want daar zou het toch om moeten gaan?

506 plannen. Niet meer terug te vinden, het Ministerie van Veiligheid en Justitie heeft ze van de site gehaald. Geen nood, een lid van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ heeft alles (!) nog snel weten te downloaden en dus alle plannen veilig gesteld, voor ons, het volk

Met het uitroepen van de Divorce Challenge heeft het Ministerie van V &J zich in de voet geschoten. Dat niet alleen, neem van mij aan dat er meer personen met buikpijn rondlopen; Annette Roeters, Margreet Visser, Professor Maurits Barendrecht kan ik nog niet helemaal peilen.

Ze hadden namelijk helemaal niet gerekend op onze animo en inzet. Lastig hoor en wat te doen? Nou gewoon, wat ze al jaren doen; negeren!

Kijk, ze konden ons moeilijk buiten sluiten van hun bijeenkomsten, dus we zijn gegaan en hebben ons verhaal verteld. Dat is erg belangrijk om te weten. Ze zijn op de hoogte! Neemt niet weg dat er  5 podiumwinnaars stonden, alle 5 dikke vriendjes bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie. Sterker nog, de Raad van Kinderbescherming zit in het zelfde gebouw als het ministerie en lopen in en uit bij elkaar. Al met al is het duidelijk een “wij van WC eend, vinden WC eend de beste”.  Let op;  de uitverkoren plannen hadden géén likes, hadden géén draagkracht vanuit de praktijk. Sterker nog, wij kunnen (wetenschappelijk) aantonen dat 2 plannen (Kind uit de Knel en BRAM) ronduit extra kolen op het vuur gooien en extra traumatiserend zijn voor, niet alleen de kinderen, maar ook de verstoten ouders. Ouders die welwillend zijn en het beste voor de kinderen willen, maar volledig worden tegengewerkt door de andere ex-partner, die de kinderen gebruikt als pionnen en eenzijdig een machtsstrijd ontketent.

Toen ze daar zo stonden op dat podium heb ik meteen gezegd dat de geest uit de fles is. Dat ze ons nu niet meer mogen of kunnen passeren. Je kunt ons niet uitnodigen om mee te denken, om ons vervolgens weer weg te sturen onder het mom ‘wij weten het wel beter voor jullie”! Zeker niet als in de praktijk bewezen is dat die podiumplekken niet gaan werken.

Toch is dat hetgeen waar ze op uit zijn. Ja, wij mogen nog net er iets van vinden, maar wel op hun toon en zoals zij het willen hebben.

Riep van der Steur nog dat er ervaringsdeskundigen betrokken moeten worden, de 5 clubjes zijn lekker selectief wie dat dan mogen zijn. We moeten wel vriendjes blijven. Dat wetende; heeft het dan nog wel zin om te investeren of moeten wij elkaar nog meer verenigen en burgerlijk ongehoorzaam zijn?

Gewaarschuwd door enkele spelers in het veld, ben ik toch de gesprekken aangegaan. Ook om na te gaan of mijn onderbuik gevoel klopt. Het is makkelijk om tegen iets aan te schoppen, of er juist niets mee te doen, maar dan heb je naderhand natuurlijk geen recht op klagen, vind ik.

Dus ik heb gesprekken gevoerd en ik voel mij teleurgesteld. Sterker nog ik MOET jullie waarschuwen; De Divorce Challenge is een rookgordijn. Ondertussen worden plannetjes onverminderd doorgevoerd, ja ook die 2 die aantoonbaar traumatiserend zijn.

Binnenkort zitten we massaal op kinderkrukjes in groepen van zo’n 12 ouders, met de kinderen erbij. Kinderen die liever gewoon kind willen zijn,maar nu keuzes moeten maken en zich uit moeten spreken. Kinderen die de indruk krijgen dat hun stem telt, om vervolgens bedonderd te worden. Kinderen die gebruikt worden als pionnen . Kinderen die gezien worden als targets die gehaald moeten worden. Kinderen die een verdienmodel zijn.

Binnenkort heeft de Raad van Kinderbescherming nog meer macht. De rechter hoeft zich er niet meer mee te bemoeien, nee, de raadsonderzoeker en gedragsdeskundigen nemen het stokje over.

Niets mis mee? Sta er eens bij stil dat wij en de kinderen te maken hebben/krijgen met professionals die niet goed geschoold zijn. Die het doen met verouderde boeken van bijvoorbeeld Ed Spruijt, waarbij hij ervan uitgaat dat ouderverstoting niet bestaat. Wel nee, waar er 2 vechten, hebben er 2 schuld en omdat het kind afhankelijk is van de zorg van de ouder waar die het meest woont, is het beter voor het kind dat de uitwonende ouder afstand neemt, als de ‘zorg’-ouder omgang als onrustig ervaart. Dat heet dus de Koninklijke weg en die wordt verstoten ouders massaal opgelegd.

Niets recht op “familylife’, niets handhaven van de wet, niets de Rechten van het Kind en de Mens respecteren. Wel nee, gewoon het beleid doorvoeren dat nog berust op het rapport Het verdeelde Kind uit 2002 (!), geschreven door diezelfde Ed Spruijt. Om zo zijn ex en de partner van zijn nieuwe vriendin hoogstpersoonlijk uit te kunnen bannen.  Ook dit weten de instanties, een ongemakkelijke waarheid.

Zo lang een Margreet Visser met haar Kind uit de Knel en een Raad van Kinderbescherming hun gedachtengoed berusten op een malafide rapportje, zo lang hebben hun plannen dus geen zin. Nou, die boodschap is helder en duidelijk gecommuniceerd naar alle betrokkenen. Een boodschap die niet van harte wordt ontvangen, sterker nog, ze gaan er gewoon mee door en binnenkort zijn wij dus allemaal het haasje!

Ondertussen loopt er nog zo iets als Hiil. Interessant is het om te weten dat juist deze organisatie in bed ligt bij het Ministerie van V&J, net zoals bijvoorbeeld de Raad van Kinderbescherming overigens. Sterker nog, zij zijn de drijvende kracht achter het organiseren van de Divorce Challenge, natuurlijk ook een podiumplek. Dat moet toch raar voelen? Hoe kan je blij zijn met een prijs, terwijl je eigenlijk weet dat het doorgestoken kaart is? Zijn de belangen dan zo groot dat je geen trots meer hebt? Zit de nood zo hoog bij de instanties dat je gewoon doorgaat over de ruggen van 70.000 kinderen per jaar?

Met het plan van Hiil kunnen wij wel iets. Maarrrrr het uitwerken van hun plan stuurt Kind uit de Knel en BRAM meteen naar huis. Is dat de reden dat Hiil tot nu toe niet van de grond komt? Is dat de reden dat wij daar gezellig  koffie hebben gedronken, maar met angst en beven de promotie van Kind uit de Knel en BRAM door het Ministerie van V&J moeten gedogen?

Wij hebben aan professor Barendrecht voorgesteld om bijvoorbeeld samen een congres te organiseren en zijn plan stap voor stap aan de deelnemers in sessies voor te leggen op haalbaarheid/draagkracht en tips wat wel en niet zou werken. Voor hun een peulenschil om te organiseren. Sterker nog, geef ons subsidie en wij organiseren het zelf wel, maar wel samen met Hiil. Geen zin om losse flodders te schieten. Nee, daar ligt een plan. Een plan wat uitgewerkt moet worden. Een plan wat een positief verschil kan maken. Een plan waar blijkbaar geen druk op zit, want dan kunnen Kind uit de Knel en BRAM wel naar huis.

En dat doet Hiil wel vaker. Ruim een jaar geleden kwam Hiil met een lijvig rapport over de “Rechtvaardigheid bij echtscheidingen”. Spot on! Dus ze zien het wel. Voor mij een reden om aan prof Barendrecht een mail te sturen met de vraag ‘hoe nu verder, tijd om actie te ondernemen?’.  Zijn er dan oplossingen vroeg prof Barendrecht nog aan mij, dus ik deed wat voorzetjes. Ik zit er vol mee! En toen werd het stil, doodstil. Dat is wat. Je merkt vreselijke toestanden op, schrijft zelfs over minimaal zo’n 200 geregistreerde zelfmoorden per jaar, om vervolgens weer over te gaan tot de orde van de dag. Ik snap het wel, maar wil het niet snappen. Ik snap dat de relatie met het Ministerie (subsidie) zwaar verslechtert als je aangeeft dat het optreden van de Raad van Kinderbescherming ronduit misdadig is en idioot veel slachtoffers geeft, denk maar weer aan die 200 geregistreerde zelfmoorden.

Wat nu?! Als wij dus nu niet massaal op gaan staan, wordt de maatschappelijke ramp alleen maar groter. Ouderverstoting is namelijk epidemisch; 80% herhaalt het gedrag van de verstotende ouder. Volwassen ‘kinderen’ die met een onbestemd gevoel rondlopen, met 80% kans op verslavingen om dat gevoel te compenseren. Volwassen kinderen met totaal geen respect meer van autoriteit (snap ik dus heel goed) de rechtspraak of zelfs jouw naasten. Volwassen ‘kinderen’ die een toevlucht nemen naar de GGZ, geen baan kunnen houden, in de ziektewet zitten

Maar denk ook aan al die ouders met hun rug tegen de muur. Die compleet afgeserveerd worden. Die bewust in de bijstand gaan om zo de financiële schade te beperken. Massaal een beroep doen op de GGZ, ziek worden, de WIA ingaan.

Ik voorzie een toename in familie drama’s. Zoals ik van heel wat vaders hoor dat ze beter hun ex kunnen vermoorden, dan ben je er na zo’n 6 to 9 jaar vanaf, anders heb je levenslang en de kinderen natuurlijk ook. Bizar dat we zo gaan denken om onze kinderen te beschermen.

Wat nu? Neem van mij aan dat alle spelers zijn geïnformeerd. Ze zijn geërgerd en proberen dus nu mij (en andere mensen die er iets van willen vinden) buitenspel te zetten. Dat gaat geraffineerd, zij het niet dat ik maatschappelijk niets te verliezen heb en niet koopbaar ben. Ik wil geen geld voor een ‘adviesje’, want dan zit ik in hun kamp.

Ik kan niet alléén zenden/schoppen/bewustmaken. Ja, we zijn moe. We zijn toe aan rust, aan bijkomen. Maar mensen, daar is dus nu niet tijd voor! Want als wij ons in slaap laten sussen met het idee dat het Ministerie het beste met ons voor heeft, terwijl ze dus heel goed geïnformeerd zijn, dan zijn wij in de toekomst nog meer slachtoffer van machtsmisbruik. We stonden erbij en keken ernaar.

Schrijf jouw wethouder aan met jouw verhaal. Hij/zij koopt de zorg in. Doe een cc naar de Nationale- en Kinderombudsman, naar het College van de Rechten van de Mens. Schrijf de politiek aan. Blijf de spelers informeren en sta op! Weiger bij de rechter deel te nemen aan Kind uit de knel. Onder bestanden van de facebookpagina (h)erken ouderverstoting vindt je genoeg munitie om dat plan te kunnen weigeren. Jij werkt toch niet mee aan kindermishandeling? Nou dat mag jij dus ook van een rechter  verlangen. Als je daar nog komt, want BRAM gaat jou die stap voor zijn, vandaar dat die 2 elkaar promoten.

Spreek je uit. Noteer de namen die jij informeert. Waarom? Voor de komende schadeclaims, die wij, maar ook onze volwassen ‘kinderen’ kunnen indienen, daar ze willens en wetens toch doorgaan met kindermishandeling!

 

Pas op! Divorce Challenge; meer dan een rookgordijn; nog meer slachtoffers….

Divorce Challenge? De geest is uit de fles.

De geest is uit de fles

Gisteren ben ik met een fijne groep verstoten ouders naar de  prijs uitreiking  van de Divorce Challenge gegaan. Om aandacht voor ons, voor ouderverstoting op te eisen (vragen doe ik niet meer, dat heeft geen zin).

Ik moet zeggen, goed verzorgd, we zijn niet tekort gekomen. Ja, het was een ‘Wij van Wc Eend’ gevalletje, maar toch ben ik blij dat wij er waren.

Wij hebben ons namelijk verdeeld over de discussie groepjes en konden zo per groep ons punt maken. Zo zat ik in het groepje “Werkt het ! “. In een grote kring, met Mevrouw Margreet Visser van Kind uit de Knel recht tegen over mij. Volgens haar is dit traject 1 groot succes. Volgens het comité blijkbaar ook, want ja, zij mocht op het podium, voor een verdere professionalisering (huh?) van de training. Wat ze er op terug had, over wat vorige week tijdens de VNG bijeenkomst luidkeels is verkondigd? Namelijk dat mediation, Kind uit de Knel, Ouderschap blijft, KIES en wat al niet meer, niet alleen niet werken, maar, nog erger, traumatiserend zijn voor de welwillende ouder en voor de kinderen, die hierdoor nog meer het vertrouwen in volwassenen en hulpverlening (autoriteit) verliezen. Er zat een mijnheer bij (sorry, naam kwijt) die ons ook wist uit te leggen dat dit soort trajecten alleen werken bij 40 % van alle scheidinggevallen. Eigenlijk bij al die ouders, die als ze tot hun zinnen komen, ook wel beseffen dat elkaar bevechten niet goed is voor de kinderen.

Een duur traject, terwijl een goed gesprek met vrienden of familie, net zo goed werkt…. Maar ja.

Mevrouw Visser heeft die prijs wel nodig. Voor die professionalisering, opdat de dames, die ouders op krukjes zetten, beter kunnen optreden/handelen bij ouders die tegen werken! Ja, hoor echt. Want ja, zij vindt het ook ‘vervelend ‘om te horen dat de dames in de verdediging schieten als wij vragen naar de Meldcode (die is daar niet voor….o nee?) en ons als strijdend wegschrijven als wij de dames op hun werk wijzen.

Marscha Pinedo zegt het gelukkig ook, wij zijn niet gek, dit soort trajecten werken niet en zouden wij massaal moeten weigeren. Mits er dus echt sprake is van ouderverstoting, dat dan weer wel.

Dus…als jullie elkaar bevechten en de rollen omdraaien zodra het kan, ga dan maar daar op dat krukje zitten en kom samen tot je zinnen, maar als je een ex hebt die ja zegt, maar nee doet, bespaar je dan al deze ellende en motiveer dat met alle informatie, die je via onze Facebook pagina (h)erken ouderverstoting kunt krijgen.

Een verstoten moeder zat in een ander groepje; de stem van het Kind. Nou die kindercoaches zaten daar blij te wezen. Totdat zij rustig vragen stelde; ‘hoe weet jij zeker dat het de stem van het kind is en dat het kind niet beïnvloed is door 1 ouder?’ Stil! Nou ja, er zat iemand bij van jeugdzorg die het bepaald niet makkelijk had en na 5 keer te roepen dat ze het gesprek niet fijn vond is zo uit de sessie weg gelopen.

We hebben allemaal gelobbyd, allemaal op onze eigen manier en hebben goede contacten opgedaan. Wie weet wordt er heel langzaam aan toch naar ons geluisterd. Feit is dat wij, verstoten ouders, het zelf zullen moeten doen, want de vaste kliek van 1,5 tot 2 miljard gaat niet bewegen.

Zo komt de Raad van Kinderbescherming met BRAM. Ypie Terpstra stond daar op het podium blij te wezen met haar prijs. 0 likes. Lees het artikel van Alina Sedee maar om te weten hoe dit bij ons is gevallen.

Ik weet niet wat ik erger vind. Een traject als Kind uit de Knel of BRAM, waarbij de Raad volledig vrij spel krijgt om nog meer ellende aan te richten. Toen een verstoten vader haar confronteerde met een compleet gefaald BRAM traject, waar zij zelf dus een zeer groter vinger in had, kon ze alleen maar stamelen: ‘We doen ons best, wij kunnen het niet alle ouders naar hun zin maken!”

Een vrouw nam haar in bescherming, bleek Annette Roeters te zijn.  Het opperhoofd van de Raad van Kinderbescherming. We hebben haar kaartje en ja, we gaan met haar in gesprek, maar heb niet de illusie dat de Raad gaat bewegen. Wederom, dat zullen wij zelf moeten veroorzaken.

Hoe dan? Nou heel simpel, door iedereen, die bij onze kinderen betrokken is, te houden aan hun werk. Gedrags -en beroepscode erbij, de Wet (waarheidsvinding is een leuke) erbij en klachten indienen. Niet verzamelen, maar elke verkeerde opmerking/houding/handeling aanpakken.

Cc naar de Kinder- en Nationale Ombudsman. En ach, stuur ook een cctje naar het College van de Rechten van de Mens.

Ook al worden onze klachten ongegrond verklaard, het maakt wel voor iedereen inzichtelijk dat er iets aan de hand is. Het maakt ook inzichtelijk dat wij daar dus iets van vinden.

En neem van mij aan dat niemand, maar dan ook niemand, het leuk vindt dat zijn of haar naam bij diverse instanties bekend wordt als iemand die actief meewerkt aan ouderverstoting.

Ik zit vol met plannen en we hebben een fijne groep mensen om ons heen om bergen te verzetten. Allen zijn overkoepeld bezig. Velen zijn hun kinderen al kwijt, de strijd is gestreden, maar ook ouders die naast hun ellende, toch nog iets voor al die andere ouders en kinderen willen betekenen.

Het is niet anders, ik heb gesproken met ‘hele belangrijke mensen’. Ze zeggen allemaal dat de verandering zeker via ons zelf zal moeten komen. Wij zullen dus constructief aan de slag moeten.

Onze boodschap is heel helder overgekomen, maar zal nog moeten landen: de geest is uit de fles.

Het kan niet zijn dat wij bevraagd worden, 506 ingebrachte ideeën bij de Divorce Challenge, en dan heb ik het nog niet over alle likes, over alle moeite die wij hebben genomen om mee te lezen en plannen van commentaar ter voorzien, om ons vervolgens weer aan de kant te zetten

Dan kun je nu niet zeggen “en bedankt, wij weten het weer beter voor jou!” Het is als of de honden uit hun hokken worden gehaald, mogen proeven aan vrijheid en daarna weer terug gestopt worden.

Laten wij dat gebeuren? Ik in ieder geval zeker niet.

Er komt een vervolg op de Divorce Challenge en ik hoop dat er meer verstoten ouders komen om aandacht op te eisen.

Jij kunt meer dan dat je denkt. Ga naar jouw wethouder, vertel jouw verhaal in de gemeente raad. Sta op tegen die idiote rechtspraak. Vermijd de huidige zorg, maar vraag/eis de goede zorg. Onder het motto “ik buikpijn? Jij nog meer” . Wie niet horen wil, moet voelen.

Heb ik nog iets goeds te melden over die bijeenkomst? Volgens van der Steur moeten we het niet meer hebben over vechtscheiding, maar over compleze scheiding, of in ons geval, hoog conflict scheiding. Daarbij heeft hij oog voor ons, daar het departement goed beseft dat het vaak 1 ouder is die de boel frustreert.

Hij kon ook zo de nadelen van ouderverstoting benoemen, van verhoogde kans op criminaliteit, verslaving, kans op herhaling, beslag op GGZ aan toe. Ook noemde hij het beestje bij de naam: ouderverstoting.

Divorce Challenge? De geest is uit de fles.