Wethouders- inkoop- pilots; Kompaan en de Bocht (ZONMW)en bijzonder curator

Goede middag wethouders van Tilburg en Hilvarenbeek,

Onderstaand een mail die door een mede beheerder naar mijnheer van Leuven is gestuurd naar aanleiding van zijn succes verhaal over de nieuwe pilot: bijzonder curator.

Wederom; waar komen die succescijfers vandaan? Want wij, verstoten ouders, hebben hele andere verhalen/ervaringen.

Vraag is dus wat jullie daartegen willen doen. Dit soort pilots kosten aardig wat, het resultaat is en blijft desastreus. Ik ga ervan uit dat jullie er zijn voor de burgers. Wetende dat er handelingsonbekwaam wordt opgetreden, ondanks financiering vanuit jullie en het rijk, zouden jullie de instanties tot de orde moeten roepen.

Zo ook Kompaan en de Bocht. Deze organisatie heeft zichzelf zelfs mogen promoten bij de VNG in december 2016. Ik kan dat niet bevatten. Ook dat congres ’Innovatiemedewerkers van de toekomst’ is gefinancierd door Kompaan. Die loeigrote mobiel, daar hadden ze wel een fijne plek voor: in het nieuwe café, dat ze net hebben gebouwd ! Laten we gewoon benoemen wat het is; een nieuwe veredelde kantine! Maar wel van onze centen!

Dat is trouwens wel wat; geld genoeg voor het organiseren van fijne bijeenkomsten, waar iedereen welkom is, zo lang we maar wel allemaal blij met elkaar blijven. Waarschuwen voor de praktijk, informeren naar het studiemateriaal, bewustmaken van het feit dat 80% van hun case load (conflict)scheiding gerelateerd is en wijzen op ouderverstoting ???? Nee, dat niet, dan MOET je wegblijven, want anders roepen ze de politie. En dat is goed, dat is oké . Liever een lastig mens demoniseren dan opstaan en zeggen dat dit zo niet langer kan.

Ik heb jullie gevraagd kritisch te kijken, te informeren naar de resultaten van de trajecten die jullie inkopen. Het nieuwste van het nieuwste, is meer van hetzelfde met nog meer grote fouten en handelingsverlegenheid. En ik kan het weten, ik heb dagelijks contact met verstoten ouders.

Ouders die nu in eens psychisch getest moeten worden. Geen zorgen, gaat uit de zorgverzekering, zegt Kompaan. Maar dat is dus NIET het geval en je zult als ouder dus bijzonder waakzaam en assertief moeten zijn om te voorkomen dat er over een tijdje een rekening ligt van rond de 2000 euro! Ik ken 1 vader die uiteindelijk na maanden besluitenloosheid en gedoe de psychologe zodanig heeft aangepakt dat er binnen 1 uur een verklaring lag dat, hoe dan ook, de rekening niet door vader betaald hoeft te worden! Deze vader weet dus hoe de hazen lopen, veel ouders niet en raken dieper in de problemen. Stel dat het door de zorgverzekering gedekt wordt, dan ben je wel meteen jouw eigen risico kwijt!

Maar goed, dat gesteggel heeft dus maanden geduurd. Maanden die jullie betalen, want dat is toch frappant; in plaats van de opdracht terug te geven aan de rechtbank omdat het niet lukt, rekken en trekken ze tot de gestelde termijn. Nog steeds is dat zo!

Zo ook de complete handelingsverlegenheid richting frustrerende ouder en daarop gevolgd dus ook totaal niet weten hoe om te gaan met een kind dat ‘nee’ zegt.

7,5 ton subsidie (ZONMW) naast het pak geld dat ze al krijgen van jullie en het rijk. https://www.zonmw.nl/nl/onderzoek-resultaten/jeugd/programmas/project-detail/effectief-werken-in-de-jeugdsector/samenwerken-voor-een-effectieve-aanpak-van-met-conflict-beladen-echtscheidingen-vechtscheidingen/verslagen/

Wederom; waar is dat geld aan opgegaan en wat is het resultaat? Ik had nog aan jullie beiden gevraagd om mij/ons te betrekken bij deze pilot. Nodig ons uit! Praat MET ons, niet OVER ons. Ik wacht nog steeds op een uitnodiging. Kun je mij fel noemen, de boodschap is en blijft onaangenaam; Het is nog steeds een zooitje en er wordt gespeeld met 20.000 kinderlevens en bijbehorende ouder levens, per jaar!

Inzetten Meldcode, wat een ouderschapsbemiddelaar zelfs tuchtrechterlijk verplicht is??? Nee, daar is ie niet voor….. Waar boksen wij, verstoten ouders, toch tegen aan?

Rechters die wij met dit project confronteren kijken bevreemd op…. Rechtbank Breda, wel te verstaan! Hebben die de lunch massaal overgeslagen? Apart trouwens dat rechters rouleren en dat dus een bestuursrechter benoemd kan worden tot kinderrechter. Zonder enige bijscholing. Zonder enige affiniteit met kinderen of familieverhoudingen. Vol voor-oordelen over vaderschap (80% van de verstoten ouders is vader). In ieder geval is dit project bij de rechtbank te Breda nog niet geland.

De Raad van Kinderbescherming noemt de Canadezen ‘een leuk experimentje’. Waarvan acte!

Nu kan ik zelf een paar vragen gaan stellen, maar het wordt er niet gezelliger op, dus aan jullie de eer.

Al met al vraag ik nu aan jullie beiden heel concreet te gaan kijken naar prijs/prestatie! Vertel mij het maar. Hoeveel trajecten ingekocht? Wat is het resultaat? Wat is nu de uitkomst van dat project? Wat is de winst?

Wat is nu jullie plan van aanpak? Wat is nu de verantwoording die jullie, als wethouders, als vertegenwoordigers van de bevolking, gaan nemen?

 

Groet,

Annemarie van Mackelenbergh

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

(h)erken ouderverstoting

 

PS deze mail gaat verwerkt worden in een blog. Gewoon omdat ‘men’ later nooit kan roepen ‘dat ze het niet wisten’. Het is wachten op de volwassen ‘kinderen’ die opzoek gaan en die wij erop kunnen wijzen wat wij allemaal wel niet gedaan hebben ter bewustwording. Maar dat die en die en die, ondanks bewustwording, er niets aangedaan hebben. Hopelijk zijn er dan advocaten die een nieuwe boterham kunnen gaan verdienen; letselschade.

 

Van: Marieke
Verzonden: zaterdag 11 februari 2017 18:03
Aan: c.a.r.m.vanleuven@rechtspraak.nl
CC: kroezen@famadvocaten.nl; Maurits Barendrecht; C.A.Herstel@dji.minjus.nl; Recourt J.; c.vzeeland@rvr.org; v.bergkamp@tweedekamer.nl; Schut, Marjolein
Onderwerp: Pilot bijzonder curator

 

 

Geachte heer Van Leuven,

 

Onlangs heb ik met interesse gekeken naar de uitzending van de Monitor betreffende vechtscheidingen. U krijgt in deze uitzending de ruimte om de pilot; de bijzonder curator te promoten. Want ja, ook tot de rechtspraak is de onrust vanuit de maatschappij doorgedrongen betreffende het onderwerp vechtscheidingen.  De overheid heeft vragen; dus laten we er dan maar een pilot-je uitgooien!

 

U stelt tijdens deze uitzending dat het voor u als rechter vrijwel onmogelijk is om beweging in ouders te krijgen waar de opstelling onveranderlijk is. Mag ik vragen, doet u aan zelfreflectie? Een procedure op tegenspraak veroorzaakt namelijk conflicten, lost ze zeker niet op. Geen wonder dat u er geen beweging meer in krijgt. Behoorlijk hypocriet!

 

En die z.g. pilot; hoe komt u aan de succes cijfers? Wie controleert die cijfers? Of moeten wij, brave burgers, de rechtspraak in deze maar op hun woord geloven? 

 

Onze ervaring is namelijk anders: wij ervaringsdeskundigen, mensen uit de praktijk ervaren dat ook dit niet werkt. Feit is dat wij binnen onze groep herken ouderverstoting ervaringen horen van ouders die voor deze pilot naar Breda moeten. Een voorbeeld: een ouder moet opdraven voor het zoveelste proces bij de rechtbank. Dit keer gaat het om omgang met de jongste zoon van 14 jaar. Het traject jeugdzorg/OTS was net afgerond. Ouder wordt toch weer gedaagd; deze keer wordt er een bijzonder curator toegewezen. Vervolgens gaan er maanden overheen, weer extra kosten natuurlijk (justitie wordt er sowieso altijd beter van) tot de vervolgzitting. Wat blijkt: rechter Prenger legt het hele verhaal van de bijzonder curator naast zich neer! Onbegrijpelijk! Wat is nu het resultaat: er volgt een onderzoek door de Raad van de Kinderbescherming, waar deze ouder verplicht aan moet meewerken. Gezien de leeftijd van het kind is er (alweer!) zicht op OTS of zelfs UHP. De zoon heeft hoofdverblijfplaats van de ene ouder, maar wordt zo opgestookt door de andere ouder, dat het kind ronduit agressief wordt naar de ouder waar hij woont.

 

Onze vraag: wat is de toegevoegde waarde van zo’n curator als rechter Prenger hier niets mee doet?

 

Hoe staat het verder met uw vakkennis op het gebied van ouderverstoting? De meest schadelijke vorm van emotionele kindermishandeling ! Onze ervaring is namelijk dat de Raad van de Kinderbescherming sowieso handelingsonbekwaam is, deze raad baseert zich liever op een door hen zelf geïnitieerd rapportje van Ed Spruyt; het verdeelde kind uit 2002. Volledig achterhaald en schadelijk voor kinderen. En dan te weten dat rechters zich baseren op de Raad. Te triest voor woorden. Wordt het niet eens tijd dat de rechters en aanverwante instanties als de donder hun vakkennis bij gaan werken? Het gaat hier wel om kinderen en ouders die kwetsbaar zijn.

 

Justitie is een overheidsinstantie voor de burger. De burger mag van deze instantie vakbekwame en integere ambtenaren verwachten. Momenteel zijn zeer veel burgers ontevreden over het product dat geleverd wordt op het gebied van echtscheiding. Tijd om uw verantwoording op te pakken.

 

Laat kinderen buiten de discussie, zorg dat ze ondanks de scheiding van hun ouders een onbezorgde jeugd kunnen hebben. Zorg dat ze met beide ouders normaal contact kunnen hebben Een kind heeft namelijk van nature twee ouders, heeft ze allebei ook nodig om op te kunnen groeien tot een evenwichtig volwassen persoon. Het visiedocument van de Rechtspraak zelf, oktober 2016, meldt dat ongeveer 70.000 kinderen per jaar moeten omgaan met de gevolgen van een echtscheiding. Dat het merendeel van de ouders (80%) er uiteindelijk zelf, in onderling overleg, wel uitkomt. Dat zou betekenen dat 20% van deze ouders bij u en uw collega’s terechtkomt. Hoe moeilijk kan het zijn om in te zoomen op deze 20% en uit te zoeken waar het probleem ligt? Het is vrij eenvoudig om na te gaan welke ouder er dwars ligt, de omgangsregeling frustreert, kwaad spreekt van de ander ouder of iets dergelijks.

 

Ik hoor heel graag van u.

 

Namens herken ouderverstoting,

Marieke van Woerkom

 

Advertisements
Wethouders- inkoop- pilots; Kompaan en de Bocht (ZONMW)en bijzonder curator

Rust zacht oma

 

Afgelopen week was een verdrietige week. Vrij onverwacht is de moeder van mijn lief gestorven. Met de leeftijd van 75 jaar en nog heel erg bij de tijd, is het voor ons allemaal veels te vroeg en voelen wij ons overvallen met dit definitieve afscheid.

Tja en dan ‘moet’ je in 1 keer heel veel. De begrafenis regelen, wat zou moeder willen. Het huis leegruimen. Instanties contacten.

Alles is in harmonie en in goed overleg met de zus (en haar man) van mijn lief gegaan. Ook naar de levenspartner van moeder is goed geluisterd. Afgelopen woensdag hebben wij een hele mooie gedenkdienst gehouden, daarna de condoleance.

Waar zit de pijn? Die begint voor mij bij de rouwkaart. Iedereen was heel snel  en het unaniem met elkaar eens; zoon (nu ruim 16 jaar) van mijn lief komt er niet op. De andere 2 kleinkinderen, waaronder de dochter van mijn man uit een andere relatie en het achterkleinkind wel.

Moeder/oma heeft veel verdriet gehad over de ouderverstoting door haar kleinkind. Toen haar kleinkind was geboren werd ze al weggehouden van de wieg door moeders. Toen mijn lief binnen een jaar na de geboorte eieren voor zijn geld koos, zag hij zijn zoon(tje) sporadisch. Toen ik in zijn leven kwam verslechterde de situatie. We stonden meer voor een dichte deur dan wat anders en als hij het een keertje leuk had gevonden, konden wij er de klok op gelijk zetten; we zagen hem dan weer weken niet.  Het jochie mocht het niet leuk hebben bij ons, mocht niet blij zijn met zijn vader. Scènes aan de deur door moeders.  Ach, verstoten ouders weten precies waar ik het over heb.

Het jochie zal zo’n 6 of 7 jaar oud zijn geweest toen de politie bij ons op de stoep stond. Er was aangifte gedaan van bedreiging, die vervolgens snel weer werd ingetrokken, maar het was wel de genade klap. Op advies van jeugdzorg, de politie en ook vrienden hebben we afstand genomen(Koninklijke weg) want het manneke zat overduidelijk in de verdrukking.

Toen hij 12 was, na de Cito toetsen dachten wij dat hij oud genoeg zou zijn om op de fiets naar ons toe te komen. Moeders was echter verhuisd naar een geheim adres. Ook reageerde ze niet op schriftelijke contactverzoeken, dus heeft mijn man hem op het schoolplein benaderd. Het was een ontroerend gezicht, die 2 op de zandbakrand. Emotioneel ook, hij herkende zijn vader natuurlijk niet (en wij hem ook niet), had ook geen herinneringen aan de eerste jaren. Die 10 minuten op de zandbakrand zijn de laatste 10 minuten dat wij hem hebben gezien en mijn man met hem heeft gesproken.

Wat hierna volgde zijn rechtszaken, opgestart door moeder, onderzoeken door Veilig Thuis en de Raad van Kinderbescherming en een volkomen mislukt traject bij Kompaan en de Bocht. Om uiteindelijk een contactverbod van een jaar te krijgen, daar ‘wij’ te belastend zijn voor die jongen.

Een contactverbod, terwijl mijn man al gezag op afstand hield, hem hooguit met zijn verjaardag of kerst een kaart zou sturen. Een contact verbod gebaseerd op vreselijke leugens, daar niemand aan waarheidsvinding doet. Zo staat in de stukken dat moeder is weggegaan met een koffer, kind op de arm en blauwe plekken en dat ze tot op de dag van vandaag samen met kind doodsbang is voor die man, die overigens militair is en op uitzending is geweest….Ja ja.  Terwijl mijn man een jaar op een kamertje bij vrienden heeft gezeten en zij met zoontje in de villa. Alle tijd krijgend om een goed onderdak te vinden. Alle trucjes en leugens zijn gepasseerd.

Opdat moment dachten wij nog uniek te zijn. Hoe stuitend is het om er achter te komen dat het standaard argumenten zijn, standaard leugens en indoctrinatie.

Mijn man is zo teleurgesteld in de instanties, in de rechtspraak, hij wil er geen woord meer over horen. Dat hij niet alleen is, dat dit minimaal 5600 kinderen per jaar (!) meemaken, doet er niet toe.

Mijn man voelt zich niet alleen niet serieus genomen, hij voelt zich geschoffeerd, gecriminaliseerd. Zijn eer en naam zijn aangetast.

Wat hem het meest heeft geraakt is het feit dat zijn zoon in de leeftijd van 13, 14 en 15 jaar  bij diverse instanties en de rechter (schriftelijk is ook horen) heeft verklaard geen contact met zijn vader te willen. Ook heeft zoon verklaard dat hij vroeger door ons is verwaarloosd (als hij op bezoek kwam) en dat wij hem uitscholden, hem een rot gevoel gaven, dat mijn man het niet waard is om als vader gezien te worden! Naarmate hij ouder werd, werden de beschuldigingen ook zwaarder. Schijnbaar is hij dus bang voor zijn eigen vader en omdat hij zit te trillen als een rietje (ja, echt waar, dat lees je dan terug in de beschikking) leek het de rechter maar beter dat mijn man het afgelopen jaar geen kaartje mocht sturen.

Ik snap mijn man. Zo principieel en integer als dat hij is. Ook hij heeft eergevoel. Als ‘iedereen’ dan meegaat in leugens, valse aangiften, bedrog,  dan zoeken ze het maar uit. Ze verdienen elkaar!

Natuurlijk probeer ik mijn man erop te wijzen dat het jong geïndoctrineerd is. Hij is nota bene al die keren bevraagd in bijzijn van zijn moeder! Maar daar zit ook de crux! Kon hij werkelijk niet zijn moeder wegsturen toen hij daar zat bij die ouderschapsbemiddelaar van Kompaan en de bocht? Kon hij niet zeggen ‘het is goed mam, haal lekker koffie, ik red het hier wel”? Nee, dat heeft hij niet gedaan en dat verslag is wel de genade klap geweest.

Mijn man is enorm teleurgesteld. Waar is zijn DNA? Het lijkt wel alsof zijn zoon 100% zijn moeder is. Als zijn zoon maar iets op hem zou lijken, dan zou hij zelfstandig durven en kunnen denken. Dat deed mijn man ook toen hij in die leeftijd was. Dan zou hij desnoods aangegeven hebben dat hij geen herinneringen heeft aan die eerste jaren en dat hij lekker gaat voetballen. Maar in plaats daarvan heeft hij actief gelogen en dat is iets, daar kan mijn man, zo eerlijk als dat hij is, dus helemaal niets mee.

En nu is dus oma er niet meer. Een vreselijk lief mens die tot zijn 12e nog elk jaar een cadeautje kocht voor zijn verjaardag. We kwamen ze tegen toen wij het huis opruimden. Die niet kon begrijpen waarom zij, als oma, van moeder niet met haar kleinkind om mocht gaan. Sterker nog; als ze elkaar tegenkwamen in de stad, dan liep ze met het kleinkind straal langs oma voorbij!

Oma had geen band met dit kleinkind. Oma had nog een brief naar Veilig Thuis geschreven destijds, het heeft niet mogen baten. Oma kon maar niet begrijpen dat de instanties en de rechters actief meewerken aan ouderverstoting. Ook dat woord kon ze maar niet bevatten. Als je echt van jouw kind houdt, dan doe je toch zo iets niet?!

Zoon stond dus niet op de rouwkaart. Ik begrijp het en toch doet het mij zo veel verdriet. Ik snap de houding van mijn schoonzus, haar partner en mijn man. Volledig en toch…..

 

Rust zacht oma

Hebben trajecten zoals ‘Ouderschap Blijft’ bij een omgangshuis, opgelegd middels een beschikking zin als er sprake is van ouderverstoting?

Onderstaand onze ervaring met het omgangshuis Kompaan en de Bocht te Goirle. Ons verhaal is echter geen uitzondering. Sterker nog, in contact met lotgenoten, weten wij nu dat ons verhaal vrij standaard is. Mijn stelling is dat een traject geen zin heeft als beide ouders niet ter wille zijn. Laat dat nou net bij ouderverstoting het geval zijn.

Voorgeschiedenis:

Mijn man en zijn ex zijn uit elkaar gegaan toen de zoon 10 maanden oud was. Vanaf dat moment heeft de moeder veel gedaan om te voorkomen dat vader en zoon een band konden krijgen. Daarbij was het duidelijk dat zijn zoon onder de situatie leed. Een valse aangifte was de druppel. Op advies van jeugdzorg, de politie en gezamenlijke vrienden heeft mijn man 4,5 voor de Koninklijke weg bewandeld, met de naïeve gedachte dat zijn zoon met de leeftijd van 12 jaar oud genoeg zou zijn om zelf, als hij er zin in had, op de fiets naar ons toe te komen.

Toen wij na de Cito toetsen contact zochten met moeder, bleken ze verhuisd naar een geheim adres. Mijn man heeft zijn zoon uiteindelijk een kaart kunnen overhandigen op het schoolplein. Het was een mooi contact van 15 minuten op de zandbakrand. Daarna heeft hij zijn zoon niet meer mogen zien.

Moeder is een rechtszaak tegen hem gestart, zogenaamd in opdracht van haar toen 12 jarige zoon om 1 ouderlijk gezag te verkrijgen. Mijn man heeft de rechtbank verzocht om het her-opstarten van de omgangsregeling. De Raad van Kinderbescherming mocht dit onderzoeken. In een andere blog kun je lezen hoe dat is gegaan, voor nu hoef je alleen maar te weten dat de conclusie van de RvK vernietigend was. Mijn man was een grote egoïst, die geen oog had voor zijn zoon, ook niet van hem hield en de agressor omdat hij zijn vaderrol wilde vervullen. De Raad adviseerde tegen enige vorm van contact.

De rechter schoof echter het rapport ter zijde en berispte de moeder; de zoon had recht op beide ouders en stelde het traject ‘Ouderschap blijft’ voor ten einde vader en moeder weer met elkaar zouden communiceren opdat zoon weer een relatie met vader op zou kunnen bouwen. De Raad was duidelijk op zijn vingers getikt en de raadsmedewerker ter plekke heeft nog aangegeven dat, als het dan zo zou moeten, er wel rekening zou moeten gehouden worden met de wil van het kind, dat de zoon zelf zijn tempo aan zou moeten kunnen geven. Dat staat in het proces verbaal en in de beschikking als zijnde het verslag/de context van de zitting. Ook wilde moeder nog genoteerd hebben dat zij zeker niet een vader/zoon relatie in de weg zou gaan staan. Aan haar zou het niet liggen…

De rechter vroeg mijn man gedurende het traject gezag op afstand te houden, wat neer komt op nog meer maanden van oudervervreemding. Maar je hoopt en denkt te werken naar een oplossing, dus je stemt toe.

Omgangshuis:

De beschikking en het rapport van de RvK zijn naar het omgangshuis gestuurd. De reactie (het verweerschrift zoals wij het noemen) op het rapport niet. Daarvoor zou mijn man een aparte advocaat in moeten huren om dat aan te vragen en van geen gewicht, aldus de ouderschapsbemiddelaar van Kompaan en de Bocht. 8 kantjes uitleg over hoe het werkelijk gegaan is, is vervlogen, van geen waarde. Met zo’n negatief rapport, ook al is het terzijde geschoven door de rechter, ook al weet Kompaan en de Bocht dat er niet aan waarheidsvinding is gedaan en dat het bol staat van signalen richting ouderverstoting, begon mijn man met grote achterstand aan het traject. Want ja, dat rapport, de conclusie van de RvK, dat was wel van gewicht!

Vanaf dat moment is het wachten op de uitnodiging van het omgangshuis en de maanden van geen contact tikken weg. Pas 5 maanden na de zitting kreeg mijn man de brief en meteen op dat moment gaat het al mis. We zijn dan 2 jaar verder dan de zandbakrand en de zoon is ondertussen 14, 5 jaar oud.

In de uitnodigingsbrief staat namelijk dat je aan kunt geven dat als ouder apart op het kennismakingsgesprek wilt komen, bij opgaaf van dringende reden. Blijkbaar had moeder die (uiteraard…) en zo kon ze de afspraak meteen een paar weken rekken. Moeder kreeg dus haar eerste uitzonderingspositie, zeker niet de laatste.

Mijn man heeft een prettig kennismakingsgesprek gehad met de ouderschapsbemiddelaar. Heel anders dan met die Raadsonderzoeker. Zijn lesje geleerd bij de RvK, is hij nu maar wel in het verleden gedoken en heeft hij verteld hoe zijn relatie met zijn ex vroeger was, de komst van zijn zoon en de reden van vertrek. Hoe het daarna was verlopen. De ouderschapsbemiddelaar legde uit dat ze geen stelling wil nemen. Dat ze er de ene keer voor mijn man is, de andere keer voor moeder. Dat ze een brug wil bouwen waarover de zoon heen en weer kan lopen. Dat leek mijn man een prima idee.

Nadat de ouderschapsbemiddelaar de moeder (met het rapport van de RvK letterlijk en figuurlijk in haar hand) had gesproken, wilde zij ook een gesprek hebben met de zoon. Om hem gaat het immers uiteindelijk. Dat gesprek werd tegen gehouden door moeder. De zoon zou niet willen. De zoon wilde dat ook niet zelf aan de telefoon vertellen, nee moeder communiceerde namens hem en dat kon dus blijkbaar. Op aanraden van mijn man heeft toen de ouderschapsbemiddelaar bij de moeder aangegeven dat ze dan het traject zou beëindigen en terug te geven aan de rechtbank.

Zoon, 14, 5 jaar, is toen aan de hand met moeder op gesprek geweest bij de ouderschapsbemiddelaar. Pas in de eindevaluatie hebben wij dat gespreksverslag gelezen; het was vooral moeder die antwoorden gaf. De zoon gaf duidelijk aan geen contact te willen. Een goede reden had hij eigenlijk niet, dan dat hij bang is voor zijn vader. Uiteindelijk had de ouderschapsbemiddelaar de zoon zo ver dat hij wel een kaartje wilde ontvangen van zijn vader. Waarop moeder inbrak en dat ter discussie stelde en zoon wees op het feit dat hij nu dingen toe zegde waarvan hij later spijt zou krijgen. Ja, dat was zo, volgens de zoon en ook het kaartje was weer van de baan. Hij wilde pertinent niets van zijn vader weten.

De ouderschapsbemiddelaar vertelde later aan mijn man dat zij zelden een kind was tegen gekomen die zo in de weerstand zit. Dat elk kind van nature wel enige vorm van nieuwsgierigheid naar de andere ouder hoort te hebben. Ook gaf ze aan dat de zoon een stille en timide indruk gaf en dat hij geen ruimte had gehad aan te geven wat hij nu werkelijk zou willen.

Maar ondertussen liet ze de gesprek setting wel zo toe en greep ze niet in tegen de moeder.

Zo werd de zoon nog dieper het ouderverstotingsmoeras ingetrokken. In bij zijn van zijn moeder moest hij zich weer tegen zijn vader uitspreken en met beschuldigingen komen om zijn gedrag/keuze te ondersteunen. Waarvan hij best wel weet dat dit niet gebeurd is, waardoor hij nog meer op zal zien om zijn vader onder ogen te komen.

Dan moet er een vervolg komen; de ouders moeten samen aan tafel ten einde te leren communiceren met elkaar. Daarvoor moet er een afspraak worden gemaakt.

Moeder wilde echter niet tot een afspraak komen. Moeder stelde voor om te communiceren via kaarten, die de ouderschapsbemiddelaar dan aan elkaar zou moeten doorgeven! Dit voorstel werd serieus opgepakt door de ouderschapsbemiddelaar en doorgegeven aan mijn man.

Het was mijn man die de ouderschapsbemiddelaar moest wijzen op de absurditeit; een kaartje naar zijn zoon wordt door moeder ontraden, maar nu het tot gesprekken moet komen, mag dat kaartje, tussen ouders, in 1 keer wel. Nee, mijn man wilde dat de beschikking werd nageleefd. Als moeder niet op gezamenlijke gesprekken wilde komen, moest Kompaan en de Bocht dat maar in het verslag zetten richting rechtbank en het traject teruggeven.

Mooi, dat toegezegde gezag op afstand. Maar wat als moeder zelf alle afspraken wel aan haar laars lapt en ook, of zeg maar uiteraard, zich niet houdt aan de informatieplicht? De maanden tikten weg en mijn man wist totaal niet hoe het met zijn zoon ging, hij had nog niet eens een foto! Hij wist (weet) nog niet eens hoe zijn zoon eruit ziet! Mijn man heeft toen op de middelbare school de code van het schoolvolgsysteem opgevraagd.

Dat ging niet van harte. Mijn man is zelfs op afspraak geweest bij de onderbouw coördinator om zichzelf voor te stellen. Dat was onder lestijd van de zoon en de onderbouw coördinator kan bevestigen dat zijn zoon zijn vader niet heeft gezien of gehoord. In eerste instantie zou mijn man de code krijgen, maar nadat school gesproken had met moeder in 1 keer niet meer; de school wilde eerst de ontwikkelingen bij het omgangshuis afwachten. Wij hebben de school gewezen op de wet en afgesproken dat de code zou komen na het eerste gezamenlijke gesprek.

Mijn man had een positief gevoel bij de ouderschapsbemiddelaar. Hij had het gevoel dat zij er echt voor zijn zoon wilde zijn, maar waarom gebeurde dit toch allemaal? Waarom pakte ze niet door en benoemde ze niet wat er gebeurde?

Ik besloot mij er mee te bemoeien en ik heb haar een email gestuurd met informatie over ouderverstoting. Heel eenvoudig; 5 signalen voor professionals. Bij elk kon ze een vinkje zetten. De ouderschapsbemiddelaar bedankte mij voor de informatie en vroeg mij waar ik deze informatie vandaan haalde! Via het internet, voer maar eens ‘ouderverstoting’ als zoekwoord in en zet je schrap! Ik vroeg haar of ik haar nog wat meer informatie mocht toesturen. Ja dat wilde ze wel. Zo heb ik haar bijvoorbeeld ook bekend gemaakt met Ryan Thomas. Ook voldoende informatie voor professionals wat je wel en niet moet doen bij ouderverstoting.

Zo moet je de verstoter geen uitzonderingspositie geven, dat geeft die persoon alleen maar nog meer het gevoel controle te hebben en de baas te zijn. Dat is niet wijs is de waarheid in het midden te leggen, maar dat het beter is te benoemen wat er gebeurd en de mensen erop aan te spreken. Door dat niet te doen, gaat de verstoten ouder zich nog meer hopeloos voelen, want wat kan die er nou aan doen?!

Maar het allerbelangrijkste is nog wel dat het kind nooit in bijzijn van de verstoter in gesprek moet gaan met de hulpverlener. Gebeurt dat wel, dan is elke basis van vertrouwen weg. Om de simpele reden dat het kind nooit het vertrouwen in de hulpverlening kan krijgen, als zij zeggen dat het veilig is om je uit te spreken, terwijl naast je de agressor zit, waarmee je later weer naar huis toe moet. Als een hulpverlener daar niet van doordrongen is, is alles verloren.

Met de dreiging dat het traject beëindigd zou worden, kwam het uiteindelijk tot een eerste gezamenlijk ouder gesprek op 29 oktober 2014. Voor de tijd kon moeder niet…

Weer kreeg moeder een uitzonderingspositie. Zij wilde niet met mijn man in 1 wachtruimte zitten en mocht dus een kwartier voordat mijn man er zou zijn al op kantoor bij de ouderschapsbemiddelaar zijn, wat mijn man werd meegedeeld. Toen ze dus samen bij de ouderschapsbemiddelaar in 1 ruimte zaten, is de ouderschapsbemiddelaar koffie gaan halen, waardoor ze toch met zijn tweeën voor een tijdje alleen waren….

Tijdens dat eerste gesprek wilde de ouderschapsbemiddelaar gezamenlijke acceptatie over de doelstellingen verkrijgen. Pas dan kon zij verder gaan. Moeder bleef in de weerstand en bleef wapperen met het rapport van de RvK. Gezamenlijke gesprekken tot daar aan toe, maar contact tussen vader en zoon in de toekomst alleen als de zoon het aan zou geven, op zijn tempo. Wat mij zo verbaasd is het feit dat moeder heus wel verteld is dat zij de sleutel in handen heeft. Dat zij een grote begeleidende rol heeft in het doen afnemen van de angsten van de zoon. Ook is zij bewust gemaakt van de schadelijke emotionele- psychische gevolgen voor de ontwikkeling van haar zoon, als zij er zo voor blijft liggen. Het maakte geen enige indruk. Het gesprek kwam op het schoolvolgsysteem, waarvan mijn man moest afzien volgens moeder, want dat zou de angsten van de zoon alleen maar vergroten. Mijn man zou dan zijn rooster kunnen zien en de zoon was bang dat hij hem dan na school zou gaan opzoeken. Mijn man heeft aangegeven dat moeder zoon dan maar moest verzekeren dat dit niet zou gebeuren en dat hij hun 2 weken zou geven om aan het idee te wennen.

Een ouderschapsbemiddelaar zit daar dan tussen en grijpt zeker niet in. Op naar de volgende afspraak, een maand later omdat moeder niet eerder kon.

Tijdens dat tweede gezamenlijke gesprek voelde mijn man dat er iets veranderd was in de houding van de ouderschapsbemiddelaar. Wat bleek; de advocaat van moeder had gebeld met Kompaan en de Bocht om de beschikking nog eens goed door te nemen. Was het nu wel of niet de bedoeling dat de zoon bij het traject betrokken werd.

De ouderschapsbemiddelaar vroeg moeder wat er nog niet duidelijk was en dat er toch tijdens het eerste gesprek overeenstemming was bereikt over de doelstelling? En weer was het moeder die vol in de weerstand zat, met bezwaren en bleef roepen dat ze er zat om de belangen van haar zoon te verdedigen en dat mijn man, plus ouderschapsbemiddelaar, de zoon niet serieus namen in zijn angsten en zijn wens om niets met zijn vader te maken te hoeven hebben. Wederom moest worden uitgelegd aan moeder dat het juist in het belang van de zoon zou zijn als hij onbevreesd van beide ouders zou mogen houden. Het maakte geen indruk. Uiteraard kwam het weer op het schoolvolgsysteem. Moeder had een briefje van zoon bij zich waarin stond dat, als mijn man werkelijk om hem zou geven, hij niet om de code zou vragen. Mijn man heeft gezegd dat die code er gewoon komt, klaar.

In 1 keer kwam moeder met het verhaal dat mijn man zich niet aan de afspraak met betrekking tot ‘gezag op afstand’ had gehouden, hij was op school geweest en de zoon had hem gezien. Sindsdien durfde hij niet meer naar school! Ronduit een leugen, met de onderbouw coördinator als getuige.

Het gesprek dat 1,5 uur duurt, was een herhaling van het eerste gesprek. Wel kregen ze opdrachten mee. Mijn man werd gevraagd schriftelijk een paar vragen te formuleren aan/over zijn zoon, die tijdens de komende gesprekken dan gesteld zouden kunnen worden. Moeder kreeg de opdracht een foto van de zoon mee te nemen naar het volgend gesprek. Ook moest/mocht mijn man een kaart schrijven voor de zoon en die het volgens gesprek mee nemen.

Na het tweede gezamenlijke gesprek kwam het hulpverleningsplan (gedateerd 2 juli 2014) met de post. Opvallend voor mij is het gegeven dat moeder in het rapport totaal geen verantwoording neemt, maar alles afwentelt op haar zoon en constant het rapport van de RvK blijft aanhalen om te motiveren waarom mijn man niet in het leven van haar zoon mag zijn. Frappant is het opgetekende verhaal uit haar mond dat de zoon bepaalt wat voor informatie zij deelt met de vader. Zo had hij de 2 foto’s uitgezocht die zijn vader mocht hebben. Foto’s tegen het licht genomen en met een cap op. Met andere woorden; totaal onherkenbaar. Mijn man had aan haar laten weten hier niets mee te kunnen. Maar moeder vertaalde dat aan haar zoon dat hij niet knap/mooi genoeg was, want de zoon liet weten dat hij erg verdrietig was met de afwijzing. Waarom grijpt op dat moment de ouderbemiddelaar niet in?

Maar goed, het gaat uiteindelijk om de doelstellingen;

  • Ouders zijn in staat om met elkaar te communiceren
  • De loyaliteitsontwikkeling van het kind verloopt adequaat waardoor emotionele veiligheid is gewaarborgd.
  • Einde traject geschat op 2 maart 2015.

Die moeten worden ondertekend.

27 november 2014 , 2 dagen na ontvangst van het hulpverleningsplan werd mijn man gebeld: Moeder had telefonisch eenzijdig het traject beëindigd. Ze had geen vertrouwen meer in de professionaliteit van Kompaan en de Bocht. Ze had niet het gevoel dat de ouderschapsbemiddelaar het tempo van de zoon zou gaan respecteren. Ze wilde het hulpverleningsplan niet tekenen.

Dan zit er niets anders op dan het traject te beëindigen, een eindevaluatie op te maken en die naar de rechtbank en de RvK te sturen.

De ouderschapsbemiddelaar moest dus nu eindgesprekken inplannen, die uiteraard weer gescheiden mochten plaatsvinden. Moeder had het emotioneel zwaar, lastig en kon de eerste tijd niet komen. Mijn man werkte uiteraard wel mee. Elke keer weer kwam hij positief uit een gesprek met de ouderschapsbemiddelaar, had hij het gevoel dat er naar hem geluisterd werd en had hij de indruk dat de ouderschapsbemiddelaar heel goed wist hoe het spel door moeder gespeeld werd. Hoe teleurstellend is het dan als de eindevaluatie op de mat valt. Het leek wel een déjà vu, een herhaling van de RvK. In 1 keer lag de waarheid weer in het midden. Hadden ouders verharde standpunten naar elkaar toe en niet in staat met elkaar te communiceren! Mijn man heeft zijn teleurstelling schriftelijk aangegeven en kreeg een koel berichtje terug; hij mocht zich verwoorden tijdens een laatste gesprek.

Ook dat was volgens mijn man een goed gesprek. De ouderschapsbemiddelaar liet mijn man weten dat de waarheid niet in het midden lag, maar dat het moeder was die tegen werkte. Zet dat dan in het rapport! Nee, de rechters die dit lezen, snappen wel hoe het gegaan is. Daarom hadden ze de beïnvloeding van moeder tijdens het kennismakingsgesprek met de zoon, zo letterlijk verwoord. De rechter zou hier echt wel iets van vinden. Het woord ouderverstoting kon niet letterlijk in het rapport, want daar zou de advocaat van moeder gehakt van maken. Ook het feit dat de zoon een stille, timide indruk gaf, kon niet vermeld worden, want dat is subjectief, de indruk van 1 ouderschapsbemiddelaar. Wel beloofde ze de tekst aan te laten passen om de waarheid uit het midden te halen. En, omdat moeder nog steeds niet op eindgesprek wilde komen of reageren op de eindevaluatie, zou het rapport nu 2 februari 2015) meteen opgestuurd worden.

Hoe teleurstellend is het dan dat ook deze afspraken niet worden nagekomen? Dat hele laatste gesprek is samengevat in 10 regels onder de kop: opmerkingen van vader!

En o wat een verbazing, blijkbaar had moeder alsnog te kans gekregen om ook haar opmerkingen te plaatsen op 2 maart 2015 en werden die dus onder die van mijn man, ook in 10 regels weergegeven.

Overeind bleef de eindconclusie; ernstige zorgen omtrent de psychische- en sociale/emotionele ontwikkeling van zoon, loyaliteitsconflict en dat het te belastend is voor zoon om zelf zijn eigen tempo te moeten kunnen aangeven. Het voorstel van Kompaan en de Bocht was echter zwak: voortzetten van het ingeslagen traject, maar dan wel gekaderd.

Tijdens de rechtszitting 22 mei 2015 bleek dat deze rechter (mr B. Sprenger) NIET tussen de regels door kon lezen. Het enige wat hij uit de eindevaluatie haalde was het feit dat de zoon had aangegeven helemaal niets met zijn vader te maken wilde hebben en dat hij angsten had naar zijn vader toe.

Het rapport van de  RvK, dat door de vorige rechter terzijde was geschoven, was nu in 1 keer actueel. Mijn man was in 1 keer de kwade geest, de agressor en kreeg een contact verbod van 1 jaar, ingaande op 23 juni 2015. Zijn zoon is nu 15,5 jaar.

Uiteraard hebben wij de ouderschapsbemiddelaar op de hoogte gesteld. Dit had ze niet aan zien komen! Dat de rechter helemaal voorbij is gegaan aan de zorguitingen van Kompaan en de Bocht. Ze vroeg ons de beschikking toe te sturen om die in het team te bespreken om na te gaan, hoe zij de volgende keer beter gehoord kunnen worden. Ook gaf ze aan hier iets van te willen vinden richting de rechter, want het is en blijft een ongezonde situatie voor de zoon en met een contactverbod van een jaar is niemand geholpen, of het moet de moeder zijn. Eerlijk gezegd hebben wij geen vertrouwen in deze toezegging en het zal niets veranderen aan onze situatie.

Wat mij opviel is dat het rapport/ de eindevaluatie exact op de datum van beëindiging van het traject (9 maanden maximaal) is terug gestuurd. Hebben ze er toch het volle pond voor mogen ontvangen.

Neem ik Kompaan en de Bocht het kwalijk dat dit traject zou verlopen is?

Ja en nee.

Feit is dat ouderverstoting nog lang niet zo bekend is in hulpverleningsland, als het zou moeten zijn. Zelfs nu is educatie minimaal. Ook bij bijscholing komt ouderverstoting nauwelijks ter sprake. Met andere woorden; je moet er als ouderschapsbemiddelaar letterlijk en figuurlijk mee bekend gemaakt worden en het je aantrekken, wil je, als hulpverlener, een positief verschil kunnen en willen maken. Gerichte therapieën zijn er niet. Naar aanleiding van onze zaak zijn ze bezig met het ontwikkelen van een gerichte aanpak (zogenaamd volgens Canadees model). Maar blijkbaar zijn ze zelf het wiel nog aan het uitvinden, terwijl er al zoveel bekend is.

Daarbij komt dat hulpverlenersland sowieso een shift moet maken. Eigenlijk, tot nu toe, koos men immers voor ‘rust’ in het leven van het kind, als uitgangspunt voor het belang van het kind. Onderkennen dat juist deze rust ouderverstoting in de hand werkt en erger, de schadelijke gevolgen van ouderverstoting onderkennen, is voor velen een brug te ver. Dan komen er ego’s om de hoek kijken. Blijkbaar hadden ze het de voorgaande jaren mis en zijn heel veel kinderen en verstoten ouders tekort gekomen. Sta daar maar eens bij stil… en verander het dan maar eens. Durf dat aan!

Een verstoten ouder die de hulpverlening op ouderverstoting wijst, op zo’n manier, dat ze er niet om heen kunnen, stuit snel tegen een hoop weerstand. Wie is die persoon om er iets van te vinden, zij zijn toch immers de professionals?!

Ik neem het de ouderschapsbemiddelaar zeker kwalijk dat zij, ondanks alle toegestuurde informatie over ouderverstoting, er niets mee heeft gedaan gericht op hun traject/situatie. Willens en wetens is zij stug doorgegaan met hun traject, terwijl ze over genoeg informatie beschikte om te weten dat dit contra productief zou zijn.

En ja, de perverse prikkel van trajecten, waarvoor betaald wordt. Beter er het hele jaar voor uittrekken, dat levert meer op, dan de vuist op tafel, korte metten er mee maken en bij traineren de zaak terug sturen naar de rechtbank, daarbij met naam en toenaam helder aangeven wie de boel heeft gefrustreerd en desnoods met een gegrond, uitvoerbaar, advies te komen.

Heb het hulpverleningsplan klaar voordat de gezamenlijke gesprekken aanvangen en leg dat bij het eerste gesprek op tafel te ondertekening. Hoe kan het zijn dat zo’n plan pas na 5 maanden is opgesteld?

Het is sowieso erg apart dat niet de ouderschapsbemiddelaar het hulpverleningsplan en de eindevaluatie schrijft, maar een gedragsdeskundige, die nog nooit met de ouders en/of het kind heeft gesproken. Die dan de waarheid weer in het midden legt en hooguit de commentaren van de ouders op het rapport als een voetnoot toevoegt. Gebruik makend van wollige vaktermen en woorden, maar het na laat de vinger op de zere plek te leggen. Die ervan uitgaan dat rechters dus tussen de regels door kunnen lezen, ervan uitgaande dat een rechter het rapport überhaupt leest en dan nog serieus gaat nemen.

Ook al weet Kompaan en de Bocht dat er bij de RvK niet aan waarheidsvinding wordt gedaan en van de andere misstanden bij het tot stand komen van hun rapport, blijven ze zwaar gewicht leggen bij datzelfde rapport en zijn ze willens en wetens blind voor andere informatie. Daar kunnen ze zogenaamd niets mee.

Heeft een dergelijk traject, op deze wijze dus zin in mijn ogen? NEE

Als de rechter of de RvK dus met een dergelijke beslissing komen, heb dan de tegenwoordigheid van geest te EISEN dat een professional aantoonbare kennis heeft van/over ouderverstoting zich over jouw zaak ontfermt.

Ook is het heel erg belangrijk dat je verzoekt dat het kind parallel geholpen wordt, door een aparte professional, die uiteraard in contact staat met de bemiddelaar van de ouders. In juridische termen heet dat ‘het kaderen van het traject’.

Daarbij zal de ouderschapsbemiddelaar/ hulpverlener degene die het traject frustreert direct aan moeten spreken op haar/zijn gedrag  en aangeven dat, bij het voortzetten van dat gedrag, een aangifte zal volgen bij Meldpunt Kindermishandeling.

Ligt er een negatief rapport van de RvK? Ga dan in bezwaar, dien een klacht in tegen de RvK. Zorg dat zo’n rapport van tafel gaat of eis dat de rechter in de beschikking aangeeft het rapport terzijde gelegd te hebben en er dus geen gewicht aan verleent.

Toegeven aan het verzoek tot het uitoefenen van gezag op afstand, in de hoop dat dit tot contactherstel gaat leiden, omdat jij immers mee werkt en alles doet wat van je gevraagd wordt (dat zal toch wel gezien en beloond worden) is erg naïef en in werkt dus in de praktijk niet. Sterker nog, ook deze maanden van vervreemding en afwezigheid worden bij al die andere maanden/jaren opgeteld en resulteren in de gedachte dat het kind het nu eenmaal zo gewend is en dat het voor de rust (het belang ) van het kind beter is om die afstand zo te laten. Het kind komt de verstoten ouder later, als die er aan toe is, heus wel uit zich zelf opzoeken. Ook al groeit dat kind op in leugens, bedrog, angst en ontkenning van de helft van zijn/haar identiteit. Wij, verstoten ouders, die dus blijkbaar meer van deze ellende afweten, als degenen die de kennis zouden moeten hebben, weten wel beter: zo lang het kind/ de adolescent/de volwassene nog onder invloed staat van de verstoter/agressor, zo lang is die persoon gegijzeld en niet vrij om zelf te denken, laat staan eigen keuzes te maken.

Het is vandaar uit niet de vraag of het later mis gaat is het leven van jouw kind, maar eerder wanneer en dan maar te hopen dat jij nog braaf thuis zit te wachten om de deur open de gooien en jouw kind op te vangen…. Neem van mij aan dat de strijd dan niet gewonnen is, maar dan pas begint….zeker voor jouw kind, die zijn/haar hele jeugd tegen een ander voetlicht moet gaan houden. Maar goed, dan mag de GGZ er aan gaan verdienen.

Hebben trajecten zoals ‘Ouderschap Blijft’ bij een omgangshuis, opgelegd middels een beschikking zin als er sprake is van ouderverstoting?

brief van stief moeder aan Mr Prenger, kinderrechter te Breda

t.a.v Team Jeugdrecht Breda

in het bijzonder voor Mr Hinfelaar

Mr Calkoen

Mr Prenger

Per email verzonden.

Cc:     Raad van Kinderbescherming, Breda (daar zij geen afstand hebben genomen van hun rapport, ondanks het terugkoppelingsgesprek)

Cc:     Het Landelijk Bureau Raad van Kinderbescherming, al waar een klacht ligt tegen het optreden van de RvK te Breda

Cc:     De Kinderombudsman

Cc:     De Nationale ombudsman

Tilburg, 29 juni 2015

Goede morgen ,

Zoals u ziet begin ik niet met ‘geachte’, daar ik het respect niet meer kan opbrengen u zo te betitelen.

U kunt ook nu stoppen met lezen omdat ik zogenaamd geen ‘partij’ ben. Omdat u veilig in uw ivoren toren zit, benoemd voor het leven, misbruik makend van het recht om levens te vernietigen.  Omdat mijn man maar in hoger beroep moet gaan, als hij het niet eens is met uw beslissing. Wel nu; dat gaat niet gebeuren. Dus u kunt weer overgaan tot de orde van de dag. Als of er niets aan de hand is.

Dat kunt u doen. Dat zult u ook wel gaan doen, maar doordat u mijn man hebt gemaand dat hij mij tot de orde moet roepen, voel ik mij dus wel een partij en eigen ik mij het recht toe u bewust te maken van de komende gevolgen van uw uitspraak en de behandeling tot nu toe. U hebt mij niet het zwijgen opgelegd, eerder het tegendeel. Uw uitspraak zorgt er voor dat ik het ‘hoger op’ moet zoeken en derden bekend moet maken met de misstanden die anno 2015 nog steeds plaatsvinden omtrent ouderverstoting.

Mijn man heeft zijn zoon al 8 jaar niet gezien, met uitzondering van 15 minuten op een zandbakrand, op het schoolplein, 3 jaar geleden. De eerste 4,5 jaar van die 8 jaar heeft mijn man de Koninklijke weg bewandeld. Een term die u wellicht bekend in de oren klinkt. Deze Koninklijke weg is hij destijds met pijn in zijn hart en liefde voor zijn zoon aangegaan. Nota bene aangeraden door jeugdzorg, de politie en ja, ook door vrienden en kennissen. Destijds nog niet bekend met ouderverstoting. Nu weten wij dat mijn man die weg beter niet had kunnen bewandelen, maar dat hij zijn baan op het spel had moeten zetten door valse aangiften te aanvaarden en terug te vechten. Door de scènes aan de deur, als wij de zoon dan tenminste te zien kregen, aan te gaan, ook al zat het kind overduidelijk in de verdrukking en leed het kind aantoonbaar onder de situatie. Door het gevecht aan te gaan en uit te schreeuwen wat er op dat moment al 6 jaar speelde; moeder wilde de vader uit het leven van het kind bannen.

Mijn man heeft dat echter niet gedaan, met het idee dat zijn zoon, zo rond de leeftijd van 12 jaar hopelijk wat meer ruimte zou krijgen van zijn moeder om uit zichzelf, op zijn fiets, naar ons toe te komen, wanneer hij daar zin in zou hebben. Achteraf een erg naïeve gedachte en dat hebben wij geweten!

Nu is mijn man door u op een verschrikkelijke wijze afgestraft. Hoe haalde hij het in zijn hoofd om aanspraak te maken op het recht op een vaderrol in het leven van zijn zoon te vervullen. Met grote verbazing en ontsteltenis heb ik, als partner en stiefmoeder dit hele proces mogen volgen.

Niemand die moeder aansprak op haar gedrag. Alle signalen omtrent ouderverstoting zijn hardnekkig genegeerd. Sterker nog; er is opzettelijk aan voorbij gegaan. Met als finale slag de uitspraak van Mr. Prenger; mijn man en ik mogen een jaarlang op geen enige manier contact hebben met de zoon. Dus zelfs geen verjaardagskaart of kerstkaart. Daarbij haalt hij het rapport aan van de Raad van Kinderbescherming van oktober 2013 aan als onderbouwing. Een  flinterdun onderzoekje door de Raad van Kinderbescherming, waarbij niet aan waarheidsvinding is gedaan. Waarbij de zoon sowieso bevraagd is in bij zijn van moeder. Een rapport wat nota bene door  Mr. Calkoen op tijdens de zitting op  17 januari 2014 terzijde is gelegd. Mijn man en zijn ex werden naar een omgangshuis gestuurd om aldaar het traject ‘Ouderschap blijft’ aan te gaan.

Een traject wat volkomen is gefrustreerd door de moeder, bijgestaan door haar advocaat A. van Tuijn, van Zinnicq Bergmann Advocaten. Een traject wat eenzijdig is beëindigd door de moeder op 27 november 2014. In plaats hier iets van te vinden en stil te staan bij de mechanismen van ouderverstoting straft u dus mijn man; een jaar lang geen contact. Wie hebt u hiermee geholpen, denkt u? Het kind in ieder geval niet, dat kan ik u verzekeren.

Wat is het bij uw team dat u het gewoon weg niet wilt weten, dat u voorbij gaat aan de waarheid en ouderverstoters ondersteunt en zelfs helpt? Wat is het in uw beroepsgroep dat een verstoten ouder overgeleverd is aan de goden, aan de subjectiviteit van 1 rechter? Want mijn man is bij verre niet de enige die zijn best moet doen om vader te mogen zijn van zijn kind. Het schijnt dat het een komen en gaan is van ouders die aan u vragen een Salomons oordeel te vellen. Ouders waar helemaal niets mis mee is. Die, tot aan de scheiding, goed genoeg waren om samen kinderen te krijgen en er voor te zorgen.

Waarom deze brief? Om u bewust te maken van het leed dat u aanricht door niet door te pakken, de ouder aan te spreken die zich schuldig maakt aan ouderverstoting, ook al ligt het er duimen dik bovenop.

Het gaat eigenlijk al mis bij de eerste zitting op 24 mei 2013. Moeder geeft aan in de stukken en op de zitting dat zij een gezagswijziging tot een-ouderlijk gezag aanvraagt op verzoek van haar 12 jarige zoon. Hij is namelijk bang dat hij naar zijn vader zou moeten gaan, mocht moeder komen te overlijden. Dan horen en bij u alle alarm bellen te gaan rinkelen. Zeker al u weet dat mijn man een gewone, hardwerkende  kerel is, met diverse onderscheidingen en zelfs een verklaring van geen bezwaar heeft klasse A, het hoogste niveau. Middels een brief heeft hij zich uitgebreid aan u voorgesteld, toen zich de situatie dreigde voor te doen dat de zitting met betrekking tot gezagswijziging plaats zou gaan vinden terwijl mijn man op uitzending was naar Kunduz, Afghanistan.

Mr Hinfelaar had op dat moment in kunnen grijpen. Zeker toen de rechter uit riep dat het kind sowieso naar de biologische ouder gaat en dat dit dus niets met een gezagskwestie te maken heeft. Ook andere argumenten tot gezagswijziging hielden geen stand. Maar al die argumenten zijn wel rode vlaggen, signalen van ouderverstoting, de zogenaamde klemcriteria, waar u allen ook mee bekend bent. Aangehaald in artikel 1:377 a BW. In plaats van er kort op te gaan zitten verlegde Mr Hinfelaar het probleem. Laat de Raad van Kinderbescherming maar eens onderzoeken wat de zoon nu echt wilt, want de zoon had enkel een brief naar de rechtbank gestuurd, ook weer vol met aanwijzingen dat er sprake is van ouderverstoting. Want welke 13 jarige schrijft nou dat hij het fijn zou vinden wanneer zijn moeder niet overal toestemming voor moet vragen aan vader ?

Mijn man was al weer een jaar verder dan de zandbakrand en kreeg te horen dat hij te lang uit het leven van zijn zoon was geweest. De grote reden van zijn afwezigheid volkomen negerend. Wat als Mr Hinfelaar op dat moment had besloten dat er niets mis is met mijn man en dat de omgangsregeling, vastgesteld op 15 november 2002, hervat zou moeten worden en dat de ouders daar samen uit zouden moeten komen ? Dus een einde aan de procesgang?

Was het niet handiger geweest om in ieder geval de Raad van Kinderbescherming beter te instrueren? Aan te halen dat specialisten, bekend met ouderverstoting, mee kijken?

De Raad van Kinderbescherming kwam met een vernietigend rapport over mijn man. Het is u bekend dat de Raad van Kinderbescherming niet aan waarheidsvinding doet. Het is u bekend dat mijn man afhankelijk is van de subjectiviteit van 1 raadsonderzoeker. Toch hecht u belang aan zo’n rapport. In onze ogen heeft de Raad van Kinderbescherming bij gedragen in het verergeren van de situatie en daar kunnen wij niets aan doen. Sterker nog, daar mogen wij niets van vinden. Tijdens het terugkoppelingsgesprek met de Raad van Kinderbescherming, in plaats van het indienen van een klacht, een jaar later, heeft mijn man mogen ondervinden hoe de Raad misbruik maakt van zijn machtspositie. Ook al geeft de Raad volmondig toe dat een onderzoek niets voorstelt, dat de zoon in bij zijn van moeder, thuis is bevraagd en ze niet aan waarheidsvinding doen en fouten hebben gemaakt met betrekking tot het bekend maken van de procedures en werkwijze. Mijn man kreeg te horen dat hij zijn zoon met rust zou moeten laten, ook al groeit hij op met leugens en in angst voor zijn vader, ook al moet hij 50% van zijn identiteit ontkennen. De Raad baseert hun kennis op een rapport uit 2002 (!), Het verdeelde kind, door Ed Spruijt. Ouderverstoting bestaat niet. De raad kiest voor rust en als de zorg-ouder dus geen contact wilt, is dat leidend. Ook kreeg mijn man het dreigement dat hij zich rustig moest houden, daar de Raad het lijntje is met de rechtbank. Dit heeft mijn man u ook geschreven, d.d. 19 maart 2015. Wat is het dan dat u dit niet wilt weten?

Mijn man was aangenaam verrast toen Mr Calkoen het rapport meteen terzijde schoof. Daar had hij niet opgerekend. Hij was toen bijna 2 jaar verder dan de zandbakrand. Had de rechter toen ook maar het rapport vernietigd. Dan had moeder niet dit rapport in de hand kunnen nemen om haar zaak de onderstrepen; de Raad had immers geconcludeerd dat er geen omgang zou kunnen plaats vinden en als het dan toch zou moeten, dan op het tempo dat het kind zelf aan geeft. Het was beter geweest als Mr Calkoen de Raad opnieuw aan het werk had gezet, of specialisten de opdracht had gegeven een beter/dieper onderzoek te doen. Ook toen al waren er kindercurators, kinderbehartigers en specialisten die bekend zijn met ouderverstoting.

Maar goed, Mr Calkoen stuurt beide ouders naar het traject ‘Ouderschap Blijft’ en vraagt mijn man om mee te werken aan ‘gezag op afstand’. Wat neerkomt op een vrijwillig afstand bewaren gedurende het traject. Nu weten wij ook dat Mr Calkoen het traject had moeten ‘kaderen’, wat wil zeggen dat de rechter beter had moeten omschrijven wat de bedoeling van het traject had moeten zijn. Doordat Mr Calkoen dit had nagelaten, kon de moeder het traject frustreren met de rapport van de Raad in haar hand. Met haar advocaat op de achtergrond, die zelfs naar het omgangshuis heeft gebeld om de beschikking nog eens door te nemen. Met zelfs het proces-verbaal als ondersteuning. Terwijl in mijn ogen een proces- verbaal enkel een weergave is van hetgeen ter zitting is besproken. Wat dus niet de waarheid hoeft te zijn. Mijn man en ik waren erg naïef om te denken dat een uitspraak van een rechter ook enig gewicht heeft en nageleefd moet worden.

Moeder beëindigd eenzijdig het traject omdat zij de doelstellingen, opgesteld in het hulpverleningsplan niet kan/wil ondertekenen en geeft dat op de zitting ook uitgebreid toe. Mr Prenger gaat daarin in mee door aan te geven dat er dan verschil in interpretatie is geweest omtrent de doelstelling. Ja, er moesten gesprekken plaatsvinden tussen de ouders, maar dat wil nog niet zeggen dat er ook contact zou moeten komen tussen vader en zoon. Als of mijn man zo’n traject aangaat alleen om weer goede vrienden te worden met zijn ex…

Nu had mijn man van alles verwacht, maar dat Mr Prenger compleet voorbij gaat aan zijn, op tijd ingestuurde brief en aan de eindevaluatie van Kompaan en de Bocht, nee, daar staan we van te kijken.

Tot op de dag van vandaag heeft mijn man meegewerkt met alles wat er aan hem gevraagd is. Gezag op afstand, vernederende gesprekken met instanties, op tijd reageren als u daarom vraagt, maar blijkbaar is dit niet van belang en wordt slecht gedrag beloond. Ons rechtvaardigheidsgevoel is zwaar aangetast en wij vragen ons af wie nu het meest buiten de maatschappij staat. U of mijn man en ik?

Mijn man heeft dus binnen de gestelde termijn van 2 weken een brief van 8 kantjes gestuurd waarin hij u uitgelegd heeft wat er sinds het gesprek bij de Raad van Kinderbescherming is gebeurd. Daarin is niets gelogen en hij ging ervan uit dat de rechtbank er op zijn minst toch wel iets van zou vinden dat 1 ouder eenzijdig een traject heeft beëindigd, wat opgelegd is middels een beschikking door diezelfde rechtbank. Ook vroeg mijn man u om het rapport van de Raad te schrappen, onderbouwd met de resultaten van het terugkoppelingsgesprek met de Raad. Het lijkt wel alsof deze brief niet is gelezen. De brief is in ieder geval volkomen genegeerd.

In 3 jaar tijd 3 rechters, waarvan de laatste niet ingelezen, maar wel vast besloten een “einde er aan te maken” zoals mr Prenger aan het begin van de zitting op 21 mei 2015 aangaf.

Een week van te voren had moeder via haar advocaat een pak papier van 2,5 cm opgestuurd als onderbouwing waarom er een contactverbod zou moeten komen en zelfs een vrijstelling van de informatieplicht. In 1 keer ging het niet meer om de man, de vader, maar om mij en Mr Prenger ging er helemaal in mee. Blijkbaar was ik nu de stok om mee te slaan. Heeft Mr Prenger ook werkelijk alle emails gelezen, die moeder als bewijs had ingestuurd? Is Mr Prenger ook alle doublures opgevallen? Heeft Mr Prenger ook kunnen zien dat, met uitzondering van verjaardag- en kerstkaarten en 1 kaart waarin mijn man aangeeft dat hij het vreselijk vindt dat deze situatie is ontstaan en hij het zijn zoon niet kwalijk neemt dat hij zich zo tegen zijn vader heeft uitgesproken en dat de deur open blijft staan, mijn man al 3 jaar op geen enige manier in contact is geweest met zijn zoon? Dat de mails, brieven gericht waren aan moeder en/of haar advocaat en toch werkelijk vooral gingen over het verzaken van de informatieplicht?

Mijn man heeft aan het begin van de zitting niet voor niets aan Mr Prenger gevraagd of er onder ede gehoord kon worden. Sterker nog, hij heeft het zelfs gemotiveerd; daar er niet aan waarheidsvinding wordt gedaan, kan men roepen wat die wilt en zodra dat dus zwart op wit staat, is dat blijkbaar de waarheid. Hij kwam zelfs met een vreselijk bewijs; in het AMK rapport staat letterlijk dat moeder aangeeft te zijn vertrokken met kind, koffer en blauwe plekken. Dat ze niet eerder in staat was bij hem weg te gaan en dat ze nog steeds bang voor hem is. Terwijl mijn man nog nooit gewelddadig is geweest. Terwijl moeder zelfs nog maanden in het huis heeft gewoond en mijn man bij vrienden, totdat het huis was verkocht.

Maar nee, onder ede horen is niet gebruikelijk en daarmee gaf Mr Prenger het startschot voor verdraaiingen, leugens, insinuaties en gekonkel. Mijn man was kansloos. Hoe kan het zijn dat de Mr Prenger meer waarde hecht aan het rapport van de Raad van Kinderbescherming uit oktober 2013, ook al heeft mijn man goed aangegeven hoe dat rapport tot stand is gekomen? Hoe kan het zijn dat Mr Prenger volkomen voorbij is gegaan aan de eindevaluatie van kompaan en de Bocht waarin helder en duidelijk staat dat zij zich grote, enorme zorgen maken omtrent de psycho-sociale ontwikkeling van de zoon? Waarin staat dat het te belastend is voor het kind om zijn eigen tempo aan te geven en dat het kind daarvoor eerst vrij moet zijn van zijn loyaliteitsconflict?

Wat Mr Prenger enkel en alleen in de eindevaluatie leest is het feit dat de zoon uitdrukkelijk heeft aangegeven op geen wijze in contact te willen komen met zijn vader.

Het blijkbaar ‘tussen de regels kunnen lezen’ ‘, wat elke rechter zou kunnen, volgens Kompaan en de Bocht’, was dit keer te veel gevraagd? Mr Penger heeft niet gelezen hoe zelfs het voorstel om een kaartje te mogen sturen door vader werd getorpedeerd door moeder? Mr Prenger vindt er niets van dat de zoon, leeftijd 14,5 jaar, aan de hand van moeder, samen, het gesprek hebben met de ouderschapsbemiddelaar?

Nee, Mr Prenger vindt zelfs dat het rapport van de Raad van Kinderbescherming nog immer actueel is. Sterker nog, Mr prenger wil niet inzien dat ik nu gebruikt wordt, de stok ben om te slaan, om ouderverstoting kracht bij te zetten. Nee, Mr Prenger neemt zelfs stelling en vindt de inhoud van de mails richting moeder beneden alle peil en in een aantal gevallen zelfs bijzonder onaangenaam (quote). Zo ook mijn post op een besloten facebook pagina tegen ouderverstoting, d.d. 16 december 2014, waarin ik mijn afschuw uit dat juist deze vrouw sinds kort een praktijk heeft waarin zij zich onder andere opwerpt als een therapeut bij conflictbeheersing bij echtscheiding, terwijl ze al 14 jaar haar uiterste best doet om vader uit het leven van hun zoon te weren.

Mijn man werd op zijn vingers getikt. Mijn man zou mij op mijn acties aan moeten spreken en mij ervan ten zeerste van moeten doordringen mijn acties te staken. Het baart de rechtbank zelfs grote zorgen dat mijn man het blijkbaar aan inzicht ontbreekt om mij tot de orde te willen roepen.

Wat is dat nou Mr Prenger? Gaat u stoken in een goede relatie? Moet mijn man nu naar mij, een vrouw van 52, lopen en tegen mij zeggen dat ik niets van ouderverstoting mag vinden? Denkt u nu ons, mij, het zwijgen op te leggen? En, leg eens uit, wie is hiermee gebaat?

Als ik er niet was geweest, was moeders wel met een andere stok gekomen. Uit haar gedrag, en zelfs de ingezonden stukken en verklaringen ter zitting, blijkt dat zij er alles aan zal doen om vader uit het leven van de zoon te houden. Gelukkig ziet mijn man dit ook in.

Wat jammer nou dat dit contactverbod maar voor een jaartje geldt. Langer mag niet. Op de vingers getikt door het Hof en het Europese Hof. Dat zou niet in het belang van de kinderrechten zijn. Wel mag mijn man in hoger beroep, maar leg eens uit, waarom zou hij dat doen? Uiteindelijk wordt die jongen volwassen en kan zijn moeder onmogelijk haar hele leven hem van zijn vader afschermen. Wij tikken er gewoon een paar jaartjes bij. Nog een paar jaar leven met leugens en in angst voor zijn vader. Nog een paar jaartjes niet weten wie zijn vader is en zijn identiteit voor 50% ontkennen.

Ja, wij maken ons enorme zorgen over zijn zoon. Mr Prenger wil het niet weten en hoopt zelfs mijn man nu op het matje geroepen te hebben. Mr prenger heeft niet willen lezen in de brief van mijn man wat de gevolgen op termijn zijn voor zijn zoon door ouderverstoting/PAS.

Mijn man moet maar wachten totdat de zoon ooit uit zichzelf op zoek gaat naar zijn vader. Dat daar vaak een grote schok, een levensgebeurtenis voor nodig is, is niet van belang. Mr Prenger hoeft immers dan niet de stukken bij een te rapen. Nee, wij hebben te horen gekregen, dat wij op dat moment dan maar de zoon op moeten vangen. Dus hebben wij levenslang; thuis blijven om de deur open te kunnen doen als de zoon zo ver is.

Ga ik mijn acties staken? Welke acties Mr Prenger? Ik zat op de gang te wachten tijdens de zitting. Had mij maar naar binnen geroepen en was dat gesprek maar met mij aangegaan. Maar, ook al ben ik al 11 jaar stiefmoeder en zie ik al 11 jaar deze hele gang van zaken met ontzetting aan, blijkbaar ben ik geen partij. In zo verre; in 1 keer ben ik nu de reden dat mijn man weer een jaar erbij kan tellen.

Ik zal mij blijven inzetten tegen ouderverstoting. Uiteraard benoem ik de bepalende mensen bij hun naam. U bent toch trots op het feit dat u kinderrechter bent?! U bepaalt in uw ivoren toren, negeert de feiten, zeikt mijn man af en kiest voor de makkelijke weg. 1 jaar geen contact en wat er over een jaar gebeurt, zien we dan wel weer. Zo makkelijk gaat dat. Zo makkelijk schrijft u niet alleen een kind af, nee, zo makkelijk schrijft u nu een vader af.

Hier vind ik, als partner, die ontzettend veel om haar man geeft, heel veel van. Het is erg jammer dat mijn man uitgerekend Mr Prenger is tegen gekomen. Voor hetzelfde geld had mijn man een andere rechter gehad waarbij de weegschaal anders was doorgeslagen. Een rechter die ouderverstoting wel had willen onderkennen en de oplossingen, aangedragen door Kompaan en de Bocht en mijn man wel ter harte had genomen. Want ja, ook dat soort rechters zijn er. Misschien is dat nog wel het meest verontrustende; dat je als verstoten ouder het altijd verkeerd doet en volkomen bent overgeleverd aan de nukken en grollen van 1 enkele rechter….

Mr Prenger, als u nu iets tegen mij wilt bereiken, als u mij het zwijgen wilt opleggen, is het dan niet beter om dat rechtstreeks bij mij aan te kaarten? We leven anno 2015 en het is naar mening helemaal van de zotte om mijn man verantwoordelijk te houden voor mijn gedragingen, hoe aanstootgevend die ook zouden kunnen zijn. Daarbij komt, het gaat om contactherstel tussen vader en zoon, toch? Wie zegt dat ik daarbij aanwezig zou willen zijn? U had ook contact onder begeleiding van derden kunnen opleggen. Maar goed, u kunt over tot de orde van de dag. Ik zou niet graag in uw schoenen willen staan. Sterker nog, ik ben blij dat ik u persoonlijk niet ken. Iemand die zo met zijn werk omgaat… Nee dank u wel.

Annemarie van Mackelenbergh

brief van stief moeder aan Mr Prenger, kinderrechter te Breda