Ouderverstoting? Werk niet mee aan pilots of trajecten. Sterker nog; niet zelf procederen.

Erg apart……

De beheerders van (h)erken ouderverstoting zijn nog steeds op zoek naar het email adres en/of de contact gegevens van Mr C van Leuven. Bij Mannaerts-Appels werkt hij al jaaaaaren niet meer, aldus het kantoor.

Rechtbank Breda wil mij nog niet eens vertellen of die man überhaupt daar werkt, laat staan dat ik de contact gegevens krijg van die afdeling ‘bijzonder curator’. (hè mevrouw Aarts….)

Waarom? Omdat deze lieve man, met een idioot cv met allerlei nevenfuncties, dat dan weer wel, het podium kreeg bij de Monitor. Een podium zonder kritische vragen, zonder diepte onderzoek, om te vertellen dat de pilot bijzonder curator een groot succes is als middel tegen conflictscheidingen en ouderverstoting. http://demonitor.ncrv.nl/vechtscheidingen/familierechter-bijzonder-curator-verbetert-de-positie-van-het-kind

Wij, verstoten ouders, weten beter en staan niet alleen; mediation, iemand speciaal voor het kind, welk plan dan ook, gaat niet werken als je te maken hebt met 1 ouder die het verschil niet kan/wil inzien tussen ‘samen ouders blijven’ en ex-partnerschap. Dat is wetenschappelijk al onderzocht en uitgekauwd, dus zo’n pilot gaat in deze niet slagen, toch promoot van Leuven zijn successen. Hoe kan dat?

Nou heeft een beheerder naar aanleiding van de Monitor een mail opgesteld met vragen. Is van Leuven niet alleen niet te contacten, als ik naar de rechtbank Breda bel en me zelfs laat doorverbinden met die pilot, hebben ze niet van hem gehoord….Huh?

Lonneke Geerts, Rechtbank Breda, adviseerde mij maar goed te zoeken op internet, dan zal ik het vast en zeker vinden. Prachtig die arbeidstherapie!

Wat is dat dan toch? Publiciteit zoeken, losse flodders loslaten, maar niet meer bereikbaar voor vragen of commentaar. In 1 keer wordt zo’n kerel in de luwte gehouden en door wie?

Lieve, lieve ouders, de pilot bijzonder curator is GEEN succes. Sterker nog; als jij vertrouwt op zijn deskundigheid, jij je eindelijk begrepen voelt en dat zo waar vertaald ziet in de rapport, dan heb je nog helemaal NIETS. Je bent afhankelijk van de rechter of ie er zin in heeft überhaupt naar dat rapport te kijken en ik ken persoonlijk rechters in Breda (Mr B Prenger) die zitten slapen bij de bijeenkomsten over ouderverstoting (7,5 ton, Canadese delegatie met uitleg, zie je het voor je?), als ze al gaan! Niemand verplicht rechters tot bijscholing, niemand die ze aanspreekt op hun vonnissen.

Dus waarom investeren in iets dat jou een wortel voorhoudt, maar waarmee je alleen weer kostbare tijd verliest. Tijd waarin de verstoter door kan gaan met het indoctrineren van jouw kind, om vervolgens even zo goed de Koninklijke weg toegewezen te krijgen?

Mijn advies? Ga nooit, maar dan ook nooit uit jezelf procederen. Je schiet jezelf altijd in de voet. Maar….verdedig jezelf compleet out of the box. Net zo grenzeloos als jouw ex met diens advocaat. En nee, niet van te voren stukken willen indienen. Niet een advocaat nemen, want die bakt er niets van. Wederom; je hebt te dealen met een rechter en als die er een potje van maakt is er niemand die de rechter terugfluit.

Mijn advies is heel simpel; schrijf zelf een pleitnota (zie bestanden (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/) die je voorleest tijdens de zitting, waarin je heel duidelijk stelt dat jij hier onder protest staat. Jij hebt niet om die rechtszaak gevraagd…. Toch wordt je voor kosten gesteld en je weet waar het uiteindelijk op uitdraait. Dus je bent niet gek, vandaar dat jij je niet laat uitkleden door het systeem. Je geeft ook aan dat je helemaal niet in een onderzoek of traject terecht wilt komen, daar inherent aan dit soort fratsen een belasting voor het kind zit. Ik zie een Kind uit de Knel, of dus een bijzonder curator als complete kindermishandeling. Wat doet de stem van het kind er toe, als men geen oog heeft voor ouderverstoting? Als men de verstoter niet aanspreekt, maar de waarheid in het midden legt?

Vraag hooguit om een dwangsom met betrekking tot de omgang. Tot een bepaalde leeftijd, want persoonlijk zie ik het niet zitten om een puber op die manier te ‘dwingen’………

Voor de rest redt jij jezelf wel met de wetenschap dat niet 1 rechtszaak er voor gaat zorgen dat jij in contact komt of blijft met jouw kind. Sterker nog; het maakt het alleen maar erger en voor dat je het weet zit jij in begeleide omgang terwijl er geen contra indicatie is, zit jij op krukjes met een groepje andere ouders te kijken naar presentaties van giechelende kinderen, onder begeleiding van een wat groter kind… (sorry, maar zo ervaar ik die dames net van school). Of ben jij uit het gezag gezet, is de omgang opgeschort of ingekort. Allemaal zogenaamd in het belang van het kind, daar rust het beste in voor het kind. Rust gaat boven de waarheid.

De rechters, de Raad van Kinderbescherming, de Beleidsambtenaren van de gemeente en overheid, de scholen, jeugdzorg, noem maar op; al deze genoemde organisaties lopen massaal achter de Koninklijke weg aan.

Een verzinseltje van Ed Spruijt.

Zo lang dit een feit is, is het ook een feit dat procederen en als een ezel achter worteltjes (onderzoeken, trajectjes, mediation etc) aanlopen, niet alleen niet werkt, nee, het zorgt er voor dat jij nog verder van jouw kinderen verwijderd raakt. Vaak onherstelbaar.

Er kleeft een hoop bloed aan de handjes van bovengenoemde lui. Het is zo gemakkelijk om de ouders als schuldenaar aan te wijzen. Het is zo makkelijk om de waarheid weer in het midden te leggen. ‘Tja, wij kunnen de Koninklijke weg niet opleggen als jullie hier niet hadden gestaan, waar 2 vechten hebben 2 schuld, dus foei ouders, denk aan het kind!”

Terwijl wij te maken hebben met 1 verstandige welwillende ouder en 1 zieke ouder (pathogeen ouderschap)

Zo lang de instanties dit niet willen inzien, zullen verstoten ouders net zo goed,  een 180 graden moeten draaien. Het klinkt gek, maar wij kunnen dit beter zelf oplossen dan te vertrouwen in de rechtspraak en de instanties. Zij zijn degenen die ouderverstoting pas echt mogelijk maken en ik hoop dat de rekening uiteindelijk ook daar komt te liggen.

Dat advocaten dus minder gaan verdienen aan scheiding gerelateerde zaken, maar een andere boterham ontdekken: letselschade.

Dat dus de instanties gedaagd worden, want anno 2017 kan niet 1 organisatie, niet 1 persoon in de keten beweren dat ze niet weten wat ouderverstoting is, dat ze niet weten hoe ertegen op te treden, dat ze niet weten dat de Koninklijke weg zeer schadelijk is voor kind en verstoten ouder

Dat ze niet weten dat al die huidige trajecten niet alleen niet werken, nee, dat ze extra traumatiserend zijn voor kind en verstoten ouder.

Wij, verstoten ouders, zijn er dus zelf bij. Weiger alles waarvan jij weet dat het niet werkt omdat jij geen mishandelaar bent.

Weet dat de rechtspraak en de instanties alleen gaan bewegen, als jij je anders opgaat stellen. Wij hebben hun niet nodig, zij ons wel…..hele verdienmodelletjes gaan over onze ruggen en die van onze kinderen. Laten wij dat toe of zeggen wij STOP!?

Advertisements
Ouderverstoting? Werk niet mee aan pilots of trajecten. Sterker nog; niet zelf procederen.

Wethouders- inkoop- pilots; Kompaan en de Bocht (ZONMW)en bijzonder curator

Goede middag wethouders van Tilburg en Hilvarenbeek,

Onderstaand een mail die door een mede beheerder naar mijnheer van Leuven is gestuurd naar aanleiding van zijn succes verhaal over de nieuwe pilot: bijzonder curator.

Wederom; waar komen die succescijfers vandaan? Want wij, verstoten ouders, hebben hele andere verhalen/ervaringen.

Vraag is dus wat jullie daartegen willen doen. Dit soort pilots kosten aardig wat, het resultaat is en blijft desastreus. Ik ga ervan uit dat jullie er zijn voor de burgers. Wetende dat er handelingsonbekwaam wordt opgetreden, ondanks financiering vanuit jullie en het rijk, zouden jullie de instanties tot de orde moeten roepen.

Zo ook Kompaan en de Bocht. Deze organisatie heeft zichzelf zelfs mogen promoten bij de VNG in december 2016. Ik kan dat niet bevatten. Ook dat congres ’Innovatiemedewerkers van de toekomst’ is gefinancierd door Kompaan. Die loeigrote mobiel, daar hadden ze wel een fijne plek voor: in het nieuwe café, dat ze net hebben gebouwd ! Laten we gewoon benoemen wat het is; een nieuwe veredelde kantine! Maar wel van onze centen!

Dat is trouwens wel wat; geld genoeg voor het organiseren van fijne bijeenkomsten, waar iedereen welkom is, zo lang we maar wel allemaal blij met elkaar blijven. Waarschuwen voor de praktijk, informeren naar het studiemateriaal, bewustmaken van het feit dat 80% van hun case load (conflict)scheiding gerelateerd is en wijzen op ouderverstoting ???? Nee, dat niet, dan MOET je wegblijven, want anders roepen ze de politie. En dat is goed, dat is oké . Liever een lastig mens demoniseren dan opstaan en zeggen dat dit zo niet langer kan.

Ik heb jullie gevraagd kritisch te kijken, te informeren naar de resultaten van de trajecten die jullie inkopen. Het nieuwste van het nieuwste, is meer van hetzelfde met nog meer grote fouten en handelingsverlegenheid. En ik kan het weten, ik heb dagelijks contact met verstoten ouders.

Ouders die nu in eens psychisch getest moeten worden. Geen zorgen, gaat uit de zorgverzekering, zegt Kompaan. Maar dat is dus NIET het geval en je zult als ouder dus bijzonder waakzaam en assertief moeten zijn om te voorkomen dat er over een tijdje een rekening ligt van rond de 2000 euro! Ik ken 1 vader die uiteindelijk na maanden besluitenloosheid en gedoe de psychologe zodanig heeft aangepakt dat er binnen 1 uur een verklaring lag dat, hoe dan ook, de rekening niet door vader betaald hoeft te worden! Deze vader weet dus hoe de hazen lopen, veel ouders niet en raken dieper in de problemen. Stel dat het door de zorgverzekering gedekt wordt, dan ben je wel meteen jouw eigen risico kwijt!

Maar goed, dat gesteggel heeft dus maanden geduurd. Maanden die jullie betalen, want dat is toch frappant; in plaats van de opdracht terug te geven aan de rechtbank omdat het niet lukt, rekken en trekken ze tot de gestelde termijn. Nog steeds is dat zo!

Zo ook de complete handelingsverlegenheid richting frustrerende ouder en daarop gevolgd dus ook totaal niet weten hoe om te gaan met een kind dat ‘nee’ zegt.

7,5 ton subsidie (ZONMW) naast het pak geld dat ze al krijgen van jullie en het rijk. https://www.zonmw.nl/nl/onderzoek-resultaten/jeugd/programmas/project-detail/effectief-werken-in-de-jeugdsector/samenwerken-voor-een-effectieve-aanpak-van-met-conflict-beladen-echtscheidingen-vechtscheidingen/verslagen/

Wederom; waar is dat geld aan opgegaan en wat is het resultaat? Ik had nog aan jullie beiden gevraagd om mij/ons te betrekken bij deze pilot. Nodig ons uit! Praat MET ons, niet OVER ons. Ik wacht nog steeds op een uitnodiging. Kun je mij fel noemen, de boodschap is en blijft onaangenaam; Het is nog steeds een zooitje en er wordt gespeeld met 20.000 kinderlevens en bijbehorende ouder levens, per jaar!

Inzetten Meldcode, wat een ouderschapsbemiddelaar zelfs tuchtrechterlijk verplicht is??? Nee, daar is ie niet voor….. Waar boksen wij, verstoten ouders, toch tegen aan?

Rechters die wij met dit project confronteren kijken bevreemd op…. Rechtbank Breda, wel te verstaan! Hebben die de lunch massaal overgeslagen? Apart trouwens dat rechters rouleren en dat dus een bestuursrechter benoemd kan worden tot kinderrechter. Zonder enige bijscholing. Zonder enige affiniteit met kinderen of familieverhoudingen. Vol voor-oordelen over vaderschap (80% van de verstoten ouders is vader). In ieder geval is dit project bij de rechtbank te Breda nog niet geland.

De Raad van Kinderbescherming noemt de Canadezen ‘een leuk experimentje’. Waarvan acte!

Nu kan ik zelf een paar vragen gaan stellen, maar het wordt er niet gezelliger op, dus aan jullie de eer.

Al met al vraag ik nu aan jullie beiden heel concreet te gaan kijken naar prijs/prestatie! Vertel mij het maar. Hoeveel trajecten ingekocht? Wat is het resultaat? Wat is nu de uitkomst van dat project? Wat is de winst?

Wat is nu jullie plan van aanpak? Wat is nu de verantwoording die jullie, als wethouders, als vertegenwoordigers van de bevolking, gaan nemen?

 

Groet,

Annemarie van Mackelenbergh

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

(h)erken ouderverstoting

 

PS deze mail gaat verwerkt worden in een blog. Gewoon omdat ‘men’ later nooit kan roepen ‘dat ze het niet wisten’. Het is wachten op de volwassen ‘kinderen’ die opzoek gaan en die wij erop kunnen wijzen wat wij allemaal wel niet gedaan hebben ter bewustwording. Maar dat die en die en die, ondanks bewustwording, er niets aangedaan hebben. Hopelijk zijn er dan advocaten die een nieuwe boterham kunnen gaan verdienen; letselschade.

 

Van: Marieke
Verzonden: zaterdag 11 februari 2017 18:03
Aan: c.a.r.m.vanleuven@rechtspraak.nl
CC: kroezen@famadvocaten.nl; Maurits Barendrecht; C.A.Herstel@dji.minjus.nl; Recourt J.; c.vzeeland@rvr.org; v.bergkamp@tweedekamer.nl; Schut, Marjolein
Onderwerp: Pilot bijzonder curator

 

 

Geachte heer Van Leuven,

 

Onlangs heb ik met interesse gekeken naar de uitzending van de Monitor betreffende vechtscheidingen. U krijgt in deze uitzending de ruimte om de pilot; de bijzonder curator te promoten. Want ja, ook tot de rechtspraak is de onrust vanuit de maatschappij doorgedrongen betreffende het onderwerp vechtscheidingen.  De overheid heeft vragen; dus laten we er dan maar een pilot-je uitgooien!

 

U stelt tijdens deze uitzending dat het voor u als rechter vrijwel onmogelijk is om beweging in ouders te krijgen waar de opstelling onveranderlijk is. Mag ik vragen, doet u aan zelfreflectie? Een procedure op tegenspraak veroorzaakt namelijk conflicten, lost ze zeker niet op. Geen wonder dat u er geen beweging meer in krijgt. Behoorlijk hypocriet!

 

En die z.g. pilot; hoe komt u aan de succes cijfers? Wie controleert die cijfers? Of moeten wij, brave burgers, de rechtspraak in deze maar op hun woord geloven? 

 

Onze ervaring is namelijk anders: wij ervaringsdeskundigen, mensen uit de praktijk ervaren dat ook dit niet werkt. Feit is dat wij binnen onze groep herken ouderverstoting ervaringen horen van ouders die voor deze pilot naar Breda moeten. Een voorbeeld: een ouder moet opdraven voor het zoveelste proces bij de rechtbank. Dit keer gaat het om omgang met de jongste zoon van 14 jaar. Het traject jeugdzorg/OTS was net afgerond. Ouder wordt toch weer gedaagd; deze keer wordt er een bijzonder curator toegewezen. Vervolgens gaan er maanden overheen, weer extra kosten natuurlijk (justitie wordt er sowieso altijd beter van) tot de vervolgzitting. Wat blijkt: rechter Prenger legt het hele verhaal van de bijzonder curator naast zich neer! Onbegrijpelijk! Wat is nu het resultaat: er volgt een onderzoek door de Raad van de Kinderbescherming, waar deze ouder verplicht aan moet meewerken. Gezien de leeftijd van het kind is er (alweer!) zicht op OTS of zelfs UHP. De zoon heeft hoofdverblijfplaats van de ene ouder, maar wordt zo opgestookt door de andere ouder, dat het kind ronduit agressief wordt naar de ouder waar hij woont.

 

Onze vraag: wat is de toegevoegde waarde van zo’n curator als rechter Prenger hier niets mee doet?

 

Hoe staat het verder met uw vakkennis op het gebied van ouderverstoting? De meest schadelijke vorm van emotionele kindermishandeling ! Onze ervaring is namelijk dat de Raad van de Kinderbescherming sowieso handelingsonbekwaam is, deze raad baseert zich liever op een door hen zelf geïnitieerd rapportje van Ed Spruyt; het verdeelde kind uit 2002. Volledig achterhaald en schadelijk voor kinderen. En dan te weten dat rechters zich baseren op de Raad. Te triest voor woorden. Wordt het niet eens tijd dat de rechters en aanverwante instanties als de donder hun vakkennis bij gaan werken? Het gaat hier wel om kinderen en ouders die kwetsbaar zijn.

 

Justitie is een overheidsinstantie voor de burger. De burger mag van deze instantie vakbekwame en integere ambtenaren verwachten. Momenteel zijn zeer veel burgers ontevreden over het product dat geleverd wordt op het gebied van echtscheiding. Tijd om uw verantwoording op te pakken.

 

Laat kinderen buiten de discussie, zorg dat ze ondanks de scheiding van hun ouders een onbezorgde jeugd kunnen hebben. Zorg dat ze met beide ouders normaal contact kunnen hebben Een kind heeft namelijk van nature twee ouders, heeft ze allebei ook nodig om op te kunnen groeien tot een evenwichtig volwassen persoon. Het visiedocument van de Rechtspraak zelf, oktober 2016, meldt dat ongeveer 70.000 kinderen per jaar moeten omgaan met de gevolgen van een echtscheiding. Dat het merendeel van de ouders (80%) er uiteindelijk zelf, in onderling overleg, wel uitkomt. Dat zou betekenen dat 20% van deze ouders bij u en uw collega’s terechtkomt. Hoe moeilijk kan het zijn om in te zoomen op deze 20% en uit te zoeken waar het probleem ligt? Het is vrij eenvoudig om na te gaan welke ouder er dwars ligt, de omgangsregeling frustreert, kwaad spreekt van de ander ouder of iets dergelijks.

 

Ik hoor heel graag van u.

 

Namens herken ouderverstoting,

Marieke van Woerkom

 

Wethouders- inkoop- pilots; Kompaan en de Bocht (ZONMW)en bijzonder curator

Richt het LBNO op ! Landelijk Bureau Nakoming Omgangsregeling

Wij, verstoten ouders, verenigd via de openbare Facebook pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ denken graag na over oplossingen die werken!

Dus niet het theoretische gezever van de instanties, die lichtelijk in paniek zijn vanwege onze mondigheid (lees: lastig), met hun recente voorstellen. Wij, verstoten ouders en kinderen, kunnen daar niets mee, daar wij weten dat daar niet de oplossing ligt. School eerst maar eens bij, zou ik zo zeggen. Iets wat professor Hoefnagels in 2002 (!) ook al duidelijk aangaf. Liever niet, riepen ze bij de rechtspraak en hun ketenpartners. Een malafide rapportje Het Verdeelde kind (ook 2002!) is tot op de dag van vandaag hun beleidsmodel en daarom gaan al hun plannen niet werken. Sterker nog, ze horen nog niet eens het voordeel van de twijfel te krijgen, daar het wel om onze kinderen gaat. Het zijn potverdorie (beschaafd houden) geen experimentjes.

Maar wat dan wel? Nou bijvoorbeeld onderstaand voorstel, wat aan verstoten ouders is voorgelegd en waar al aan geschaafd is. Nu leg ik het jullie voor en vraag jullie mee te schaven of jullie aan te sluiten. Het idee is om stapje voor stapje het hele echtscheidingsproces door te lopen en met goede voorstellen te komen. Dit dienen we in bij de Tweede Kamer en ach, bij alle instanties die nu nog in de verdedigingslinies liggen.

Koppel de omgangsregeling en informatievoorziening standaard, vanaf het 1e proces/uitspraak, aan een dwangsom.  Momenteel wordt er een omgangsregeling vastgesteld, maar deze wordt niet gehandhaafd. Dus als de deur dicht blijft bij het ophalen, is er niemand die  ingrijpt. Ouders worden gedwongen hierover te procederen en komen uiteindelijk letterlijk en figuurlijk met lege handen te staan. Ondertussen moeten deze ouders wel alimentatie betalen en neemt het LBIO de vordering over als je zelfs maar de indexatie ‘vergeet’.

Alimentatie is geen kijk en luistergeld. Alimentatie houdt dus niet in dat wij daarvoor in ruil informatie krijgen over het kind. En dus al helemaal geen omgang. Door dus standaard een dwangsom uit te spreken, die wij wel kunnen vorderen, weten wij uit ervaring dat heel veel ouders, die hun kind weghouden van de andere ouder, simpel weg omdat het kan, in 1 keer het kind wel aanmoedigen om naar de andere ouder te gaan! Het bespaart ons extra procederen en de kinderen heel veel stress.

Die dwangsom moet dus standaard zijn. Bij welwillende ouders maakt het immers niet uit, maar voor verstoten ouders komt er zo beweging, iets wat geen instantie of uitspraak kan realiseren.

Richt het LBNO op ! Landelijk Bureau Nakoming Omgangsregeling Het LBNO is gespecialiseerd in het naleven van de omgangsregeling zoals afgesproken en ondertekend ten tijde van de scheiding in het ouderschapsplan en bekrachtigd door de rechtbank;

 

  • Bij het niet naleven van deze gerechtelijk bekrachtigde afspraken, wordt de ouder die in gebreke blijft op de consequenties gewezen;

 

  • Eerste keer: vordering van de dwangsom passend bij inkomen van de in gebreke blijvende ouder.Net zoals dat gaat bij het LBIO. Dus de extra kosten van het verhalen van de dwangsom vorderen op de in gebreke blijvende ouder/verstoter;
  • Bij een tweede en derde weigering van de omgangsregeling harder optreden daar blijkbaar dwangsommen geen indruk maken op de in gebreke blijvende ouder.

 

Hoe ? Door speciaal bijgeschoolde, op het gebied van ouderverstoting, agenten in burgerkleding de kinderen op te laten halen en een extra boete (gemaakte onkosten verhalen op de verstoter) uit te schrijven wegens frustratie omgangsrecht en artikel 279 (onttrekking ouderlijk gezag).

Is er te weinig capaciteit bij de politie, of ziet die een specialistisch team niet zitten (nog meer bijscholing en we hebben het al zo druk), denk dan aan speciale BOA’s, of iemand gedetacheerd vanuit de Raad van Kinderbescherming.

Hoe dan ook, wie belast wordt met deze opdracht, zal bijgeschoold moeten worden en wij weten allemaal wie daar bij uitstek voor geschikt is: De Familie academie, Erna Janssen. Zet een schouwburg vol met de zogenaamde LBNO handhavers en geef Erna Janssen de ruimte om goed uit te leggen wat de signalen van ouderverstoting zijn en hoe je dus zo snel/effectief mogelijk kunt handelen, zonder de kinderen te belasten!

Een ander, geopperd idee , is dat niet de politie/boa aanbelt, maar gewoon de ouder die de kinderen op komt halen, gezien het zijn/haar weekend is, met de politie op de achtergrond. Als de ouder dan toch nog tegenwerkt, kan de politie/boa ingrijpen, de welwillende ouders met kinderen een vrijgeleide doen en meteen de verstoter aanhouden op basis van artikel 279. Verstoter verricht immers een strafbaar feit.

Drie keer frustreren van de omgang, ondanks de dwangsom en het bezoek van de handhaver van het LBNO, moet consequenties hebben. In het buitenland, bijvoorbeeld Canada, bepaalde steden in Amerika, maar ook enkele Scandinavische landen,  pakken ze dit concreet aan:

  • Ten eerste gaat het gezamenlijk gezag op de schop. Het gezag van de omgangsfrustrerende ouder gaat over naar de uitwonende ouder, die dus eenhoofdig gezag krijgt. Verstoter wordt zo gedwongen in overleg te gaan met die uitwonende ouder. Doe dit met een proeftijd van maximaal een half jaar.
  • Blijft de omgangsfrustrerende ouder echter nog steeds in gebreke dan is wijziging van hoofdverblijfplaats de oplossing. Punt uit. Stem van het kind doet niet ter zake. Kind is immers geïndoctrineerd en is de stem van de ‘foute’ ouder, een verlengstuk uit loyaliteit. Vandaar ook onze uitdrukkelijke vraag om bijscholing!
  • Geeft de in gebreke blijvende ouder belastende informatie waarom omgang niet in het belang of veiligheid van de kinderen zou zijn, dan wordt direct begeleide omgang opgestart en wordt er onderzoek gestart. De in gebreke blijvende/ beschuldigende ouder wordt gewezen op alle consequenties;
  • Waarheidsvinding is essentieel! Wijs de in gebreke blijvende ouder op haar/zijn verantwoordelijkheid. Het is immers nogal wat om een jong kind in de beugels te leggen in een ziekenhuis. Weet dat dit gebeurt en ik vind dit ronduit schandalig. Laat dit gevolgen hebben voor de ouder die dit soort uitingen doet: “Besef dat wij jouw kind gaan onderzoeken. Dat is niet leuk en kan zelfs traumatisch zijn, zeker als wij niets kunnen vinden. Dan zien wij dit als kindermishandeling en gaan wij jou strafrechtelijk vervolgen”. Denk aan een TOM zitting, en, parket secretaris, leg die extra boete op, liefst in combinatie met een goede taakstraf!
  • Is die belastende informatie terecht, dan blijft begeleide omgang bestaan! Het kind heeft hoe dan ook recht om zijn/haar ouder te leren kennen, zeker met het oog op de ontwikkeling van het kind. *Als bij zorgvuldig onderzoek blijkt dat er daadwerkelijk sprake is van belemmerende factoren, zal ook dit extra onderzocht dienen te worden.
  • Blijkt echter dat de belastende verklaringen ongegrond zijn, geef dan de ouders tegen wie verklaard is, het recht om aangifte te doen van smaad en laster, al dan niet gecombineerd met aangifte tegen het doen van valse aangifte, mits die is gedaan bij de politie.

In de praktijk is deze weg voor verstoten ouders nu nog gesloten. Het doen van aangiftes wordt ons moeilijk gemaakt en ontraden. Heel veel ouders worden simpelweg geweigerd. Ik ken ook aardig wat agenten die zelf aan ouderverstoting doen, zou dat de reden zijn?

Nu mag de politie ons het doen van een aangifte eigenlijk niet weigeren, maar wordt die aangifte uiteindelijk zelden opgevolgd. Wij krijgen standaard te horen dat de aangifte in het ronde archief ligt! Daarom onze tip om dan maar ‘met verzoek tot vervolging’ aan te halen, in de hoop dat er toch een TOM zitting gaat volgen. Is dat niet het geval, dan rest ons een artikel 12 procedure. Leuke arbeidsverschaffing voor de betrokkenen, maar kom op zeg, het kan sneller en effectiever door het ons dus niet moeilijk te maken en werkelijk op te treden tegen dit soort standaard misselijk makende laster en smaad.

 

Stel een voorbeeld! Wees eens kort door de bocht en durf te handelen opdat verstoters weten dat hun spel niet meer werkt. Tot op de dag van vandaag komen ze weg met hun gedrag. Sterker nog, de rechtspraak en de ketenpartners helpen nog eens een handje mee. Treed op tegen al die plannetjes/ ideeën, ik durf te twijfelen aan de oprechtheid van al die instanties die nu in 1 keer komen met hun oplossingen, maar in de kern door blijven experimenteren met onze kinderen.

*****

Waardevolle aanvulling vanuit onze leden:

Binnen het LBNO zouden dan een aantal verschillende expertises actief kunnen zijn. De politieagenten zouden BOA kunnen zijn. Zonder uniform en wel bevoegd voor artikel 279 om te mogen opsporen. Sociaal pedagogisch onderlegde mensen met als aanvulling buitengewoon opsporingsambtenaar bevoegd voor artikel 279.Zij zouden dan een voor het kind veilige situatie kunnen creëren, waarbinnen het kind kan worden opgehaald.

Binnen het LBNO zouden dan ook experts actief moeten zijn. Psychologen die gespecialiseerd zijn in en ervaring hebben met het herkennen van de processen van ouderverstoting. Deze specialisten binnen het LBNO vatten ‘Ik wil niet naar de andere ouder’ op als een mogelijk signaal van ouderverstoting en doen nader psychologisch onderzoek binnen het (gescheiden gezinssysteem).

Indien deze in ouderverstoting gespecialiseerde psycholoog van het LBNO vaststelt dat er sprake is van een ‘niet meewerkende ouder’ die het kind stimuleert de andere ouder te verstoten, dan is deze psycholoog bevoegd om samen met de Familierechter en de BOA’s de methodiek van Dr. Craig Childress door te voeren.

Het kind gaat daarbij wonen bij de uitwonende ouder om deze band te herstellen. Er is behandeling door dezelfde psycholoog. Het kind leert met respect voor de verstotende, niet meewerkende ouder, te zien wat er werkelijk aan het gebeuren is en dit te herkennen. Het kind leert zelfvertrouwen en zelfwaardering te ontwikkelen. Het kind leert het eigen authentieke zelf opnieuw kennen en leert hierin trouw te zijn aan zichzelf.

De niet meewerkende ouder gaat in therapie bij dezelfde psycholoog. Indien de niet meewerkende ouder hieraan ook niet meewerkt heeft dat consequenties voor hoe de omgang er uit ziet nadat het contact en de band met de verstoren ouder hersteld is. Bijvoorbeeld: Meer of volledig blijven wonen bij de verstoten ouder.

De boa’s zien erop toe dat e.e.a. wordt nageleefd.

Bij het LBNO is ook een afdeling waar alle familie van het betrokken kind terecht kan. Alle zorgen, verhalen en dergelijke worden door de BOA’s op waarheid getoetst. Er ontstaat een totaalbeeld van de situatie rond en over het kind, welke wordt kortgesloten met de in ouderverstoting gespecialiseerde psycholoog.

De reguliere jeugdzorg zoals we die nu kennen blijft bestaan, maar dragen schrijnende high conflict situaties volledig over aan het LBNO.

Alle medewerkers binnen het LBNO hebben op verschillende niveaus training gehad in ouderverstoting. Zelfs de receptionist of telefonist herkent aan de balie of telefoon gedrag van een ouder die zich inzet voor het welzijn van het kind en gedrag van een niet meewerkende verstotende ouder en is bevoegd hiervan aantekeningen in het digitale dossier van het kind te maken, zodat manipulatie tot een minimum beperkt wordt.

Vaak (niet altijd) functioneren volwassen verstotende ouders in emotioneel opzicht op een lager niveau dan de verstoten ouder. Het LBNO is dan ook bevoegd om ouders te benaderen passend bij het emotionele functie niveau van deze ouders, in plaats van op leeftijdsniveau. Er kunnen hierdoor gedragsregels worden opgesteld voor verstotende ouders en de boa ziet op de naleving van deze gedragsregels toe. Niet naleven van de regels heeft consequenties voor het traject binnen het LBNO.

Ter overweging ook deze reactie:

Ik denk ook niet dat dit perse onder jeugdzorg hoort dan, maar dat er een onafhankelijke organisatie zou moeten komen die alle 3 de partijen gelijkwaardig onderzoekt: vader, moeder en kinderen.
En niks vrijwillig kader! Melding doen betekent verplicht meewerken door iedereen aan onderzoek en vervolgtraject. Want waarom maakt een ouder pas na scheiding melding van mishandeling en misbruik als andere ouder dit al tijdens huwelijk zou doen?? Dan ben je net zo goed verantwoordelijk en kun je dus aangeklaagd worden als je dit als ouder hebt nagelaten dit te melden. Voor de scheiding geen beschuldiging, dan na de scheiding ook niet. In het geval dat het wel een terechte beschuldiging  betreft, heeft een meldende ouder hier alle zware onderzoeken wel voor over.

Dus alles in 1 organisatie. Mediator/jurist, ouderschapsplan, ervaringsdeskundigen op gebied scheiding, geweld en PAS. Bij scheiding kan men zich hier melden en wordt men begeleid gedurende scheiding en ook daarna. Indien alles vlot verloopt bouwt men af en heeft wel de mogelijkheid te contacteren indien vragen en/of opvoedproblemen. Geen enkele instantie kan dan nog langs elkaar tegenwerken

http://demonitor.ncrv.nl/kindermishandeling/alles-disciplines-onder-n-dak-dit-is-d-manier-om-kindermishandeling-aan-te-pakken

Op zich prima, maar ik blijf hameren op bijscholing!!!! Ik vraag me ook af waarom al die ‘innovatie jeugdmedewerkers van de toekomst’(ja, ja die komt niet van mij maar van Advance Hogeschool) nog steeds met verouderde boeken, leerstof werken en ervaringsdeskundigen stelselmatig worden geweerd omdat hun boodschap niet leuk is…….

Hoe dan ook, bovenstaand plan is een ruwe diamant. Er moet/mag aan geschaafd worden en ik daag de instanties uit hiermee serieus aan de slag te gaan en de uitwerking te toetsen aan ervaringsdeskundigen voor de broodnodige draagkracht!

Richt het LBNO op ! Landelijk Bureau Nakoming Omgangsregeling

Ouderverstoting- Familierechters- vFAS advocaten

Sinds ik mij verdiep in ouderverstoting en spreek met andere ouders die met ouderverstoting te maken hebben kan ik met recht zeggen “jij bent niet de enige, jouw situatie is verre van uniek, betrek het systeem niet op jezelf/persoonlijk, ga niet aan jezelf twijfelen. Lees je in, bereidt je heel goed voor. Weet wat je wilt, wat haalbaar zou kunnen zijn. Denk ‘out of the box’ en blijf zo ver en lang mogelijk weg van de rechtspraak en aanverwante jeugdzorg instanties”.

Een vreselijk advies. Een tegen natuurlijk advies. Lees de masterthesis van Judith van Berlo er nog maar eens op na: ouders die procederen en het slachtoffer zijn van ouderverstoting, de benadeelde partij zeg maar, trekken letterlijk en figuurlijk aan het kortste eind. Je bent niet alleen jouw centen kwijt, in bijna alle zaken is of wordt de omgang met de kinderen niet alleen niet hersteld, vaak wordt juist deze ouders uiteindelijk de Koninklijke weg gewezen. Woorden als ‘geen nauwe familierelatie, geen lotsverbondenheid, kind is het nu zo gewend, te veel tijd verstreken, Kind wil het zo, kan kind niet dwingen, kind is bang voor dus’, durven de rechters met gemak uit te spreken ter rechtvaardiging.

http://www.gevolgenvanvalseaangifte.nl/wp-content/uploads/2015/10/Masterthesis-positie-niet-verzorgende-ouder-bij-omgangsregeling-Judith-van-Berlo-2015.pdf

Je zou zo zeggen dat rechters kijken naar het belang van het kind, ik durf dat gerust te betwijfelen. Ze zouden bijgeschoold moeten zijn, genoeg subsidie daarvoor ontvangen, maar ik hoor het nog niet terug van al die ouders die ten einde raad zijn en nog steeds niet kunnen bevatten hoe het familierecht werkt. Wist je trouwens dat die rechters rouleren? Dus een bestuursrechter kan zonder enige affectiviteit een paar jaar kinderrechter worden. Niet bijgeschoold, wel nee.

Doordat wij mondiger worden en elkaar informeren begrijpt die rechtspraak dat er iets moet veranderen, maar hoe ze dat doen, daar heb ik grote vraagtekens bij.

Wederom, zo lang alle professionals rondom kinderen en ouderverstoting niet bijgeschoold zijn en denken dat rust het beste (lees: makkelijkste) is, heeft niet 1 plan kans van slagen.

Of het nu dat nu een forensische mediator of een kinderadvocaat  of zogenaamde vernieuwende ideeën van vFAS advocaten zijn , besef waar het geld naar toe gaat. In ieder geval niet naar een goede oplossing. Zeker niet naar iets wat werkelijk in het belang van jouw kind is. Bizar.

Wellicht heb ik nog het meest moeite met de vFAS advocaten, daar die pretenderen ‘familie’ hoog in het vaandel te hebben staan, maar ik ken te veel vFAS advocaten persoonlijk die zich bedienen van de meest onfrisse zaken en gemene trucjes, waarbij een dood gewone advocaat zou verbleken. Als je hun doelstelling leest, gedragscode tot je neemt, realiseer jij je dat jij gewoon een advocaat neemt die verplicht is jou zo goed mogelijk te vertegenwoordigen. vFAS of niet, die moraal zit in de advocaat zelf. En wat is die moraal, die ethiek laag. Aan waarheidsvinding wordt toch niet gedaan, dus het is vrij spel in de rechtszaal. Eenmaal opgeschreven door de griffier gaan de woorden in de beschikking een eigen leven leiden. Waar rook is, is vuur! Terwijl toch elke ketenpartner hoort te weten dat een beschikking hooguit een weergave is van wat er is gezegd! Niet de uitspraak. Bizar.

Ook bedienen alle advocaten, dus vFAS is niet uitgezonderd, zich standaard van dezelfde trucjes, o nee, ik bedoel, Argumenten. Niet in staat om te kunnen communiceren is een hele leuke. Zo ook dat het kind bang is voor die uitwonende ouder. Die angst, die wordt niet onderzocht. Dat de rechters het patroon niet zien…. Een patroon dat verstoten ouders wel ondervinden. Bizar.

Ruim een jaar geleden heb ik de vereniging al eens een keer geschreven en gevraagd hoe het kan dat een advocaat, die onbeschrijfelijk veel leed/ouderverstoting heeft veroorzaakt, bij hun lid kan zijn en zelfs hun training volgt tot Mediator. Het antwoord is onbevredigend. Ze willen het niet weten, waarvan acte!

vFAS advocaten, gewone advocaten, het gros gaat onderling communiceren en trekken zo ongezien jouw deposito leeg. Komen met adviezen of opstellingen waardoor er vervolgzaken komen, kunnen we ze weer inhuren en de tijd tikt zo voorbij.

Gelukkig kunnen we optreden tegen die toegevoegde advocaten, als die aan processtalking doen. Erg effectief en ik vraag ieder, die van zo’n advocaat last heeft,  daar actie op te ondernemen bij de gemeente die zo’n advocaat uiteindelijk betaalt. Maakt de spoeling mooi dunner!

Besef dat wij het meeste zelf kunnen doen. Als je zelf geen proces opstart, dan kan en mag jij jezelf verdedigen. Tja, je mag geen post toesturen, maar vraag je af wat er met jouw post gebeurt. De rechters lezen zich niet in. Wat jij wel kan is zelf een pleitnota schrijven en die voor lezen aan de rechter. Weet de tegenpartij ook niet wat hen overkomt. Vraag om een vastgestelde omgangsregeling met dwangsom. Niet meer en niet minder. Geen moeilijke, dure, vernederende raadsonderzoeken en al helemaal geen onder toezichtstelling, want met een OTS raak je nog verder van huis. Besef dat er niet 1 traject is dat jou dichter bij jouw kind gaat brengen zo lang de professionals niet bijgeschoold zijn en derhalve de, voor ons evidente, signalen van ouderverstoting niet oppikken en dus er ook niet tegen op treden.Dus doe het gewoon weg niet. Leg uit in jouw pleitnota waarom niet, kom met jouw argumenten.

Zijn onze mondiheid en het geinformeerd zijn  de redenen dat de rechtspraak, met de vFAS advocaten voorop, nu met ideeën, of moet ik zeggen, idealen komt?

Een beheerder van de facebook pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ heeft er wat van gevonden en ik wil, met permissie, jullie haar oproep niet onthouden. Eenmaal bewust, dan kun je niet meer wegkijken. Zou je zo zeggen…….

Geachte mevrouw Kroezen,            kroezen@famadvocaten.nl

Mag ik u eens vragen, wat vindt u nu van de uitslag van de Challenge?  5 winnaars op het podium, waarvan 2 projecten in de praktijk al bewezen hebben NIET te werken, sterker nog, ze maken de situatie alleen maar veel erger. BRAM en Kind uit de Knel. Geen één project gekozen met instemming van het volk (groot aantal likes), de ervaringsdeskundigen. U zat tenslotte in het expert panel, u bent mede verantwoordelijk voor de uitkomst van de Challenge.

Wat is dat toch in de wereld van de scheidingsindustrie? Zijn jullie alleen maar geïnteresseerd in het grote geld? Bestaat er geen vorm van zelfreflectie, integriteit o.i.d.? Justitie, de rechtspraak, advocatuur en de rest van de keten vallen allen onder de overheid. Bedrijfsmatige marktwerking gaat hier dus helaas niet op. Zouden jullie je product namelijk verkopen binnen het bedrijfsleven dan waag ik te stellen dat jullie allang failliet zouden zijn. Jullie leveren namelijk een product waar de gemiddelde burger niet blij mee is. Sterker nog, een product wat een ernstige bedreiging vormt voor onze kinderen. Want zij lijden het meest onder de huidige manier van werken.

De wet is al jaren geleden al aangepast om voortzetting van het gezinsleven mogelijk te maken na een echtscheiding. Het EVRM uit 1950! het Internationaal Verdrag van de Rechten voor het kind; de wet voortzetting van het gezamenlijk gezag… Allemaal wetswijzigingen die door het huidige rechtssysteem teniet worden gedaan door o.a een hoofdverblijf te creëren (volledig onwettig toch – rechtspolitiek?); dit hoofdverblijf heeft namelijk de zelfde kenmerken als het voormalige één ouder gezag…Daar schiet niemand dus wat mee op, zeker de kinderen niet.

Eén oudergezag werkt bovendien ouderverstoting in de hand. Voor de verzorgende ouder is het o zo makkelijk om het kind naar zijn/haar hand te zetten. Desastreus voor het kind, want OVS is de ergste vorm van emotionele kindermishandeling., met alle gevolgen van dien  voor de gezonde ontwikkeling voor het kind. Het is triest om vast te stellen dat OVS binnen de hulpinstanties nagenoeg onbekend is; men werkt nog met de oude richtlijn uit 2002, gebaseerd op het rapport van Ed Spruyt. Hij heeft indertijd de opdracht van de RvK de opdracht gekregen dit rapport op te stellen. Bijzonder, terwijl er al een veel beter rapport lag van de hand van Professor Peter Hoefnagels, de expert bij uitstek. Waarom wordt in hemelsnaam jullie vakkennis niet bijgewerkt? Er is al zoveel meer bekend over OVS of PAS op wetenschappelijk gebied!

Het aantal vechtscheidingen neemt toe constateert de overheid; misschien toch tijd voor zelfreflectie? Want het huidige klassieke systeem waarbij twee advocaten nog meer olie op het vuur gooien zodat escalatie al snel een feit is, werkt natuurlijk niet als je de intentie hebt een conflict op te willen lossen. En dan hoor ik familierechter Cees van Leuven onlangs in een uitzending van de monitor beweren dat het voor hem in zo’n situatie onmogelijk is om beide partners tot elkaar te laten komen. Nee, nogal wiedes, dat gaat zelfs geen supermens lukken als de basis van het systeem niet aangepakt wordt. Dat weten jullie toch allang? Jullie zijn toch universitair geschoold dat je zoiets simpels toch wel snapt? Een bijzonder curator van het kind; dat zou nu de oplossing zijn…., nog meer van hetzelfde…., alsjeblieft  niet!

Laat kinderen buiten de discussie, zorg dat ze ondanks de scheiding van hun ouders een onbezorgde jeugd kunnen hebben. Zorg dat ze met beide ouders normaal contact kunnen hebben Een kind heeft namelijk van nature twee ouders, heeft ze allebei ook nodig om te kunnen groeien tot een evenwichtig volwassen persoon. Het visiedocument van de Rechtspraak zelf, oktober 2016, meldt dat ongeveer 70.000 kinderen per jaar moeten omgaan met de gevolgen van een echtscheiding. Dat het merendeel van de ouders (80%) er uiteindelijk zelf, in onderling overleg, wel uitkomt. Dat zou betekenen dat 20% van deze ouders bij u en uw collega’s terechtkomt. Hoe moeilijk kan het zijn om in te zoomen op deze 20% en uit te zoeken waar het probleem ligt?

Een van de overige winnaars van de Challenge is het plan van Maurits Barendrecht van Hiil. Dat plan is prima en legt precies de vinger op de zere plekken binnen het huidige systeem. Waarom wordt dat nu niet gewoon uitgerold, i.p.v. BRAM en Kind uit de Knel? Spelen er andere belangen? Wij getroffen ouders hebben er in ieder geval genoeg van. Wij willen dat er een oplossing komt en graag de juiste. Wij willen gehoord worden als ervaringsdeskundigen en laten ons niet meer de mond snoeren. Via de facebookgroep  herken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ verenigen wij ons, bovendien worden wij steeds mondiger. Leest u zich eens een paar weken in, dan komt er vanzelf achter welke ellende uw beroepsgroep momenteel veroorzaakt. Het huidige advies binnen onze groep is momenteel om je vooral NIET te wenden tot de rechtbank, advocaten en aanverwante instanties, gezien de mate van ellende die zij veroorzaken. Mijn oproep aan u: neem uw verantwoordelijkheid binnen uw beroepsgroep en zorg dat de situatie gaat veranderen.

Ik ben mij ervan bewust dat dit een vrij cynische mail is. Maar na zelf 6 jaar procederen, het contact verliezen met mij beide dochters en financieel volledig geblokkeerd worden door mijn ex-partner, want dat kan allemaal binnen ons huidige achterhaalde systeem, heeft van mij een gefrustreerde moeder en burger gemaakt. Om tot de conclusie te komen dat niemand je in deze ellende kan helpen, een advocaat dit alles bevestigd en daarna zegt, tsja jammer er is het e.e.a. fout gegaan, niets meer aan te doen….

 

Natuurlijk ben ik bereid om als ervaringsdeskundige, eventueel met een collega-verstoten ouder onze zienswijze op de huidige situatie toe te lichten, graag zelf.

Ik hoor graag van u.
Namens herken ouderverstoting,
Marieke van Woerkom

Ouderverstoting- Familierechters- vFAS advocaten

Email en verslag bezoek van 2 beheerders aan Jeroen Recourt nav de Divorce Challenge

Geachte leden van de Tweede Kamer  vaste Commissie Veiligheid en Justitie speerpunt ‘Vechtscheidingen, Alimentatie ed’,

Bijgaand treft u het verslag aan van het gesprek dat twee beheerders van de facebookpagina (h)erkenouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ naar aanleiding van de Divorce Challenge op 18 januari hebben gevoerd.

Ik deel dit verslag met u, daar alle Commissie leden geïnformeerd horen te zijn. Zoals gezegd op de Divorce Challenge zijn jaarlijks 70.000 kinderen betrokken bij een echtscheiding. Van die kinderen verliest 1 op de 4 het contact met de uitwonende ouder. Een ouder wiens ouderschap niet ter discussie stond tot aan de scheiding, of zelfs jaren na de scheiding. Deze kinderen gaan, vaak moeten uit loyaliteit, voor 1 ouder kiezen, met alle desastreuze gevolgen van dien voor het kind, maar ook de ouder die uitgebannen wordt/ verstoten wordt.

Helaas bieden de instanties nu niet wat hun titels suggereren. Juist het wenden tot de Raad van kinderbescherming, Veilig Thuis of Jeugdzorg, zorgt voor nog meer ellende, het laatste stukje contact dat je als ouder nog had, gaat verloren.

Het is onvoorstelbaar hoe gemakkelijk ouders te horen krijgen dat, als ze echt van hun kind houden, zij afstand moeten nemen en moeten wachten totdat het kind uit zichzelf op zoek gaat. Dit heet de Koninklijke weg. Dit werkt niet en zorgt er zelfs voor dat ouder en kind worden onthecht, met als gevolg ernstige schade voor het kind (en de ouder).Bekend met de mechanismen van ouderverstoting weten wij dat het een lange zit kan zijn en dat er een externe schok voor nodig zal moeten zijn om het contact weer te herstellen, als dat überhaupt nog mogelijk is.

Juist die ‘rust’ werkt ouderverstoting in de hand. Paradoxaal genoeg krijgen heel veel ouders later het verwijt van de kinderen dat ze niet hard gevochten hebben voor de kinderen. Als je echt van jouw kind had gehouden, dan had jij de adviezen van de instanties en het vonnis van de rechter (contact/omgangsverbod is vaak de uitkomst na lang procederen) in de wind geslagen.

Sterker nog, buiten Ed Spruijt kan ik niet 1 wetenschapper ontdekken die de Koninklijke weg propagandeert. Wel een wereldwijde groep van professoren en hulpverleners die een andere aanpak voorstaan. Andere onderzoeken en studies worden structureel genegeerd.

Binnen de Nederlandse wet kunnen wij nu al heel veel, als de wet maar wordt toegepast en gehandhaafd. De opmerkingen dat waarheidsvinding niet mogelijk is of belastend voor het kind kunnen we zo ontkrachten. Zo ook het idee dat ouderverstoting moeilijk te onderkennen is, gaat niet op. Laat staan dat er niet effectief tegen kan worden opgetreden.

Kom naar onze pagina, scroll door onze bestanden of lees een maandje mee; u bent dan beter bijgeschoold dan menig professional of ketenpartner zou moeten zijn. En hoe kan dat?!

Waarom deze mail nu? Omdat er 5 podiumwinnaars zijn bij de Divorce Challenge, die alle 5 niet de likes en bijval kregen,  dan de 501 andere ingediende plannen. Waarvan er 2, Kind uit de Knel en het project BRAM, ronduit traumatiserend zijn voor ouder en kind. Ondanks het feit dat juist deze plannen geen draagkracht hebben, krijgen deze 2 plannen nu de prioriteit en worden die landelijk uitgerold. Hoe kan dit gebeuren?

Gaat u hier nog iets van vinden voordat het te laat is en er nog meer familiedrama’s volgen? Graag vernemen we uw mening en visie hierover.

Want zeg nou zelf, wat zou u doen als u er voor uw kinderen wilt zijn, maar door een rechter een contact of omgangsverbod krijgt omdat ‘rust’ het beste is voor het kind? Zeker als die ‘rust’ gebaseerd is op valse aantijgingen en valse  aangiftes, terwijl de waarheid evident voor de neuzen van de professionals ligt?

Op dit moment ligt er een wetsvoorstel met betrekking tot de alimentatie. Dit plan is niet goed doordacht en zal het conflict alleen maar doen toenemen. Daarbij is het wetsvoorstel totaal niet rechtvaardig en staat haaks op de motie vechtsceidingen.

Stel; je bent nog samen en je hebt een kind dat niet wil bewegen, een bankhanger. Dan kan je, samen als ouders, zeggen dat het kind in zijn/haar eigen onderhoud moet voorzien en/of moet gaan studeren. Sterker nog, het NIBUD adviseert ouders de kinderen bewust gebruik te laten maken van een studielening, opdat ze dus een studie kiezen waarmee ze hun lening later kunnen terugbetalen.

Maar nu ben je gescheiden. Je betaalt al jaren alimentatie. Je mag de indexatie nog niet eens overslaan, het LBIO neemt de vordering over. Je weet echter niet hoe jouw kind eruit ziet, hoe zijn/haar stem klinkt, hoe het met het kind gaat. Informatieplicht? Daar wordt niet aangehouden en daar er geen handhaving(boete, dwangsom) is, is de betalende/uitwonende ouder de klos.

Nu staat er in elke beschikking het vonnis dat een ouder verplicht is een x bedrag over te maken aan de minderjarige….. Dat is tot 18 jaar. Maar bij wet ‘moeten’ wij levensonderhoudbijdrage gaan betalen aan dat ‘kind’ tot aan hun 21e jaar. Een kind dat we niet eens meer kennen. Nu weet ik zeker dat het bijdragen aan het levensonderhoud geen probleem is, als het kind een relatie heeft met die uitwonende ouder, maar daar zit dus de crux. Het kind kan namelijk een briefje schrijven naar de betalende ouder, dat die het geld rechtstreeks naar mama (90% van alle zaken) moet blijven overmaken. Hoe weet jij, als betalende ouder, dat het mailtje echt van het kind is? Wist u dat heel veel kinderen nog niet eens weten dát de uitwonende ouder braaf elke maand een bedrag overmaakt? En het heet bijdrage in het levensonderhoud; als wij niets weten van/over het kind, hoe weten wij dan of die bijdrage nog wel nodig is? Betaling stopzetten kan al helemaal niet; het LBIO neemt het over. Rest ons te procederen, wederom een hoop geld kwijt en de uitspraak is maar afwachten…..

Met deze wet doen jullie er nog een stapje boven op. Niet 3 jaar automatisch doorbetalen, maar 5 jaar… hoe onrechtvaardig is dat en welke vrijbrief geef je aan het kind? 5 jaar een leuk bedrag, ‘zo maar’, 5 jaar extra lanterfantreen?

Terwijl de oplossing zo eenvoudig is; laat die knip er werkelijk zijn. Heel veel ouders hopen juist dat er een aanleiding komt om in gesprek te gaan, dit is een mooi moment!  De beschikkingen hoeven niet te worden aangepast; betalen voor de minderjarige. Een briefje van het kind is echter niet afdoende. Laat er opdat moment een contact zijn, waarbij het kind en betalende ouder in gesprek gaan, waarbij het kind zal moeten motiveren waarom die aanspraak denkt te kunnen maken op een onderhoudsbijdrage. Waarbij de betalende ouder dan ook voorwaarden mag stellen mbt de informatie. Waarbij het een vrijwillige keuze is van de betalende ouder of die wil bijdragen aan het levensonderhoud en tot wanneer. Vindt het kind dat die recht heeft op, of vindt die het bedrag niet genoeg? Laat er dan een rechter naar kijken, waarbij de rechter dit keer wel rekening houdt met dezelfde woorden waarmee wij afgeschreven zijn: ouderschap onwaardig, geen nauwe betrekkingen, geen lotsverbondenheid. De grote redenen voor de rechters om zo gemotiveerd ouders omgang te ontzeggen. Bepaalt de rechter dat er betaald moet worden en weigert die ouder dat, dan pas zou het LBIO de vordering over moeten nemen.

Kijk, bovenstaand is haalbaar, rechtvaardig en voor alle partijen beter. Hoe dan ook, over deze wet valt nog een hoop te zeggen. Zeker is wel dat met verplicht automatisch doorbetalen tot aan het 23e jaar, terwijl de ouder gewoon verstoten is, niet eens meer wie dat kind is, en blijft, tot nog meer boosheid en  frustratie leidt. Nog meer kolen op het vuur. Juist omdat u in de commissie zit, ga ik er vanuit dat dit niet de bedoeling is/kan zijn. 

Ik verzoek u derhalve het wetsvoorstel af te wijzen of aan te houden totdat er echt goed gekeken is naar de rechtvaardigheid en haalbaarheid van de wet. Ik verzoek u tenminste de uitslag van de motie Recourt af te wachten. Veel verstoten ouders zijn al ’gestraft’ door te scheiden, ze zien immers hun kinderen niet meer. Is het dan aan u om hun nog meer te straffen door hun als pinautomaat te behandelen, want zo voelen wij ons. Niet goed genoeg voor het ouderschap, afgeschreven door de instanties, familie en kennissen als ouder, maar blijkbaar wel goed genoeg voor ons geld. Dat kan toch niet?

Met dit schrijven richt ik nog 1 verzoek tot u; is het mogelijk dat de leden, vermeld in het verslag, bij u op bezoek komen, als u in vergadering bent om over ‘vechtscheidingen’ te praten? Waarom praat u niet eens met ons? Met de mensen/ouders die ouderverstoting beleven, ervaren en u precies uit kunnen leggen waar ze tegen aanlopen? Want fijn al die onderzoeken en rapporten, wij voelen ons er vaak niet in vertegenwoordigd. Wat erg eigenaardig is, toch? Wij komen ontzettend graag bij u langs om u te vertellen hoe het nu werkelijk in de praktijk werkt, hoe de harde realiteit is. Tot nu toe is het toch echt de slager die zijn eigen vlees keurt, ook bij die rapporten, een uurtje met ons geeft een veel eerlijker beeld.

Vriendelijke groet,

Annemarie van Mackelenbergh

06 37 16 94 08

(h)erken ouderverstoting

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Bijlage:

Verslag van het bezoek aan het 2e Kamerlid dhr. Recourt, ivm de motie ‘vechtscheidingen’ en de Divorce Challenge

18 januari 2017, helaas hadden we maar 45 minuten ter beschikking.

Als voorbeeld hebben 2 beheerders van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting hun persoonlijke situatie toegelicht. Verder hebben zij de onderstaande punten geduid:

 

  1. We hebben aangegeven dat juist de inzending BRAM van de raad olie op het vuur is en vaak een bron van ouderverstoting. De raad zou meer bevoegdheden krijgen en wij hebben aangegeven dat dit fout gaat uitpakken, onwenselijk is en vechtscheidingen juist aanwakkert.
  2. We hebben aangegeven dat er NIET aan waarheidsvinding wordt gedaan en dat de ouder die de meest vreselijke verhalen aan de rechter vertelt vaak gelijk krijgt. De andere ouder is de dupe en ziet haar/zijn kinderen niet of nauwelijks meer. Recourt gaf aan zelf rechter te zijn geweest.
  3. We gaven aan het vreemd/merkwaardig is dat inzendingen met 0 tot 3 likes zijn uitgekozen, terwijl andere inzendingen vaak tot 100 likes hebben. Deze inzendingen lijken volkomen te zijn genegeerd. We vroegen Recourt of hij de andere inzendingen heeft gelezen. Hij gaf aan de meeste te hebben gezien.
  4. We gaven aan dat er selectief wordt gehandhaafd. Het LBIO handhaaft direct en hard. Bij frustreren omgangsregeling gebeurt er niets. Zelfs de politie weigert aangifte op te nemen inzake onttrekking ouderlijk gezag. De frustrerende ouder komt er makkelijk mee weg zonder enige sanctie. Wij gaven aan dat hier iets aan gedaan moet worden.
  5. Tevens gaven wij aan dat Recourt tevens indiener was van een wetswijziging verhoging leeftijd van 21 jaar naar 23 jaar inzake kinderalimentatie/onderhoudsbijdrage. We gaven aan dat dit onwenselijk is en dat het juist vechtscheidingen verergert. De scheiding wordt hierdoor een conflict tussen kind en ouder omdat een kind de ouder voor de rechter kan dagen. Dat het advies van het Nibud is dat kinderen en ouders in gesprek gaan over de kosten van studeren niet van toepassing is omdat er geen contact is. Het is ook stof tot verdere rechtszaken en houd als zodanig vechtscheidingen in stand.
  6. We hebben aangegeven dat juist een rapport als van Hill veel zou kunnen verbeteren.
  7. We lezen dat de jury van mening is dat de Raad van Kinderbescherming een grotere rol zou moeten spelen in vechtscheidingen. Bij de Raad van Kinderbescherming ontbreekt kennis en men doet niet aan waarheidsvinding. We gaven aan dat de groep van ervaringsdeskundigen op het gebied van ouderverstoting een grotere, een belangrijkere en adviserende rol zou moeten hebben.
  8. We gaven aan dat het gevecht in vechtscheidingen juist ontstaat omdat één ouder wordt uitgesloten in het contact met het kind en daarom vecht voor zijn/haar kind. Dit is onaanvaardbaar. De verstotende ouder wordt zelfs beloond als deze in de rechtszaken elk overleg weigert met de andere ouder. Dan kiest de rechter voor rust en regelmaat en wijst het kind toe aan de verstotende ouder. Ook dit vinden wij onaanvaardbaar.
  9. We gaven aan dat massaal door de rechtbank, de Raad van Kinderbescherming en alle verdere instanties elke vorm van herkenning of erkenning wordt geweigerd. We geven aan dat deze instanties moeten worden (bij)geschoold op het gebied van ouderverstoting.
  10. We gaven aan dat, ondanks dat de kinderombudsman in 2014 schriftelijk vast stelde dat ouderenverstoting een ernstige vorm van kindermishandeling is, er totaal niets mee gebeurd, zelfs niet als melding word gedaan bij politie of veilig Thuis. Men wil niet en ziet ouderverstoting niet als iets belangrijks, want rechter bepaalde. Ik gaf aan dat dit zo niet verder kan.
  11. We gaven aan dat er een manifest/alternatief plan in de maak is, als tegenhanger van de gekozen plannen door de jury van de Divorce Challenge.
  12. Margreeth en ik gaven aan dat ouderenverstoting van generatie naar generatie gaat. Als er niet wordt ingegrepen maken onze kinderen zich later ook schuldig aan ouderverstoting. Ook de regering en kamer houden dit systeem in stand en zij zijn zich niet bewust van het feit dat daardoor vechtscheidingen in stand worden gehouden met als gevolg grote maatschappelijke kosten en maatschappelijke impact. Recourt bevestigt dat hij op de hoogte is van genenrationele overdracht die plaatsvindt.

Recourt gaf aan het met de meeste punten wel eens te zijn. Wat hij ermee gaat doen is nu nog onduidelijk. Wel gaf hij aan dat hij handvatten nodig heeft waarmee hij iets kan. Een manifest met oplossingen!

We vroegen aan Recourt hoe wij een vervolg kunnen geven. Hij gaf het volgende advies. De kamer wil graag alternatieve plannen zien. Dus een duidelijke richtlijn en handvatten. Er is de mogelijkheid petities aan te beiden. Hiervoor is 15 minuten tijd beschikbaar. We stellen voor om eventueel het Hiil-plan in te dienen, wat betreft het deel voor de wet- en regelgeving alsmede het juridisch kader. Tevens gaven we aan de ervaringsdeskundigheid belangrijker gevonden moet worden. Deze moeten worden geraadpleegd en onderdeel uitmaken van de ketenpartners.  En deze als alternatieve keuze in te dienen als plan/manifest. Vermoedelijk zal dit dan kunnen in de vorm van een petitie. Als voorbeeld kunnen we het Manifest van Hugo Borst als uitgangspunt nemen. Vooral verbeterpunten (advies) benoemen en onderbouwen samen met deze petitie.

 

Email en verslag bezoek van 2 beheerders aan Jeroen Recourt nav de Divorce Challenge