Rust zacht oma

 

Afgelopen week was een verdrietige week. Vrij onverwacht is de moeder van mijn lief gestorven. Met de leeftijd van 75 jaar en nog heel erg bij de tijd, is het voor ons allemaal veels te vroeg en voelen wij ons overvallen met dit definitieve afscheid.

Tja en dan ‘moet’ je in 1 keer heel veel. De begrafenis regelen, wat zou moeder willen. Het huis leegruimen. Instanties contacten.

Alles is in harmonie en in goed overleg met de zus (en haar man) van mijn lief gegaan. Ook naar de levenspartner van moeder is goed geluisterd. Afgelopen woensdag hebben wij een hele mooie gedenkdienst gehouden, daarna de condoleance.

Waar zit de pijn? Die begint voor mij bij de rouwkaart. Iedereen was heel snel  en het unaniem met elkaar eens; zoon (nu ruim 16 jaar) van mijn lief komt er niet op. De andere 2 kleinkinderen, waaronder de dochter van mijn man uit een andere relatie en het achterkleinkind wel.

Moeder/oma heeft veel verdriet gehad over de ouderverstoting door haar kleinkind. Toen haar kleinkind was geboren werd ze al weggehouden van de wieg door moeders. Toen mijn lief binnen een jaar na de geboorte eieren voor zijn geld koos, zag hij zijn zoon(tje) sporadisch. Toen ik in zijn leven kwam verslechterde de situatie. We stonden meer voor een dichte deur dan wat anders en als hij het een keertje leuk had gevonden, konden wij er de klok op gelijk zetten; we zagen hem dan weer weken niet.  Het jochie mocht het niet leuk hebben bij ons, mocht niet blij zijn met zijn vader. Scènes aan de deur door moeders.  Ach, verstoten ouders weten precies waar ik het over heb.

Het jochie zal zo’n 6 of 7 jaar oud zijn geweest toen de politie bij ons op de stoep stond. Er was aangifte gedaan van bedreiging, die vervolgens snel weer werd ingetrokken, maar het was wel de genade klap. Op advies van jeugdzorg, de politie en ook vrienden hebben we afstand genomen(Koninklijke weg) want het manneke zat overduidelijk in de verdrukking.

Toen hij 12 was, na de Cito toetsen dachten wij dat hij oud genoeg zou zijn om op de fiets naar ons toe te komen. Moeders was echter verhuisd naar een geheim adres. Ook reageerde ze niet op schriftelijke contactverzoeken, dus heeft mijn man hem op het schoolplein benaderd. Het was een ontroerend gezicht, die 2 op de zandbakrand. Emotioneel ook, hij herkende zijn vader natuurlijk niet (en wij hem ook niet), had ook geen herinneringen aan de eerste jaren. Die 10 minuten op de zandbakrand zijn de laatste 10 minuten dat wij hem hebben gezien en mijn man met hem heeft gesproken.

Wat hierna volgde zijn rechtszaken, opgestart door moeder, onderzoeken door Veilig Thuis en de Raad van Kinderbescherming en een volkomen mislukt traject bij Kompaan en de Bocht. Om uiteindelijk een contactverbod van een jaar te krijgen, daar ‘wij’ te belastend zijn voor die jongen.

Een contactverbod, terwijl mijn man al gezag op afstand hield, hem hooguit met zijn verjaardag of kerst een kaart zou sturen. Een contact verbod gebaseerd op vreselijke leugens, daar niemand aan waarheidsvinding doet. Zo staat in de stukken dat moeder is weggegaan met een koffer, kind op de arm en blauwe plekken en dat ze tot op de dag van vandaag samen met kind doodsbang is voor die man, die overigens militair is en op uitzending is geweest….Ja ja.  Terwijl mijn man een jaar op een kamertje bij vrienden heeft gezeten en zij met zoontje in de villa. Alle tijd krijgend om een goed onderdak te vinden. Alle trucjes en leugens zijn gepasseerd.

Opdat moment dachten wij nog uniek te zijn. Hoe stuitend is het om er achter te komen dat het standaard argumenten zijn, standaard leugens en indoctrinatie.

Mijn man is zo teleurgesteld in de instanties, in de rechtspraak, hij wil er geen woord meer over horen. Dat hij niet alleen is, dat dit minimaal 5600 kinderen per jaar (!) meemaken, doet er niet toe.

Mijn man voelt zich niet alleen niet serieus genomen, hij voelt zich geschoffeerd, gecriminaliseerd. Zijn eer en naam zijn aangetast.

Wat hem het meest heeft geraakt is het feit dat zijn zoon in de leeftijd van 13, 14 en 15 jaar  bij diverse instanties en de rechter (schriftelijk is ook horen) heeft verklaard geen contact met zijn vader te willen. Ook heeft zoon verklaard dat hij vroeger door ons is verwaarloosd (als hij op bezoek kwam) en dat wij hem uitscholden, hem een rot gevoel gaven, dat mijn man het niet waard is om als vader gezien te worden! Naarmate hij ouder werd, werden de beschuldigingen ook zwaarder. Schijnbaar is hij dus bang voor zijn eigen vader en omdat hij zit te trillen als een rietje (ja, echt waar, dat lees je dan terug in de beschikking) leek het de rechter maar beter dat mijn man het afgelopen jaar geen kaartje mocht sturen.

Ik snap mijn man. Zo principieel en integer als dat hij is. Ook hij heeft eergevoel. Als ‘iedereen’ dan meegaat in leugens, valse aangiften, bedrog,  dan zoeken ze het maar uit. Ze verdienen elkaar!

Natuurlijk probeer ik mijn man erop te wijzen dat het jong geïndoctrineerd is. Hij is nota bene al die keren bevraagd in bijzijn van zijn moeder! Maar daar zit ook de crux! Kon hij werkelijk niet zijn moeder wegsturen toen hij daar zat bij die ouderschapsbemiddelaar van Kompaan en de bocht? Kon hij niet zeggen ‘het is goed mam, haal lekker koffie, ik red het hier wel”? Nee, dat heeft hij niet gedaan en dat verslag is wel de genade klap geweest.

Mijn man is enorm teleurgesteld. Waar is zijn DNA? Het lijkt wel alsof zijn zoon 100% zijn moeder is. Als zijn zoon maar iets op hem zou lijken, dan zou hij zelfstandig durven en kunnen denken. Dat deed mijn man ook toen hij in die leeftijd was. Dan zou hij desnoods aangegeven hebben dat hij geen herinneringen heeft aan die eerste jaren en dat hij lekker gaat voetballen. Maar in plaats daarvan heeft hij actief gelogen en dat is iets, daar kan mijn man, zo eerlijk als dat hij is, dus helemaal niets mee.

En nu is dus oma er niet meer. Een vreselijk lief mens die tot zijn 12e nog elk jaar een cadeautje kocht voor zijn verjaardag. We kwamen ze tegen toen wij het huis opruimden. Die niet kon begrijpen waarom zij, als oma, van moeder niet met haar kleinkind om mocht gaan. Sterker nog; als ze elkaar tegenkwamen in de stad, dan liep ze met het kleinkind straal langs oma voorbij!

Oma had geen band met dit kleinkind. Oma had nog een brief naar Veilig Thuis geschreven destijds, het heeft niet mogen baten. Oma kon maar niet begrijpen dat de instanties en de rechters actief meewerken aan ouderverstoting. Ook dat woord kon ze maar niet bevatten. Als je echt van jouw kind houdt, dan doe je toch zo iets niet?!

Zoon stond dus niet op de rouwkaart. Ik begrijp het en toch doet het mij zo veel verdriet. Ik snap de houding van mijn schoonzus, haar partner en mijn man. Volledig en toch…..

 

Rust zacht oma