Nu is het klaar! Wie anno 2017 nog met de Koninklijke weg/ rust durft te komen…..

In reactie op :https://joepzander.wordpress.com/2017/05/21/raadsonderzoeken-al-15-jaar-gebaseerd-op-corrupt-wetenschappelijk-onderzoek/

Stuur dit door naar jouw raadsonderzoeker, gedragsdeskundige, jeugdzorgmedewerkers, gezinsvoogden, omgangshuizen, waaronder Kompaan en de Bocht, jouw  advocaat, de school van jouw kind. Naar alle professionals die jou de Koninklijke weg proberen op te leggen.

Waarom het wiel uitvinden, niet waar?

Ed spruijt is de enige ‘wetenschapper’ ter wereld die destijds de Koninklijke weg heeft ‘uitgevonden’. Het rapport Het Verdeelde Kind uit 2002 is nog steeds het beleid van niet alleen de Raad, nee ook van al die trajecten zoals Kind uit de Knel, van de gezinsvoogden die nog leren uit de boekje van zoveel jaar terug, door de politie, door instanties zoals Kompaan en de Bocht,  door zelfs rechters die niet worden bijgeschoold op het gebied van OVS.

Eigenlijk vind Ed alleen gehoor bij de markt van 2 miljard. Hoe kan dat?!

In 2002 kwam er een dringend rapport van Professor Hoefnagels. Daarin deed hij een oproep. Hij gaf aan dat ouderverstoting epidemische vormen aan zou gaan nemen, met veel familiedrama’s als gevolg. Hij riep de spelers op zich massaal te laten herscholen/bijscholen; terug de schoolbankjes in.

Net rond die tijd dacht het Ministerie handig te zijn om te gaan bezuinigen, althans, normeringen en targets los te laten op kinderen. Om/bijscholing zou juist een investering zijn, die oa de Raad totaal niet uitkwam.

Voor 250.000 euro heeft Ed Spruijt, samen met wat Raadsmedewerkers een rapportje in elkaar geflanst: Rust is het beste en als dus de zorg ouder omgang als te onrustig ervaart, dan heeft de uitwonende ouder zich bij neer te leggen, rust is immers beter.

Laat Ed Spruijt nou net in die tijd zelf in een  scheiding zitten…. Met dit rapport in de hand heeft hij zijn ex-vrouw/ moeder van zijn 2 kinderen uitgebannen. Sterker nog; de kinderen konden het gaan doen met een nanny!

Hetzelfde spelletje heeft Ed herhaald bij zijn nieuwe partner. Zijn 2 nieuwe stiefkinderen hebben het moeten doen zonder vader…..

Later is Ed er in wat artikeltjes op terug gekomen, heeft hij zijn mening wat bijgesteld. Rust is toch niet de oplossing. Dus heb ik hem aangeschreven. “Fijn dat ik dit mag lezen, maar stel je ook even de Raad op de hoogte. En zorg je er voor dat jouw (verouderde) boeken uit de HBO scholen wordt gehaald?!”

Dat was een brug te ver….Kijk, dat kost hem geld. Nee, Ed adviseerde mij zijn recente boeken te kopen. Uiteraard bewaar ik dit soort email verkeer. Ik heb Ed gewezen op het feit dat door zijn rapport heel veel kinderen het zonder 1 ouder moeten doen. Ik heb hem gewezen op alle familiedrama’s en op de psychische gevolgen van OVS (ouderverstoting) op het kind. Wat leven in angst voor de andere/uitwonende ouder met een kind doet. Wat leven met de gedachte ‘niet belangrijk genoeg te zijn’ met een kind doet. Wat ontkenning of erger, walging, over 50% DNA met een kind doet. Uiteraard heb ik enkele collega’s van hem aangehaald, zoals een professor Hoefnagels……

Maar die centjes hè…. Als Ed nu officieel terugkomt op zijn Koninklijke weg, dus iets meer doet dan het schrijven van een column, dan is zijn geloofwaardigheid niet alleen kapot, nee, die lieve man is gelijk een paria bij alle instanties, waaronder de Raad. Dan kan hij zijn ‘adviserende’ rol gedag zeggen. Dan wordt hij niet meer uitgenodigd op al die fijne congresjes (betaald door ons trouwens, de belastingbetaler) om daar te praten en te vertellen wat ze heel graag willen horen; Rust….

Want die rust, die geeft de Raad en consorten de macht om een ouder 100% buitenspel te zetten. Ook mijn lief (en ik) hebben het te horen gekregen: als je echt van jouw kind houdt, dan laat je het met RUST. Dan wacht je tot het kind oud genoeg is dat het kind ZELF haar jou op zoek gaat. Nou, autodidact zijnde op het gebeid van OVS weet ik dat dit een hele lang zit kan zijn, waarbij het vaak te laat is. De uitwonende ouder is dood. Of de band is onherstelbaar beschadigd. Tijd is niet in te halen, met wederom alle psychische gevolgen van dien. Leven in een leugen werd geprefereerd boven feiten/waarheidsvinding.

Konden ze er in 2002 mee wegkomen, de maatschappij is zodanig veranderd dat dit nu niet meer kan. Lang leve sociale media! Ga naar You Tube. Kijk naar Dr Miller, naar Karen Woodall, naar Thomas Ryan, naar Dr Childress, naar internationaal vermaarde wetenschappers die helder en duidelijk uitleggen wat de signalen van ouderverstoting zijn en wat je er tegen kunt doen.

Daarbij komt, de laatste jaren ligt de focus op gelijkwaardig ouderschap. Er worden ‘papa dagen’ opgenomen, vaders zijn meer betrokken dan ooit. Die laten zich niet meer wegsturen, al zou je het willen!!! En terecht!

Nou, behalve onze Nederlandse Ed Spruijt is er niet 1 wetenschapper ter wereld die aan komt zetten met ‘rust’. Sterker nog, alle wetenschappers zijn het unaniem eens met elkaar; die rust, dat is het slechtste wat jij je kunt bedenken. Slecht voor ALLE partijen, dus zelfs voor de verstoter.

Allemaal, behalve onze Ed dan, roepen ze met klem op het gros van alle aandacht te vestigen op de ouder die omgang tussen de andere ouder en het kind in de weg staat; de verstoter dus. Want deze verstoter kan immers niet in het belang van het kind handelen. De verstoter is geestelijk ziek. Ja, het gros is hoog opgeleid, is mondig en weet het systeem te manipuleren. Maar wij, de verstoten ouders, mogen verwachten van de markt van 2 miljard dat ze nu eindelijk het spel ook door gaat hebben. Let wel de verstoter gijzelt niet alleen het kind, maar daarbij de hele omgeving, om de leugens vol te kunnen houden. Die verstoter gijzelt dus ook zichzelf en kan onmogelijk ‘gelukkig’ zijn. Zou dat de reden van de woede zijn? Ik niet blij/ jij dus ook niet? Hoe dan ook het is natuurlijk wel erg sneu.

Dat er nu eindelijk een ander beleid komt! Dat men het rapport het Verdeelde kind niet alleen naast zich neerlegt, wel nee, dat ze het doorscheuren en zich gaan buigen over een nieuw beleid, waarbij wij/ de ervaringsdeskundigen worden uitgenodigd om te bespreken of hun nieuwe plannetjes wel kunnen werken. Want het is zo simpel. Te simpel waarschijnlijk voor de markt van 2 miljard……oef, daar gaan de centjes!

Ik roep alle verstoten ouders op niet mee te gaan met de Koninklijke weg. Sterker nog; ik roep alle ouders op om iedereen die bij jou met de drogreden dat rust het beste is, door te vragen. Hoe zo? Waar haal je dat idee vandaan, waar heb jij dat gelezen om vervolgens ze te verblijden met deze blog en een klacht ten aanzien van de persoon die jou dreigt weg te sturen uit het leven van jouw kind. Wendt je tot klachtencommissies, wendt je tot tuchtcolleges. Zeker nu met deze blog en die van Joep Zander is het een kat in het bakkie. Net zo lang totdat de markt van 2 miljard er zo veel buikpijn van heeft, dat ze wel moeten bewegen…..

Nu zitten de Raadsonderzoekers, de Jeugdzorgmedewerkers, de gezinsvoogden, nog allemaal arrogant in de loopgraven. “wij hebben er voor gestudeerd, dus ouder; oprotten, ik ben de baas, ik ga jullie leven bepalen”. Ik vind dat stuitend. Ik vind dit schandalig en zoals gezegd; leg jouw boot nooit langszij de mijne….. want dan wordt je wakker midden op een plas. Ik gooi die trossen los zo lang de professionals rondom kinderen BEWUST handelingsverlegen en BEWUST handelingsonbekwaam zijn.

Advertisements
Nu is het klaar! Wie anno 2017 nog met de Koninklijke weg/ rust durft te komen…..

Email en verslag bezoek van 2 beheerders aan Jeroen Recourt nav de Divorce Challenge

Geachte leden van de Tweede Kamer  vaste Commissie Veiligheid en Justitie speerpunt ‘Vechtscheidingen, Alimentatie ed’,

Bijgaand treft u het verslag aan van het gesprek dat twee beheerders van de facebookpagina (h)erkenouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ naar aanleiding van de Divorce Challenge op 18 januari hebben gevoerd.

Ik deel dit verslag met u, daar alle Commissie leden geïnformeerd horen te zijn. Zoals gezegd op de Divorce Challenge zijn jaarlijks 70.000 kinderen betrokken bij een echtscheiding. Van die kinderen verliest 1 op de 4 het contact met de uitwonende ouder. Een ouder wiens ouderschap niet ter discussie stond tot aan de scheiding, of zelfs jaren na de scheiding. Deze kinderen gaan, vaak moeten uit loyaliteit, voor 1 ouder kiezen, met alle desastreuze gevolgen van dien voor het kind, maar ook de ouder die uitgebannen wordt/ verstoten wordt.

Helaas bieden de instanties nu niet wat hun titels suggereren. Juist het wenden tot de Raad van kinderbescherming, Veilig Thuis of Jeugdzorg, zorgt voor nog meer ellende, het laatste stukje contact dat je als ouder nog had, gaat verloren.

Het is onvoorstelbaar hoe gemakkelijk ouders te horen krijgen dat, als ze echt van hun kind houden, zij afstand moeten nemen en moeten wachten totdat het kind uit zichzelf op zoek gaat. Dit heet de Koninklijke weg. Dit werkt niet en zorgt er zelfs voor dat ouder en kind worden onthecht, met als gevolg ernstige schade voor het kind (en de ouder).Bekend met de mechanismen van ouderverstoting weten wij dat het een lange zit kan zijn en dat er een externe schok voor nodig zal moeten zijn om het contact weer te herstellen, als dat überhaupt nog mogelijk is.

Juist die ‘rust’ werkt ouderverstoting in de hand. Paradoxaal genoeg krijgen heel veel ouders later het verwijt van de kinderen dat ze niet hard gevochten hebben voor de kinderen. Als je echt van jouw kind had gehouden, dan had jij de adviezen van de instanties en het vonnis van de rechter (contact/omgangsverbod is vaak de uitkomst na lang procederen) in de wind geslagen.

Sterker nog, buiten Ed Spruijt kan ik niet 1 wetenschapper ontdekken die de Koninklijke weg propagandeert. Wel een wereldwijde groep van professoren en hulpverleners die een andere aanpak voorstaan. Andere onderzoeken en studies worden structureel genegeerd.

Binnen de Nederlandse wet kunnen wij nu al heel veel, als de wet maar wordt toegepast en gehandhaafd. De opmerkingen dat waarheidsvinding niet mogelijk is of belastend voor het kind kunnen we zo ontkrachten. Zo ook het idee dat ouderverstoting moeilijk te onderkennen is, gaat niet op. Laat staan dat er niet effectief tegen kan worden opgetreden.

Kom naar onze pagina, scroll door onze bestanden of lees een maandje mee; u bent dan beter bijgeschoold dan menig professional of ketenpartner zou moeten zijn. En hoe kan dat?!

Waarom deze mail nu? Omdat er 5 podiumwinnaars zijn bij de Divorce Challenge, die alle 5 niet de likes en bijval kregen,  dan de 501 andere ingediende plannen. Waarvan er 2, Kind uit de Knel en het project BRAM, ronduit traumatiserend zijn voor ouder en kind. Ondanks het feit dat juist deze plannen geen draagkracht hebben, krijgen deze 2 plannen nu de prioriteit en worden die landelijk uitgerold. Hoe kan dit gebeuren?

Gaat u hier nog iets van vinden voordat het te laat is en er nog meer familiedrama’s volgen? Graag vernemen we uw mening en visie hierover.

Want zeg nou zelf, wat zou u doen als u er voor uw kinderen wilt zijn, maar door een rechter een contact of omgangsverbod krijgt omdat ‘rust’ het beste is voor het kind? Zeker als die ‘rust’ gebaseerd is op valse aantijgingen en valse  aangiftes, terwijl de waarheid evident voor de neuzen van de professionals ligt?

Op dit moment ligt er een wetsvoorstel met betrekking tot de alimentatie. Dit plan is niet goed doordacht en zal het conflict alleen maar doen toenemen. Daarbij is het wetsvoorstel totaal niet rechtvaardig en staat haaks op de motie vechtsceidingen.

Stel; je bent nog samen en je hebt een kind dat niet wil bewegen, een bankhanger. Dan kan je, samen als ouders, zeggen dat het kind in zijn/haar eigen onderhoud moet voorzien en/of moet gaan studeren. Sterker nog, het NIBUD adviseert ouders de kinderen bewust gebruik te laten maken van een studielening, opdat ze dus een studie kiezen waarmee ze hun lening later kunnen terugbetalen.

Maar nu ben je gescheiden. Je betaalt al jaren alimentatie. Je mag de indexatie nog niet eens overslaan, het LBIO neemt de vordering over. Je weet echter niet hoe jouw kind eruit ziet, hoe zijn/haar stem klinkt, hoe het met het kind gaat. Informatieplicht? Daar wordt niet aangehouden en daar er geen handhaving(boete, dwangsom) is, is de betalende/uitwonende ouder de klos.

Nu staat er in elke beschikking het vonnis dat een ouder verplicht is een x bedrag over te maken aan de minderjarige….. Dat is tot 18 jaar. Maar bij wet ‘moeten’ wij levensonderhoudbijdrage gaan betalen aan dat ‘kind’ tot aan hun 21e jaar. Een kind dat we niet eens meer kennen. Nu weet ik zeker dat het bijdragen aan het levensonderhoud geen probleem is, als het kind een relatie heeft met die uitwonende ouder, maar daar zit dus de crux. Het kind kan namelijk een briefje schrijven naar de betalende ouder, dat die het geld rechtstreeks naar mama (90% van alle zaken) moet blijven overmaken. Hoe weet jij, als betalende ouder, dat het mailtje echt van het kind is? Wist u dat heel veel kinderen nog niet eens weten dát de uitwonende ouder braaf elke maand een bedrag overmaakt? En het heet bijdrage in het levensonderhoud; als wij niets weten van/over het kind, hoe weten wij dan of die bijdrage nog wel nodig is? Betaling stopzetten kan al helemaal niet; het LBIO neemt het over. Rest ons te procederen, wederom een hoop geld kwijt en de uitspraak is maar afwachten…..

Met deze wet doen jullie er nog een stapje boven op. Niet 3 jaar automatisch doorbetalen, maar 5 jaar… hoe onrechtvaardig is dat en welke vrijbrief geef je aan het kind? 5 jaar een leuk bedrag, ‘zo maar’, 5 jaar extra lanterfantreen?

Terwijl de oplossing zo eenvoudig is; laat die knip er werkelijk zijn. Heel veel ouders hopen juist dat er een aanleiding komt om in gesprek te gaan, dit is een mooi moment!  De beschikkingen hoeven niet te worden aangepast; betalen voor de minderjarige. Een briefje van het kind is echter niet afdoende. Laat er opdat moment een contact zijn, waarbij het kind en betalende ouder in gesprek gaan, waarbij het kind zal moeten motiveren waarom die aanspraak denkt te kunnen maken op een onderhoudsbijdrage. Waarbij de betalende ouder dan ook voorwaarden mag stellen mbt de informatie. Waarbij het een vrijwillige keuze is van de betalende ouder of die wil bijdragen aan het levensonderhoud en tot wanneer. Vindt het kind dat die recht heeft op, of vindt die het bedrag niet genoeg? Laat er dan een rechter naar kijken, waarbij de rechter dit keer wel rekening houdt met dezelfde woorden waarmee wij afgeschreven zijn: ouderschap onwaardig, geen nauwe betrekkingen, geen lotsverbondenheid. De grote redenen voor de rechters om zo gemotiveerd ouders omgang te ontzeggen. Bepaalt de rechter dat er betaald moet worden en weigert die ouder dat, dan pas zou het LBIO de vordering over moeten nemen.

Kijk, bovenstaand is haalbaar, rechtvaardig en voor alle partijen beter. Hoe dan ook, over deze wet valt nog een hoop te zeggen. Zeker is wel dat met verplicht automatisch doorbetalen tot aan het 23e jaar, terwijl de ouder gewoon verstoten is, niet eens meer wie dat kind is, en blijft, tot nog meer boosheid en  frustratie leidt. Nog meer kolen op het vuur. Juist omdat u in de commissie zit, ga ik er vanuit dat dit niet de bedoeling is/kan zijn. 

Ik verzoek u derhalve het wetsvoorstel af te wijzen of aan te houden totdat er echt goed gekeken is naar de rechtvaardigheid en haalbaarheid van de wet. Ik verzoek u tenminste de uitslag van de motie Recourt af te wachten. Veel verstoten ouders zijn al ’gestraft’ door te scheiden, ze zien immers hun kinderen niet meer. Is het dan aan u om hun nog meer te straffen door hun als pinautomaat te behandelen, want zo voelen wij ons. Niet goed genoeg voor het ouderschap, afgeschreven door de instanties, familie en kennissen als ouder, maar blijkbaar wel goed genoeg voor ons geld. Dat kan toch niet?

Met dit schrijven richt ik nog 1 verzoek tot u; is het mogelijk dat de leden, vermeld in het verslag, bij u op bezoek komen, als u in vergadering bent om over ‘vechtscheidingen’ te praten? Waarom praat u niet eens met ons? Met de mensen/ouders die ouderverstoting beleven, ervaren en u precies uit kunnen leggen waar ze tegen aanlopen? Want fijn al die onderzoeken en rapporten, wij voelen ons er vaak niet in vertegenwoordigd. Wat erg eigenaardig is, toch? Wij komen ontzettend graag bij u langs om u te vertellen hoe het nu werkelijk in de praktijk werkt, hoe de harde realiteit is. Tot nu toe is het toch echt de slager die zijn eigen vlees keurt, ook bij die rapporten, een uurtje met ons geeft een veel eerlijker beeld.

Vriendelijke groet,

Annemarie van Mackelenbergh

06 37 16 94 08

(h)erken ouderverstoting

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Bijlage:

Verslag van het bezoek aan het 2e Kamerlid dhr. Recourt, ivm de motie ‘vechtscheidingen’ en de Divorce Challenge

18 januari 2017, helaas hadden we maar 45 minuten ter beschikking.

Als voorbeeld hebben 2 beheerders van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting hun persoonlijke situatie toegelicht. Verder hebben zij de onderstaande punten geduid:

 

  1. We hebben aangegeven dat juist de inzending BRAM van de raad olie op het vuur is en vaak een bron van ouderverstoting. De raad zou meer bevoegdheden krijgen en wij hebben aangegeven dat dit fout gaat uitpakken, onwenselijk is en vechtscheidingen juist aanwakkert.
  2. We hebben aangegeven dat er NIET aan waarheidsvinding wordt gedaan en dat de ouder die de meest vreselijke verhalen aan de rechter vertelt vaak gelijk krijgt. De andere ouder is de dupe en ziet haar/zijn kinderen niet of nauwelijks meer. Recourt gaf aan zelf rechter te zijn geweest.
  3. We gaven aan het vreemd/merkwaardig is dat inzendingen met 0 tot 3 likes zijn uitgekozen, terwijl andere inzendingen vaak tot 100 likes hebben. Deze inzendingen lijken volkomen te zijn genegeerd. We vroegen Recourt of hij de andere inzendingen heeft gelezen. Hij gaf aan de meeste te hebben gezien.
  4. We gaven aan dat er selectief wordt gehandhaafd. Het LBIO handhaaft direct en hard. Bij frustreren omgangsregeling gebeurt er niets. Zelfs de politie weigert aangifte op te nemen inzake onttrekking ouderlijk gezag. De frustrerende ouder komt er makkelijk mee weg zonder enige sanctie. Wij gaven aan dat hier iets aan gedaan moet worden.
  5. Tevens gaven wij aan dat Recourt tevens indiener was van een wetswijziging verhoging leeftijd van 21 jaar naar 23 jaar inzake kinderalimentatie/onderhoudsbijdrage. We gaven aan dat dit onwenselijk is en dat het juist vechtscheidingen verergert. De scheiding wordt hierdoor een conflict tussen kind en ouder omdat een kind de ouder voor de rechter kan dagen. Dat het advies van het Nibud is dat kinderen en ouders in gesprek gaan over de kosten van studeren niet van toepassing is omdat er geen contact is. Het is ook stof tot verdere rechtszaken en houd als zodanig vechtscheidingen in stand.
  6. We hebben aangegeven dat juist een rapport als van Hill veel zou kunnen verbeteren.
  7. We lezen dat de jury van mening is dat de Raad van Kinderbescherming een grotere rol zou moeten spelen in vechtscheidingen. Bij de Raad van Kinderbescherming ontbreekt kennis en men doet niet aan waarheidsvinding. We gaven aan dat de groep van ervaringsdeskundigen op het gebied van ouderverstoting een grotere, een belangrijkere en adviserende rol zou moeten hebben.
  8. We gaven aan dat het gevecht in vechtscheidingen juist ontstaat omdat één ouder wordt uitgesloten in het contact met het kind en daarom vecht voor zijn/haar kind. Dit is onaanvaardbaar. De verstotende ouder wordt zelfs beloond als deze in de rechtszaken elk overleg weigert met de andere ouder. Dan kiest de rechter voor rust en regelmaat en wijst het kind toe aan de verstotende ouder. Ook dit vinden wij onaanvaardbaar.
  9. We gaven aan dat massaal door de rechtbank, de Raad van Kinderbescherming en alle verdere instanties elke vorm van herkenning of erkenning wordt geweigerd. We geven aan dat deze instanties moeten worden (bij)geschoold op het gebied van ouderverstoting.
  10. We gaven aan dat, ondanks dat de kinderombudsman in 2014 schriftelijk vast stelde dat ouderenverstoting een ernstige vorm van kindermishandeling is, er totaal niets mee gebeurd, zelfs niet als melding word gedaan bij politie of veilig Thuis. Men wil niet en ziet ouderverstoting niet als iets belangrijks, want rechter bepaalde. Ik gaf aan dat dit zo niet verder kan.
  11. We gaven aan dat er een manifest/alternatief plan in de maak is, als tegenhanger van de gekozen plannen door de jury van de Divorce Challenge.
  12. Margreeth en ik gaven aan dat ouderenverstoting van generatie naar generatie gaat. Als er niet wordt ingegrepen maken onze kinderen zich later ook schuldig aan ouderverstoting. Ook de regering en kamer houden dit systeem in stand en zij zijn zich niet bewust van het feit dat daardoor vechtscheidingen in stand worden gehouden met als gevolg grote maatschappelijke kosten en maatschappelijke impact. Recourt bevestigt dat hij op de hoogte is van genenrationele overdracht die plaatsvindt.

Recourt gaf aan het met de meeste punten wel eens te zijn. Wat hij ermee gaat doen is nu nog onduidelijk. Wel gaf hij aan dat hij handvatten nodig heeft waarmee hij iets kan. Een manifest met oplossingen!

We vroegen aan Recourt hoe wij een vervolg kunnen geven. Hij gaf het volgende advies. De kamer wil graag alternatieve plannen zien. Dus een duidelijke richtlijn en handvatten. Er is de mogelijkheid petities aan te beiden. Hiervoor is 15 minuten tijd beschikbaar. We stellen voor om eventueel het Hiil-plan in te dienen, wat betreft het deel voor de wet- en regelgeving alsmede het juridisch kader. Tevens gaven we aan de ervaringsdeskundigheid belangrijker gevonden moet worden. Deze moeten worden geraadpleegd en onderdeel uitmaken van de ketenpartners.  En deze als alternatieve keuze in te dienen als plan/manifest. Vermoedelijk zal dit dan kunnen in de vorm van een petitie. Als voorbeeld kunnen we het Manifest van Hugo Borst als uitgangspunt nemen. Vooral verbeterpunten (advies) benoemen en onderbouwen samen met deze petitie.

 

Email en verslag bezoek van 2 beheerders aan Jeroen Recourt nav de Divorce Challenge

Rust zacht oma

 

Afgelopen week was een verdrietige week. Vrij onverwacht is de moeder van mijn lief gestorven. Met de leeftijd van 75 jaar en nog heel erg bij de tijd, is het voor ons allemaal veels te vroeg en voelen wij ons overvallen met dit definitieve afscheid.

Tja en dan ‘moet’ je in 1 keer heel veel. De begrafenis regelen, wat zou moeder willen. Het huis leegruimen. Instanties contacten.

Alles is in harmonie en in goed overleg met de zus (en haar man) van mijn lief gegaan. Ook naar de levenspartner van moeder is goed geluisterd. Afgelopen woensdag hebben wij een hele mooie gedenkdienst gehouden, daarna de condoleance.

Waar zit de pijn? Die begint voor mij bij de rouwkaart. Iedereen was heel snel  en het unaniem met elkaar eens; zoon (nu ruim 16 jaar) van mijn lief komt er niet op. De andere 2 kleinkinderen, waaronder de dochter van mijn man uit een andere relatie en het achterkleinkind wel.

Moeder/oma heeft veel verdriet gehad over de ouderverstoting door haar kleinkind. Toen haar kleinkind was geboren werd ze al weggehouden van de wieg door moeders. Toen mijn lief binnen een jaar na de geboorte eieren voor zijn geld koos, zag hij zijn zoon(tje) sporadisch. Toen ik in zijn leven kwam verslechterde de situatie. We stonden meer voor een dichte deur dan wat anders en als hij het een keertje leuk had gevonden, konden wij er de klok op gelijk zetten; we zagen hem dan weer weken niet.  Het jochie mocht het niet leuk hebben bij ons, mocht niet blij zijn met zijn vader. Scènes aan de deur door moeders.  Ach, verstoten ouders weten precies waar ik het over heb.

Het jochie zal zo’n 6 of 7 jaar oud zijn geweest toen de politie bij ons op de stoep stond. Er was aangifte gedaan van bedreiging, die vervolgens snel weer werd ingetrokken, maar het was wel de genade klap. Op advies van jeugdzorg, de politie en ook vrienden hebben we afstand genomen(Koninklijke weg) want het manneke zat overduidelijk in de verdrukking.

Toen hij 12 was, na de Cito toetsen dachten wij dat hij oud genoeg zou zijn om op de fiets naar ons toe te komen. Moeders was echter verhuisd naar een geheim adres. Ook reageerde ze niet op schriftelijke contactverzoeken, dus heeft mijn man hem op het schoolplein benaderd. Het was een ontroerend gezicht, die 2 op de zandbakrand. Emotioneel ook, hij herkende zijn vader natuurlijk niet (en wij hem ook niet), had ook geen herinneringen aan de eerste jaren. Die 10 minuten op de zandbakrand zijn de laatste 10 minuten dat wij hem hebben gezien en mijn man met hem heeft gesproken.

Wat hierna volgde zijn rechtszaken, opgestart door moeder, onderzoeken door Veilig Thuis en de Raad van Kinderbescherming en een volkomen mislukt traject bij Kompaan en de Bocht. Om uiteindelijk een contactverbod van een jaar te krijgen, daar ‘wij’ te belastend zijn voor die jongen.

Een contactverbod, terwijl mijn man al gezag op afstand hield, hem hooguit met zijn verjaardag of kerst een kaart zou sturen. Een contact verbod gebaseerd op vreselijke leugens, daar niemand aan waarheidsvinding doet. Zo staat in de stukken dat moeder is weggegaan met een koffer, kind op de arm en blauwe plekken en dat ze tot op de dag van vandaag samen met kind doodsbang is voor die man, die overigens militair is en op uitzending is geweest….Ja ja.  Terwijl mijn man een jaar op een kamertje bij vrienden heeft gezeten en zij met zoontje in de villa. Alle tijd krijgend om een goed onderdak te vinden. Alle trucjes en leugens zijn gepasseerd.

Opdat moment dachten wij nog uniek te zijn. Hoe stuitend is het om er achter te komen dat het standaard argumenten zijn, standaard leugens en indoctrinatie.

Mijn man is zo teleurgesteld in de instanties, in de rechtspraak, hij wil er geen woord meer over horen. Dat hij niet alleen is, dat dit minimaal 5600 kinderen per jaar (!) meemaken, doet er niet toe.

Mijn man voelt zich niet alleen niet serieus genomen, hij voelt zich geschoffeerd, gecriminaliseerd. Zijn eer en naam zijn aangetast.

Wat hem het meest heeft geraakt is het feit dat zijn zoon in de leeftijd van 13, 14 en 15 jaar  bij diverse instanties en de rechter (schriftelijk is ook horen) heeft verklaard geen contact met zijn vader te willen. Ook heeft zoon verklaard dat hij vroeger door ons is verwaarloosd (als hij op bezoek kwam) en dat wij hem uitscholden, hem een rot gevoel gaven, dat mijn man het niet waard is om als vader gezien te worden! Naarmate hij ouder werd, werden de beschuldigingen ook zwaarder. Schijnbaar is hij dus bang voor zijn eigen vader en omdat hij zit te trillen als een rietje (ja, echt waar, dat lees je dan terug in de beschikking) leek het de rechter maar beter dat mijn man het afgelopen jaar geen kaartje mocht sturen.

Ik snap mijn man. Zo principieel en integer als dat hij is. Ook hij heeft eergevoel. Als ‘iedereen’ dan meegaat in leugens, valse aangiften, bedrog,  dan zoeken ze het maar uit. Ze verdienen elkaar!

Natuurlijk probeer ik mijn man erop te wijzen dat het jong geïndoctrineerd is. Hij is nota bene al die keren bevraagd in bijzijn van zijn moeder! Maar daar zit ook de crux! Kon hij werkelijk niet zijn moeder wegsturen toen hij daar zat bij die ouderschapsbemiddelaar van Kompaan en de bocht? Kon hij niet zeggen ‘het is goed mam, haal lekker koffie, ik red het hier wel”? Nee, dat heeft hij niet gedaan en dat verslag is wel de genade klap geweest.

Mijn man is enorm teleurgesteld. Waar is zijn DNA? Het lijkt wel alsof zijn zoon 100% zijn moeder is. Als zijn zoon maar iets op hem zou lijken, dan zou hij zelfstandig durven en kunnen denken. Dat deed mijn man ook toen hij in die leeftijd was. Dan zou hij desnoods aangegeven hebben dat hij geen herinneringen heeft aan die eerste jaren en dat hij lekker gaat voetballen. Maar in plaats daarvan heeft hij actief gelogen en dat is iets, daar kan mijn man, zo eerlijk als dat hij is, dus helemaal niets mee.

En nu is dus oma er niet meer. Een vreselijk lief mens die tot zijn 12e nog elk jaar een cadeautje kocht voor zijn verjaardag. We kwamen ze tegen toen wij het huis opruimden. Die niet kon begrijpen waarom zij, als oma, van moeder niet met haar kleinkind om mocht gaan. Sterker nog; als ze elkaar tegenkwamen in de stad, dan liep ze met het kleinkind straal langs oma voorbij!

Oma had geen band met dit kleinkind. Oma had nog een brief naar Veilig Thuis geschreven destijds, het heeft niet mogen baten. Oma kon maar niet begrijpen dat de instanties en de rechters actief meewerken aan ouderverstoting. Ook dat woord kon ze maar niet bevatten. Als je echt van jouw kind houdt, dan doe je toch zo iets niet?!

Zoon stond dus niet op de rouwkaart. Ik begrijp het en toch doet het mij zo veel verdriet. Ik snap de houding van mijn schoonzus, haar partner en mijn man. Volledig en toch…..

 

Rust zacht oma

Wie/ wanneer stopt Ed Spruijt ?

Vandaag kreeg ik onderstaande blog onder ogen: http://blog.pedagogiek.nu/blog/2016/06/13/eenhoofdig-gezag-bij-vechtscheiding.

1 brevet van groot onvermogen waarin gesteld wordt dat het streven naar gelijkwaardig ouderschap (en dus gezamenlijk gezag) zorgt voor onrust en vechtscheidingen in de hand werkt. Als klapper op de vuurpijl wordt Ed Spruijt aangehaald!

Ik heb een reactie achtergelaten op deze blog en ben erg benieuwd of mijn reactie ook daadwerkelijk geaccepteerd wordt, want ja, men wordt steeds handiger; reacties worden gemodereerd (lees: gecensureerd).

Iedereen die ed Spruijt gebruikt om hun motivatie (rust, een- hoofdig gezag, de Koninklijke weg) kracht bij te zetten, zou dit tot zich moeten nemen:

En laat nou net die Spruijt een ouderverstoter zijn, die enkel en alleen voor eigen parochie preekt! Een-hoofdig gezag is hem vroeger 2 keer heel goed uitgekomen: eerst bij zijn eigen scheiding waarbij moeders uit het leven van hem en de kinderen is gebannen en mijnheer Ed Spruijt een au pair prefereerde. De tweede keer heeft hij de ex van zijn nieuwe vriendin geband, waardoor ook nu weer 2 kinderen zonder hun biologische, ‘echte’ vader konden opgroeien.
Met zijn rapport Het verdeelde Kind uit 2002 heeft Ed Spruijt enorm veel schade en leed aangericht. In 2013 is hij terug gekomen op zijn beweringen in een enkele blog, maar zijn boeken worden nog volop gelezen door leerlingen/professionals, die dus vervolgens compleet handelingsverlegen zijn.
Tegenover de beweringen van Ed Spruijt en consorten staat een hele internationale wetenschap, met gedegen onderzoeken en rapporten. (Dus niet een mannetje die misbruik maakt van zijn positie om zo actief aan ouderverstoting te doen).

Ik heb Ed Spruijt aangeschreven en hem bewust gemaakt van al het leed. 20.000 kinderen hebben geen contact met hun uitwonende ouder in Nederland alleen al! 
Ed Spruijt heeft mij verteld dat ik zijn recente boeken moet kopen! Mooi niet. Het zou hem sieren als hij zich actiever zou opstellen en aan bijvoorbeeld de Raad van Kinderbescherming laat weten dat zij zijn zeer magere rapport Het verdeelde Kind (2002) maar moeten wegooien.
Voortschrijdend inzicht heet dat! Het is sowieso godgeklaagd dat men nog werkt met een rapport uit 2002 als beleidsstuk!
Let wel tegen over dit rapport ligt een stuk van professor (!) Hoefnagels, ook uit 2002. Waarin staat dat ouderverstoting een steeds groter probleem is en dat alle professionals terug in de schoolbankjes moeten om een goed antwoord te hebben op dit probleem. Blijkbaar komt dat rapport de instanties en de RvK een stuk minder goed uit.

Gelijkwaardig ouderschap kan WEL, kan heel goed. En als ouders elkaar het kot uitvechten omdat 1 van die ouders het ex-partnerschap niet kan accepteren, dan zouden de instanties aan de slag moeten met juist die ouder! Adresseer de verstoter! Blijft het een moeilijke zaak, denk dan aan parallel ouderschap.
Maar wat er nu gebeurt kan dus echt NIET. Slecht gedrag: ouderverstoting, wordt beloond. Met alle rampzalige maatschappelijke problemen van dien. Het gaat bewezen slecht met 80% van alle kinderen (nu volwassen) die actief 1 ouder, onder druk van de verzorgende/ meest beïnvloedende-ouder, hebben verstoten.

De stem van het kind? Wel goed luisteren! Want, eenmaal sterk beïnvloed door de verstotende ouder, stelt die stem niets meer voor.
Let wel; dank zij sociale media weten wij (verstoten ouders) elkaar steeds meer te vinden. Ook wij hebben een stem! En die wordt luider en luider. Juist in het belang van het kind willen wij ook in het leven van het kind zijn, opdat die heel opgroeit en dus niet 50% van zijn/haar DNA hoeft te ontkennen. Of in angst, of met verkeerde aannames over de uitwonende ouder.
Schilder ons niet af als de foute agressieveling/egoïst, maar als juist een verantwoordelijke ouder.
Bedank die Ed Spruijt maar…..Jullie zijn door hem op een verkeerd spoor gezet en de directies zullen jullie op dat spoor houden, want dat levert geld en banen op.
Alleen; wij accepteren dit niet langer van jullie. Dus lees je in, bezoek onze openbare facebook pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/, want wat ons betreft is hier het laatste woord nog lang niet gezegd.
Dat gelijkwaardig ouderschap niet werkt hebben jullie aan jezelf te danken! Leuk die handelingsverlegenheid! Ik zou zo zeggen je bent jouw baan niet waard als jij je nog steeds verbergt achter een Ed Spruijt!

 

Wie/ wanneer stopt Ed Spruijt ?

Zeg mij het maar…..

Wat is het nou? Ga mij het maar vertellen!

Als we naar de instanties en de rechters moeten luisteren, dan werken wij, verstoten ouders mee aan ‘gezag op afstand’, aan de Koninklijke weg, geven wij ons kind rust door weg te blijven uit het leven van ons kind.

Onder het motto: Als jij echt van jouw kind houdt, dan laat je het met rust. Dan ga je naar huis en wacht je tot het kind, ooit uit zichzelf naar je toe komt. Ook al groeit jouw kind op in leugens, in angsten, in ontkenning van 50% DNA. Het kind is namelijk afhankelijk van de zorg-ouder en als die omgang als onrustig ervaart (daar niet mee wil dealen), dan moet je maar voorbij gaan aan jouw ouderrol. Voorbij gaan aan de Wet met betrekking tot gelijkwaardig ouderschap. Uit liefde!  Letterlijk uit de mond van een Raadsonderzoeker, mei 2013. En blijkbaar standaard policy bij de rechters en de instanties.

Maar als ik dan spreek met volwassen mensen die zich nu bewust zijn dat ze een ouder hebben verstoten, dan hoor ik een heel ander verhaal.

Dan hoor ik het gemis van de afwezige ouder en het verwijt dat die ouder niet hard genoeg zijn/haar best heeft gedaan.

Dan hoor ik dat ze moord en brand schreeuwden als de niet-zorg ouder alsnog op het eindexamen, de hockey/voelbal wedstrijd, de toneel voorstelling verscheen, maar diep in hun hart dol blij waren met de moeite en aandacht die de afwezige ouder had genomen.

Dan hoor ik dat ze wellis waar brieven schreven waarin ze aangaven nooit meer contact te willen, maar dat ze gehoopt hadden op een reactie, een gesprek; hoe komt het dat je mij deze brief hebt gestuurd.

Dan hoor ik dat ze het zo enorm gemist hebben, dat maar 1 persoon, 1 persoon de noodsignalen had herkent. Dat maar 1 persoon naar hun toe was gekomen met de vraag waarom het kind zo slecht presteerde op school. Waarom niemand de moeite had genomen om werkelijk door te vragen.

Dan hoor ik dat, toen ze eenmaal op zichzelf woonden, op zijn minst de 1e stap van de afwezige ouder verwachtten, ondanks die brief! Dat ze teleurgesteld zijn dat zij, als kind (nu wel volwassen, maar toch) een eerste stap moeten zetten.

Dat zij, nu volwassen, zich dubbel gestraft voelen. Een jeugd is hun ontnomen, maar een band nu opbouwen lukt bijna niet door ruis, door het verwijt dat die ene ouder harder voor het kind had moeten vechten.

Wat is het nou? Ons afsluiten, los laten zoals dat ze fijn heet. Of toch blijven zoeken naar wegen om in contact te blijven met ons kind?

Zeg mij het maar…..

Ouderverstoting, toepassen Meldcode Kindermishandeling

Wat is dat toch met die Meldcode kindermishandeling? Waarom committeren instanties zich er aan, vermelden ze het op hun websites, maar wordt die in de praktijk niet toegepast?

Onwetendheid? De landelijke Algemeen directeur van de Raad van Kinderbescherming Annette Roeters geeft het zelf toe in haar laatste blog; de hulpverleners zijn handelingsverlegen. Tijd om bij te scholen?

Wat is een Meldcode waard, als degenen die hem horen toe te passen niet weten hoe de Meldcode toe te passen is?

Mogen wij, verstoten ouders, met onze rug tegen de muur, instanties, waaronder scholen, niet vragen de Meldcode toe te passen?

Iedereen is het met ons eens als wij stellen dat ouderverstoting geestelijke kindermishandeling is. De blauwe plekken zitten wellis waar niet aan de buitenkant, maar het effect van ouderverstoting is desastreus. Er zijn genoeg wetenschappelijke rapporten, verslagen van diverse internationale professoren die ons waarschuwen voor de vreselijke gevolgen voor de  psychische – en sociale ontwikkeling van onze kinderen.

Toch worden wij, verstoten ouders systematisch aan de kant gezet. Door de rechters die voorbij gaan aan de Wet. Door de Raad van Kinderbescherming, door Jeugdzorg en andere instanties, waaronder zelfs de Nationale – en de Kinderombudsman.

Op dit moment vindt er een maatschappelijke ramp plaats. 40% van de kinderen verliest het contact met de niet-zorg ouder na een scheiding. Daaronder zitten vast en zeker ouders die zelf het contact verbreken, niet omkijken. Daaronder zitten ook foute ouders, gewelddadig, waartegen het kind beschermd hoort te worden.

Maar daaronder zitten ook talloze ouders, waar helemaal niets mis mee is. Waarvan het ouderschap tot aan de scheiding niet ter discussie stond. Meestal juist uiterst correcte ouders, die hooguit ooit een parkeerboete krijgen, belasting betalen, werken, meedraaien in de maatschappij. Waar geen contra- indicatie bij is. Ouders die van hun kinderen houden, liefde die stopt niet als je van elkaar gaat scheiden.

Deze ouders willen betrokken blijven in het leven van hun kinderen, maar worden buiten spel gezet. Door de zorg-ouder, gesteund door het systeem. Ook al is het systeem donders goed op de hoogte van de schadelijke gevolgen. Voor de kinderen, die opgroeien met loyaliteitsconflicten, al dan niet actief aangezet tot ouderverstoting. Kinderen die opgroeien met het idee dat de afwezige ouder niet van hen houdt. Opgroeien in angst door leugens vertelt door de zorg-ouder . Die 50% van hun DNA moeten ontkennen, willen ze de zorg-ouder blij en tevreden houden. Deze kinderen worden groot, volwassen. Deze volwassenen dragen dit gemis mee en dat reflecteert in hun inrichting van hun volwassen leven. In hun relaties; 80% kans om ook in een ouderverstotings situatie te komen, geen vertrouwen in derden, autoriteit problemen etc. Deze kinderen krijgen later verantwoordelijke banen, waar ik als burger afhankelijk van ben….

Als wij, verstoten ouders, op de hoogte zijn van de schadelijke gevolgen van ouderverstoting, mogen wij daar dan wat van vinden, uit verantwoordelijkheid gevoel, uit liefde, uit de plicht die je bent aangegaan op het moment dat jij het kind samen op de wereld hebt gezet? Is dat egoïsme? Iets waarvan wij systematisch worden beschuldigd door, ja daar gaan we weer, door de rechters, de instanties. En daar maken de verstoters handig en uitgebreid gebruik van.

Ouderverstoting heeft niet alleen effect op de kinderen, het doet uiteraard ook heel erg veel met de verstoten ouders. Stuk voor stuk staan ze verbijsterd met lege handen, met de rug tegen de muur. Worden ze afgeserveerd, zelfs geïntimideerd. Want als, je als verstoten ouder opstaat en de instanties wijst op wat allang bekend is, dan krijg je te horen ‘dat als jij echt van jouw kind houdt, jij afstand neemt. Naar huis gaat en braaf wacht tot het kind ooit uit zichzelf naar jou toe komt. Omdat het kind het meest gebaat is bij rust. Jouw vraag om jouw ouderrol te mogen (blijven) vervullen zorgt voor onrust. Voor het gemak rept men dan over een vechtscheiding, maar ze weten best dat die vechtscheiding een eenzijdig gevecht is, opgestart en eenzijdig aan de gang gehouden door de zorg-ouder. Die samen met zijn/haar advocaat niets schuwt om ervoor te zorgen dat uiteindelijk de niet zorg-ouder elke vorm van contact wordt ontzegd.

Een ouder die opstaat, moet werkelijk overtuigd zijn van het feit dat het aan hem/haar niet ligt. Dat je vrij van elke blaam bent en dan nog maak je weinig kans om een relatie/ omgang, een rol in het leven van jouw kinderen te hebben, als de zorg-ouder dit niet wilt.

Door die ‘rust’, de Koninklijke weg, gezag op afstand, die dus blijkbaar geprefereerd wordt boven gelijkwaardig ouderschap. Terwijl al uitgebreid is aangetoond dat juist deze ‘rust’ alleen maar verliezers oplevert. Terwijl ouderverstoting gezien wordt als geestelijke kindermishandeling. Wat een paradox.

Van de rechters moeten wij, verstoten ouders, het dus niet hebben. Wat doet dat met onze rechtsvaardigheid gevoelens? Als je willens en wetens wordt gedemoniseerd, zwart gemaakt omdat er niet onder ede gehoord wordt, laat staan aan waarheidsvinding wordt gedaan? Weet wel dat je het als verstoten ouder nooit goed kan doen. Wil jij je focussen op jouw ouderrol gericht op jouw kind, dan diskwalificeer je de zorg-ouder…. Moet je met die zorg –ouder fijn kunnen communiceren. Wat jij trouwens wel zou willen, maar de zorg-ouder niet… Haal je echter feiten aan tegen de zorg-ouder, dan verval je in het hij/zij verhaal, is er sprake van een vechtscheiding, mag je in een trajectje, wat weer gefrustreerd wordt door de zorg-ouder en/of eenzijdig wordt beëindigd, zonder enige sancties of gevolgen voor de zorg-ouder. “Daar vindt de rechter toch wel wat van?” roept menig verstoten ouder. Nou niet dus. Of het moet zijn dat dit nou wel lang genoeg heeft geduurd en gezien het feit dat er geen licht aan het eind van de tunnel schijnt, de zorg-ouder toch niet zal mee werken aan omgang en er dus onrust in het leven van het kind zal zijn, zo lang de niet-zorg ouder blijft verzoeken om omgang, wordt de niet-zorg ouder niet alleen verstoten door de zorg-ouder, maar ook door de rechters en instanties die de wet zouden moeten eerbiedigen en zouden moeten handelen in het belang van het kind. Niet in het zogenaamde belang van de zorg- ouder!

Als wij dus al bij voorbaat hebben verloren. Als het dan niet uitmaakt hoe wij ons opstellen. Dat wij wel eerlijk staan in het verhaal. Als wij dan wel meewerken aan alle vernederende onderzoeken door bijvoorbeeld de Raad van Kinderbescherming, Jeugdzorg, Veilig Thuis. Als wij dan meewerken aan allerlei trajecten zoals Kind in de Knel, Ouderschap blijft. Als wij zelf meewerken in de vorm van ‘gezag op afstand = rust’, gedurende de procesgang, die jaren kan duren. Als wij dan moeten toekijken hoe er met onze kinderen wordt gesold. Hoe onze kinderen net zo goed worden blootgesteld aan allerlei onderzoeken door onkundige mensen/ zogenaamde hulpverleners, die, zoals mevrouw Roeters van de RvK zelf aangeeft, handelingsverlegen zijn en dus onze kinderen alleen maar nog meer beschadigen, dieper het ouderverstotingsmoeras intrekken door niet in te willen zien dat het niet de stem van het kind is wat je hoort, maar de stem van de zorg-ouder, die meestal bij die gesprekken aanwezig is. Als wij dan zien dat de schoolresultaten slecht zijn. Is het dan niet tijd om niet langer mee te werken aan dit systeem?

Zijn wij strafbaar als wij onze ouderrol willen vervullen? Je zou bijna zeggen van wel. Maar wij weten beter, toch? Blijkbaar hebben wij allen een voorlichtende rol. Ze vinden het niet leuk, voelen zich betrapt en schieten stuk voor stuk in de verdediging, maar als jij, net zo als ik, ervan overtuigd bent van het feit dat ouderverstoting geestelijke kindermishandeling is, dan kun je niet anders dan uit liefde voor jouw kind, verantwoordelijkheid gevoel en de wet (gelijkwaardig ouderschap) respecterend, jouw plicht en recht vervullen er voor jouw kind te willen zijn.

Men is het er dus over eens dat ouderverstoting geestelijke kindermishandeling is. Alle jeugdzorg instanties en scholen hanteren de Meldcode Kindermishandeling. Vraag ze eens die toe te passen. Of vraag ze eens hoe het komt dat de meldcode niet wordt toegepast. Die meldcode kunnen wij gebruiken om bewustzijn te creëren, want de meldcode vraagt enkel en alleen signalen te zien en te noteren. Dat er vervolgens nog geen gerichte hulp is, is zeker geen reden om de Meldcode niet toe te passen. Het is juist hoe meer de meldcode goed gehanteerd wordt, hoe inzichtelijker het probleem en de omvang, hoe eerder men opzoek zal moeten gaan naar gepaste oplossingen en wij weten nu allemaal dat rust niet de oplossing is!

Laat je niet afschepen, dat de meldcode hier niet voor is. Zeg ze hooguit dat ze zich horen bij te scholen, horen te leren dus hoe de meldcode toe te passen. Erna Janssen heeft het er maar druk mee, zij traint derden mbt het goed kunnen toepassen van de meldcode. (www.er-na.eu)

Wij, verstoten ouders, zullen zelf aan de weg moeten timmeren, gebruik makend van bestaande middelen zoals de meldcode om bewustzijn rondom ouderverstoting te vergroten.

Want, ook al komt die ‘rust’, de verstoters en de instanties goed uit, die ‘rust’ is niet goed voor de kinderen die eenzijdig moeten opgroeien, belast met loyaliteitsgevoelens, waar een kind helemaal niet mee zou hoeven te kampen.

Toegeven aan die rust, is wachten op de dag dat jouw volwassen kind op de stoep staat en aan jou vraagt waarom jij niet harder jouw best hebt gedaan.

Ouderverstoting, toepassen Meldcode Kindermishandeling

Laat het woord syndroom achterwege bij ouderverstoting

Laat het woord syndroom achterwege bij ouderverstoting

De discussie over het woord syndroom is een rookgordijn, waardoor het eigenlijke probleem, ouderverstoting, niet adequaat wordt aangepakt.

Feit is dat deze discussie blijft voortduren. Het gaat daarbij om grote (financiële) belangen met net zo grote ego’s, waardoor er nog geen einde komt aan deze discussie. Met andere woorden; zo lang verstoten ouders het hebben over PAS (parental Alienation Syndroom) of het ouderverstotingssyndroom, schieten zij zichzelf in de voet. Als simpele burger ga je een wetenschappelijke discussie aan, moet je professionals overtuigen. Je zult als verstoten ouder in de kou komen te staan, want de professionals voeren nu eenmaal het beleid uit en die erkennen het woord syndroom (nog) niet. Ondertussen wordt er niet ingegrepen en het kind steeds meer vervreemd. Met ondersteuning van dus de instanties, waarvan je dacht dat zij er zouden zijn voor het kind.

Met het woord ouderverstoting of te wel parental alienation (PA) zijn de instanties nu wel bekend. Ze zullen wel moeten. Er is te veel gepubliceerd, door diverse professoren, waaronder professor Hoefnagels, de instanties kunnen het feit dat ouderverstoting plaats vindt niet ontkennen. Dit zouden de verstoten ouders moeten weten, want dan staan ze een hoop sterker, met de Wet en de Rechten van het Kind in de hand. Benoem wat er gebeurt en houdt het dus op ouderverstoting.

Dat er ondertussen die discussie nog plaats vindt, prima, maar dat moet de aanpak tegen ouderverstoting niet in de weg staan. Helaas zullen dus alle ouders die met ouderverstoting te maken krijgen, individueel, voor zichzelf, vanuit hun eigen kracht, liefde en verantwoordelijkheid voor hun kind, zich te weer moeten stellen tegen ouderverstoting. Een bijna onmogelijke taak, voor velen, midden in hun emotie en pijn, praktisch ondoenlijk. Men holt verbijsterd achter de feiten aan, het overkomt je als het ware, maar niets is minder waar. Had je het maar op tijd geweten……

Maar het is niet anders, we mogen en kunnen niet wachten totdat instanties in beweging komen. Er vallen nu teveel slachtoffers. Kinderen groeien op met een vertekend beeld over de afwezige ouder. Vaak in angst of zelfs ongegronde haat tegen de afwezige ouder. Opgroeiend met leugens, ontkenning van 50 % DNA. Met de gedachte dat de afwezige ouder niets om je geeft.

De uitkomst van deze eenzijdige opvoeding tekent zich heden ten dage af in de maatschappij. Zelfs de instanties kunnen de schadelijke gevolgen van ouderverstoting niet meer ontkennen. Want kinderen worden groot en als adolescent of volwassene loopt 80% uiteindelijk vast. Een vertekend zelfbeeld, er achter komen jou een goede ouder is onthouden, een leeg gevoel. Vaak gaat men pas op zoek, of met zichzelf aan de slag, als er een externe schok plaats vindt. Neem van mij aan dat hun wereld op zijn kop staat en ieder gaat daar anders mee om. Buiten de psycho-sociale effecten kost dit de maatschappij een hoop geld.

Het is dus geen egoïsme als verstoten ouders bij de familierechtbank staan om aan de rechter te vragen of de afgesproken omgangsregeling, vastgesteld in het ouderschapsplan, kan worden nageleefd. Of bij  de familierechter moet gaan smeken om zijn/haar kind te mogen zien. Hier is geen sprake van een vechtscheiding, waarbij beide ouders elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Als er geen contra-indicatie is bij de niet-zorg ouder, dan zou een familie rechter niet deze lijdensweg moeten verlengen door bijvoorbeeld de Raad van Kinderbescherming erbij te betrekken, maar beide ouders een verplicht traject gericht op gezamenlijk ouderschap moeten opleggen, waarbij degene die het traject frustreert, gemeld wordt bij meldcode Kindermishandeling. Kindermishandeling is strafbaar en hoort vervolgd te worden volgens het strafboek. Vaak is dit gegeven al genoeg om beide ouders positief in beweging te krijgen.

Wij hebben recht op waarheidsvinding. Sterker nog; als er niet aan waarheidsvinding is gedaan, kunnen wij in het ergste geval zelfs een rechter wraken. Bij vermoeden van leugens zou de familierechter over kunnen gaan tot het horen onder ede, dat zou een hoop ellende kunnen besparen. Maar dit alles maakt geen indruk als er geen consequenties worden verbonden aan laakbaar gedrag zoals valse verklaringen, het doen van valse aangiftes, het vertellen van leugens en het opzetten van de kinderen tegen de afwezige ouders, zelfs kinderen zodanig beïnvloeden dat zij valse verklaringen afleggen (in ruil voor een zak snoep, een fiets of wat dan ook). Dit is gewoonweg strafbaar en ik begrijp niet dat deze personen dus niet worden vervolgd door het OM. Denk aan bijvoorbeeld TOM zittingen.

Het zou mooi zijn als de familie rechters de wet (gelijkwaardig ouderschap, elk kind heeft recht op beide ouders, de ouders hebben de plicht en het recht voor hun kind te zorgen)  gaan naleven en de rechten van het kind respecteren.

Een bijscholing onder alle familie rechters op het gebied van ouderverstoting is essentieel en zou verplicht moeten zijn. Naast het feit dat ik het helemaal van de zotte vindt dat professionals, die met onze kinderen omgaan, onderzoeken, rapporten schrijven en er over beslissen, mij glazig aankijken als ik het heb over ouderverstoting. Typ 3 woorden in op het internet: kind- verklaart- tegen en ik word overspoeld met informatie over ouderverstoting. Hoe kan het zijn dat al deze mensen blijkbaar hun vakliteratuur en de media niet volgen, terwijl het hun vak is?!

Wij, verstoten ouders, mogen deze professionals hierop aanspreken en met de wet in onze hand staan we veel sterker, dan de instanties ons doen geloven. Een dreigement dat zij het voor jou bepalen en dat je dus maar beter mee kunt werken, mag de afgelopen jaren gewerkt hebben, nu niet meer. Maar je moet het wel aankunnen! Als jij zeker weet dat er sprake is van pure ouderverstoting en je ziet dat de instanties niet aan waarheidsvinding doen, sterker nog, geen notie hebben van ouderverstoting, dan zou je een klacht in kunnen dienen betreffende het disfunctioneren van de betreffende persoon/organisatie en  geestelijke kindermishandeling. Diezelfde dag stuur je deze klacht door naar het Nationale Ombudsman en de kinderombudsman.

Waarom de Nationale Ombudsman? Omdat het ook een volwassen probleem is en wij, als volwassenen, vastlopen in de maatschappij, door het disfunctioneren van de instanties. Dat doet wat met ons! Ik zie mensen er psychisch en financieel helemaal aan kapot gaan. Het gevoel van rechtvaardigheid wordt fors aangetast. Nieuwe relaties komen onder druk te staan, mensen plegen zelfmoord en sommigen nemen daarbij hun kinderen mee. Kinderen worden groot en volwassen komt het gros in de problemen.

Dus ja, zeker naar de Nationale Ombudsman. Vertel wat dit allemaal met je doet en vraag aan de Nationale Ombudsman wat die hier van vindt. Overstelp ze met meldingen, dan zal er iets moeten bewegen.

Onder bestanden op de openbare facebook pagina (h)erken ouderverstoting staan documenten die jou, verstoten, ouder steunen helpen, steunen, in staat stellen je te weren tegen ieder, de instanties, die ouderverstoting in de hand werken. Binnen de wet hebben wij heel wat mogelijkheden, voordat wij ons zouden moeten wenden tot het familie recht, daar dit tot nu toe, ons niets veel goeds heeft gebracht. Speel hun spel niet meer mee, maar eis jouw ouderrol op, met de wet in de hand.

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Heel geleidelijk aan, stapje voor stapje komen we tot een oplossing want onze noodkreet wordt steeds luider. Ook worden wij als burger mondiger en beter geïnformeerd. Met dat gegeven zou ieder voor zich al een klein verschil kunnen maken.

Laat het woord syndroom achterwege bij ouderverstoting