Terug naar de schoolbankjes…..

Mijn lief heeft een zoon van nu bijna 16 jaar. Hij heeft er amper een band mee kunnen opbouwen. Zijn zoon  was 10 maanden oud toen hij bij de moeder/ex wegging en van begin af aan werd de omgang zwaar tegengewerkt door de moeder, gesteund door haar eigen kring/omgeving.

De enkele keren dat hij met zijn vader mocht zijn, moest het jongetje duur betalen. Hij mocht het niet leuk hebben bij ons. Natuurlijk hebben we ons gewend tot de instanties. Zij gaven ons het advies de Koninklijke weg te bewandelen. Het jongetje zat overduidelijk in de verdrukking. Het zou beter voor hem zijn als wij hem tijdelijk met rust zouden laten, totdat hij oud genoeg zou zijn om uit zichzelf, op de fiets, naar ons toe te komen.

Toen de zoon dus 12 jaar oud was, de Cito toetsen achter de rug had, heeft mijn man gepoogd om in contact te komen. Allereerst met de moeder, maar zij was verhuisd met zoontje naar een geheim(!) adres en reageerde niet op enige digitale benadering. Uiteindelijk zat er niets anders op om hem op het schoolplein voor het eerst in 5 jaar te benaderen.

Al hoe wel het 1e weerzien mooi en indrukwekkend was, is het slagveld wat daarop volgde vreselijk en verwoestend.

Moeders verrichte haar zoveelste valse aangifte/verklaring en startte een rechtszaak om wijziging tot eenhoofdig gezag te bewerkstelligen. Mijn lief werd ronduit honds behandeld door de Raad van Kinderbescherming. Had de zoon in eerste instantie helemaal geen herinneringen over zijn vader, nu had hij de meest vreselijke verhalen over zijn vader. Wij snapten er niets van totdat ik 4 woordjes invoerde op de computer: kind verklaart tegen vader…..

Wat er in ons leven gebeurt, daar is dus een naam voor ‘ouderverstoting’. Hoe kan het zijn dat raadsonderzoekers (toen anno 2013, maar tot op de dag van vandaag is het nog steeds zo) niet bekend zijn met dit gegeven? Laat staan dat zij dus de signalen van ouderverstoting onderkennen en er iets mee kunnen doen?

En niet alleen de Raadsonderzoekers en gedragsdeskundigen zijn (bewust) onwetend, nee, ook gezinsvoogden, ouderschapsbemiddelaars, kindcoaches, (forensisch) mediators, zelfs familierechters(!) weten zich geen raad en geven openlijk toe dat zij handelingsverlegen zijn.

Uit (bewuste) onkunde kiezen ze massaal voor de weg die hen het beste uitkomt; de Koninklijke weg. Wat inhoudt dat de verstoten ouder in eerste instantie met chantage (als jij echt van jouw kind houdt, dan laat je het met rust) te horen krijgt afstand te moeten bewaren tot het ‘kind’ uit zich zelf naar jou op zoek gaat. Geef jij, als verantwoordelijke ouder, die graag wil dat simpelweg de wet wordt nageleefd, tegengas, dan kom je in nog meer ellende dan dat jij jou ooit had kunnen realiseren.

De paradox is dat wetenschappelijk is aangetoond dat het kind het beste is gebaat bij het contact met beide ouders. De emotionele en sociale gevolgen van ouderverstoting zijn enorm.

Mijn lief heeft zijn uiterste best gedaan om in contact te komen met zijn zoon. Ook hij heeft meegewerkt aan een kind traject. In zijn geval ‘ouderschap blijft!’, met een ouderschapsbemiddelaar (Kompaan en de Bocht, Goirle) die anno 2014/15 nog nooit over ouderverstoting had gehoord! Laat staan dat zij dus de signalen herkende en daar adequaat op kon reageren. Deze dame heeft dus, in samenspraak met de andere ‘deskundigen’ aldaar de plank volledig misgeslagen. Rechters lezen niet tussen de regels door. Wat ze wel lezen is de stem van een 15 jarige jongen die zegt totaal geen contact te willen met zijn vader, zelfs geen kaartje. O ja. Moeder zat bij het gesprek…maar dat terzijde.

Door onkunde van een raadsonderzoeker, door onkunde van een ouderschapsbemiddelaar, door complete onverschilligheid van de rechtbank te Breda, maar ook door een bevoordeelde houding van de school zit binnenkort de maatschappij opgescheept met het zoveelste slachtoffer van ouderverstoting.

Dit is een ramp van groot formaat, want deze jongen is bij lange na niet de enige!

Is er dan helemaal niemand die een constructieve helpende hand kan bieden? Gelukkig wel!

In 2013 kwam ik een blog tegen geschreven door Erna Janssen. Hee, een professional die met weinig tekst, heel eenvoudig, precies de juiste woorden weet om ouderverstoting te omschrijven en met oplossingen komt….Daar zullen er toch meer van zijn? Maar waar dan?

Ik draai nu 4 jaar bewust mee in ouderverstotingsland. Het spijt mij te moeten zeggen dat wij, verstoten ouders en kinderen die hun ouders hebben moeten verstoten, nog steeds dieper het moeras worden ingetrokken.

Deels omdat ze handelingsverlegen zijn (Aldus de directeur Roeters van het Landelijk Bureau van de Raad van Kinderbescherming anno 2015). Deels omdat het makkelijker is om 1 ouder volledig buitenspel te zetten, dan de confrontatie aan te gaan met de agressor. Deels omdat ‘men’ het helemaal niet wil weten. Deels omdat de scholing van professionals indrukwekkend achterloopt. De Raad van Kinderbescherming berust hun beleid op een malafide rapport uit 2002 (!) waarin staat dat ouderverstoting niet bestaat en een kind het beste af is met ‘rust’.

Moeten wij ons dan maar neerleggen bij dit gegeven of gaan wij, met z’n allen, iedereen die mee werkt aan ouderverstoting aanspreken op gedrag? Mogen wij van deze mensen verwachten dat zij zichzelf bijscholen op het gebied van ouderverstoting, als zij ons glazig aankijken? Of als zij, nog erger, ouderverstoting durven te ontkennen, omdat het niet in hun schoolboekjes stond? Mogen wij er wat van vinden dat de gerechtelijke macht de wet massaal aan hun laars lapt? Mogen wij ageren tegen die Koninklijke weg, omdat wij (wel) over voldoende informatie beschikken via het internet en diverse boeken, om te weten dat juist die rust enorme schade aanricht? Mogen wij stelling nemen en niet klakkeloos meewerken aan allerlei geldverslindende trajecten, die uiteindelijk allemaal in hetzelfde eindigen, namelijk geen omgang, daar de bemiddelaars totaal ontwetend zijn en zelfs de meldcode kindermishandeling en huiselijk geweld niet weten te hanteren?

Natuurlijk wel! Wat zeg ik, we zullen wel MOETEN! En weet je nou wat het fijne is?…..

Al die mensen, al die professionals, die tot nu toe de plank volledig misslaan en duizenden(!) kinderen hebben benadeeld met hun onkunde, kunnen we nu terug naar de schoolbankjes sturen. Voor maar een paar daagjes. Al deze mensen, die bereid zijn om in zichzelf en daardoor in al de kinderen die klem zitten te investeren, kunnen, na het volgen van een cursus een positief verschil maken. Deze mensen kunnen zichzelf weer recht in de spiegel aankijken. Deze mensen kunnen hun goedbetaalde banen weer waar maken.

Dus… als ze al niet uit zichzelf op cursus zijn gegaan, attendeer die falende professionals dan maar op deze mogelijkheid en blijf ze onder druk zetten. Wij mogen ze zelfs anno nu tuchtrechterlijk aanklagen. Het is nota bene hun werk ! Eenmaal bewust, kunnen ze niet meer wegkijken, maar moeten ze met gepaste oplossingen komen.

Dus stuur ze naar Erna Janssen. www.defamilieacademie.nl

Facebook: https://www.facebook.com/deFamilieAcademie-1183932741620999/?fref=nf

Het is een win-win-win situatie:

  • Als ik professional zou zijn, dan zou ik erg opgelucht zijn met het feit dat Erna Jansen bereid is haar kennis te delen, opdat de professional haar/zijn baan waar kan maken.
  • Als ouder zou ik helemaal blij zijn met het gegeven dat er eindelijk iemand in mijn buurt woont die een positief verschil kan maken (dus graag een lijst van degenen die het certificaat hebben gekregen).
  • Het kind wordt nu eindelijk echt gezien, geholpen en ondersteund…

Voor meer informatie over ouderverstoting kun je een hoop vinden onder de bestanden (rechts onder de banner) van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting, waar IEDEREEN welkom is, opdat dus NIEMAND meer handelingsverlegen is….https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

EENMAAL BEWUST, KAN/MAG JE NIET MEER WEGKIJKEN !

 

 

 

Terug naar de schoolbankjes…..

Acht specifieke kenmerken van het ouderverstoting zijn:

Acht specifieke kenmerken van het ouderverstoting zijn:

  1. Minachtingscampagne tegen de ouder waar het kind niet (dagelijks) verblijft

Het kind laat voortdurend zijn/haar haat zien ten opzichte van de uitwonende ouder. De programmerende ouder vertelt het kind negatieve verhalen over de uitwonende ouder en geeft negatieve benamingen. Wanneer de programmerende ouder dit doet zonder medewerking van het kind is er geen sprake van PA (Parental Alienation), of te wel ouderverstoting. Er is immers sprake van PA wanneer het kind ook een  bijdrage heeft aan de lastercampagne.

  1. Zwakke of onzinnige redenen voor deze minachting

Hoewel het vaak gaat om ouders met goede ouderschapskwaliteiten en waarbij voor de scheiding sprake was van een liefdevolle relatie met het kind, probeert het kind zijn/haar gedrag te rechtvaardigen door bijvoorbeeld te zeggen: “hij maakt geluiden tijdens het eten”

  1. Het ontbreken van ambivalente gevoelens (de ene ouder is goed, de andere slecht)

De slachtofferouder heeft volgens het kind alleen maar negatieve kenmerken terwijl aan de programmerende ouder alleen maar positieve kenmerken wordt toegeschreven. Het kind kan zelfs beweren dat het alle plezierige momenten met de slachtofferouder is vergeten

  1. Een nageprate ‘geheel eigen mening‘ van het kind

Het kind beweerd dat de ideeën van hem of haarzelf zijn. Vaak gebruiken deze kinderen woorden en zinnen van de programmerende ouder

  1. Reflexmatige steun aan de status-quo-ouder in het ouderconflict

Dit kan zo ver gaan dat een kind overtuigende bewijzen van een ander afwijst. Het kind gelooft dat de verzorgende ouder een ideaal persoon is die geen kwaad kan doen of denkt dat de programmerende ouder de zwakste van de twee ouders is die verdediging nodig heeft.

  1. Afwezigheid van schuldgevoelens

Het kind verdedigt zijn/haar gedrag door te stellen dat het een slechte ouder is en niet verdient hem/haar te zien. De slachtoffer ouder heeft de keuze om een dergelijke behandeling te tolereren of juist te vermijden met als gevolg het contact met het kind verliezen. Vaak kiezen ouders voor de laatste optie.

  1. Letterlijk citeren van onbegrepen woorden

Het kind gebruikt zinnen en ideeën die zij aanleren van de programmerende ouder. Dit kan afgeleid worden uit de woorden of zinnen die niet bij de leeftijd passen of gebeurtenissen die ze niet kunnen herinneren.

  1. Uitbreiding van de vijandschap tot de familie van de gehate ouder

Het kind verbreekt het contact met voorheen dierbare familieleden.

Note: Als je praat met  instanties (raad van Kinderbescherming, Jeugdzorg, zogenaamde hulporganisaties zoals KIES, omgangshuizen, JUZT, Kompaan en de Bocht etc)  of de rechtbank, laat dan het woord ‘Syndroom’ achterwege. Zo ook de ‘s’ van PAS. Waarom? Omdat bovengenoemde organisaties dan meteen het excuus hebben om de deur dicht te gooien. Je komt dan namelijk in een wetenschappelijke discussie. Wat is nou een syndroom of niet….. Blijf dus uit die discussie door bijvoorbeeld de 8 kenmerken van ouderverstoting aan te voeren, gerelateerd aan jouw situatie.

Ouderverstoting wordt wereldwijd en ja, zelfs in Nederland en België wel erkend en gezien als kindermishandeling. Zie het verslag van mijn bezoek aan het Landelijk bureau van de Raad van Kinderbescherming.

Ik kan bij alle punten een vinkje zetten. 8 keer een signaal van ouderverstoting, dus kindermishandeling en dus aanleiding voor die bovengenoemde instanties om de Meldcode Huiselijk Geweld en Kindermishandeling toe te passen.

Tja, daar balen ze wel weer van, maar…het is hun werk! Het is jammer dat wij hun moeten onderrichten, maar het is niet anders. Dus print dit uit en werk punt voor punt uit met ervaringen die jij persoonlijk hebt opgedaan.

Weigert de raadsonderzoeker, gezinsvoogd, ouderschapsbemiddelaar etc, de meldcode toe te passen? Of zeggen ze dat daar de Meldcode niet voor is; stuur ze dan de schoolbankjes in. Ze kunnen zich bijvoorbeeld laten bijscholen bij de Familie academie.

Willen ze niet bewegen? Vraag een gesprek aan met de vertrouwenspersoon van die organisatie. Vraag naar de teamleider. Klacht indienen bij de Tuchtcolleges. Zo grappig, kijk naar hun sites, ze zijn verplicht om jou de weg te wijzen, waar jij terecht kan met klachten…. Cc naar Nationale – en Kinderombudsman en het College van de Rechten van de Mens. Wellicht is het handig om ze van te voren te informeren van de stappen die jij gaat ondernemen. Niet als dreigement of chantage maar gewoon om hun bewust te maken van de consequenties van hun falend optreden/gedrag. Verbindt er ook termijnen aan. Wie weet dat ze dan eieren voor hun geld kiezen en werkelijk hun werk gaan doen: Kind centraal stellen en afrekenen met hun handelingsverlegenheid

Stuur iedereen die betrokken is met jouw kind naar de openbare facebook pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ en verwijs ze naar de bestanden voor nog meer informatie. Die bestanden vind je rechts onder de banner.

EENMAAL BEWUST, MAG/KUN JE NIET MEER WEGKIJKEN !

Acht specifieke kenmerken van het ouderverstoting zijn: