reblog: Waarheidsvinding – beterschapbeloften of wetgeving?

Waarheidsvinding? subjectief
Feiten onderzoek! objectief

Joep Zander weblog

Hoi Sven, Ik kreeg vandaag van iemand de tekst van je blog over de pogingen tot samenwerking met jeugdzorg. Erg interessante stof. Goed dat jullie zo scherp blijven.
Waar ik me wel vaak over verbaas, ook in je artikel, is het wat negatief kwalificeren van emoties van ouders. Je stelt het eerst tegenover verstandige ouders en later lees ik nog iets over volkswoede. Ik geloof best dat emoties soms het verstand wat in de weg kunnen zitten, maar ik denk dat het omgekeerde nog veel meer gebeurt. Het wegstoppen van emoties leidt tot blokkades in het nadenken. Dat het gedrag van jeugdzorg emotioneert dat ligt aan het gedrag van jeugdzorg. Je moet ouders die hun kinderen af worden genomen niet ook nog eens hun emoties afpakken. Vind ik. Benieuwd naar je reactie. Op je blog was dat niet mogelijk dus ik probeer een herblog met commentaar.

Ruim een jaar geleden…

View original post 123 more words

reblog: Waarheidsvinding – beterschapbeloften of wetgeving?

Gescheiden? Moeizaam contact met jouw kind? Hopelijk bereik ik jou op tijd!

Onderstaand, voor mijn doen, een korte mail naar Professor Maurits Barendrecht van Hiil, de podiumwinnaar (mede organisator) van de Divorce Challenge:

 

Maar eerst dit:

 

ik richt mij nu tot alle ouders die mij, hopelijk op tijd, weten te vinden: kijk onder bestanden van onze facebook pagina (h)erken ouderverstoting. https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ Lees je goed in. Neem GEEN advocaat. Ga niet zelf procederen, er zijn echt andere mogelijkheden, binnen de wet. Weet dat jouw ex een strafbaar feit pleegt, dus massaal aangifte doen wegens onttrekken aan ouderlijk gezag is veel interessanter. Weet dat de politie jouw aangifte niet mag weigeren.  Wel bij de aangifte ‘verzoek tot vervolging’ er duidelijk bij zetten en anders een artikel 12 procedure opstarten. Dit alles kan zonder advocaten.

 

Wordt er een rechtszaak aangespannen, dan heb jij geen advocaat nodig. Zij voegen niets toe, daar jij toch al het werk zal moeten doen. Waarom van te voren stukken indienen? Verras de rechter maar met een ijzersterke pleitnota. Ook adviseer ik alle ouders de familierechter net zo serieus te nemen als dat onze exen dat doen. Wat is überhaupt de functie van rechter die voor Salomon speelt?! Een roulerende functie, zonder enige kennis van zaken of bijscholing, die niet aan waarheidsvinding doet en niet gecontroleerd wordt? De persoon in deze functie kan dus een contactverbod opleggen omdat de stem van het kind gerespecteerd moet worden, zonder notie te willen nemen van het feit dat het eigenlijk de stem van de zorg-ouder is?

 

Speel sowieso het spel niet mee. Weet dat al die organisaties niet doen wat ze zouden moeten doen: een veilig thuis bieden, bescherming of zorg. Wel nee. En de urgentie om het anders te doen is er tot nu toe niet. In zo verre; als wij massaal weigeren of van het krukje afstappen en tegen de begeleiders durven te zeggen dat ze tuchtrechterlijk de meldcode moeten inzetten, dan wordt Kind Uit de Knel of een Ouderschap Blijft íneens een stuk minder aantrekkelijk voor de instelling.

 

Zeg gewoonweg tegen de rechter dat jij je hebt ingelezen en dat jij het jouw kind niet gaat aandoen, die trajecten. Dat jij je niet psychisch laat testen, zoek het uit. Stonden ze erbij toen het kind gemaakt werd? Nee, maar nu staat jouw ouderschap ter discussie? Terwijl voor de scheiding je wel goed genoeg was? Bizar toch?

 

Zijn er beschuldigingen van mishandeling of misbruik? Eis dat het tot de bodem wordt uigezocht. Bel desnoods elke week met de politie en let op de code als het geseponeerd wordt; ga niet akkoord met een sepot uit gebrek aan bewijs, als je onschuldig bent. Kijk, wij moeten het ze vooral niet makkelijk maken. Eenmaal geseponeerd? Bam! Aangifte voor laster en smaad, voor stalking, voor het doen van een valse aangifte indienen bij de politie, met verzoek tot vervolging.

 

Al met al zullen wij, verstoten ouders, op moeten gaan staan en er iets van moeten durven vinden. Zie elke verkeerde opmerking van een hulpverlener als een cadeautje, pats, weer een klacht. Bezorg ze buikpijn, heel veel buikpijn totdat ze het gaan snappen en hun ‘oplossingen’ zodanig aanpassen dat het ook werkelijk werkende trajecten zijn.

 

Wat wij, ouders heel goed moeten beseffen is dat het verschil toch echt door ons zelf moeten worden gemaakt. En hoe meer jij je denkt te kunnen verlaten op een rechter of instanties, hoe dieper jij het ouderverstotingsmoeras wordt ingetrokken, totdat je verzuipt, met kind en al.

Dus herpak jezelf. Kijk naar jouw eigen houding en gedrag. Heeft het gewerkt tot nu toe? Nee? Wat zou jij anders kunnen doen? Ja, jij zelf, want die rechter, die jeugdhulpverlener, die gaan het zeker NIET doen!

 

Beste professor Barendrecht,

 

Wij worden de laatste weken overspoeld met congresjes, seminars, bijeenkomsten met scheiding/kinderen als thema.

 

Bijvoorbeeld: http://www.logacom.nl/index.php?action=cong&recn=281#.WNjZOTuGOUl : 3e echtscheidingscongres. Kosten 260 euro ex BTW. Ook kind uit de Knel krijgt weer een podium. Zeker het 4e podium (2 congresjes zelf georganiseerd) sinds de Divorce Challenge.

260 euro is mooi af te schrijven voor de professionals, die daar gezellig samen komen om hun zogenaamde successen te vieren, voor ons, gewone burger, is dit niet te doen. In bovenstaand geval is er ook ruim baan voor de Bijzonder Curator. Praten OVER, in plaats van MET. Graag OVER ons beslissen en zeker niet MET ons.

 

Waar het mij om gaat is dat al die pilots, die in de praktijk NIET werken, wel hun momentum weten te pakken bij het Ministerie. Blijkbaar krijgen zij wel de zak geld om hun pilot te bestempelen als succesvol.

Jammer voor jullie (ja, daar schaar ik jou ook onder) dat wij lezen. Dat wij verifiëren. Dat wij nagaan wie die rapporten hebben geschreven. Wij van WC eend!

De onderzoeken, waartop die rapportjes gebaseerd zijn rammelen van alle kanten. Dat weten jullie best. Dat maakt mij boos, heel boos.

 

Dat jij niet met mij wil samenwerken, daar kan ik nog inkomen. Ik ben natuurlijk te confronterend. Te eerlijk en te direct en niet koopbaar. Maar dat jij niet jouw momentum pakt en niet na de Divorce Challenge een positief verschil wil maken, vindt ik stuitend. Zeker na die brief aan de Tweede kamer, waar jouw podium plek nog eens expliciet wordt aangehaald als zijnde in ontwikkeling en de hoge verwachtingen die daarmee worden gewekt bij onze volks vertegenwoordiging. Neem van mij aan dat wij dus die volksvertegenwoordigers goed informeren! Leuk die clubjes met hun rapporten en successen, maar dit is de praktijk en als dat niet snel gaat veranderen, gaan wij er nog strakker instaan, want dit kan en mag zo niet langer.

 

Bij ouderverstoting moet de aandacht naar de verstoter. Punt uit. Die hoort begeleiding te krijgen om gelijkwaardig ouderschap toe te kunnen laten. Niet jaren rommelen met kinderen en vervreemde ouders. Zeker niet al die idiote trajecten waarbij ouder en kind nog meer getraumatiseerd worden en daar NIETS van mogen vinden,  daar ze anders worden afgeschreven in de rapporten die de hulpverleners schrijven.

 

Wij, verstoten ouders en ouders die heel veel ‘last’; hebben van een falende rechtsstaat, falende jeugdhulpverlening en bescherming, wij worden bozer en bozer. Ons wordt nota bene om onze mening gevraagd en jullie krijgen 506 reacties! Om vervolgens stoïcijns door te gaan met het implementeren van pilots en trajecten die aantoonbaar niet werken. In plaats van snel handelend optreden kunnen verstoters (geholpen door de Raad en jeugdzorg) jaren rekken en trekken. Nu krijgt die rechtsbijstand weer een steuntje in de rug; zo’n 34 miljoen. Hoppa! Kassa! Totaal onbekwame toegevoegde advocaten maken er bewust een potje van opdat ouders elkaar letterlijk en figuurlijk kapot procederen.

 

Al met al; Waar blijft jouw momentum professor Barendrecht van Hiil ? Want een Raad, Een Kind uit de Knel, een Bijzonder Curaotor, die hebben het allang gekregen en wij zijn daar dus nu massaal de dupe van!

Deze, voor mij korte mail gaat zo in een blog.

 

Gescheiden? Moeizaam contact met jouw kind? Hopelijk bereik ik jou op tijd!

Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal

Namens (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ is onderstaande email verstuurd naar onze volksvertegenwoordigers van de landelijke politiek.

Steeds meer komen wij tot de conclusie dat het Ministerie en aanverwante instanties nog angstvallig vasthouden aan het bolwerk wat zij de afgelopen jaren hebben opgebouwd. Zij hebben niet de drang om te willen veranderen. Niets geen voortschrijdend inzicht, niets niet internationale vakliteratuur bijhouden, gedegen bijscholing, in gesprek gaan MET ouders, in plaats van OVER ouders.

We worden overspoeld met rapporten die ouderverstoting bagatelliseren. Met succesverhalen over hoe goed hun traject wel niet is, terwijl er geen vragen gesteld worden bij de vervaardiging van die rapporten.

Nog steeds met zijn allen achter het Verdeelde Kind (Ed Spruijt) uit 2002(!) aanlopend, simpelweg omdat het hen het beste uitkomt. Niets minder, niets meer. Als 1 persoon opstaat en zegt dat hij/zij het anders moet gaan doen, dan valt die zijn/haar werk van de afgelopen jaren af en is die meteen paria/ einde carrière, want heeft de ketenpartners afgevallen.

Nu kan ik daar een hoop waarde oordelen op los laten, ik vind hier dus een hoop van, maar het heeft geen zin. Ze gaan door, tunnelvisie en al.

Wat wij wel kunnen doen is al onze volksvertegenwoordigers informeren. Dus niet alleen de landelijke politiek, maar schrijf ook jouw wethouder aan. Kopieer deze brief. Stel daarbij kritische vragen over de inkoop van de zorg die jouw wethouder doet. Ga naar jouw politieke partij en zorg dat kindermishandeling/ouderverstoting en een adequate aanpak hoog op de gemeente vergadering komt. Doe dit niet alleen voor jezelf, jouw eigen agenda, maar doe het voor ons allemaal.

Opdat er preventief opgetreden kan worden, opdat veel leed voorkomen kan worden, opdat er goede hulp komt voor het hele gezin.

Dat er iets beweegt, dat komt door ons. Door jou en mij! Doordat wij mondiger worden, elkaar informeren en de instanties aan het werk zetten. Dat geeft weerstand, juist waar het soepel zou moeten verlopen, in het belang van kind, maar ook ouder.

Machteloos? Nee, dat zijn we zeker niet, als wij er allemaal iets van blijven vinden.

PER EMAIL

 

Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer

der Staten-Generaal

 

Onderwerp: reactie op de  brief van het Ministerie van Veiligheid en Justitie met kenmerk: 2035991 dd. 21 februari 2017

voortgang aanpak complexe scheidingen;

 

 

Uit bovenstaande brief van het Ministerie blijkt dat de overgrote meerderheid van ouders die gaan scheiden er samen prima uitkomen. Er is slechts een eenmalig contact nodig met advocaat en rechter om de echtscheiding wettelijk te bekrachtigen. Bij 20% van de ouders gaat het mis; hier is hulp van de overheid nodig om escalatie te voorkomen.

 

De realiteit is echter volledig anders; de overheid helpt niet en bevordert zelfs escalatie. Het tegenovergestelde wordt dus bereikt. Het begint met het contact met de advocatuur; vFas aangesloten of niet; het gros van de advocaten is alleen geïnteresseerd in het verdienmodel. Niet in het welzijn van ouder en kind.  Voor de burger is vooraf niet na te gaan of een advocaat een bepaalde vorm van integriteit bezit of niet; terwijl deze persoon wel de regie van jouw leven over neemt.  De advocaat bepaalt min of meer het verloop van de rechtszaak waarvan de uitkomst voor ouder en kind heel slecht kan uitvallen. Daarbij komt dat de ouders in een volslagen nieuw gebied belanden waar zij geen kennis van hebben  en derhalve min of meer overgeleverd zijn aan advocaten.

 

De rechtszaak zelf is automatisch een procedure op tegenspraak (conflict) ; want anders waren de  ouders er samen met een mediator wel uitgekomen. Een procedure op tegenspraak kan nooit leiden tot een compromis. De insteek van deze procedure is twee advocaten die lijnrecht tegenover elkaar staan. Leugens en bedrog zijn hierbij voorkomende elementen. Het uitgangspunt is winnen; niet het compromis. De voorzitter van de Raad voor de Rechtspraak, de heer Frits Bakker heeft zelf in maart 2016 al aangegeven dat een procedure op tegenspraak, het ‚duel model’ niet geschikt is voor het oplossing van een hoog conflict scheiding. Bij deze opmerking is het gebleven, de procedure wordt tot de dag van vandaag gehanteerd bij de rechtbanken.

 

De stelling in de brief van het ministerie dat advocaten meer aandacht zouden hebben voor het bereiken voor onderlinge overeenstemming tussen ex-partners is dus pertinent onjuist. Bovendien, de manier van proces voeren laat dit ook niet toe. Daarnaast: als één van de partijen niet wenst mee te werken aan een oplossing dan komt deze partij daar gewoon mee weg, zonder sancties. Vaak is een van de ouders niet gebaat bij onderlinge overeenstemming, simpelweg omdat deze ouder iets te verliezen heeft.

Ook de kinderen worden betrokken in de echtscheidingsprocedure. Aangetoond is dat dit voor deze kinderen schade oplevert. De kinderen wordt gevraagd bij welke ouder ze willen wonen. De aller slechtste vraag die je een kind kunt stellen, en dat tijdens een gesprekje met een vreemde kinderrechter van slechts 15 minuten! Deze kinderrechter is niet deskundig, is geen psycholoog en is niet in staat in zo’n kort tijdsbestek de werkelijk overwegingen van het kind te doorgronden. Kinderen willen niet kiezen, kunnen niet kiezen, ze houden namelijk van beide ouders. Vraagt u maar na bij de kinderombudsvrouw! Momenteel worden kinderen vanaf twaalf jaar gehoord; binnen de RvK wordt zelfs gedacht aan het verlagen van de leeftijd naar acht jaar. Pure kindermishandeling naar mijn mening; kinderen kunnen nu eenmaal nog niet de gevolgen van hun beslissingen overzien – ze mogen tenslotte ook nog geen alcohol drinken – het is de verantwoording van beide ouders om te zorgen dat hun kinderen tot evenwichtige volwassenen uitgroeien.

 

Co-ouderschap is niet de regel, terwijl het dit wel zou moeten zijn; sinds 1998 is er voortzetting van het gezamenlijk ouderlijk gezag van beide ouders na echtscheiding bij de wet vastgelegd.  Ook voortvloeiend uit de EVRM. Op het moment dat een van de ouders niet instemt met co-ouderschap kan men er al vanuit gaan dat de scheiding zal ontaarden in een hoog conflict scheiding.

 

De voornaamste oorzaak van het ontstaan van een hoog conflict scheiding is het onvermogen van een van de ouders om te gaan met de transitie van het gezin van voor de scheiding naar de twee een ouder gezinnen na de scheiding. Deze ouder is niet in staat het rouwproces wat bij een echtscheiding hoort volledig te doorlopen tot het punt van berusting en acceptatie; maar blijft hangen in het dieptepunt: de boosheid.

 

Bijkomend gevolg van deze situatie is ouderverstoting.  Van ouderverstoting is sprake als een kind een ouder, waarmee het kind voorheen een goede relatie had niet meer wil zien. Ouderverstoting is onderdeel van het beëindigen van de relatie tussen ouders. Soms manifesteert ouderverstoting zich pas jaren na de feitelijke scheiding. Bij hoog conflict scheidingen worden, om ouderverstoting te rechtvaardigen, regelmatig beschuldigingen van mishandeling geuit, die niet op waarheid berusten.

 

De veroorzaker is meestal de zorgouder, de ouder die het meest zijn/haar invloed op het kind kan aanwenden. Deze ouder houdt het kind weg bij de andere ouder. Deze ouder moedigt de afwijzing bij het kind aan door de negatieve informatie over de andere ouder met het kind te delen. Het kind wordt zo gedwongen een keuze te maken tussen ouders. Het kind uit zich extreem negatief over de verstoten ouder. Deze manipulatie zorgt voor veel onrust voor het kind. Er ontstaat een ongezonde binding met één ouder en de andere ouder (en diens familie) wordt buitengesloten.

1 op de 4 kinderen verliest het contact verliest met de uitwonende ouder. Dat zijn 20.000 kinderen per jaar.

 

De Balans Uitvoeringsplan verbeteren situatie kinderen in een ‚vechtscheiding’ , bijlage bij de brief van het ministerie is grotendeels nutteloos, gegeven dat deze uitgaat van de huidige hier boven beschreven situatie. Met uitzondering van een aantal opmerkingen uit het memorandum 2017-1; woonarrangementen van kinderen na scheiding, contactverlies met de uitwonende ouder en de effectiviteit van het ouderschapsplan. In dit memorandum wordt gesteld dat Co-ouderende gezinnen minder conflicten hebben. En dat bij vadergezinnen de ernst van het conflict een sterkere invloed op het welbevinden heeft dan bij de andere woonarrangementen. Uitwonende ouders beoordelen de kwaliteit van de relatie met hun kinderen als minder goed dan ‚inwonende’ of co-ouderende ouders. Verder wordt min of meer een vorm van ouderverstoting beschreven en de wens om uitvoeriger onderzoek te verrichten. Hieraan is echter no geen vervolg gegeven. Nederland loopt sterk achter op de internationale onderzoeken dit al gedaan zijn op het gebied van ouderverstoting (parental alienation). Uit deze internationale studies is al gebleken dat:

Het verstoten van een ouder is ernstig belemmerend voor de sociale en emotionele ontwikkeling van het kind. Het kind ontkent hiermee 50% van zijn/haar DNA. Het kind omschrijft de voorkeursouder als 100% positief. Door het opgroeien bij een ouder en de andere ouder actief te verstoten groeien deze kinderen op tot volwassenen die:

  • zwart/wit denken
  • problemen hebben met het vertrouwen van anderen
  • een laag gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen hebben
  • moeite hebben met intieme relaties en het in stand houden van relaties
  • Meer kans lopen om zelf een scheiding mee te maken
  • Zelf verstoten of ‚programmerende’ ouder worden
  • Problemen hebben met autoriteit

 

Samenvattend: (deel citaat Mr. Ir. Peter Prinsen, oud-advocaat)

 

  • Het belang van het kind is het meest gediend met vrede tussen de ouders. Centraal beginsel van de echtscheidingswet moet daarom worden: het voorkómen van (verdere) polarisatie en het waarborgen van voorwaarden voor behoud of herstel van vrede tussen de ouders. Want vrede tussen de ouders, dat borgt pas écht het belang van het kind. Het belang van het kind staat daarmee niet minder centraal, maar dan niet in inquisitoire, maar in conditionerende zin.
  • De wet mag geen enkel aanknopingspunt, hoegenaamd, bevatten dat de vrede tussen de ouders kan verstoren of onvrede kan aanwakkeren. Verkapte ontheffing van of ontzetting uit het ouderlijk gezag of beperking daarvan (eufemistisch aangeduid met omgangsregeling, toevertrouwing, hoofdverblijf, éénhoofdig gezag) moeten daartoe uit het echtscheidingsrecht worden gebannen, evenals diepgravende onderzoeken naar het belang van het kind.
  • Het rechtspsychologisch fundament dient verankerd te worden in de wet. De wet mag aan de rechter geen ruimte bieden om tussen ouders, advocaten, mediator een twist te laten ontstaan over wat het meest in het belang van het kind is.
  • Echtscheiding mag dan ook niet behandeld worden als een verkapte maatregel van kinderbescherming, maar hoort een ordemaatregel te zijn,waarbij het in beginsel slechts mag gaan om agendakwesties en zakelijke opvoedingsgeschillen (zoals schoolkeuze); verder dan dat moet het rechterlijk ‘maatwerk’ niet gaan, zeker niet in de richting van (dis-)kwalificaties van de ene of de andere ouder. Expliciet maakbaarheidgeloof is fnuikend, verderreikend maatwerk een illusie. Iedere poging tot maatwerk leidt tot twist over de maatvoering. Te ruime discretionaire bevoegdheid van de rechter leidt tot ongestructureerde debatten en zal het kind onvermijdelijk tot twistappel maken.
  • Ten behoeve van die ordemaatregel moet gelijkwaardigheid van de ouders in de wet als norm en als regelend recht worden vastgelegd, met drastische terugdringing van de discretionaire bevoegdheid van de rechter. Dus:
    • Erkenning schept ouderlijk gezag.
    • Geen hoofdverblijf bij één der ouders maar gelijk verdeeld co-ouderschap (behoudens andere onderlinge afspraken).
    • Afwijken van de regel met grote terughoudendheid en alleen op zakelijke gronden.
    • Wie om privéredenen wil afwijken van het ouderschapsplan (verhuizing naar een ander deel van het land) draagt zelf de consequenties.  Blokkeer de te gemakkelijke rechtsingang naar eenhoofdig gezag: Wie zegt niet te kunnen samenwerken met de andere ouder kan niet de ander, maar slechts zichzelf laten ontheffen van het ouderschap.
    • Rechtszekerheid vereist dat onttrekking van het kind aan de door de rechter vastgestelde zorg van de andere ouder wordt voorkomen en zo nodig bestreden met de bestaande middelen (sterke arm van rechtswege, opsporings- en dwangmiddelen strafvordering) zonder nieuwe rechterlijke toetsing.
    • Rechtsgelijkheid (gelijkwaardigheid) vereist dat de (dreigende) toepassing van die middelen even stringent tegen moeders als tegen vaders is gericht.
  • Echtscheiding mag niet het wettelijk vermoeden van bedreiging van de ontwikkeling van het kind opleveren. Dat idee stamt uit de tijd dat echtscheiding op zichzelf met zedelijk verval werd gelijkgesteld. Dat wettelijk vermoeden is een self-fulfilling prophecy: Inschakeling van de Raad voor de Kinderbescherming of van een bijzonder curator speelt de ouders tegen elkaar uit. Dàt bedreigt het kind in zijn ontwikkeling. Als een ouder echt niet deugt is er de echte maatregel van kinderbescherming. Met (echt-)scheiding heeft dat niets te maken.

De Divorce Challenge van najaar 2016 heeft slechts één verdiende winnaar; het voorstel ‚rechtszorg bij scheiding’. Mag ik u oproepen dit plan, in samenwerking met de ervaringsdeskundigen, op korte termijn uit te rollen, en alle overige maatregelen/wetsvoorstellen op het gebied van echtscheiding te annuleren.

 

Namens herken ouderverstoting,

Marieke van Woerkom

 

Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal

Waar ik mij druk over maak: graag een onafhankelijke onderzoekscommissie

De Tweede kamer heeft op 21 februari 2017 een brief ontvangen van het Ministerie van Veiligheid en Justitie, met als onderwerp ‘Voortgang aanpak complexe scheidingen’.

Gelukkig een relatief korte brief, zeker in verhouding tot de lijvige rapporten, die tegelijkertijd beschikbaar kwamen zoals de bijlagen ‘Woonarrangementen van kinderen na scheiding’(42 pagina’s), ‘Pilot bijzondere curator gedragsdeskundige’ (299 pagina’s!) en ‘Balans uitvoeringsplan-verbeteren-situatie-kinderen-in-een-vechtscheiding’ (12 pagina’s). Waarbij de laatste ook wel heel interessant is, het laat de tijdlijn zien van alles wat de instanties zo al de laatste jaren hebben gedaan en, nog belangrijker, het geeft een kijkje in de toekomst.

Voor alle ouders met kinderen die van plan zijn om te gaan scheiden, zeker alle ouders die nu aan het scheiden zijn, ja zelfs de ouders die beland zijn in een complexe scheiding en derhalve de kinderen niet meer zien, is dit eigenlijk een ‘must read’!

Maar ja, daar denk je niet aan in het heetst van de strijd, als je van alles ‘overkomt’. Terwijl een goede voorbereiding, weten wat kan gaan komen, er voor zorgt  dat je zelf – in het belang van het kind – de regie blijft behouden. Dat je dus niet overgeleverd bent aan het Familierecht, aan de Raad, aan al die instanties die zeggen er voor de kinderen te zijn, terwijl ik mij ernstig afvraag wie nu de grootste plank voor zijn kop heeft. De ouders of de instanties?

Als ik, als argeloos kamerlid, de brief zou lezen, dan zou ik denken dat het de goede kant op gaat, als er al iets aan de hand is. Tja, die Divorce Challenge dat was wat, maar kijk eens hoe goed dat gesust is. Ook deze brief is een typisch gevalletje van “wij wc eend, vinden dat wij het goed doen’’, net zoals tijdens de Divorce Challenge. Ook nu keurt de slager zijn eigen vlees.

Zo kunnen wij allemaal lezen dat:

 

“De belangen van het kind dreigen dan ondergesneeuwd te raken en het kind kan zelfs het contact met één van de ouders verliezen. Dit kan leiden tot uiterst schrijnende situaties. Ook dan nog zijn ouders de eerstverantwoordelijke om de situatie ten goede te keren. Daar waar de overheid en professionals een rol hebben, dient deze zoveel mogelijk helpend en de- escalerend te zijn.”

 

Helpend en de- escalerend; hoe kan het dan zijn dat juist bovengenoemde instanties allemaal te maken hebben – en vooral klagen – over agressieve ouders? Ze beleggen er congressen voor; de hand in eigen boezem steken is nog heel wat stapjes te ver.

Ik vraag om een echt onafhankelijke commissie. Is die er? Valt er eentje samen te stellen? Want pas op; voordat je het weet loop je mee aan hun leiband van de instanties, al is het maar vanwege die fijne subsidies die je kwijt raakt op het moment dat jij jouw ketenpartners terecht wilt wijzen.

Waarom die commissie? Omdat ik me enorm erger aan al die geclaimde successen van pilots zoals die van Bijzonder Curator, maar ook trajecten zoals die van Kompaan en de Bocht/Zonmw en Kind uit de knel, terwijl niemand die cijfers kan controleren of relateren aan de werkelijkheid.

Sterker nog, juist die pilot, dat Kind uit de Knel en kompaan en de bocht krijgen een podium waartegen je u zegt. Kom maar vertellen hoe succesvol je bent, we slikken het voor zoete koek.

Kunnen wij het onze volksvertegenwoordigers (daar schaar ik ook onze wethouders onder) dan kwalijk nemen dat zij verkeerde beslissingen nemen? Dat wij dus geen keuze hebben dan maar op die krukjes te gaan zitten, terwijl juist bovenstaande zaken aantoonbaar traumatiserend zijn, voor jouw kind en voor jou?

We worden de laatste maanden overspoeld met positieve rapporten, mogen op elk congres blij zijn met hun ideetjes, maar een kritische noot van ouders die in de praktijk ervaren hoe ‘goed’ die trajecten werken, wordt ronduit tegen gehouden, niet serieus genomen, gebagatelliseerd. Menig ouder wordt monddood gemaakt onder het motto dat ze vooral moeten oppassen het laatste beetje contact niet te verliezen. Want daar gaan zij namelijk over.

Informeer jij naar de Meld code en wijs jij hen op het feit dat ze dit tuchtrechtelijk in moeten zetten, dan weet je dat jij wordt afgeschreven in de rapporten. Loop je weg uit idiote onderzoeken/trajecten, dan ben jij die strijdende ouder. Kansloos. En nog steeds zijn ze verbouwereerd als een ouder boos wordt, verdrietig, wanhopig, of radeloos.

De wens om een onafhankelijke onderzoekscommissie, helemaal los van het Ministerie en haar ketenpartners, is dus groot. Ik wil een commissie die niet het eigen vlees keurt, want zie waartoe dat leidt.

Het zal lastig worden, want wat zijn die instanties met elkaar verweven. Google maar eens een rechter of een advocaat of iemand hoog in de Raad. Je schrikt. Daarnaast zijn er wat adviesclubjes. Zoals Hiil, in de persoon van Prof. Barendrecht, die het Ministerie de optie van de Divorce Challenge influisterde. Die zelf  ook op het podium stond met een plan dat ook uitgebreid in de brief wordt aangehaald:

“Ook in het voorstel ‘Rechtszorg bij scheiding’, dat is uitgeroepen tot één van de koplopers van de Divorce Challenge, wordt aandacht besteed aan samenwerking tussen

hulpverlenende en juridische instanties en aan een gezamenlijke toegang tot de rechter ondanks geschilpunten. Meerdere elementen van het plan ‘Rechtszorg bij scheiding’ acht ik, een nadere verkenning waard. Ik volg daarmee de aanbeveling van het expertpanel van de Divorce Challenge. Over de inrichting van deze verkenning ben ik in overleg met betrokken personen en instellingen.”

 

Als kamerlid ga je er, na het lezen van deze brief, van uit dat het vervolgtraject van de Divorce Challenge loopt, dat er enige ontwikkeling is sinds de winnaars op het podium hebben gestaan. Zeker na het verschijnen van een eerder rapport van Hiil; ‘de rechtvaardigheid van echtscheidingsprocedures’, van september 2015, waar professor Barendrecht ook  ‘spot on’ is. Dus ‘zij’ weten het wel! Tot die conclusie ben ik toen ook gekomen en ik heb ze toen ook gemaild.

Maar alleen conclusies trekken is onvoldoende. Als men zo goed geïnformeerd is over alle ellende inclusief de meer dan 200 zelfmoorden per jaar (en dan heb ik het nog niet over die familiedrama’s), dan MOET je hier iets van vinden.

Wellicht dat Professor Barendrecht dit gevoel ook bekroop en is hij gaan praten, toch?, die Divorce Challenge komt tenslotte voort uit een motie. Die Motie is ingediend door Jeroen Recourt, een kamerlid.  En waarom kwam de politiek met een motie? Juist door ons. Wij zijn die beweging.

Enfin, de mooie beloftes in deze brief die de indruk wekken naar de Kamer, dat er naarstig gewerkt wordt aan de uitwerking van de ideeën die gewonnen hebben, zorgen voor een grote verantwoordelijkheid.  We zijn nu een paar maanden verder, BRAM en Kind uit de Knel hebben ruim baan. Dát lees ik trouwens niet terug in de brief, of het moeten die initiatieven zijn die

“Om de schade door complexe scheidingen te beperken is er een inventarisatie gemaakt van ondersteuningsprogramma’s voor ouders, wordt er specifieke kennis over escalerende scheidingen verspreid en wordt ingezet op de versterking van de positie van het kind in een complexe scheiding”

 

Maar het wachten is dus op echte veranderingen en die komen er niet zo lang onze volksvertegenwoordigers denken dat ze goed zijn geïnformeerd. En er van uitgaan dat die lijvige rapporten (hop, weer eentje, op de stapel of in de la) ook kloppen.

De praktijk is echter anders. Ik spreek dagelijks ouders en volwassenen die vroeger hun ouder hebben verstoten. Ik hoor hoe die trajecten werkelijk verlopen. Het roept bij mij zoveel vragen op. Hoe kan jij jezelf hulpverlener noemen als je een ouder buitenspel zet? Hoe durf jij zeggen dat jij ‘recht’ hebt gesproken als jij een omgangsverbod oplegt omdat de zorg-ouder dat nu eenmaal zo wil? Hoe kan jij ouders van het kastje naar de muur sturen en verontwaardigd reageren als diezelfde ouders flippen? Hoe kan jij met jezelf leven, als jij spelletjes speelt met ouders over de hoofden van de kinderen?

Wat ik dus iedereen vraag, ja, iedereen die vastloopt in zo’n succesvol traject, waarbij de verstoter niet wordt aangesproken, waarbij jouw kind steeds meer mishandeld wordt, om zelf naar de Kamer en/of jouw Wethouder te schrijven, zelf naar jouw wethouder te gaan, zelf naar jouw lokale politieke partij te gaan en daar exact te vertellen hoe succesvol het allemaal is.

Vertel ze eens dat jij het moet doen met de Koninklijke weg. En hoe deze jou wordt of is opgelegd. Vertel ze eens hoe goed er aan waarheidsvinding wordt gedaan. Hoe goed jouw ex zich aan de informatieplicht houdt.

Geef die instanties in godsnaam niet de ruimte! Ook hier geldt ‘het recht van de hardste schreeuwer’; als ze maar hard en lang genoeg roepen dat hun traject ‘de oplossing is’, dan wordt het dat vanzelf!

Daarom moet je tegengas geven. Zul je op moeten staan en mensen gaan aanschrijven met jouw eigen verslag van de realiteit om ze hiervan bewust te maken. Dat het geen succes is. Dat je beter werk van ze verlangt.

Tegen de politiek, onze volksvertegenwoordigers kan ik alleen maar zeggen dat ze zich grondiger moeten informeren dan alleen via deze brief met bijlagen. Want zoals zo vaak leeft het Ministerie, samen met haar ketenpartners een eigen leven, binnen hun eigen veilige afgeschermde wereld en door horen mondige ouders zeker niet in thuis.

(die brief en bijlagen kunt u terug vinden op de pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/  links onder de banner, vindt u  onze bestanden)

Waar ik mij druk over maak: graag een onafhankelijke onderzoekscommissie

Weerstand? Slachtoffer? Ook jij hebt een keuze.

Zoals bekend ben ik ook mede oprichter en beheerder van de openbare facebook pagina (h)erken ouderverstoting. https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Waarom openbaar of gesloten? Lees het welkomstwoord zou ik zo zeggen.

Feit is dat er bij ouderverstoting zoveel overeenkomsten zijn dat het stuitend is. Al dient deze pagina alleen maar de ouders die denken dat zij de enigen zijn. De ouders die zich schamen, die het op zich als persoon betrekken, zich machteloos en wanhopig voelen. Dan is er al een grote stap gemaakt. Het zou een hoop familiedrama’s en zelfmoorden (210 in 2015) kunnen voorkomen, want je bent niet de enige en jouw situatie is verre van uniek.

Dus als er veel overeenkomsten zijn, dan kunnen we van elkaar leren, vooral van elkaars fouten, want heel veel werkt dus blijkbaar niet. 1 op de 4 kinderen verliest immers het contact met de uitwonende ouder (Divorce Challenge 2016). Dan praten we over een 20.000 kinderen. Als of het niets is, als of dit normaal is.

Maar wat zit er een leed achter die aantallen. Een leed dat de maatschappij veel meer kost en gaat kosten dan een procederende ouder. De GGZ vaart er wel bij. De uitkerende instanties ook.

Omdat ik achter de feiten aanliep en pas achteraf begreep hoe de hazen lopen, is het mijn missie ouders goed voor te lichten, bewust te maken van hun mogelijkheden, binnen de wet en hun te wijzen op hun eigen verantwoordelijkheden en te maken keuzes.

Dat de instanties niet blij met ons zijn, dat kan ik begrijpen. Blijkbaar hebben ze, in hun ogen dan, erg veel ‘last’ van ons. Maar ja, als zij hun werk goed zouden doen en hun namen (Recht,veilig, bescherming,zorg) waar zouden maken, dan zouden ze geen ‘last’ van ons hebben.

Dat de Rechtspraak niet blij met ons is, snap ik nog beter. Daar gaat hun verdienmodel. Daar gaat het respect voor de familierechter.

Maar de houding van heel wat ouders op de pagina, dat is me wat. Het komt met golven. Een tijdje rustig en dan in 1 keer staan er ouders op die de nuance opzoeken. Met ‘ja maars’ komen. Of ouders die (bewust?) niet meer inhoudelijk reageren op de posts, maar vooral op elkaar. Ouders die in het openbaar hun beklach doen dat we niet liever zijn voor elkaar.

Wat mij compleet verbaast is dat zo’n post een golf van reacties veroorzaakt, wel  zo’n 200, terwijl er toch genoeg PDF’s zijn geupload, die op een reactie wachten! Deze PDF’s bepalen namelijk of en hoe er nog omgang gerealiseerd kan worden met jouw kind. Deze PDF’s laten zien hoe het ministerie, hoe de Rechtspraak, Hoe de Raad, Jeugdzorg en andere ketenpartners in de wedstrijd staan.

Door deze PDF’s te bestuderen en er inhoudelijk op te reageren, wordt je een gesprekspartner. Weet jij hoe ze denken, weet jij wat jij zult moeten weerleggen, met feiten. Kennis is macht!

Slachtofferschap maakt geen winnaars. Je mag denken dat het jou als ouder allemaal overkomt en dat je er niets tegen kunt doen, het brengt je nergens. Ik ga daar dus ook niet in mee. Derhalve verbaast mij die golfbewegingen niet zo. Er zijn heel wat verstoten ouders die er moeite mee hebben oprecht naar hun eigen aandeel te kijken, in hun ogen is het toch echt iets wat hun overkomt, waarvoor ze troost willen ontvangen. Terwijl ik toch echt denk in oplossingen; schuurt het? Wat is jouw bijdrage, jouw aandeel? Wat is jouw houding, werkt die? Wat kan je zelf hiertegen doen?

Opties genoeg op de pagina en zit daar dan de weerstand?

Want je hebt als ouder heel wat keuzes hoe jij met ouderverstoting omgaat. Ook daar is die pagina voor; bewust maken van de keuzes die er zijn. Geen goed of fout. Maar wel eigen keuzes, waar jij, als persoon, achter kunt staan. Los van slachtofferschap.

Dus, zullen we ons samen richten op de keuzes die er zijn? Op de veelheid van informatie over ouderverstoting die duiding behoeft?

Besef dat de rechtspraak en ketenpartners wel vaart bij die onderlinge verdeeldheid. Als wij het samen al niet op een rijtje hebben, wat kunnen we dan van hun verwachten? Staat ook leuk in de brief aan de Tweede kamer 21 februari 2017 Voortgang aanpak complexe scheidingen; geen hand in eigen boezem. Wel nee, het zijn de ouders die het doen en de overheid/ketenpartners werken de-escalerend. Trajecten, pilots (bijzonder curator) zijn een succes en worden verder uitgerold.

Vindt hier nou eens wat van! Schrijf de politiek aan naar aanleiding van deze brief. Onze volksvertegenwoordigers worden namelijk niet goed voorgelicht door het ministerie.

Wij kunnen het de politiek dus niet kwalijk nemen, zij zijn voorgelicht door hun ambtenaren en mogen ervan uit gaan dat de inhoud van de brief de waarheid is. Het is dan aan ons om de politiek te vertellen dat die inhoud haaks staat op wat wij persoonlijk ervaren. Opdat zij vragen kunnen stellen, nieuwe moties kunnen formuleren.

Daar zouden verstoten ouders zich druk om moeten maken, zeker via deze pagina. Wij willen dat er ook effectief iets ten goede gaat veranderen! Dat kan alleen als wij gezamenlijk er iets van blijven vinden en geen onzin accepteren, in het belang van ons kind!

Weerstand? Slachtoffer? Ook jij hebt een keuze.

Heeft de Raad voor Kinderbescherming nog een noodrem?

Door de druk op te voeren, door onze toenemende mondigheid, door de Raad te wijzen op hun handelen, door er iets van te vinden en je dus niet laten intimideren.

Joep Zander weblog

“Dit is mij als kind overkomen, ik heb mijn vader verstoten. Nu zijn mijn kinderen hetzelfde lot beschoren lijkt het. Maar dat laat ik niet nog een keer gebeuren”  “Mijn vader spatte bijna uitelkaar toen ik vroeg wat de kinderbescherming had gedaan voor onze relatie” “Mijn moeder had er spijt van dat ze me tegen mijn vader had opgezet. ‘Maar iedereen, rechters, kinderbeschermers en andere omstanders lieten me in de waan dat het goed was’ zei ze ”

Twee van de vier leden van onze delegatie in het overleg met de directie van de Raad voor de Kinderbescherming en Corine de Ruiter hadden zelf ervaren hoe het is om slachtoffer te zijn van loyaliteitsmisbruik, het programmeren van ouderverstoting. Hoe langer hoe duidelijker tekent zich af hoe waanzinnig de rol is van de Raad voor de Kinderbescherming bij het veroorzaken van ouderverstoting. Je kunt er zelfs de vinger op leggen dat…

View original post 171 more words

Heeft de Raad voor Kinderbescherming nog een noodrem?

Niet genoeg rechters? Meer dan genoeg rechters! Genoeg van rechters.

Minder, minder, minder familierechters, zo lang deze groep blijft experimenteren met ouders en kinderen. Zo lang deze groep in het geheim opereert en niet ter verantwoording is te roepen!
Mr Koek (voorzitter rechtbank Breda) is bovenstaande zin bedreigend voor u?

Joep Zander weblog

rechter-serie-5De Trouw en andere media melden dat er niet meer genoeg rechters gevonden kunnen worden. Daar meldt de site vaderseenzorg.nl al 2 decennia lang het volgende over :

Minder rechters, meer recht. Bescherm ons tegen de kinderbeschermers. Stop loyaliteitsmisbruik, heel het ouderverstotingssyndroom. Meer vader voor het kind. Beëindig de moederschapscultus.

Ik dacht er vandaag verder maar eens een keer  niet zo veel over te zeggen. Alleen dit: er zijn alternatieven voor méér rechters namelijk minder rechters, vooral in het familierecht.

toch nog even een dossierverwijzing voor de achtergrondinformatie

View original post

Niet genoeg rechters? Meer dan genoeg rechters! Genoeg van rechters.