Verstoten ouder; hoe zie jij de begrafenis voor je ?!

Gisteren ben ik naar de begrafenis gegaan van een jongeman (23 jaar) die de leukemie niet heeft kunnen overwinnen. Nou ken ik deze jongeman niet persoonlijk, maar wel zijn moeder. Voor haar wilde ik er zijn.
Zeker gezien het feit dat deze moeder haar kind/zoon niet heeft mogen steunen tijdens zijn ziekbed/lijdensweg. Ze is actief weggehouden door de vader, haar 3 andere kinderen en een groep mensen die zich voor hun karretje hebben laten spannen, waaronder zelfs haar moeder. Hoe ziek is dat?

Sterker nog, de moeder heeft zelfs niet bij zijn laatste adem aanwezig mogen zijn. Door inspanningen van een professional heeft moeder uiteindelijk afscheid mogen nemen van haar zoon bij het uitvaartcentrum. Maar het afleggen was haar niet gegund. Dat moest een anonieme professional doen.
Ook was het in eerste instantie niet de bedoeling dat moeder bij de begrafenis ceremonie aanwezig zou zijn, laat staan dat haar enige inbreng was gegund.

 
Waar rook is, is vuur. Die moeder zal het wel aan zichzelf te danken hebben, niet???

 
Niet dus. Of het moet zijn dat de moeder 7 jaar geleden de stekker uit de relatie met de vader had getrokken. Daar was heel veel aanleiding toe. Voor vader was dit het moment om binnen 2 maanden de sloten van het huis te vervangen en de kinderen te belasten met zijn volwassen problemen. De kinderen moesten kiezen en hebben moeder actief verstoten.
Van een moeder die alles voor en met haar kinderen deed, terwijl vader fysiek aanwezig was, maar daar was dan ook alles mee gezegd, was deze moeder door haar keuze om van vader te willen scheiden in 1 keer moeder-af. De kinderen waren toen 10, 12, 14 en 16 jaar.
De moeder heeft zich gewend tot de bekende instanties, uiteraard hebben er ook rechtszaken plaatsgevonden. Ook al werd erkend dat het een ongezonde situatie was in huize vader, tot op de dag van vandaag heeft NIEMAND ingegrepen. Is er NIEMAND geweest die de vader en uiteindelijk de volwassen kinderen heeft aangesproken op gedrag. De moeder stond alleen, zelfs afgevallen door haar eigen ouders. Want die waren bang om anders het contact te verliezen met de kleinkinderen.

 
Ik heb hier geen woorden voor en ik ben boos. Heel erg boos. Ik heb de afgelopen weken grenzeloos gedrag mogen aanschouwen en ik vind dat er heel wat mensen nu rondlopen de zich de ogen uit hun kop moeten schamen.

 
Stel jij je het eens voor; 16 jaar heb jij je binnenste buiten gekeerd om jouw zoon te behagen. De reed hem overal naar toe, steunde hem bij alles wat hij deed. En werkelijk van de ene op de andere dag wordt jouw moederschap ontkend, besta jij niet meer. Wat zou het toch fijn zijn als ook jij dan een aan/uit knop hebt met betrekking tot de liefde die je voelt voor jouw kinderen. Helaas, die knop is er niet.

 
Wat heb ik een respect voor de moeder. Zij heeft ook gisteren een staaltje van grenzeloos gedrag moeten ervaren. Grenzeloos gedrag ten koste van haar. Ik weet niet wat ik zou doen, maar zij heeft het met waardigheid gedragen!
Moeder is tijdens de bijeenkomst volledig genegeerd. Door bemiddeling van onze kant mocht ze zo waar op de 2e rij zitten met haar man, maar wel aan het uiterste kantje van de rij.
De kist werd naar binnen gebracht door de vader, de kinderen, maar ook het vriendinnetje van de overleden zoon, haar ouders, haar broer en aanhang. Ja zelfs de labrador liep mee!
Het eerste liedje ging over een vader/zoon relatie. De kinderen en vader, maar ook enkele vrienden hebben een woord tot de overleden zoon gericht, waarbij het mij opviel dat vooral de vader het alleen maar over zichzelf had, wat het met hem deed. Is dat meer mensen opgevallen?

 
Na de ceremonie volgde de begrafenis in besloten kring, zoals dat dan heet. De moeder mocht na veel gepraat en gedoe ALLEEN mee, zonder haar partner dus. Daarvoor heeft ze na de ceremonie bedankt. Ze had, terecht, geen zin om zich nog verder naar beneden te laten halen door het eensgezinde front onder leiding van de vader. Dat was wel even een schok, want zo waar werd hun een grens getrokken.
Ik stond met een mand cakejes bij de begrafenis auto, toen voor mij de dochter (19 jaar) met de oma (moeder van de verstoten moeder) een ronduit beledigend gesprek over de moeder voerden. Belachelijk dat zij besloten had om niet mee te gaan, wat was in die moeder gevaren?! Ik brak in en zei tegen de dochter dat dit een goede aanleiding zou kunnen zijn voor een gesprek om dus de moeder te vragen wat haar motiveert. Gebeten draaide zij zich om, waar ik mij mee bemoeide! Ik heb gezegd dat ze dan maar niet zo hard moesten praten en dat de moeder alle recht had om grenzen te trekken.
Oma (de moeder van) heeft nog een paar seconden bij mij gestaan. Ze dacht met wat hulpeloosheid sympathie van mij te krijgen. Helaas, dat spel speel ik niet mee. De afgelopen 7 jaar heeft zij, met haar man, een zeer bedenkelijke rol gespeeld en heeft zij haar dochter zo vaak in de kou laten staan, onderstreept met haar houding op deze begrafenis. Mijn troostende arm heeft ze niet gekregen.

 
Ik stond daar dus met een mand vol met cakejes. Waarom? Nou, omdat de moeder bekend stond om die cakejes. Moeder heeft de 1e 16 jaar zich namelijk suf gebakt op die krengen. Bij elke happening, wedstrijd, bijeenkomst had de moeder een schaal met cakejes bij zich.
Ik bood deze cakejes dus buiten aan, namens de moeder en nu komt het: binnen hadden de bezoekers de opdracht(!) gekregen de cakejes niet aan te nemen. Mensen trokken hun capuchon over het hoofd, schoten langs mij heen. Sommigen hadden het fatsoen om te bedanken. Gelukkig waren er genoeg mensen die trek hadden en wel een cakeje pakten. Ook waren er genoeg die zich het verleden herinnerden. Zo kreeg de moeder als nog een plek op de begrafenis van haar eigen zoon!

 
Want diverse jongeren stonden nog na te praten en waren verbouwereerd. Wisten niet dat er ook nog een moeder was en vonden het erg raar dat zij compleet genegeerd is. Ik hoop zo ontzettend dat deze jongeren in de toekomst gaan door vragen. Dus je hebt een moeder! Wat is er aan de hand? Wat heeft zij nou feitelijk misdaan, bij jou als kind? Dat ze kritische vragen stellen ,die haar kinderen aan het denken gaan zetten. Vragen die allang gesteld hadden moeten worden! Door bijvoorbeeld die zogenaamde “schoon ouders”, de ouders van het vriendinnetje van de overleden zoon, die zonder enig nadenken, mee een front opwierpen tegen de moeder.

 
Dan komt er in 1 keer een vrouw naar de moeder gelopen. Rode ogen van de tranen. Wat was het toch vreselijk allemaal en sterkte! Er brak iets in de moeder. “Waar was je de afgelopen 7 jaar?” “Ik moest kiezen voor de kinderen” perst die vrouw eruit. “En kijk wat je ermee bereikt hebt, kijk naar mijn 3 over gebleven kinderen!” . Kwaad loopt de vrouw weg.

 
Na de ceremonie zijn wij, de broers van de moeder met aanhang en een paar (goede) vrienden, onthaald bij een vriendin van moeder, die haar huis had opengesteld. Daar hebben we nagepraat.

 
Waarom deze blog, wat kan jij hiermee?!
Hopelijk zet deze blog jullie allemaal tot nadenken en tot actie.
Ouderverstoting stopt niet van zelf! Hoe vaak ik niet hoor dat de deur open staat. Hoe vaak ik niet mee krijg dat ouders verdriet hebben om hun volwassen kinderen, die nog steeds 1 ouder buiten sluiten en het gesprek niet aan willen gaan. Niet naar de waarheid op zoek gaan.
Tot al die ouders richt ik sowieso deze blog. BESEF DAT HET LEVEN IN 1 KEER VOORBIJ KAN ZIJN. Daar zit je dan met jouw open deur…..
Ik heb het niet over kinderen. Ik heb het over volwassenen, die in de maatschappij moeten functioneren. Die seks hebben, mogen drinken en roken. Volwassenen, die relaties aangaan. Maar dus ook zodanig in elkaar zitten dat ze volharden in een volkomen onterechte afwijzing van 1 ouder. Ik vind dat je daar iets van mag en kunt vinden!

 
Is het een idee dat verstoten ouders van volwassen kinderen, deze begrafenis aanhalen als voorbeeld voor zichzelf? Dat zij een brief schrijven met de vraag of zij zich ook zo de toekomst voor zich zien? Vraag eens wat jouw voorland is. Mag jij op de begrafenis komen? Mag jouw naam op het begrafeniskaartje als erkenning van jouw ouderschap? Of niet, zoals bij deze moeder en moet jij net zo goed accepteren dat de naam van de labrador wel op het kaartje staat, met onder andere de naam van zelfs de broer van het vriendinnetje en zijn vriendinnetje ?!
Nee heb je, ja krijg je. Persoonlijk kan ik niets met die ‘open deur’ en lijdzaam wachten tot het volwassen kind, door middel van een externe schok, tot zijn/haar zinnen komt. Te meer daar deze ‘kinderen’ veelal grenzeloos gedrag vertonen en de meeste ouders vet chanteren, als de ouder ietsjes in zijn/haar leven mag zijn. Die ouder moet op eierschalen lopen, financieel gul zijn, anders verliest die ouder alsnog, weer het contact. Fijne relatie! Heb daar op zitten wachten?!

 
Let op, dit doe je dus zelf! Wat is er mis met grenzen stellen???Wat is er mis met een heldere confrontatie? Ik heb het nu dus niet over die tere kinderziel. Ik heb het over het aanspreken op gedrag, dat ten koste gaat van jou!
Als jij zeker weet dat jij altijd netjes binnen de lijntjes hebt gelopen, dan mag je grenzen stellen. Uit liefde voor jezelf. Jij bent niet een emotionele boksbal. Vraag eens hoe zij hun begrafenis voor zich zien?
Wat voor mij werkt is dit: Omschrijf een feitelijke situatie. Omschrijf wat deze situatie persoonlijk met jou doet (ik voel, ervaar, denk). En nodig vervolgens de geadresseerde uit tot een gesprek. Vraag of hij/zij jouw gedachten kan onderstrepen of dat er ruimte is om hierover van gedachten te wisselen.
Wat is het ergste wat jou kan overkomen? Dat je (weer) wordt afgewezen?! Mocht dat zo zijn, dan heb je niets verloren, maar iets gewonnen; duidelijkheid, helderheid en de stimulans om definitief los te laten, verder te gaan met JOUW leven. Dat zou je ook helder aan kunnen geven. En ja, de keuze is dan aan jou of je laat weten dat, hoe dan ook, jouw deur open blijft staan, maar dat het volwassen kind niet moet verwachten dat jij braaf, lijdzaam, hoopvol, verdrietig, thuis blijft wachten. Genoeg is genoeg.

 
En dan naar al die omstanders. Die er bij staan te kijken en zogenaamd geen partij willen zijn. Terwijl ze weten dat het een ongezonde situatie is. Ik spreek jullie allemaal aan. Karma is a bitch ! Ieder voor zich kan persoonlijk een positief verschil maken.
Ik ken ze ook persoonlijk, de mensen die ‘er buiten willen blijven’. Die niet weten wat ze er mee aan moeten. Nou jullie moeten je schamen! Diep, diep schamen! Ouderverstoting is geestelijke kindermishandeling. Door jouw mond te houden, door weg te kijken, werk jij mee aan kindermishandeling. Leef daar maar eens lekker mee!

Advertisements
Verstoten ouder; hoe zie jij de begrafenis voor je ?!

Zeg mij het maar…..

Wat is het nou? Ga mij het maar vertellen!

Als we naar de instanties en de rechters moeten luisteren, dan werken wij, verstoten ouders mee aan ‘gezag op afstand’, aan de Koninklijke weg, geven wij ons kind rust door weg te blijven uit het leven van ons kind.

Onder het motto: Als jij echt van jouw kind houdt, dan laat je het met rust. Dan ga je naar huis en wacht je tot het kind, ooit uit zichzelf naar je toe komt. Ook al groeit jouw kind op in leugens, in angsten, in ontkenning van 50% DNA. Het kind is namelijk afhankelijk van de zorg-ouder en als die omgang als onrustig ervaart (daar niet mee wil dealen), dan moet je maar voorbij gaan aan jouw ouderrol. Voorbij gaan aan de Wet met betrekking tot gelijkwaardig ouderschap. Uit liefde!  Letterlijk uit de mond van een Raadsonderzoeker, mei 2013. En blijkbaar standaard policy bij de rechters en de instanties.

Maar als ik dan spreek met volwassen mensen die zich nu bewust zijn dat ze een ouder hebben verstoten, dan hoor ik een heel ander verhaal.

Dan hoor ik het gemis van de afwezige ouder en het verwijt dat die ouder niet hard genoeg zijn/haar best heeft gedaan.

Dan hoor ik dat ze moord en brand schreeuwden als de niet-zorg ouder alsnog op het eindexamen, de hockey/voelbal wedstrijd, de toneel voorstelling verscheen, maar diep in hun hart dol blij waren met de moeite en aandacht die de afwezige ouder had genomen.

Dan hoor ik dat ze wellis waar brieven schreven waarin ze aangaven nooit meer contact te willen, maar dat ze gehoopt hadden op een reactie, een gesprek; hoe komt het dat je mij deze brief hebt gestuurd.

Dan hoor ik dat ze het zo enorm gemist hebben, dat maar 1 persoon, 1 persoon de noodsignalen had herkent. Dat maar 1 persoon naar hun toe was gekomen met de vraag waarom het kind zo slecht presteerde op school. Waarom niemand de moeite had genomen om werkelijk door te vragen.

Dan hoor ik dat, toen ze eenmaal op zichzelf woonden, op zijn minst de 1e stap van de afwezige ouder verwachtten, ondanks die brief! Dat ze teleurgesteld zijn dat zij, als kind (nu wel volwassen, maar toch) een eerste stap moeten zetten.

Dat zij, nu volwassen, zich dubbel gestraft voelen. Een jeugd is hun ontnomen, maar een band nu opbouwen lukt bijna niet door ruis, door het verwijt dat die ene ouder harder voor het kind had moeten vechten.

Wat is het nou? Ons afsluiten, los laten zoals dat ze fijn heet. Of toch blijven zoeken naar wegen om in contact te blijven met ons kind?

Zeg mij het maar…..

Ouderverstoting, toepassen Meldcode Kindermishandeling

Wat is dat toch met die Meldcode kindermishandeling? Waarom committeren instanties zich er aan, vermelden ze het op hun websites, maar wordt die in de praktijk niet toegepast?

Onwetendheid? De landelijke Algemeen directeur van de Raad van Kinderbescherming Annette Roeters geeft het zelf toe in haar laatste blog; de hulpverleners zijn handelingsverlegen. Tijd om bij te scholen?

Wat is een Meldcode waard, als degenen die hem horen toe te passen niet weten hoe de Meldcode toe te passen is?

Mogen wij, verstoten ouders, met onze rug tegen de muur, instanties, waaronder scholen, niet vragen de Meldcode toe te passen?

Iedereen is het met ons eens als wij stellen dat ouderverstoting geestelijke kindermishandeling is. De blauwe plekken zitten wellis waar niet aan de buitenkant, maar het effect van ouderverstoting is desastreus. Er zijn genoeg wetenschappelijke rapporten, verslagen van diverse internationale professoren die ons waarschuwen voor de vreselijke gevolgen voor de  psychische – en sociale ontwikkeling van onze kinderen.

Toch worden wij, verstoten ouders systematisch aan de kant gezet. Door de rechters die voorbij gaan aan de Wet. Door de Raad van Kinderbescherming, door Jeugdzorg en andere instanties, waaronder zelfs de Nationale – en de Kinderombudsman.

Op dit moment vindt er een maatschappelijke ramp plaats. 40% van de kinderen verliest het contact met de niet-zorg ouder na een scheiding. Daaronder zitten vast en zeker ouders die zelf het contact verbreken, niet omkijken. Daaronder zitten ook foute ouders, gewelddadig, waartegen het kind beschermd hoort te worden.

Maar daaronder zitten ook talloze ouders, waar helemaal niets mis mee is. Waarvan het ouderschap tot aan de scheiding niet ter discussie stond. Meestal juist uiterst correcte ouders, die hooguit ooit een parkeerboete krijgen, belasting betalen, werken, meedraaien in de maatschappij. Waar geen contra- indicatie bij is. Ouders die van hun kinderen houden, liefde die stopt niet als je van elkaar gaat scheiden.

Deze ouders willen betrokken blijven in het leven van hun kinderen, maar worden buiten spel gezet. Door de zorg-ouder, gesteund door het systeem. Ook al is het systeem donders goed op de hoogte van de schadelijke gevolgen. Voor de kinderen, die opgroeien met loyaliteitsconflicten, al dan niet actief aangezet tot ouderverstoting. Kinderen die opgroeien met het idee dat de afwezige ouder niet van hen houdt. Opgroeien in angst door leugens vertelt door de zorg-ouder . Die 50% van hun DNA moeten ontkennen, willen ze de zorg-ouder blij en tevreden houden. Deze kinderen worden groot, volwassen. Deze volwassenen dragen dit gemis mee en dat reflecteert in hun inrichting van hun volwassen leven. In hun relaties; 80% kans om ook in een ouderverstotings situatie te komen, geen vertrouwen in derden, autoriteit problemen etc. Deze kinderen krijgen later verantwoordelijke banen, waar ik als burger afhankelijk van ben….

Als wij, verstoten ouders, op de hoogte zijn van de schadelijke gevolgen van ouderverstoting, mogen wij daar dan wat van vinden, uit verantwoordelijkheid gevoel, uit liefde, uit de plicht die je bent aangegaan op het moment dat jij het kind samen op de wereld hebt gezet? Is dat egoïsme? Iets waarvan wij systematisch worden beschuldigd door, ja daar gaan we weer, door de rechters, de instanties. En daar maken de verstoters handig en uitgebreid gebruik van.

Ouderverstoting heeft niet alleen effect op de kinderen, het doet uiteraard ook heel erg veel met de verstoten ouders. Stuk voor stuk staan ze verbijsterd met lege handen, met de rug tegen de muur. Worden ze afgeserveerd, zelfs geïntimideerd. Want als, je als verstoten ouder opstaat en de instanties wijst op wat allang bekend is, dan krijg je te horen ‘dat als jij echt van jouw kind houdt, jij afstand neemt. Naar huis gaat en braaf wacht tot het kind ooit uit zichzelf naar jou toe komt. Omdat het kind het meest gebaat is bij rust. Jouw vraag om jouw ouderrol te mogen (blijven) vervullen zorgt voor onrust. Voor het gemak rept men dan over een vechtscheiding, maar ze weten best dat die vechtscheiding een eenzijdig gevecht is, opgestart en eenzijdig aan de gang gehouden door de zorg-ouder. Die samen met zijn/haar advocaat niets schuwt om ervoor te zorgen dat uiteindelijk de niet zorg-ouder elke vorm van contact wordt ontzegd.

Een ouder die opstaat, moet werkelijk overtuigd zijn van het feit dat het aan hem/haar niet ligt. Dat je vrij van elke blaam bent en dan nog maak je weinig kans om een relatie/ omgang, een rol in het leven van jouw kinderen te hebben, als de zorg-ouder dit niet wilt.

Door die ‘rust’, de Koninklijke weg, gezag op afstand, die dus blijkbaar geprefereerd wordt boven gelijkwaardig ouderschap. Terwijl al uitgebreid is aangetoond dat juist deze ‘rust’ alleen maar verliezers oplevert. Terwijl ouderverstoting gezien wordt als geestelijke kindermishandeling. Wat een paradox.

Van de rechters moeten wij, verstoten ouders, het dus niet hebben. Wat doet dat met onze rechtsvaardigheid gevoelens? Als je willens en wetens wordt gedemoniseerd, zwart gemaakt omdat er niet onder ede gehoord wordt, laat staan aan waarheidsvinding wordt gedaan? Weet wel dat je het als verstoten ouder nooit goed kan doen. Wil jij je focussen op jouw ouderrol gericht op jouw kind, dan diskwalificeer je de zorg-ouder…. Moet je met die zorg –ouder fijn kunnen communiceren. Wat jij trouwens wel zou willen, maar de zorg-ouder niet… Haal je echter feiten aan tegen de zorg-ouder, dan verval je in het hij/zij verhaal, is er sprake van een vechtscheiding, mag je in een trajectje, wat weer gefrustreerd wordt door de zorg-ouder en/of eenzijdig wordt beëindigd, zonder enige sancties of gevolgen voor de zorg-ouder. “Daar vindt de rechter toch wel wat van?” roept menig verstoten ouder. Nou niet dus. Of het moet zijn dat dit nou wel lang genoeg heeft geduurd en gezien het feit dat er geen licht aan het eind van de tunnel schijnt, de zorg-ouder toch niet zal mee werken aan omgang en er dus onrust in het leven van het kind zal zijn, zo lang de niet-zorg ouder blijft verzoeken om omgang, wordt de niet-zorg ouder niet alleen verstoten door de zorg-ouder, maar ook door de rechters en instanties die de wet zouden moeten eerbiedigen en zouden moeten handelen in het belang van het kind. Niet in het zogenaamde belang van de zorg- ouder!

Als wij dus al bij voorbaat hebben verloren. Als het dan niet uitmaakt hoe wij ons opstellen. Dat wij wel eerlijk staan in het verhaal. Als wij dan wel meewerken aan alle vernederende onderzoeken door bijvoorbeeld de Raad van Kinderbescherming, Jeugdzorg, Veilig Thuis. Als wij dan meewerken aan allerlei trajecten zoals Kind in de Knel, Ouderschap blijft. Als wij zelf meewerken in de vorm van ‘gezag op afstand = rust’, gedurende de procesgang, die jaren kan duren. Als wij dan moeten toekijken hoe er met onze kinderen wordt gesold. Hoe onze kinderen net zo goed worden blootgesteld aan allerlei onderzoeken door onkundige mensen/ zogenaamde hulpverleners, die, zoals mevrouw Roeters van de RvK zelf aangeeft, handelingsverlegen zijn en dus onze kinderen alleen maar nog meer beschadigen, dieper het ouderverstotingsmoeras intrekken door niet in te willen zien dat het niet de stem van het kind is wat je hoort, maar de stem van de zorg-ouder, die meestal bij die gesprekken aanwezig is. Als wij dan zien dat de schoolresultaten slecht zijn. Is het dan niet tijd om niet langer mee te werken aan dit systeem?

Zijn wij strafbaar als wij onze ouderrol willen vervullen? Je zou bijna zeggen van wel. Maar wij weten beter, toch? Blijkbaar hebben wij allen een voorlichtende rol. Ze vinden het niet leuk, voelen zich betrapt en schieten stuk voor stuk in de verdediging, maar als jij, net zo als ik, ervan overtuigd bent van het feit dat ouderverstoting geestelijke kindermishandeling is, dan kun je niet anders dan uit liefde voor jouw kind, verantwoordelijkheid gevoel en de wet (gelijkwaardig ouderschap) respecterend, jouw plicht en recht vervullen er voor jouw kind te willen zijn.

Men is het er dus over eens dat ouderverstoting geestelijke kindermishandeling is. Alle jeugdzorg instanties en scholen hanteren de Meldcode Kindermishandeling. Vraag ze eens die toe te passen. Of vraag ze eens hoe het komt dat de meldcode niet wordt toegepast. Die meldcode kunnen wij gebruiken om bewustzijn te creëren, want de meldcode vraagt enkel en alleen signalen te zien en te noteren. Dat er vervolgens nog geen gerichte hulp is, is zeker geen reden om de Meldcode niet toe te passen. Het is juist hoe meer de meldcode goed gehanteerd wordt, hoe inzichtelijker het probleem en de omvang, hoe eerder men opzoek zal moeten gaan naar gepaste oplossingen en wij weten nu allemaal dat rust niet de oplossing is!

Laat je niet afschepen, dat de meldcode hier niet voor is. Zeg ze hooguit dat ze zich horen bij te scholen, horen te leren dus hoe de meldcode toe te passen. Erna Janssen heeft het er maar druk mee, zij traint derden mbt het goed kunnen toepassen van de meldcode. (www.er-na.eu)

Wij, verstoten ouders, zullen zelf aan de weg moeten timmeren, gebruik makend van bestaande middelen zoals de meldcode om bewustzijn rondom ouderverstoting te vergroten.

Want, ook al komt die ‘rust’, de verstoters en de instanties goed uit, die ‘rust’ is niet goed voor de kinderen die eenzijdig moeten opgroeien, belast met loyaliteitsgevoelens, waar een kind helemaal niet mee zou hoeven te kampen.

Toegeven aan die rust, is wachten op de dag dat jouw volwassen kind op de stoep staat en aan jou vraagt waarom jij niet harder jouw best hebt gedaan.

Ouderverstoting, toepassen Meldcode Kindermishandeling