Verslag gesprek 18 jan 2017 Ministerie van Veiligheid en Justitie nav Divorce Challenge/ bewustwording ouderverstoting

Onderstaand het verslag van het gesprek dat X (Persoon wil niet met naam en toenaam publiek bekend zijn) en ik woensdag 18 januari 2017 bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie met mevrouw S. de Vries (projectleider Divorce Challenge) en de heer C. Herstel (Director Sanctions and Youth Department/dep. Director-General) hebben gehad naar aanleiding van de Divorce Challenge.

 

Op zich mooie woorden, zonder meer. Een zachte toon…. Dat is iets wat ze daar graag zien, dus vooruit. We hebben al een reactie terug van mevrouw de Vries; Beste X en Anne-Marie,

 

Dank voor jullie mails en de tijd die jullie hebben genomen om met ons te spreken. De vele inzendingen rondom het thema ouderverstoting hebben ons al meer inzicht in het onderwerp gegeven en jullie verhaal heeft daar zeker ook aan bijgedragen.

 

Zoals Carsten al aangaf kunnen we niet zomaar toezeggen een congres te financieren. Dat gezegd hebbend begrijpen we jullie verzoek en vinden we het ook belangrijk om meer op dit thema te doen, om de deskundigheid van een ieder die met dit soort situaties in aanraking komt te bevorderen.  

 

We komen dan ook zeker op jullie verzoek terug, dit vraagt echter nog wel enig uitzoekwerk.

 

Als jullie in de tussentijd vragen hebben dan weten jullie me te vinden.

 

Met hartelijke groet,

Sandra

 

Enfin; wellicht dat verstoten ouders onderstaande tekst kunnen kopiëren en verspreiden onder vrienden, familie en de professionals. Opdat ze beter inzicht krijgen op ouderverstoting (OVS), zonder aanstoot te nemen aan een directe confrontatie.

 

 

Allereerst hartelijk dank voor het luisterend oor dat u Mw. Anne-Marie van Mackelenbergh en mij bood en daar ook ruim de tijd voor nam.

Wij kwamen met u praten i.v.m. de problematiek rond Ouderverstoting en het bleek maar weer eens dat het fenomeen ook bij u niet bekend was tot aan de Divorce Challenge. Dat is u niet kwalijk te nemen, want menig verstoten ouder zit soms al jaren in een wereld van “wat overkomt ons nou toch?” en dan ben je pas ‘gered’ als blijkt dat er een naam voor blijkt te bestaan. Maar dat instanties het fenomeen niet (willen?) kennen is natuurlijk een enorm gemis: huisartsen, psychiaters, psychologen, bedrijfsartsen en natuurlijk de diverse betrokken jeugdhulpinstanties. De goeden niet te na gesproken natuurlijk, maar die zijn helaas nog ver in de minderheid. Sommige instanties denken/zeggen het te snappen, gaan met onze kinderen aan de slag, maar helaas te vaak van de regen in de drup. Dit is echt gevaarlijk.

Hier is echt specifieke kennis (voor) nodig en die zouden we heel graag bieden.

 

Er gaat tot op heden veel mis en we hopen in het belang van onze kinderen dat dit snel tot het verleden gaat horen. Want onze focus ligt in eerste instantie op onze kinderen: zij moeten leven zonder een ouder met wie ze voor de scheiding een normale band hadden, onder enorme druk van de andere ouder (die niet met verlies kan omgaan). -Hier moet uiteraard wel eerst zijn uitgesloten dat een ouder een mishandelaar is!-

Dit afstand nemen doen de kinderen gek genoeg uit loyaliteit….. Dit klinkt tegenstrijdig, maar dat is nou eenmaal hoe het is. Maar een kind heeft altijd van nature een enorme loyaliteit naar beide ouders. En dat gunt de vervreemdende ouder zijn/haar ex nu juist niet. (Dit maakt de scheiding ook tot ellendige scheiding). Daarmee volkomen voorbijgaand aan de behoeftes van het kind. Hier is geen sprake van gezonde liefde voor het kind (dat wel bij die andere ouder te vinden is). Eigenlijk kun je stellen dat de verstoten ouder de gezonde ouder is en dit weet het kind heel goed, maar moet dat onder druk ontkennen.

Ze leven in constante angst en onrust, in verbroken vertrouwen, met een enorm schuldcomplex, ze komen niet toe aan rouwen vanwege de scheiding, ervaren dat de helft van zichzelf “dus” niet kan deugen, hun zelfvertrouwen wordt ernstig beschadigd en denken vervolgens (aangemoedigd door de verstotende ouder) dat afstand tot de andere ouder rust zal geven. Dus nemen ze afstand, maar de druk blijft. Dit maakt ze tot onzekere mensen van wie immers de helft niet deugt. Lieve kaartjes/mailtjes van de verstoten ouder brengen ze in totale afwijzing: dan hebben ze weer “rust”.

 

Als ze dan bij de betreffende jeugdinstanties aankloppen, die ze vervolgens vragen wat ze willen, en ze antwoorden “afstand” of “rust” en de instanties “gunnen” ze dat, dan helpen ze hiermee het kind niet, maar verlengen ze de toestand alleen maar voor het kind: constante angst, onrust en onzekerheid, verbroken vertrouwen, enorm schuldcomplex, niet aan rouwen toekomen vanwege de scheiding en de helft van zichzelf deugt niet.

Dit kan natuurlijk geen stabiele volwassene opleveren, zodat die op hun beurt dezelfde fouten gaan maken in de toekomst. Ze hebben immers inmiddels dit voorbeeld van omgaan met verlies.

 

Er is heel veel kennis voor nodig om het te leren doorzien. Het is de wereld op z’n kop. Het is de wereld van ongezond gedrag. Het is de wereld van onbegrijpelijkheid. Daarom heeft een gezond persoon ook zo’n weerstand als hij van het fenomeen Ouderverstoting hoort.

Maar als je het eenmaal snapt/herkent, zie je het overal om je heen. In veel boeken die je ooit las…. En blijkt het eigenlijk heel simpel op te lossen te zijn. Ook dat nog! Dat maakt ons ook zo moedeloos bij tijd en wijle.Het is namelijk de omgekeerde wereld. En de oplossing is dus domweg: de omgekeerde wereld weer op z’n normale/gezonde plek terugdraaien.

Hiervoor is de juiste diagnose nodig. De juiste diagnose leidt snel tot oplossen.

Klinkt heel simpel, maar dat is het ook. Dus waarom doet men dat dan niet???? Ook simpel: omdat het ontbreekt aan kennis op dit gebied.

 

Een en ander kost ook de samenleving heel veel: geld voor uitkeringen, werkeloosheid, medicijnen, hulpverlening, trajecten en noem maar op.

 

Het gaat om rond de 500.000 kinderen in de afgelopen dertig jaren. En het wordt steeds erger: inmiddels zo’n 40.000 per jaar erbij alleen in Nederland. En het lijkt wel of men dat OK vindt en men zich meer zorgen maakt om gekwetste kinderen rond 5 december, dan om onze honderdduizenden kinderen die 24/7 jaren en jarenlang het maar moeten uitzoeken.

Evenals de verbijsterde verstoten ouders het maar moeten uitzoeken. Die constant de blik krijgen van “er moet wat ergs zijn gebeurd” of “waar twee kijven hebben twee schuld” of “geen rook zonder vuur”.

Maar dat zijn gezonde gezegdes uit een gezonde wereld.

Met Ouderverstoting gaat echter om een ongezonde wereld. Het is de wereld die eigenlijk niet anders is dan het onbegrijpelijke van sektes. De kinderen moeten gedeprogrammeerd worden. Dat simpele, maar moeilijk lijkende gegeven verdient (h)erkenning.

 

En nu toch alsjeblieft niet hopen dat wij hier in Nederland eerst weer es het wiel gaan uitvinden met eindeloze studies. Dat is er allemaal al. We kunnen het iedereen zó voor de neus leggen. Heel graag zelfs!!:

Gelukkig zijn er internationaal al wetten (drie landen in de hele wereld…..).

Gelukkig zijn er internationaal al deskundigen: Onder anderen Karen Woodall in het V.K., dr. Craig Childress in de V.S. evenals Amy Baker en ook een “hersteld kind” van Ouderverstoting Ryan Thomas.

In Nederland hebben we De Rechten Van Het Kind, pestprotocollen op scholen, de Meldcode Kindermishandeling en nog meer wetten die Ouderverstoting zouden moeten voorkomen, als er op gehandhaafd zou worden, maar door gebrek aan kennis gebeurt dat niet.

En last but not least hebben ook in Nederland een zeer goede deskundige:

DeFamilieAcademie in Olst van mw. Erna Janssen. Zij begint gelukkig steeds meer bekendheid te genieten in rechtszaken, opleidingen voor professionals, opleiding tot ervaringsdeskundige en persoonlijke begeleiding. Zij zou u heel graag een presentatie/uitleg komen geven. En we denken dat dat een snelle route is naar juiste (!) inzichten.

 

Wij verstoten ouders hebben heus langzamerhand heel goed in de peiling wat werkt en wat niet werkt. En kunnen sommige  keuzes van de Divorce Challenge dan ook niet begrijpen (BRAM / Kinderen uit de Knel). Het heeft ons jaren gekost om dit uit te vinden en te ondervinden. De organisatie Hiil lijkt de enige juiste keuze, althans van degenen die op het podium mochten komen.

Dit vertrouwen hebben we weliswaar gedurende jaren zonder hulp van wie ook moeten leren uitzoeken/begrijpen op meestal heel eenzaam en ten einde raad op eigen houtje: sites, Google, lotgenotencontacten enzovoort.

Dit zou toch eigenlijk bij onze rechtsorganen en zorginstellingen moeten horen.

Er moet blijkbaar(!) bewustzijn komen rond Ouderverstoting.

Daarom ook is ons verzoek om geld van o.a. uw ministerie bij u op tafel gelegd om een congres te kunnen organiseren (de jury-voorzitter, dhr. Nick Huls moedigde ons enthousiast aan dit te doen; hij wil zelfs graag de dagvoorzitter van het congres zijn).

We snappen dat u dat geld niet al op tafel had liggen…

Ook qua subsidiestromen zouden we meer willen weten met betrekking tot dit onderwerp van Ouderverstoting.

 

We zouden graag verder in contact met u blijven en zien uw reactie graag tegemoet.

 

Namens al onze verstotende/”ontvoerde” kinderen groet ik u hartelijk,

X

 

Wat iedereen zou moeten weten is dit: Ze zijn allemaal op de hoogte! Ondanks dat blijven ze ‘elkaar helpen’ om niet alleen op oude voet door te gaan, nee, om nog meer macht te verkrijgen en hun eigen plannetjes te forceren. Daar zal elke ouder zelf iets van moeten vinden. Schrijf de politiek aan met een kort verhaaltje over jezelf en waarom jij denkt/ weet/ hebt ondervonden dat plannen zoals BRAM en Kind uit de Knel bij ouderverstoting niet werken!

Persoonlijk zou ik dit gestuurd hebben:

Goede morgen mevrouw de Vries en mijnheer Herstel,

 

Allereerst mijn/onze dank voor de ontvangt afgelopen woensdag bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie.

 

Het was uw insteek om vooral te luisteren. Als het goed is zijn er paar zaken gecommuniceerd:

  • Binnen de Nederlandse wet zijn genoeg mogelijkheden om effectief op te treden tegen ouderverstoting, mits men bereidt is de Wet ook te handhaven. Bijvoorbeeld artikel art. 297 strafrecht.
  • U ziet waarheidsvinding als problematisch; te onrustig voor het kind en ja, soms komen de aantijgingen pas jaren na de scheiding en moeten ‘we’ het dan maar met het verhaal doen, daar de aangever destijds ‘vergeten’ was aangifte te doen toen het speelde of in ieder geval de mishandeling met foto’s of getuigen vast te leggen. De wereld op zijn kop en een eerste bewijs dat er sprake kan zijn van ouderverstoting.  Zie hier de omgekeerde bewijslast, waarop ook handelend opgetreden kan worden, zonder dat de wet ervoor aangepast hoeft te worden. Geef bij de beweerder aan dat alles tot op de bodem wordt uitgezocht en dat kan, ook na jaren scheiding, en laat de beweerder voor alle onkosten betalen, mocht de bewering vals zijn, plus, en dat is belangrijk, geef de andere ouders (de vals beschuldigde ouder) de kans en gelegenheid aangifte te mogen doen van laster/smaad en het doen van valse aangiften, plus het feit dat het OM hierop vervolgt, denk aan TOM zittingen.
  • In theorie is de Raad van Kinderbescherming bekend met ouderverstoting (= OVS), wordt het landelijk erkend. Voor de wet hoort de RvK zelfs aan waarheidsvinding te doen. In de praktijk wordt de verstoten ouder steevast de Koninklijke weg gewezen, daar de Raad van Kinderbescherming nog steeds het Verdeelde Kind uit 2002 aanhoudt als hun beleid. Annemarie heeft u duidelijk uitgelegd dat dit rapport niet berust op enige wetenschappelijke basis. Dat er wereldwijd en in Nederland genoeg professoren zijn die de notie van ‘rust’ niet onderschrijven , maar juist bevestigen dat die opgelegde rust extra traumatiserend is voor de verstoten ouders en hun kinderen.
  • Zo lang de Raad van Kinderbescherming dus geen afstand neemt van hun beleid; het Verdeelde kind, hebben plannen zoals bijvoor beeld BRAM geen enkele zin en verergeren ze de situatie.
  • Zo lang de professionals (inclusief de Raad van Kinderbescherming) niet bijgeschoold zijn op het gebied van ouderverstoting, heeft het geen zin om welk plan dan ook te omarmen en de ouders op te leggen.
  • Annemarie heeft aangehaald dat ouders het niet begrijpen, ze denken dat er hulp komt voor het kind, maar eenmaal in contact met die organisaties die een positief verschil horen te maken, deze ouders ten einde raad zijn en het kleine beetje regie, dat ze nog hadden, verliezen. Raad van Kinderbescherming, Jeugdzorg, Veilig thuis. Die namen impliceren een hoop: bescherming, zorg, veiligheid.
  • Annemarie heeft u gewezen op de afstand tussen de instanties en de bevolking. Ook haalde zij het programma ‘Stand van Nederland’ aan, waarbij bijna juichend wordt aangehaald dat er rond de 900 miljoen omgaat in de scheidingswereld. Annemarie heeft u erop gewezen dat de onkosten veel hoger zijn. Denk aan alle instanties die er aan verdienen, denk aan de GGZ waar niet alleen verstoten ouders naar toe uitwijken, maar ook al die kinderen die verstoten vanuit een loyaliteitsconflict, daarbij 50% DNA ontkennend, vaak gepaard met valse beschuldigingen, waardoor een hereniging met de verstoten ouder nog moeilijker wordt en de vreselijke consequenties die de kinderen moeten ondergaan, willen ze alsnog op zoek gaan naar die uitwonende/verstoten ouder. Het is immers nog maar te bezien op de deur van de verstoten ouder nog open staat en als de waarheid uitkomt, is het volwassen kind wel de opvoedende ouder kwijt.
  • Annemarie heeft gewezen op andere onkosten; 200 geregistreerde zelfmoorden per jaar. Ouders die bewust in de bijstand gaan om zo een toegevoegde advocaat te verkrijgen, of zo op een lage alimentatie uit te kunnen komen. Ouders die in de ziektewet komen.
  • Annemarie heeft gewezen op de maatschappelijke ramp die zich nu voltrekt: Volwassen ‘kinderen’ die in het verleden een ouder hebben verstoten, lopen met ‘vervelende/onbestemde’ gevoelens. Verslavingen, psychische ondersteuning, 80 % kans om OVS te herhalen bij hun kinderen en een groot gebrek aan respect voor gezag en autoriteit. Iets wat wij allen nu al terug zien in de maatschappij.
  • Mijnheer Herstel gaf aan dat het herkennen van OVS een moeilijke zaak is. Annemarie heeft aangegeven dat zij dit niet onderschrijft. Eenmaal bijgeschoold op het gebied van ouderverstoting is het herkennen het minst moeilijk. Daarbij is Erna Janssen van de Familie academie aangehaald, laat haar een presentatie houden….. Maar wel met de bereidheid om echt te willen luisteren. 8 signalen; als je ze kent, dan….
  • Eenmaal bewust zou men niet mogen wegkijken.
  • Mijnheer Herstel haalde ook aan dat men handelingsverlegen is, wat moet je nou met een verstoter?! Heel simpel; hulp bieden. Ondersteun de verstoter op een constructieve manier. Dus niet de verstoten ouder wegsturen met de boodschap dat, als ze echt van hun kind houden, ze afstand moeten nemen daar het kind in de verdrukking zit en de ‘zorg’ ouder omgang als te onrustig ervaart. Maar juist de verstoter apart nemen en vertellen dat dit niet mag, geestelijke hulp bieden en anders de wet toepassen: eenhoofdig gezag naar de welwillende ouders als dan niet gecombineerd met wijziging van hoofdverblijfplaats.
  • Mijnheer herstel haalde aan dat een programma als Kind uit de Knel landelijke voorkeur verdient en dus wordt uitgerold in Nederland. Annemarie heeft duidelijk aangegeven dat Kind uit de Knel bewezen traumatiserend werkt op de kinderen en de verstoten ouder. Sterker nog bij het laatste VNG congres heeft een hoogleraar de zaal toegesproken en de gemeenten dringend geadviseerd dit soort trajecten niet in te zetten. Dat bij ouderverstoting dit plan extra kolen op het vuur gooit en de achterban geadviseerd wordt hieraan niet mee te werken. Ja, kind Uit de Knel kan werken bij ouders die in het begin stadium zitten van hun scheiding, erg met zichzelf bezig zijn en waarbij een goed bedoelende derde hun bij de schouders pakt en hun wijst op hun verantwoordelijkheid naar de kinderen toe. Daar hebben we geen dure trajecten voor nodig…..
  • Daarbij wijst Annemarie op het feit dat de uitverkorenen op het podium zeker niet gedragen worden door ‘het volk’. Van alle plannen kregen juist deze plannen niet de likes die andere plannen wel kregen. Voor Annemarie is dat een grote teleurstelling en mede reden tot het doen van waarschuwingen; denk aan de draagkracht en aan de haalbaarheid. Als wetenschappelijk is bewezen dat bepaalde plannen die uw voorkeur genieten niet gaan werken of extra kolen op het vuur gooien, waarom dan toch ermee doorgaan? Wat zijn de belangen?
  • Uit alle podiumplekken is er 1 waarvan wij denken/hopen dat die aan kan sluiten op de realiteit; het plan van Hiil. Na de Divorce Challenge zijn we daar al 2 keer op de koffie geweest en is het wachten op verdere stappen die hiil wil gaan nemen en/of de plannen door ons getoetst mogen worden op draagkracht.
  • Wat wel apart is dat het plan van Hiil botst met BRAM en Kind uit de Knel.

 

De grote reden om in gesprek te gaan was echter de tip van de panelvoorzitter Nick Huls; organiseer een eigen congres, dat hebben ‘wij’ dringend nodig! Hij wees ons op de mogelijkheid van subsidie om dit te organiseren en hij heeft zelf aangeboden om dagvoorzitter te zijn. Jammer dat wij daar niet verder op door konden gaan, maar middels deze mail herhaal ik dus de vraag: Wat moet ik doen, wat is de weg om subsidie te krijgen om een congres te organiseren puur gericht op OVS. Daar ik goede contacten heb met Hiil, wil ik best verkennen of wij samen kunnen optrekken. Toch, u gaf zelf aan dat, als het om een congres gaat, ik los van Hiil mijn vraag per mail kan/moet stellen en dat u daar per email op reageert.

 

Rest mij te vertellen dat ik uw contactpersoon ben. Annemarie richt zich weer volledig op de bewustwording rondom ouderverstoting in het algemeen en het ondersteunen van verstoten ouders in het bijzonder.

Ik verheug mij op een fijne samenwerking en ben ervan overtuigd dat wij samen een positief verschil maken. X

 

_________________________________________________________________

Nog even dit: Wat mij opvalt is dat het niet uitmaakt welke toon je aanslaat. We kunnen met argumenten komen, we kunnen met feiten komen, we kunnen zelfs met wetenschappelijke studies komen, lekker belangrijk…… Dat raakt mij en hoop dat het jullie ook raakt.

 

 

 

 

 

Advertisements
Verslag gesprek 18 jan 2017 Ministerie van Veiligheid en Justitie nav Divorce Challenge/ bewustwording ouderverstoting

Pas op! Divorce Challenge; meer dan een rookgordijn; nog meer slachtoffers….

Onderstaand is mijn belangrijkste blog tot nu toe door mij geschreven. Gewoon in begrijpbare taal, want daar hebben de instanties ook een handje van; moeilijke woorden, opdat wij het ook niet meer snappen.

Deze blog is belangrijk voor:

  • Ouders met kinderen die willen gaan scheiden
  • Ouders met kinderen die aan het scheiden zijn
  • Ouders met kinderen die gescheiden zijn, maar een moeizame ex-partner relatie hebben
  • Ouders die vervreemd worden door hun ex, door de instanties, door de rechtspraak
  • Ouders die verstoten zijn door hun kinderen vanwege een loyaliteitsconflict
  • Opa’s en oma’s die hun kinderen in bovenstaande herkennen
  • Familie en vrienden die bovenstaande om zich heen zien gebeuren
  • En ach, waarom niet, het zou handig zijn als de grote spelers dit ook lezen;
    • Het Ministerie van Veiligheid en Justitie, met in het bijzonder de heer Carsten Herstel (jeugd) en de projectleider van de Divorce Challenge; mevrouw Sandra de Vries
    • De heer Jeroen Recourt, commissievoorzitter Tweede kamer m.b.t. motie tegen vechtscheidingen
    • Professor Maurits Barendrecht van Hiil
    • Margreet Visser van Kind uit de Knel
    • Mevrouw Annette Roeters, Directeur van de Raad van Kinderbescherming, promotor van het project BRAM
    • Margrite Kalverboer, Kinderombudsman
    • Reinier van Zutphen, Nationale Ombudsman
    • Adriana van Dooijeweert, College voor de Rechten van de Mens

 

Eerst bemoedigende woorden: Laat ik voorop stellen dat de Divorce Challenge nou niet bepaald een initiatief is van de instanties. Wel nee, in hun ogen gaat alles lekker en goed, graag meer van hetzelfde.

Nee, de Divorce Challenge is het vervolg op een Tweede kamer motie van o.a. de heer Recourt, tegen vechtscheidingen.

Deze motie is ingediend en aangenomen door ons! En daar moeten wij erg trots op zijn. Door het aanschrijven van de Tweede kamer. Door het de spelers rondom echtscheidingen zo lastig te maken, dat ook zij er last van hebben. Helaas ook door de familiedrama’s die nog steeds plaatsvinden, al hoe wel de pers heeft afgesproken terughoudend te informeren daar het ‘aanstekelijk’ zou werken. Doordat het Familierecht, de Raad van Kinderbescherming en Jeugdzorg  steeds meer ‘last’ hebben en krijgen van mondige ouders die de bewust handelingsverlegen professionals onderwijzen en voorzien van informatie die zij allang zelf hadden moeten achterhalen. (Wat wij kunnen, zouden zij  ook kunnen, toch?). Door het gebrek aan respect voor elke vorm van autoriteit, waarbij dwang en drang steeds lastiger is om op te leggen. Door kinderen die vastlopen in de maatschappij. Door de bewustwording dat er 2 miljard in deze sector omgaat en dat deze kosten de spuigaten uitlopen.

Maar ook door het feit dat Nederland al een paar keer flink op de vingers is getikt door het Europese hof, o.a. door de VN wegens het schenden van de Rechten van het Kind en de Rechten van de Mens. Internationaal staan wij er slecht voor, kijk bijvoorbeeld naar het aantal Onder Toezichtstellingen (OTS) en het Uit Huisplaatsen (UHP) van kinderen, wat extreem idioot  hoog is. Het mag allemaal wat kosten en sta er eens bij stil; hoeveel banen zijn afhankelijk van het leed dat de kinderen en ouders wordt aangedaan? Hoeveel perverse prikkels zijn er en zullen er blijven, als de politiek nu niet gaat opstaan en deze farce niet langer accepteert?

Nou goed, wij werden dus lastig, mondiger, de politiek wordt gedwongen er iets van te vinden, zeker als er internationaal een paar tikjes worden uitgedeeld. Maar dan komen wij meteen bij het probleem: Het Familierecht, de instanties met de woorden ’bescherming, veilig en zorg’ in hun titels, aanverwante partijen zoals al die meesnoepers met hun trajecten en hun zogenaamde adviesklusjes, zij zitten totaal niet op verandering te wachten. Sterker nog, liefst krijgen ze nog meer macht, waardoor ouders en hun kinderen onmondige speelballen worden.

Dus er is druk vanuit de maatschappij ten opzichte van een voldane groep die zich niet aangesproken voelt. Wat te doen? Nou, dan regelen we toch een Divorce Challenge. Waar bij iedereen de indruk wordt gewekt dat er nu in 1 keer geluisterd gaat worden. Waarbij ‘het volk’ uitgenodigd wordt om met plannen en ideeën te komen die draagkracht hebben juist door de kinderen en de ouders, want daar zou het toch om moeten gaan?

506 plannen. Niet meer terug te vinden, het Ministerie van Veiligheid en Justitie heeft ze van de site gehaald. Geen nood, een lid van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ heeft alles (!) nog snel weten te downloaden en dus alle plannen veilig gesteld, voor ons, het volk

Met het uitroepen van de Divorce Challenge heeft het Ministerie van V &J zich in de voet geschoten. Dat niet alleen, neem van mij aan dat er meer personen met buikpijn rondlopen; Annette Roeters, Margreet Visser, Professor Maurits Barendrecht kan ik nog niet helemaal peilen.

Ze hadden namelijk helemaal niet gerekend op onze animo en inzet. Lastig hoor en wat te doen? Nou gewoon, wat ze al jaren doen; negeren!

Kijk, ze konden ons moeilijk buiten sluiten van hun bijeenkomsten, dus we zijn gegaan en hebben ons verhaal verteld. Dat is erg belangrijk om te weten. Ze zijn op de hoogte! Neemt niet weg dat er  5 podiumwinnaars stonden, alle 5 dikke vriendjes bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie. Sterker nog, de Raad van Kinderbescherming zit in het zelfde gebouw als het ministerie en lopen in en uit bij elkaar. Al met al is het duidelijk een “wij van WC eend, vinden WC eend de beste”.  Let op;  de uitverkoren plannen hadden géén likes, hadden géén draagkracht vanuit de praktijk. Sterker nog, wij kunnen (wetenschappelijk) aantonen dat 2 plannen (Kind uit de Knel en BRAM) ronduit extra kolen op het vuur gooien en extra traumatiserend zijn voor, niet alleen de kinderen, maar ook de verstoten ouders. Ouders die welwillend zijn en het beste voor de kinderen willen, maar volledig worden tegengewerkt door de andere ex-partner, die de kinderen gebruikt als pionnen en eenzijdig een machtsstrijd ontketent.

Toen ze daar zo stonden op dat podium heb ik meteen gezegd dat de geest uit de fles is. Dat ze ons nu niet meer mogen of kunnen passeren. Je kunt ons niet uitnodigen om mee te denken, om ons vervolgens weer weg te sturen onder het mom ‘wij weten het wel beter voor jullie”! Zeker niet als in de praktijk bewezen is dat die podiumplekken niet gaan werken.

Toch is dat hetgeen waar ze op uit zijn. Ja, wij mogen nog net er iets van vinden, maar wel op hun toon en zoals zij het willen hebben.

Riep van der Steur nog dat er ervaringsdeskundigen betrokken moeten worden, de 5 clubjes zijn lekker selectief wie dat dan mogen zijn. We moeten wel vriendjes blijven. Dat wetende; heeft het dan nog wel zin om te investeren of moeten wij elkaar nog meer verenigen en burgerlijk ongehoorzaam zijn?

Gewaarschuwd door enkele spelers in het veld, ben ik toch de gesprekken aangegaan. Ook om na te gaan of mijn onderbuik gevoel klopt. Het is makkelijk om tegen iets aan te schoppen, of er juist niets mee te doen, maar dan heb je naderhand natuurlijk geen recht op klagen, vind ik.

Dus ik heb gesprekken gevoerd en ik voel mij teleurgesteld. Sterker nog ik MOET jullie waarschuwen; De Divorce Challenge is een rookgordijn. Ondertussen worden plannetjes onverminderd doorgevoerd, ja ook die 2 die aantoonbaar traumatiserend zijn.

Binnenkort zitten we massaal op kinderkrukjes in groepen van zo’n 12 ouders, met de kinderen erbij. Kinderen die liever gewoon kind willen zijn,maar nu keuzes moeten maken en zich uit moeten spreken. Kinderen die de indruk krijgen dat hun stem telt, om vervolgens bedonderd te worden. Kinderen die gebruikt worden als pionnen . Kinderen die gezien worden als targets die gehaald moeten worden. Kinderen die een verdienmodel zijn.

Binnenkort heeft de Raad van Kinderbescherming nog meer macht. De rechter hoeft zich er niet meer mee te bemoeien, nee, de raadsonderzoeker en gedragsdeskundigen nemen het stokje over.

Niets mis mee? Sta er eens bij stil dat wij en de kinderen te maken hebben/krijgen met professionals die niet goed geschoold zijn. Die het doen met verouderde boeken van bijvoorbeeld Ed Spruijt, waarbij hij ervan uitgaat dat ouderverstoting niet bestaat. Wel nee, waar er 2 vechten, hebben er 2 schuld en omdat het kind afhankelijk is van de zorg van de ouder waar die het meest woont, is het beter voor het kind dat de uitwonende ouder afstand neemt, als de ‘zorg’-ouder omgang als onrustig ervaart. Dat heet dus de Koninklijke weg en die wordt verstoten ouders massaal opgelegd.

Niets recht op “familylife’, niets handhaven van de wet, niets de Rechten van het Kind en de Mens respecteren. Wel nee, gewoon het beleid doorvoeren dat nog berust op het rapport Het verdeelde Kind uit 2002 (!), geschreven door diezelfde Ed Spruijt. Om zo zijn ex en de partner van zijn nieuwe vriendin hoogstpersoonlijk uit te kunnen bannen.  Ook dit weten de instanties, een ongemakkelijke waarheid.

Zo lang een Margreet Visser met haar Kind uit de Knel en een Raad van Kinderbescherming hun gedachtengoed berusten op een malafide rapportje, zo lang hebben hun plannen dus geen zin. Nou, die boodschap is helder en duidelijk gecommuniceerd naar alle betrokkenen. Een boodschap die niet van harte wordt ontvangen, sterker nog, ze gaan er gewoon mee door en binnenkort zijn wij dus allemaal het haasje!

Ondertussen loopt er nog zo iets als Hiil. Interessant is het om te weten dat juist deze organisatie in bed ligt bij het Ministerie van V&J, net zoals bijvoorbeeld de Raad van Kinderbescherming overigens. Sterker nog, zij zijn de drijvende kracht achter het organiseren van de Divorce Challenge, natuurlijk ook een podiumplek. Dat moet toch raar voelen? Hoe kan je blij zijn met een prijs, terwijl je eigenlijk weet dat het doorgestoken kaart is? Zijn de belangen dan zo groot dat je geen trots meer hebt? Zit de nood zo hoog bij de instanties dat je gewoon doorgaat over de ruggen van 70.000 kinderen per jaar?

Met het plan van Hiil kunnen wij wel iets. Maarrrrr het uitwerken van hun plan stuurt Kind uit de Knel en BRAM meteen naar huis. Is dat de reden dat Hiil tot nu toe niet van de grond komt? Is dat de reden dat wij daar gezellig  koffie hebben gedronken, maar met angst en beven de promotie van Kind uit de Knel en BRAM door het Ministerie van V&J moeten gedogen?

Wij hebben aan professor Barendrecht voorgesteld om bijvoorbeeld samen een congres te organiseren en zijn plan stap voor stap aan de deelnemers in sessies voor te leggen op haalbaarheid/draagkracht en tips wat wel en niet zou werken. Voor hun een peulenschil om te organiseren. Sterker nog, geef ons subsidie en wij organiseren het zelf wel, maar wel samen met Hiil. Geen zin om losse flodders te schieten. Nee, daar ligt een plan. Een plan wat uitgewerkt moet worden. Een plan wat een positief verschil kan maken. Een plan waar blijkbaar geen druk op zit, want dan kunnen Kind uit de Knel en BRAM wel naar huis.

En dat doet Hiil wel vaker. Ruim een jaar geleden kwam Hiil met een lijvig rapport over de “Rechtvaardigheid bij echtscheidingen”. Spot on! Dus ze zien het wel. Voor mij een reden om aan prof Barendrecht een mail te sturen met de vraag ‘hoe nu verder, tijd om actie te ondernemen?’.  Zijn er dan oplossingen vroeg prof Barendrecht nog aan mij, dus ik deed wat voorzetjes. Ik zit er vol mee! En toen werd het stil, doodstil. Dat is wat. Je merkt vreselijke toestanden op, schrijft zelfs over minimaal zo’n 200 geregistreerde zelfmoorden per jaar, om vervolgens weer over te gaan tot de orde van de dag. Ik snap het wel, maar wil het niet snappen. Ik snap dat de relatie met het Ministerie (subsidie) zwaar verslechtert als je aangeeft dat het optreden van de Raad van Kinderbescherming ronduit misdadig is en idioot veel slachtoffers geeft, denk maar weer aan die 200 geregistreerde zelfmoorden.

Wat nu?! Als wij dus nu niet massaal op gaan staan, wordt de maatschappelijke ramp alleen maar groter. Ouderverstoting is namelijk epidemisch; 80% herhaalt het gedrag van de verstotende ouder. Volwassen ‘kinderen’ die met een onbestemd gevoel rondlopen, met 80% kans op verslavingen om dat gevoel te compenseren. Volwassen kinderen met totaal geen respect meer van autoriteit (snap ik dus heel goed) de rechtspraak of zelfs jouw naasten. Volwassen ‘kinderen’ die een toevlucht nemen naar de GGZ, geen baan kunnen houden, in de ziektewet zitten

Maar denk ook aan al die ouders met hun rug tegen de muur. Die compleet afgeserveerd worden. Die bewust in de bijstand gaan om zo de financiële schade te beperken. Massaal een beroep doen op de GGZ, ziek worden, de WIA ingaan.

Ik voorzie een toename in familie drama’s. Zoals ik van heel wat vaders hoor dat ze beter hun ex kunnen vermoorden, dan ben je er na zo’n 6 to 9 jaar vanaf, anders heb je levenslang en de kinderen natuurlijk ook. Bizar dat we zo gaan denken om onze kinderen te beschermen.

Wat nu? Neem van mij aan dat alle spelers zijn geïnformeerd. Ze zijn geërgerd en proberen dus nu mij (en andere mensen die er iets van willen vinden) buitenspel te zetten. Dat gaat geraffineerd, zij het niet dat ik maatschappelijk niets te verliezen heb en niet koopbaar ben. Ik wil geen geld voor een ‘adviesje’, want dan zit ik in hun kamp.

Ik kan niet alléén zenden/schoppen/bewustmaken. Ja, we zijn moe. We zijn toe aan rust, aan bijkomen. Maar mensen, daar is dus nu niet tijd voor! Want als wij ons in slaap laten sussen met het idee dat het Ministerie het beste met ons voor heeft, terwijl ze dus heel goed geïnformeerd zijn, dan zijn wij in de toekomst nog meer slachtoffer van machtsmisbruik. We stonden erbij en keken ernaar.

Schrijf jouw wethouder aan met jouw verhaal. Hij/zij koopt de zorg in. Doe een cc naar de Nationale- en Kinderombudsman, naar het College van de Rechten van de Mens. Schrijf de politiek aan. Blijf de spelers informeren en sta op! Weiger bij de rechter deel te nemen aan Kind uit de knel. Onder bestanden van de facebookpagina (h)erken ouderverstoting vindt je genoeg munitie om dat plan te kunnen weigeren. Jij werkt toch niet mee aan kindermishandeling? Nou dat mag jij dus ook van een rechter  verlangen. Als je daar nog komt, want BRAM gaat jou die stap voor zijn, vandaar dat die 2 elkaar promoten.

Spreek je uit. Noteer de namen die jij informeert. Waarom? Voor de komende schadeclaims, die wij, maar ook onze volwassen ‘kinderen’ kunnen indienen, daar ze willens en wetens toch doorgaan met kindermishandeling!

 

Pas op! Divorce Challenge; meer dan een rookgordijn; nog meer slachtoffers….

Ik heb een vraag:

 

Ik heb een vraag, waar ik echt mee zit en niet uit kom. Wellicht dat er al eerder wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan, ik hoop van wel. Want voor de vuist weg meningen, opinies of eigen inzichten helpen mij niet verder.

Wat ik mij afvraag is het volgende:

Kleine kinderen worden groot. Kinderen die eenzijdig worden opgevoed, met verhalen over de ontbrekende ouder, of juist helemaal geen verhalen over de ontbrekende ouder, die is immers helemaal weggepoetst.

Ik begrijp dat deze kinderen een beeld van de ontbrekende/uitwonende ouder hebben, dat ouderverstoting voor het kind legitimeren. Ik begrijp dat als een kind zijn/haar hele leven/jeugd te horen krijgt dat die ouder niet deugt, niet van het kind houdt of erger, dat die ouder het kind misbruikt heeft, het kind niet staat te popelen om op zoek te gaan naar die ontbrekende ouder.

Ik begrijp zelfs dat ouderverstoting bij sommige kinderen werkt en dat er toch ook genoeg kinderen zijn die toch op zoek gaan naar de waarheid, als ze volwassen zijn. Daar kunnen verstoten ouders alleen maar op hopen. Dat het dus wel degelijk ook afhankelijk is van het karakter van het kind, wat dus weer hard te verteren is voor de verstoten ouder, maar goed.

Wat ik ook kan begrijpen is dat juist heel veel kinderen, die zonder 1 biologische ouder zijn opgevoed, kiezen voor maatschappelijke studies. Denk aan Rechten, Maatschappelijke studies, Sociologie, Psychologie, onderwijs.

Maar nu mijn vraag; wat ik niet kan begrijpen is dat juist deze kinderen tijdens hun studie de informatie niet relateren aan hun eigen situatie. Dat ze blind blijven gaan voor de ouder die de kinderen heeft aangezet tot ouderverstoting. Dat ze met de geleerde informatie niet zelf op onderzoek uit gaan en dus de echte waarheid. Zichzelf op zijn minst vragen stellen. Hoe kan dat?

Wat ik vervolgens al helemaal niet kan begrijpen, bevatten, is het feit dat vervolgens deze kinderen, die een ouder hebben verstoten, waar totaal niets mee aan de hand is, of het moet de verhalen zijn die over die persoon zijn verzonnen (hoe zo waarheidsvinding), vervolgens met kinderen aan de slag gaan om naar hun zeggen, een positief verschil te maken, terwijl hun eigen leven nog berust op leugens. Als dan een kind met een hulpvraag komt, dan moet die vraag toch herkenbaar zijn voor die afgestudeerde ‘kinderen’ die hun eigen ouder hebben verstoten?

Hoe werkt dat dan?

Nogmaals kleine kinderen worden groot. Gaan studeren en de maatschappij in. Velen, meer dan gebruikelijk, gaan dus werken met kinderen gerelateerd aan echtscheidingssituaties. Maar, ondanks alle informatie en zelfs situaties waarin zij zich zouden moeten herkennen, gebeurt dat dus niet.

Hoe komt dat?

Verstoten ouders krijgen steevast te horen dat ze afstand moeten nemen. Dat, als ze echt van hun kind houden, het kind met rust laten, daar die in de verdrukking komt te zitten omdat de ouder, die het meeste invloed heeft, het contact tussen de kinderen en de uitwonende ouder niet aankan. Verstoten ouders krijgen te horen dat ze moeten wachten totdat het kind, uit zichzelf op zoek gaat.  Maar blijkbaar is dat niet een automatisme. Als een studie de ogen niet opent en zelfs het werken met kinderen hun ogen niet opent, wat dan wel?

Persoonlijk vind ik deze ontwikkeling dood eng. Blijkbaar voelen kinderen die verstoten niet de urgentie om op zoek te gaan naar de waarheid en is het wachten een lange zit.

Wat echter wel al wetenschappelijk bewezen is, is het feit dat juist deze kinderen een zeer vergrote kans hebben om het gedrag van de verstotende ouder te herhalen. Dus ook scheiden en het kind vervreemden van hun partner. Moeite hebben met autoriteit (wat wij dus nu al terug zien in de maatschappij), een bepaald, niet te benoemen, onvrede bij zich dragen. Eerder geneigd zijn te vervallen in verslavingen.

Deze ‘kinderen’, daar ben ik in de toekomst afhankelijk van. Deze ‘kinderen’ zijn de artsen, advocaten, rechters, raadsonderzoekers, jeugdhulpverleners, psychologen, coaches, counselors, onderwijzers van  vandaag en morgen. Deze ‘kinderen’ gaan het voor mij bepalen in de politiek, in het bedrijfsleven. En ja, ik vind dat eng! Dood eng.

Nou goed, ik wil het echt begrijpen, dus ik nodig je uit, om te reageren op deze blog. Hoe kan het zijn dat juist deze ‘kinderen’ niets op zichzelf betrekken?

 

 

 

Ik heb een vraag:

Nooit meer Nulde

Laat je als ouder niet intimideren! Sterker nog, maak ze bewust en noteer de namen. Mocht het zo ver komen, dan stel ze persoonlijk aansprakelijk. Of onze volwassen kinderen, die vastgelopen zijn. Dat zij de staat maar gaan aanklagen, want anno 2017 kan niemand meer zeggen dat ze niet wisten dat het weghouden van 1 ouder schadelijk is. Ze weten het en anders hebben wij de grote taak iedereen bewust te maken!
Iedereen die nu nog wegkijkt, werkt dus mee aan mishandeling. Dat is de harde waarheid.

Joep Zander weblog

Een paar jaar geleden ontdekte ik dat een aantal artikelen van mij over het Meisje van Nulde ( Rowena) een loze verwijzing hadden naar een heel dossier dat een voor mij onbekende persoon ooit had geschreven. Ik heb dat verhaal toen van archive.org gered en op mijn blog gezet met verwijzingen naar mijn eigen commentaar op de zaak Nulde. Later nam ik nog wat primitief een filmpje op van een tv optreden van vader Martin Huisman. Aan het aantal bezoekers van dat dossier te zien, voorziet deze pagina in een behoefte.

De moord op Rowena had niet kunnen plaatsvinden als de Raad voor de Kinderbesch… er niet zoveel energie in had gestoken om de vader van dat meisje bij haar weg te houden. Vaders zijn meestal, dat blijkt uit onderzoek, een veiligheidsgarantie extra voor kinderen. Maar bij de Raad voor de kinderbesch is dat nog niet doorgedrongen, nog steeds niet…

View original post 385 more words

Nooit meer Nulde

Weet je zeker dat jij mij wil contacten?

Steeds meer verstoten ouders weten mij te bereiken. Dat komt er nu eenmaal van als jij je nek uitsteekt en er iets publiekelijk van gaat vinden, via het internet.

Ja, ik ben mede oprichter en mede beheerder van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/. Een pagina die in het leven is geroepen ter bewustwording. Maar ook ter ondersteuning en om het geven van advies. Wat werkt, wat werkt niet. Nou het meeste wat er nu is, werkt niet.

Doelstelling is om ouders terug in hun kracht te zetten. Mondiger te maken. Opdat ze weten wat ze mogen verwachten van de instanties en waar ze zeker niet aan mee moeten werken, willen ze ooit nog omgang met hun kinderen krijgen. Wij geven de ouders de middelen om hun zeggen te motiveren. Neem van mij aan dat de instanties niet staan te juichen van geluk. Jammer dan, het gaat wel over onze kinderen!

Maar goed, dat houdt dus ook in dat ouders mij persoonlijk willen spreken. Ze sturen mij een pb, een persoonlijk bericht via Messenger. Ouders mogen mij arrogant vinden, maar de tijd die ik in een individueel geval steek, ben ik kwijt en kan ik dus beter breder inzetten, voor iedereen.

Daarbij komt, ik ben aardig kort door de bocht. Bij mij geen nuance, geen ‘ja maar’, geen grijstinten. Ik zie ouderverstoting als een piramide. Onderin de ouders die elkaar bevechten. Waarvan de rollen zo zouden omkeren, als dat zou kunnen. Waarbij de kinderen werkelijk met rust gelaten willen worden en zich terug trekken bij de ouder waar ze het meest wonen. Dit zijn ook de ouders waarbij, als er weer omgang is, of nog erger, waarbij het kind van hoofdverblijfplaats is gewisseld, de strijd actief gehouden wordt en zelfs dus het kind weghouden bij die andere ouder onder het motto ‘er is zoveel gebeurd, ik kan het kind toch echt niet dwingen’!

Deze ouders zijn alleen maar met zichzelf en hun ego’s bezig. Deze ouders zorgen voor een misplaatste discussie en doen de naam VECHTscheiding eer aan. Deze groep ouders trekt onze lobby en discussie naar beneden. Gepokt en gemazeld als ik ben, heb ik voelsprieten ontwikkeld en filter ik ze er zo uit! Ik heb geen geduld met ze en al helmaal geen sympathie. Sterker nog, ik baal enorm van deze onderste groep /trede/schijf van de piramide.

De schijf erboven is ook al niet zo fris en het valt mij op dat daar vooral veel moeders zitten. Deze groep ouders heeft hun identiteit aan ouderverstoting ontleend. Enorm veel drama. Ze schreeuwen het uit! Hele groepen mensen/professionals houden zich bezig met die individuele zaken, iedereen is betrokken, maar tot een oplossing gaat het niet komen. Niet omdat het kind niet wil, nee, omdat die ouder het stiekem niet wil. Dat zal die ouder niet toegeven, maar je kunt het zo zien. Telkens als je naar een oplossing beweegt komt er een ‘ja maar’ van die ouder. Die ouder gaat onredelijke eisen stellen of wil totaal geen rekening houden met het kind. Eigen ego gaat voor. Stel dat het kind weer in het leven van die ouder is, dan verliest die ouder alle aandacht. Verliest die ouder het medelijden, dat nu als een warme deken over die ouder ligt. Dit zijn ook de ouders die in therapie willen met het kind ‘omdat er zo veel gebeurd is….’ Dit zijn ook de ouders die maar blijven zoeken om te kunnen ageren. Ze spugen het internet vol; ‘kijk naar mij, help mij!’ In plaats van “help mijn kind!”

Er zijn genoeg goede definities van ouderverstoting. Van al die ouders die zonder enige contra indicatie hun kinderen moeten missen. Deze ouders (waaronder mijn lief) zitten in het topje van de piramide. Stuk voor stuk mensen die eigenlijk te fatsoenlijk zijn, te lief, te bescheiden. Het woordje ‘te’. Stuk voor stuk ouders die in 1e instantie totaal niet kunnen bevatten wat er nu eigenlijk gebeurt. Die dan pas goed gaan beseffen dat hun ex dus echt van het padje is. Het zit gewoonweg niet in hun gedachtewereld en ze kunnen er dus ook niet bij dat iemand anders zo fout is. Dr Childress is zeer duidelijk; deze ouders moeten zich te weer stellen tegen pathogene ouders. Praktisch een ondoenlijke zaak. Een zaak die ook nog eens bemoeilijkt wordt door de rechtspraak, door de instanties, door de scholen en weet ik al niet meer. Voor deze ouders wil ik er zijn, punt!

Wat mij ook opvalt is de grenzeloosheid van die onderste groep. Zelden dat een ouder uit die top contact met mij afdwingt. Maar die ouders uit de onderste groep, ach, die zitten er niet mee. Het maakt mij boos. Ik waarschuw elke ouder als ze mij willen contacten. Je kunt je beter wenden tot Margreet de Leeuw, tot Erna Janssen/ de Familie academie. Ik ben te direct, te oplossingsgericht en al helemaal niet aardig als ik merk dat jij dus onderin die piramide zit. Dat maakt blijkbaar niet uit en ja, dan krijgen ze mij aan de telefoon en dan wordt dat gesprek toch niet gezellig!

Voorbeeld: Op oudejaarsavond (lees goed; oudejaarsavond!) krijg ik een paniek pb. Een vader MOET mij NU spreken. Ik verwijs naar Margreet. Maar nee, hij MOET mij NU spreken, want hij is in alle staten en kan nu niet een advocaat bereiken en weet nu niet hoe hij verder moet.

Dus vooruit, daar zal toch wel wat aan de hand moeten zijn. Eerlijk gezegd laat ik hem mij uit nieuwsgierigheid bellen. Ik denk dat hij daar spijt van heeft, maar ik hoop van niet. Ik hoop dat ik zijn ogen geopend heb en dat hij zich doodschaamt.

Wat blijkt; ex/moeder had hem een mail gestuurd. In plaats van de kinderen morgen te brengen, wilde zij dat hij de kinderen kwam ophalen. Hoezo paniek?!

Hij heeft nota bene co-ouderschap. Ziet zijn kinderen nog (mijn lief weet nog niet eens hoe zijn zoon eruit ziet, hoe zijn stem klinkt, wat die denkt of voelt). Oké, doorvragen….Waar woont die ex, wellicht een enorm eind rijden? Wel nee, 15 kilometer verderop!

Moet ik dan nog aardig zijn? Nee, ik ben aardig te keer gegaan en heb hem verteld dat hij zich bevindt in de onderste regionen van de onderste trede van de piramide. Wat denkt ie wel, op oudejaarsavond nota bene. Een advocaat??? Wat zou die dan toevoegen?

Wat is nou het probleem? Nou volgens de vader was het ophalen tegen de afspraak. Via meditation was afgesproken dat ze de kinderen brengen. Schijnt beter voor ze te zijn. Nou, ik denk graag in oplossingen, degene die het kind wilt hebben, haalt! Zo simpel als wat.

Dus als moeders het nu anders wil, is dat een goede aanleiding om te zeggen weet je wat, we gaan het voortaan altijd zo doen! Degene die de kinderen wilt hebben, haalt. Dus over een week kan moeders de kinderen halen en is alles weer in evenwicht, toch? Ja maar, als ze dan niet komt?! Denk je dat nou werkelijk zelf? Nou dan komt ze niet, wonen ze bij jou, maar zie je dat echt gebeuren? Nee natuurlijk niet.

Ja maar mijn vriendin vindt dat….. Ik heb helemaal NIETS met nieuwe partners te maken. Wie is nou de vader? Wie heeft 3 kinderen gemaakt? Van wie zijn die kinderen? Als die nieuwe partner het niet wil snappen, is dat haar probleem, maar zeker niet die van de kinderen, die hier helemaal niet omvragen. Ga die kinderen halen en houdt op met die strijd en jouw ego!

Ja maar ik kan niet in overleg, moeders verandert telkens haar mening en ik wil niet naar haar pijpen dansen….Ego, ego, ego

Het is een narcist….O ja? Diagnose? En ook al heb je die, blijkbaar was dat narcisme ook geen probleem toen je in 6 jaar tijd 3 kinderen op de wereld zette. Was het ook geen probleem tijdens de relatie.

Ik heb hem keihard verteld hoe ik over hem denk. Ik hoop dit soort ouders zo min mogelijk te spreken, op de pagina zitten er genoeg tussen, soms heb ik er een dagtaak aan om ze er bewust van te maken. Niet leuk, erg ontmoedigend.

Waar zit jij? Waar voel jij weerstand bij? Mensen, mensen, mensen, denk nou toch eens na! Het gaat niet om jou! Het gaat om de kinderen, om de positief toegevoegde waarde die jij hoort te leveren bij die kinderen. Over de verantwoordelijkheid die jij hebt genomen toen jij dat kind hebt gemaakt. Neem jouw taak als ouder serieus en weet je wat, als jij niet in dat topje zit, laat mij dan maar met rust.

Ik kan en wil dus helemaal NIETS van en/of met jou.

Weet je zeker dat jij mij wil contacten?