Nu is het klaar! Wie anno 2017 nog met de Koninklijke weg/ rust durft te komen…..

In reactie op :https://joepzander.wordpress.com/2017/05/21/raadsonderzoeken-al-15-jaar-gebaseerd-op-corrupt-wetenschappelijk-onderzoek/

Stuur dit door naar jouw raadsonderzoeker, gedragsdeskundige, jeugdzorgmedewerkers, gezinsvoogden, omgangshuizen, waaronder Kompaan en de Bocht, jouw  advocaat, de school van jouw kind. Naar alle professionals die jou de Koninklijke weg proberen op te leggen.

Waarom het wiel uitvinden, niet waar?

Ed spruijt is de enige ‘wetenschapper’ ter wereld die destijds de Koninklijke weg heeft ‘uitgevonden’. Het rapport Het Verdeelde Kind uit 2002 is nog steeds het beleid van niet alleen de Raad, nee ook van al die trajecten zoals Kind uit de Knel, van de gezinsvoogden die nog leren uit de boekje van zoveel jaar terug, door de politie, door instanties zoals Kompaan en de Bocht,  door zelfs rechters die niet worden bijgeschoold op het gebied van OVS.

Eigenlijk vind Ed alleen gehoor bij de markt van 2 miljard. Hoe kan dat?!

In 2002 kwam er een dringend rapport van Professor Hoefnagels. Daarin deed hij een oproep. Hij gaf aan dat ouderverstoting epidemische vormen aan zou gaan nemen, met veel familiedrama’s als gevolg. Hij riep de spelers op zich massaal te laten herscholen/bijscholen; terug de schoolbankjes in.

Net rond die tijd dacht het Ministerie handig te zijn om te gaan bezuinigen, althans, normeringen en targets los te laten op kinderen. Om/bijscholing zou juist een investering zijn, die oa de Raad totaal niet uitkwam.

Voor 250.000 euro heeft Ed Spruijt, samen met wat Raadsmedewerkers een rapportje in elkaar geflanst: Rust is het beste en als dus de zorg ouder omgang als te onrustig ervaart, dan heeft de uitwonende ouder zich bij neer te leggen, rust is immers beter.

Laat Ed Spruijt nou net in die tijd zelf in een  scheiding zitten…. Met dit rapport in de hand heeft hij zijn ex-vrouw/ moeder van zijn 2 kinderen uitgebannen. Sterker nog; de kinderen konden het gaan doen met een nanny!

Hetzelfde spelletje heeft Ed herhaald bij zijn nieuwe partner. Zijn 2 nieuwe stiefkinderen hebben het moeten doen zonder vader…..

Later is Ed er in wat artikeltjes op terug gekomen, heeft hij zijn mening wat bijgesteld. Rust is toch niet de oplossing. Dus heb ik hem aangeschreven. “Fijn dat ik dit mag lezen, maar stel je ook even de Raad op de hoogte. En zorg je er voor dat jouw (verouderde) boeken uit de HBO scholen wordt gehaald?!”

Dat was een brug te ver….Kijk, dat kost hem geld. Nee, Ed adviseerde mij zijn recente boeken te kopen. Uiteraard bewaar ik dit soort email verkeer. Ik heb Ed gewezen op het feit dat door zijn rapport heel veel kinderen het zonder 1 ouder moeten doen. Ik heb hem gewezen op alle familiedrama’s en op de psychische gevolgen van OVS (ouderverstoting) op het kind. Wat leven in angst voor de andere/uitwonende ouder met een kind doet. Wat leven met de gedachte ‘niet belangrijk genoeg te zijn’ met een kind doet. Wat ontkenning of erger, walging, over 50% DNA met een kind doet. Uiteraard heb ik enkele collega’s van hem aangehaald, zoals een professor Hoefnagels……

Maar die centjes hè…. Als Ed nu officieel terugkomt op zijn Koninklijke weg, dus iets meer doet dan het schrijven van een column, dan is zijn geloofwaardigheid niet alleen kapot, nee, die lieve man is gelijk een paria bij alle instanties, waaronder de Raad. Dan kan hij zijn ‘adviserende’ rol gedag zeggen. Dan wordt hij niet meer uitgenodigd op al die fijne congresjes (betaald door ons trouwens, de belastingbetaler) om daar te praten en te vertellen wat ze heel graag willen horen; Rust….

Want die rust, die geeft de Raad en consorten de macht om een ouder 100% buitenspel te zetten. Ook mijn lief (en ik) hebben het te horen gekregen: als je echt van jouw kind houdt, dan laat je het met RUST. Dan wacht je tot het kind oud genoeg is dat het kind ZELF haar jou op zoek gaat. Nou, autodidact zijnde op het gebeid van OVS weet ik dat dit een hele lang zit kan zijn, waarbij het vaak te laat is. De uitwonende ouder is dood. Of de band is onherstelbaar beschadigd. Tijd is niet in te halen, met wederom alle psychische gevolgen van dien. Leven in een leugen werd geprefereerd boven feiten/waarheidsvinding.

Konden ze er in 2002 mee wegkomen, de maatschappij is zodanig veranderd dat dit nu niet meer kan. Lang leve sociale media! Ga naar You Tube. Kijk naar Dr Miller, naar Karen Woodall, naar Thomas Ryan, naar Dr Childress, naar internationaal vermaarde wetenschappers die helder en duidelijk uitleggen wat de signalen van ouderverstoting zijn en wat je er tegen kunt doen.

Daarbij komt, de laatste jaren ligt de focus op gelijkwaardig ouderschap. Er worden ‘papa dagen’ opgenomen, vaders zijn meer betrokken dan ooit. Die laten zich niet meer wegsturen, al zou je het willen!!! En terecht!

Nou, behalve onze Nederlandse Ed Spruijt is er niet 1 wetenschapper ter wereld die aan komt zetten met ‘rust’. Sterker nog, alle wetenschappers zijn het unaniem eens met elkaar; die rust, dat is het slechtste wat jij je kunt bedenken. Slecht voor ALLE partijen, dus zelfs voor de verstoter.

Allemaal, behalve onze Ed dan, roepen ze met klem op het gros van alle aandacht te vestigen op de ouder die omgang tussen de andere ouder en het kind in de weg staat; de verstoter dus. Want deze verstoter kan immers niet in het belang van het kind handelen. De verstoter is geestelijk ziek. Ja, het gros is hoog opgeleid, is mondig en weet het systeem te manipuleren. Maar wij, de verstoten ouders, mogen verwachten van de markt van 2 miljard dat ze nu eindelijk het spel ook door gaat hebben. Let wel de verstoter gijzelt niet alleen het kind, maar daarbij de hele omgeving, om de leugens vol te kunnen houden. Die verstoter gijzelt dus ook zichzelf en kan onmogelijk ‘gelukkig’ zijn. Zou dat de reden van de woede zijn? Ik niet blij/ jij dus ook niet? Hoe dan ook het is natuurlijk wel erg sneu.

Dat er nu eindelijk een ander beleid komt! Dat men het rapport het Verdeelde kind niet alleen naast zich neerlegt, wel nee, dat ze het doorscheuren en zich gaan buigen over een nieuw beleid, waarbij wij/ de ervaringsdeskundigen worden uitgenodigd om te bespreken of hun nieuwe plannetjes wel kunnen werken. Want het is zo simpel. Te simpel waarschijnlijk voor de markt van 2 miljard……oef, daar gaan de centjes!

Ik roep alle verstoten ouders op niet mee te gaan met de Koninklijke weg. Sterker nog; ik roep alle ouders op om iedereen die bij jou met de drogreden dat rust het beste is, door te vragen. Hoe zo? Waar haal je dat idee vandaan, waar heb jij dat gelezen om vervolgens ze te verblijden met deze blog en een klacht ten aanzien van de persoon die jou dreigt weg te sturen uit het leven van jouw kind. Wendt je tot klachtencommissies, wendt je tot tuchtcolleges. Zeker nu met deze blog en die van Joep Zander is het een kat in het bakkie. Net zo lang totdat de markt van 2 miljard er zo veel buikpijn van heeft, dat ze wel moeten bewegen…..

Nu zitten de Raadsonderzoekers, de Jeugdzorgmedewerkers, de gezinsvoogden, nog allemaal arrogant in de loopgraven. “wij hebben er voor gestudeerd, dus ouder; oprotten, ik ben de baas, ik ga jullie leven bepalen”. Ik vind dat stuitend. Ik vind dit schandalig en zoals gezegd; leg jouw boot nooit langszij de mijne….. want dan wordt je wakker midden op een plas. Ik gooi die trossen los zo lang de professionals rondom kinderen BEWUST handelingsverlegen en BEWUST handelingsonbekwaam zijn.

Advertisements
Nu is het klaar! Wie anno 2017 nog met de Koninklijke weg/ rust durft te komen…..

Gescheiden? Moeizaam contact met jouw kind? Hopelijk bereik ik jou op tijd!

Onderstaand, voor mijn doen, een korte mail naar Professor Maurits Barendrecht van Hiil, de podiumwinnaar (mede organisator) van de Divorce Challenge:

 

Maar eerst dit:

 

ik richt mij nu tot alle ouders die mij, hopelijk op tijd, weten te vinden: kijk onder bestanden van onze facebook pagina (h)erken ouderverstoting. https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ Lees je goed in. Neem GEEN advocaat. Ga niet zelf procederen, er zijn echt andere mogelijkheden, binnen de wet. Weet dat jouw ex een strafbaar feit pleegt, dus massaal aangifte doen wegens onttrekken aan ouderlijk gezag is veel interessanter. Weet dat de politie jouw aangifte niet mag weigeren.  Wel bij de aangifte ‘verzoek tot vervolging’ er duidelijk bij zetten en anders een artikel 12 procedure opstarten. Dit alles kan zonder advocaten.

 

Wordt er een rechtszaak aangespannen, dan heb jij geen advocaat nodig. Zij voegen niets toe, daar jij toch al het werk zal moeten doen. Waarom van te voren stukken indienen? Verras de rechter maar met een ijzersterke pleitnota. Ook adviseer ik alle ouders de familierechter net zo serieus te nemen als dat onze exen dat doen. Wat is überhaupt de functie van rechter die voor Salomon speelt?! Een roulerende functie, zonder enige kennis van zaken of bijscholing, die niet aan waarheidsvinding doet en niet gecontroleerd wordt? De persoon in deze functie kan dus een contactverbod opleggen omdat de stem van het kind gerespecteerd moet worden, zonder notie te willen nemen van het feit dat het eigenlijk de stem van de zorg-ouder is?

 

Speel sowieso het spel niet mee. Weet dat al die organisaties niet doen wat ze zouden moeten doen: een veilig thuis bieden, bescherming of zorg. Wel nee. En de urgentie om het anders te doen is er tot nu toe niet. In zo verre; als wij massaal weigeren of van het krukje afstappen en tegen de begeleiders durven te zeggen dat ze tuchtrechterlijk de meldcode moeten inzetten, dan wordt Kind Uit de Knel of een Ouderschap Blijft íneens een stuk minder aantrekkelijk voor de instelling.

 

Zeg gewoonweg tegen de rechter dat jij je hebt ingelezen en dat jij het jouw kind niet gaat aandoen, die trajecten. Dat jij je niet psychisch laat testen, zoek het uit. Stonden ze erbij toen het kind gemaakt werd? Nee, maar nu staat jouw ouderschap ter discussie? Terwijl voor de scheiding je wel goed genoeg was? Bizar toch?

 

Zijn er beschuldigingen van mishandeling of misbruik? Eis dat het tot de bodem wordt uigezocht. Bel desnoods elke week met de politie en let op de code als het geseponeerd wordt; ga niet akkoord met een sepot uit gebrek aan bewijs, als je onschuldig bent. Kijk, wij moeten het ze vooral niet makkelijk maken. Eenmaal geseponeerd? Bam! Aangifte voor laster en smaad, voor stalking, voor het doen van een valse aangifte indienen bij de politie, met verzoek tot vervolging.

 

Al met al zullen wij, verstoten ouders, op moeten gaan staan en er iets van moeten durven vinden. Zie elke verkeerde opmerking van een hulpverlener als een cadeautje, pats, weer een klacht. Bezorg ze buikpijn, heel veel buikpijn totdat ze het gaan snappen en hun ‘oplossingen’ zodanig aanpassen dat het ook werkelijk werkende trajecten zijn.

 

Wat wij, ouders heel goed moeten beseffen is dat het verschil toch echt door ons zelf moeten worden gemaakt. En hoe meer jij je denkt te kunnen verlaten op een rechter of instanties, hoe dieper jij het ouderverstotingsmoeras wordt ingetrokken, totdat je verzuipt, met kind en al.

Dus herpak jezelf. Kijk naar jouw eigen houding en gedrag. Heeft het gewerkt tot nu toe? Nee? Wat zou jij anders kunnen doen? Ja, jij zelf, want die rechter, die jeugdhulpverlener, die gaan het zeker NIET doen!

 

Beste professor Barendrecht,

 

Wij worden de laatste weken overspoeld met congresjes, seminars, bijeenkomsten met scheiding/kinderen als thema.

 

Bijvoorbeeld: http://www.logacom.nl/index.php?action=cong&recn=281#.WNjZOTuGOUl : 3e echtscheidingscongres. Kosten 260 euro ex BTW. Ook kind uit de Knel krijgt weer een podium. Zeker het 4e podium (2 congresjes zelf georganiseerd) sinds de Divorce Challenge.

260 euro is mooi af te schrijven voor de professionals, die daar gezellig samen komen om hun zogenaamde successen te vieren, voor ons, gewone burger, is dit niet te doen. In bovenstaand geval is er ook ruim baan voor de Bijzonder Curator. Praten OVER, in plaats van MET. Graag OVER ons beslissen en zeker niet MET ons.

 

Waar het mij om gaat is dat al die pilots, die in de praktijk NIET werken, wel hun momentum weten te pakken bij het Ministerie. Blijkbaar krijgen zij wel de zak geld om hun pilot te bestempelen als succesvol.

Jammer voor jullie (ja, daar schaar ik jou ook onder) dat wij lezen. Dat wij verifiëren. Dat wij nagaan wie die rapporten hebben geschreven. Wij van WC eend!

De onderzoeken, waartop die rapportjes gebaseerd zijn rammelen van alle kanten. Dat weten jullie best. Dat maakt mij boos, heel boos.

 

Dat jij niet met mij wil samenwerken, daar kan ik nog inkomen. Ik ben natuurlijk te confronterend. Te eerlijk en te direct en niet koopbaar. Maar dat jij niet jouw momentum pakt en niet na de Divorce Challenge een positief verschil wil maken, vindt ik stuitend. Zeker na die brief aan de Tweede kamer, waar jouw podium plek nog eens expliciet wordt aangehaald als zijnde in ontwikkeling en de hoge verwachtingen die daarmee worden gewekt bij onze volks vertegenwoordiging. Neem van mij aan dat wij dus die volksvertegenwoordigers goed informeren! Leuk die clubjes met hun rapporten en successen, maar dit is de praktijk en als dat niet snel gaat veranderen, gaan wij er nog strakker instaan, want dit kan en mag zo niet langer.

 

Bij ouderverstoting moet de aandacht naar de verstoter. Punt uit. Die hoort begeleiding te krijgen om gelijkwaardig ouderschap toe te kunnen laten. Niet jaren rommelen met kinderen en vervreemde ouders. Zeker niet al die idiote trajecten waarbij ouder en kind nog meer getraumatiseerd worden en daar NIETS van mogen vinden,  daar ze anders worden afgeschreven in de rapporten die de hulpverleners schrijven.

 

Wij, verstoten ouders en ouders die heel veel ‘last’; hebben van een falende rechtsstaat, falende jeugdhulpverlening en bescherming, wij worden bozer en bozer. Ons wordt nota bene om onze mening gevraagd en jullie krijgen 506 reacties! Om vervolgens stoïcijns door te gaan met het implementeren van pilots en trajecten die aantoonbaar niet werken. In plaats van snel handelend optreden kunnen verstoters (geholpen door de Raad en jeugdzorg) jaren rekken en trekken. Nu krijgt die rechtsbijstand weer een steuntje in de rug; zo’n 34 miljoen. Hoppa! Kassa! Totaal onbekwame toegevoegde advocaten maken er bewust een potje van opdat ouders elkaar letterlijk en figuurlijk kapot procederen.

 

Al met al; Waar blijft jouw momentum professor Barendrecht van Hiil ? Want een Raad, Een Kind uit de Knel, een Bijzonder Curaotor, die hebben het allang gekregen en wij zijn daar dus nu massaal de dupe van!

Deze, voor mij korte mail gaat zo in een blog.

 

Gescheiden? Moeizaam contact met jouw kind? Hopelijk bereik ik jou op tijd!

Rust zacht oma

 

Afgelopen week was een verdrietige week. Vrij onverwacht is de moeder van mijn lief gestorven. Met de leeftijd van 75 jaar en nog heel erg bij de tijd, is het voor ons allemaal veels te vroeg en voelen wij ons overvallen met dit definitieve afscheid.

Tja en dan ‘moet’ je in 1 keer heel veel. De begrafenis regelen, wat zou moeder willen. Het huis leegruimen. Instanties contacten.

Alles is in harmonie en in goed overleg met de zus (en haar man) van mijn lief gegaan. Ook naar de levenspartner van moeder is goed geluisterd. Afgelopen woensdag hebben wij een hele mooie gedenkdienst gehouden, daarna de condoleance.

Waar zit de pijn? Die begint voor mij bij de rouwkaart. Iedereen was heel snel  en het unaniem met elkaar eens; zoon (nu ruim 16 jaar) van mijn lief komt er niet op. De andere 2 kleinkinderen, waaronder de dochter van mijn man uit een andere relatie en het achterkleinkind wel.

Moeder/oma heeft veel verdriet gehad over de ouderverstoting door haar kleinkind. Toen haar kleinkind was geboren werd ze al weggehouden van de wieg door moeders. Toen mijn lief binnen een jaar na de geboorte eieren voor zijn geld koos, zag hij zijn zoon(tje) sporadisch. Toen ik in zijn leven kwam verslechterde de situatie. We stonden meer voor een dichte deur dan wat anders en als hij het een keertje leuk had gevonden, konden wij er de klok op gelijk zetten; we zagen hem dan weer weken niet.  Het jochie mocht het niet leuk hebben bij ons, mocht niet blij zijn met zijn vader. Scènes aan de deur door moeders.  Ach, verstoten ouders weten precies waar ik het over heb.

Het jochie zal zo’n 6 of 7 jaar oud zijn geweest toen de politie bij ons op de stoep stond. Er was aangifte gedaan van bedreiging, die vervolgens snel weer werd ingetrokken, maar het was wel de genade klap. Op advies van jeugdzorg, de politie en ook vrienden hebben we afstand genomen(Koninklijke weg) want het manneke zat overduidelijk in de verdrukking.

Toen hij 12 was, na de Cito toetsen dachten wij dat hij oud genoeg zou zijn om op de fiets naar ons toe te komen. Moeders was echter verhuisd naar een geheim adres. Ook reageerde ze niet op schriftelijke contactverzoeken, dus heeft mijn man hem op het schoolplein benaderd. Het was een ontroerend gezicht, die 2 op de zandbakrand. Emotioneel ook, hij herkende zijn vader natuurlijk niet (en wij hem ook niet), had ook geen herinneringen aan de eerste jaren. Die 10 minuten op de zandbakrand zijn de laatste 10 minuten dat wij hem hebben gezien en mijn man met hem heeft gesproken.

Wat hierna volgde zijn rechtszaken, opgestart door moeder, onderzoeken door Veilig Thuis en de Raad van Kinderbescherming en een volkomen mislukt traject bij Kompaan en de Bocht. Om uiteindelijk een contactverbod van een jaar te krijgen, daar ‘wij’ te belastend zijn voor die jongen.

Een contactverbod, terwijl mijn man al gezag op afstand hield, hem hooguit met zijn verjaardag of kerst een kaart zou sturen. Een contact verbod gebaseerd op vreselijke leugens, daar niemand aan waarheidsvinding doet. Zo staat in de stukken dat moeder is weggegaan met een koffer, kind op de arm en blauwe plekken en dat ze tot op de dag van vandaag samen met kind doodsbang is voor die man, die overigens militair is en op uitzending is geweest….Ja ja.  Terwijl mijn man een jaar op een kamertje bij vrienden heeft gezeten en zij met zoontje in de villa. Alle tijd krijgend om een goed onderdak te vinden. Alle trucjes en leugens zijn gepasseerd.

Opdat moment dachten wij nog uniek te zijn. Hoe stuitend is het om er achter te komen dat het standaard argumenten zijn, standaard leugens en indoctrinatie.

Mijn man is zo teleurgesteld in de instanties, in de rechtspraak, hij wil er geen woord meer over horen. Dat hij niet alleen is, dat dit minimaal 5600 kinderen per jaar (!) meemaken, doet er niet toe.

Mijn man voelt zich niet alleen niet serieus genomen, hij voelt zich geschoffeerd, gecriminaliseerd. Zijn eer en naam zijn aangetast.

Wat hem het meest heeft geraakt is het feit dat zijn zoon in de leeftijd van 13, 14 en 15 jaar  bij diverse instanties en de rechter (schriftelijk is ook horen) heeft verklaard geen contact met zijn vader te willen. Ook heeft zoon verklaard dat hij vroeger door ons is verwaarloosd (als hij op bezoek kwam) en dat wij hem uitscholden, hem een rot gevoel gaven, dat mijn man het niet waard is om als vader gezien te worden! Naarmate hij ouder werd, werden de beschuldigingen ook zwaarder. Schijnbaar is hij dus bang voor zijn eigen vader en omdat hij zit te trillen als een rietje (ja, echt waar, dat lees je dan terug in de beschikking) leek het de rechter maar beter dat mijn man het afgelopen jaar geen kaartje mocht sturen.

Ik snap mijn man. Zo principieel en integer als dat hij is. Ook hij heeft eergevoel. Als ‘iedereen’ dan meegaat in leugens, valse aangiften, bedrog,  dan zoeken ze het maar uit. Ze verdienen elkaar!

Natuurlijk probeer ik mijn man erop te wijzen dat het jong geïndoctrineerd is. Hij is nota bene al die keren bevraagd in bijzijn van zijn moeder! Maar daar zit ook de crux! Kon hij werkelijk niet zijn moeder wegsturen toen hij daar zat bij die ouderschapsbemiddelaar van Kompaan en de bocht? Kon hij niet zeggen ‘het is goed mam, haal lekker koffie, ik red het hier wel”? Nee, dat heeft hij niet gedaan en dat verslag is wel de genade klap geweest.

Mijn man is enorm teleurgesteld. Waar is zijn DNA? Het lijkt wel alsof zijn zoon 100% zijn moeder is. Als zijn zoon maar iets op hem zou lijken, dan zou hij zelfstandig durven en kunnen denken. Dat deed mijn man ook toen hij in die leeftijd was. Dan zou hij desnoods aangegeven hebben dat hij geen herinneringen heeft aan die eerste jaren en dat hij lekker gaat voetballen. Maar in plaats daarvan heeft hij actief gelogen en dat is iets, daar kan mijn man, zo eerlijk als dat hij is, dus helemaal niets mee.

En nu is dus oma er niet meer. Een vreselijk lief mens die tot zijn 12e nog elk jaar een cadeautje kocht voor zijn verjaardag. We kwamen ze tegen toen wij het huis opruimden. Die niet kon begrijpen waarom zij, als oma, van moeder niet met haar kleinkind om mocht gaan. Sterker nog; als ze elkaar tegenkwamen in de stad, dan liep ze met het kleinkind straal langs oma voorbij!

Oma had geen band met dit kleinkind. Oma had nog een brief naar Veilig Thuis geschreven destijds, het heeft niet mogen baten. Oma kon maar niet begrijpen dat de instanties en de rechters actief meewerken aan ouderverstoting. Ook dat woord kon ze maar niet bevatten. Als je echt van jouw kind houdt, dan doe je toch zo iets niet?!

Zoon stond dus niet op de rouwkaart. Ik begrijp het en toch doet het mij zo veel verdriet. Ik snap de houding van mijn schoonzus, haar partner en mijn man. Volledig en toch…..

 

Rust zacht oma

Ouderverstoting: eenmaal bewust, mag je niet meer wegkijken

Afgelopen vrijdag had ik mijn lief eindelijk zo ver. Hij ging met mij naar de Lidl !

Bepaald niet zijn winkel, maar de wildproducten zijn daar een stuk betaalbaarder dan bij zijn supermarkt, dus vooruit. Ik loop mijn rondje en zie hem in 1 keer in gesprek met een wat oudere vrouw. Ik laat ze maar en loop naar enige tijd naar ze toe. Ze stelt zich voor. Het is de moeder van zijn ex. De oma van zijn zoon. Een zoon (bijna 16 jaar oud) waar hij geen echte band mee heeft mogen opbouwen.

Ik herken haar niet. Ik heb haar maar 1 keer eerder ontmoet, tevens de laatste keer dat mijn lief haar ook heeft gezien en gesproken. Zijn zoon zal een jaar of 5 zijn geweest, toen we weer voor een dichte deur stonden, terwijl het toch echt ‘onze’ zaterdag was. Waar zou zijn zoon zijn? We besloten te gaan kijken bij oma, die in Poppel woonde. Ja, daar was hij. We zijn toen bij oma binnen geweest en hebben gevraagd waarom oma hieraan mee werkte. De broer van zijn ex was er ook. Ze wisten toch ook dat het ‘onze dag’ was? Dat we zo weken zijn zoon niet te zien kregen, dat kon toch niet goed zijn? Oma antwoordde  dat ze koos voor haar dochter, wat kon ze anders ?! Ook al was moeders op stap, haar goed recht trouwens, de zoon mocht, wat moeders betreft, niet bij vader zijn en haar omgeving ondersteunde haar hierin, ook al wisten zij dat mijn lief een goede vader zou kunnen zijn, als hij in de gelegenheid werd gesteld.

Ook al kende zij haar dochter als geen ander, hadden ze al heel wat met elkaar meegemaakt, blijkbaar was het makkelijker voor oma om maar mee te werken met wat dochter dicteerde.

Nu stond ze daar dus in de supermarkt, was ze naar mijn lief gelopen en sprak ze hem aan. Hoe het nu met hem ging. Goed zei mijn lief en dat meende hij oprecht. Nou met haar dochter, de moeder van hun zoon, haar kleinkind, ging het niet goed, aldus oma.

Apart. Moeder had het toch voor elkaar? Zoon heeft vader actief verstoten. Herinneringen aan de sporadische ontmoetingen met zijn vader, die allemaal even leuk waren, zijn er niet meer. In ruil daarvoor zaten er andere herinneringen; dat wij hem uitscholden (!), dat wij nooit aardig tegen hem waren, dat zijn vader nooit van hem heeft gehouden, dat hij bang is voor zijn vader en het allerbelangrijkste; dat hij niets van zijn vader wil weten, zelfs een kaart wil hij niet ontvangen.

Tja, oma vond het allemaal wel wat vervelend voor haar kleinkind, maar ach, het ontbreken van de vader werd ruimschoots gecompenseerd door andere mannen in de familie ! Daarbij komt moeder en zoon vormen zo’n hechte twee-eenheid, zo indrukwekkend om dat te zien! Bal op de stip voor ons. Als oma kon ze toch niet zo langs de kant staan? Zo’n twee-eenheid, dat is toch niet gezond? Maar daar wilde oma niets van weten. Het was/is de keuze van haar kleinkind, de zoon van mijn lief, om geen contact te willen, die moesten wij maar respecteren ! Zij kon en wilde hier niets in betekenen, de zoon zou later wel op zoek gaan. Het was nu toch allemaal voorbij?! Hoe zo voorbij? Voor mijn lief niet.

Daar schrok oma wel van. Ze wilde zich er niet mee bemoeien, wist ook eigenlijk nergens vanaf, maar kwam wel met zinnen aanzetten als ‘er is te veel gebeurd’. Wat dan? Dus ik haal maar een citaat uit het rapport van Veilig Thuis aan: “moeder verliet vader met een koffer, kind op de arm en blauwe plekken. Eerder kon ze niet vertrekken en moeder is nog steeds bang voor vader”. Oma wist toch ook wel hoe het in werkelijkheid was gegaan? Dat mijn lief nog maanden bij vrienden heeft gewoond totdat moeder en zoon een andere woonruimte hadden gevonden en het huis verkocht was. Dat ‘het koffer’ uit heel wat meer bestond dan enkel een koffer. De scheiding had nota bene 2 jaar geduurd en ging alleen maar over haar grillen en eisen, toen al werd de zoon als wisselgeld gebruikt. Als je hiermee instemt, krijg jij jouw zoon te zien. Eenmaal getekend volgde er een briefje van de advocaat: het bezoekje gaat toch niet door, het voelt niet goed voor moeder. Kon oma zich niet herinneren dat ze smekend bij mijn lief op de stoep heeft gestaan, om haar dochter de zoveelste kans te geven? Oma wilde dit niet horen.

En ook al was oma nergens van op de hoogte, ze wist mij bijvoorbeeld wel te vertellen dat ik een straat verbod had. Weer die bal op de stip. Oma was overduidelijk eenzijdig geïnformeerd en blijkbaar ook niet goed ingelicht en dat ze dus beter naar het hele, echte verhaal kon kijken, net zo als de zoon ooit zal moeten doen. Ze haalde haar schouders op. Vertelde ons nog bij het weglopen dat ze geen keuze had. Ze koos voor haar dochter. “Daarbij laat je jouw kleinkind in de steek”, riep ik haar na en “er is een woord voor, zoek het maar op, als je er mee kunt leven; ouderverstoting. Jij werkt daar dus aan mee! Met alle gevolgen voor jouw kleinkind.”

Want het gaat dus niet goed met die jongen. Niet als we kijken naar zijn cijfers op school. Terwijl zijn vader op dit moment volledig op een zij spoor is gezet en de zoon zich dus volledig op zijn schoolresultaten zou kunnen concentreren, zien wij 3 voldoendes en voor de rest diepe onvoldoendes. Met een regelmatig verzuim van zo’n 2 a 3 dagen per maand. (dat is nu al 4 jaar zo). Toch reageert de school op zijn staart getrapt als ik de vertrouwenspersoon wijs op de meldcode !

Eerlijk gezegd begrepen wij dat niet zo, maar als we dan van oma horen dat het slecht gaat met 1 van de twee-eenheid, dan gaan wij het wat beter begrijpen.

Ach, waarvan acte! We staan erbij en kijken ernaar. Wat zou ik graag de betrokkenen van de afgelopen jaren bewust willen maken van hun falende professionaliteit. Dat ouders en familieleden nog meegaan met de verstoter, dan kan ik bevatten. Het is nu eenmaal een familiedynamiek en ik ben bang dat het hier niet anders is. Maar degenen die deze cirkel hadden kunnen doorbreken (Raad van Kinderbescherming, Veilig Thuis, Kompaan en de Bocht, Mr. B Prenger van de Rechtbank te Breda) hadden beter moeten weten. Hadden er voor die jongen moeten zijn. In plaats daarvan werden eigen ego’s voorop gesteld en heeft men bewust en onbewust zich voor het karretje van een vrouw laten spannen, die niet het beste met haar zoon voor had, zelfs niet het beste voor zichzelf! Blijkbaar plukt ze daar nu de vruchten van.

Ons verhaal is niet uniek. 40% van de kinderen verliest het contact met de uitwonende ouder ! 40% !

Sta eens stil bij de maatschappelijke ramp die zich onder onze ogen afspeelt. Kinderen die uit misplaatste loyaliteit door 1 ouder worden gedwongen te kiezen….. Kinderen die worden bewerkt door 1 ouder met slechte leugenachtige verhalen over de uitwonende ouder. Kinderen die bang gemaakt worden voor die uitwonende ouder. Kinderen die betrokken worden bij onderzoeken en moeten verklaren, vaak in bij zijn van de verstotende ouder, waar ze later weer mee naar huis moeten, waarvan ze afhankelijk zijn met betrekking tot de zorg. Kinderen die niet mogen genieten van een tijdje bij de uitwonende ouder. Thuis komen en worden ondervraagd of een paar dagen worden doodgezwegen omdat ze naar de uitwonende ouder zijn gegaan.

De pijn bij de uitwonende ouder, die gedwongen wordt de Koninklijke weg te bewandelen. Want als je echt van jouw kind houdt, dan laat je het met rust. Die onmachtig moeten toezien hoe slecht het met de kinderen gaat. Want bij ouderverstoting heb je te maken met psychopathie. Ook al ben jij als partner uit zijn of haar leven, die psychopathie leeft voort in de verstotende ouder. Dat stopt niet als je weg bent en dat weet je! Alleen kan jij jouw kind niet beschermen.

De instanties die zouden moeten acteren in het belang van het kind falen massaal. De rechters passeren massaal de wet. Jouw plicht en recht om ouder te zijn, het recht van het kind om beide ouders te hebben, wordt massaal genegeerd. Na jaren procederen, trajecten doorlopen te hebben, aan alles meegewerkt te hebben, staan de uitwonende ouders concreet met lege handen op straat.

Kinderen zijn dieper het ouderverstotingsmoeras getrokken. Hebben verklaard tegen de uitwonende ouder. Zijn boos en verdrietig, sommigen schamen zich en durven de uitwonende ouder nog niet eens meer onder ogen te komen.

Enfin, wij kennen dus allemaal wel dit soort kinderen. Of je nu les geeft op school, of je nu een vriendin of vriend hebt die gescheiden is, of je nu als raadsonderzoeker werkt of ouderschapsbemiddelaar. Ieder voor zich kan beslissen mee te werken aan een oplossing. Instanties en rechtbanken hebben de sleutel in handen, mits ze hun beleid top down gaan veranderen.

Pik de signalen van ouderverstoting op en adresseer degene die ouderverstoting veroorzaakt. Ga met die persoon aan de slag en houdt het kind uit de wind. Besef dat die stem van het kind niet de echte stem van het kind is.

Boven alles zou iedereen zich in moeten zetten om omgang met beide ouders te faciliteren. Die “rust”, de Koninklijke weg, is desastreus voor kind en uitwonende ouder. Geen gezag op afstand gedurende trajecten, gedurende gerechtelijke procedures of onderzoeken. Een ouder die zich onderwerpt aan deze vernederende martelgang is niet een egoïst, maar bezorgd en iemand die dolgraag zou zien dat de wet wordt nageleefd, alsmede de rechten van het kind.

2016 is voor mij het jaar dat niemand, maar dan ook niemand, die betrokken is met onze kinderen kan beweren dat ouderverstoting niet bestaat. Dat ze mij glazig aankijken en mij vertellen dat ze er nog nooit van gehoord hebben ( 2015: ouderschapsbemiddelaar had nog nooit over ouderverstoting gehoord). Daar hebben wij met zijn allen een rol in.

Verwijs zo veel mensen naar de openbare facebook pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Onderwijzers, leraren, jeugdzorgmedewerkers, rechters, raadsonderzoekers, gezinsvoogden, gedragsdeskundigen, mediators, coaches, counselors, maar ook jouw vrienden en familie. Zet de pagina op jouw tijdlijn en deel die met jouw vrienden.

Onder bestanden van die pagina staan enorm veel PDF’s vol met informatie over ouderverstoting waar ieder voor zich zijn/haar voordeel kan doen. Opdat wij een halt toe kunnen roepen aan deze maatschappelijke ramp! Ouderverstoting is geestelijke kindermishandeling en de gevolgen op langere termijn voor het individu, maar ook op zijn/haar omgeving zijn groot. Eenmaal bewust is het moeilijk wegkijken.

Dus wie weet gaat oma toch nog eens goed bij zichzelf te rade. Wat is de stem van haar kleinkind waard, als hij zijn vader niet mag kennen?

 

Ouderverstoting: eenmaal bewust, mag je niet meer wegkijken

Hebben trajecten zoals ‘Ouderschap Blijft’ bij een omgangshuis, opgelegd middels een beschikking zin als er sprake is van ouderverstoting?

Onderstaand onze ervaring met het omgangshuis Kompaan en de Bocht te Goirle. Ons verhaal is echter geen uitzondering. Sterker nog, in contact met lotgenoten, weten wij nu dat ons verhaal vrij standaard is. Mijn stelling is dat een traject geen zin heeft als beide ouders niet ter wille zijn. Laat dat nou net bij ouderverstoting het geval zijn.

Voorgeschiedenis:

Mijn man en zijn ex zijn uit elkaar gegaan toen de zoon 10 maanden oud was. Vanaf dat moment heeft de moeder veel gedaan om te voorkomen dat vader en zoon een band konden krijgen. Daarbij was het duidelijk dat zijn zoon onder de situatie leed. Een valse aangifte was de druppel. Op advies van jeugdzorg, de politie en gezamenlijke vrienden heeft mijn man 4,5 voor de Koninklijke weg bewandeld, met de naïeve gedachte dat zijn zoon met de leeftijd van 12 jaar oud genoeg zou zijn om zelf, als hij er zin in had, op de fiets naar ons toe te komen.

Toen wij na de Cito toetsen contact zochten met moeder, bleken ze verhuisd naar een geheim adres. Mijn man heeft zijn zoon uiteindelijk een kaart kunnen overhandigen op het schoolplein. Het was een mooi contact van 15 minuten op de zandbakrand. Daarna heeft hij zijn zoon niet meer mogen zien.

Moeder is een rechtszaak tegen hem gestart, zogenaamd in opdracht van haar toen 12 jarige zoon om 1 ouderlijk gezag te verkrijgen. Mijn man heeft de rechtbank verzocht om het her-opstarten van de omgangsregeling. De Raad van Kinderbescherming mocht dit onderzoeken. In een andere blog kun je lezen hoe dat is gegaan, voor nu hoef je alleen maar te weten dat de conclusie van de RvK vernietigend was. Mijn man was een grote egoïst, die geen oog had voor zijn zoon, ook niet van hem hield en de agressor omdat hij zijn vaderrol wilde vervullen. De Raad adviseerde tegen enige vorm van contact.

De rechter schoof echter het rapport ter zijde en berispte de moeder; de zoon had recht op beide ouders en stelde het traject ‘Ouderschap blijft’ voor ten einde vader en moeder weer met elkaar zouden communiceren opdat zoon weer een relatie met vader op zou kunnen bouwen. De Raad was duidelijk op zijn vingers getikt en de raadsmedewerker ter plekke heeft nog aangegeven dat, als het dan zo zou moeten, er wel rekening zou moeten gehouden worden met de wil van het kind, dat de zoon zelf zijn tempo aan zou moeten kunnen geven. Dat staat in het proces verbaal en in de beschikking als zijnde het verslag/de context van de zitting. Ook wilde moeder nog genoteerd hebben dat zij zeker niet een vader/zoon relatie in de weg zou gaan staan. Aan haar zou het niet liggen…

De rechter vroeg mijn man gedurende het traject gezag op afstand te houden, wat neer komt op nog meer maanden van oudervervreemding. Maar je hoopt en denkt te werken naar een oplossing, dus je stemt toe.

Omgangshuis:

De beschikking en het rapport van de RvK zijn naar het omgangshuis gestuurd. De reactie (het verweerschrift zoals wij het noemen) op het rapport niet. Daarvoor zou mijn man een aparte advocaat in moeten huren om dat aan te vragen en van geen gewicht, aldus de ouderschapsbemiddelaar van Kompaan en de Bocht. 8 kantjes uitleg over hoe het werkelijk gegaan is, is vervlogen, van geen waarde. Met zo’n negatief rapport, ook al is het terzijde geschoven door de rechter, ook al weet Kompaan en de Bocht dat er niet aan waarheidsvinding is gedaan en dat het bol staat van signalen richting ouderverstoting, begon mijn man met grote achterstand aan het traject. Want ja, dat rapport, de conclusie van de RvK, dat was wel van gewicht!

Vanaf dat moment is het wachten op de uitnodiging van het omgangshuis en de maanden van geen contact tikken weg. Pas 5 maanden na de zitting kreeg mijn man de brief en meteen op dat moment gaat het al mis. We zijn dan 2 jaar verder dan de zandbakrand en de zoon is ondertussen 14, 5 jaar oud.

In de uitnodigingsbrief staat namelijk dat je aan kunt geven dat als ouder apart op het kennismakingsgesprek wilt komen, bij opgaaf van dringende reden. Blijkbaar had moeder die (uiteraard…) en zo kon ze de afspraak meteen een paar weken rekken. Moeder kreeg dus haar eerste uitzonderingspositie, zeker niet de laatste.

Mijn man heeft een prettig kennismakingsgesprek gehad met de ouderschapsbemiddelaar. Heel anders dan met die Raadsonderzoeker. Zijn lesje geleerd bij de RvK, is hij nu maar wel in het verleden gedoken en heeft hij verteld hoe zijn relatie met zijn ex vroeger was, de komst van zijn zoon en de reden van vertrek. Hoe het daarna was verlopen. De ouderschapsbemiddelaar legde uit dat ze geen stelling wil nemen. Dat ze er de ene keer voor mijn man is, de andere keer voor moeder. Dat ze een brug wil bouwen waarover de zoon heen en weer kan lopen. Dat leek mijn man een prima idee.

Nadat de ouderschapsbemiddelaar de moeder (met het rapport van de RvK letterlijk en figuurlijk in haar hand) had gesproken, wilde zij ook een gesprek hebben met de zoon. Om hem gaat het immers uiteindelijk. Dat gesprek werd tegen gehouden door moeder. De zoon zou niet willen. De zoon wilde dat ook niet zelf aan de telefoon vertellen, nee moeder communiceerde namens hem en dat kon dus blijkbaar. Op aanraden van mijn man heeft toen de ouderschapsbemiddelaar bij de moeder aangegeven dat ze dan het traject zou beëindigen en terug te geven aan de rechtbank.

Zoon, 14, 5 jaar, is toen aan de hand met moeder op gesprek geweest bij de ouderschapsbemiddelaar. Pas in de eindevaluatie hebben wij dat gespreksverslag gelezen; het was vooral moeder die antwoorden gaf. De zoon gaf duidelijk aan geen contact te willen. Een goede reden had hij eigenlijk niet, dan dat hij bang is voor zijn vader. Uiteindelijk had de ouderschapsbemiddelaar de zoon zo ver dat hij wel een kaartje wilde ontvangen van zijn vader. Waarop moeder inbrak en dat ter discussie stelde en zoon wees op het feit dat hij nu dingen toe zegde waarvan hij later spijt zou krijgen. Ja, dat was zo, volgens de zoon en ook het kaartje was weer van de baan. Hij wilde pertinent niets van zijn vader weten.

De ouderschapsbemiddelaar vertelde later aan mijn man dat zij zelden een kind was tegen gekomen die zo in de weerstand zit. Dat elk kind van nature wel enige vorm van nieuwsgierigheid naar de andere ouder hoort te hebben. Ook gaf ze aan dat de zoon een stille en timide indruk gaf en dat hij geen ruimte had gehad aan te geven wat hij nu werkelijk zou willen.

Maar ondertussen liet ze de gesprek setting wel zo toe en greep ze niet in tegen de moeder.

Zo werd de zoon nog dieper het ouderverstotingsmoeras ingetrokken. In bij zijn van zijn moeder moest hij zich weer tegen zijn vader uitspreken en met beschuldigingen komen om zijn gedrag/keuze te ondersteunen. Waarvan hij best wel weet dat dit niet gebeurd is, waardoor hij nog meer op zal zien om zijn vader onder ogen te komen.

Dan moet er een vervolg komen; de ouders moeten samen aan tafel ten einde te leren communiceren met elkaar. Daarvoor moet er een afspraak worden gemaakt.

Moeder wilde echter niet tot een afspraak komen. Moeder stelde voor om te communiceren via kaarten, die de ouderschapsbemiddelaar dan aan elkaar zou moeten doorgeven! Dit voorstel werd serieus opgepakt door de ouderschapsbemiddelaar en doorgegeven aan mijn man.

Het was mijn man die de ouderschapsbemiddelaar moest wijzen op de absurditeit; een kaartje naar zijn zoon wordt door moeder ontraden, maar nu het tot gesprekken moet komen, mag dat kaartje, tussen ouders, in 1 keer wel. Nee, mijn man wilde dat de beschikking werd nageleefd. Als moeder niet op gezamenlijke gesprekken wilde komen, moest Kompaan en de Bocht dat maar in het verslag zetten richting rechtbank en het traject teruggeven.

Mooi, dat toegezegde gezag op afstand. Maar wat als moeder zelf alle afspraken wel aan haar laars lapt en ook, of zeg maar uiteraard, zich niet houdt aan de informatieplicht? De maanden tikten weg en mijn man wist totaal niet hoe het met zijn zoon ging, hij had nog niet eens een foto! Hij wist (weet) nog niet eens hoe zijn zoon eruit ziet! Mijn man heeft toen op de middelbare school de code van het schoolvolgsysteem opgevraagd.

Dat ging niet van harte. Mijn man is zelfs op afspraak geweest bij de onderbouw coördinator om zichzelf voor te stellen. Dat was onder lestijd van de zoon en de onderbouw coördinator kan bevestigen dat zijn zoon zijn vader niet heeft gezien of gehoord. In eerste instantie zou mijn man de code krijgen, maar nadat school gesproken had met moeder in 1 keer niet meer; de school wilde eerst de ontwikkelingen bij het omgangshuis afwachten. Wij hebben de school gewezen op de wet en afgesproken dat de code zou komen na het eerste gezamenlijke gesprek.

Mijn man had een positief gevoel bij de ouderschapsbemiddelaar. Hij had het gevoel dat zij er echt voor zijn zoon wilde zijn, maar waarom gebeurde dit toch allemaal? Waarom pakte ze niet door en benoemde ze niet wat er gebeurde?

Ik besloot mij er mee te bemoeien en ik heb haar een email gestuurd met informatie over ouderverstoting. Heel eenvoudig; 5 signalen voor professionals. Bij elk kon ze een vinkje zetten. De ouderschapsbemiddelaar bedankte mij voor de informatie en vroeg mij waar ik deze informatie vandaan haalde! Via het internet, voer maar eens ‘ouderverstoting’ als zoekwoord in en zet je schrap! Ik vroeg haar of ik haar nog wat meer informatie mocht toesturen. Ja dat wilde ze wel. Zo heb ik haar bijvoorbeeld ook bekend gemaakt met Ryan Thomas. Ook voldoende informatie voor professionals wat je wel en niet moet doen bij ouderverstoting.

Zo moet je de verstoter geen uitzonderingspositie geven, dat geeft die persoon alleen maar nog meer het gevoel controle te hebben en de baas te zijn. Dat is niet wijs is de waarheid in het midden te leggen, maar dat het beter is te benoemen wat er gebeurd en de mensen erop aan te spreken. Door dat niet te doen, gaat de verstoten ouder zich nog meer hopeloos voelen, want wat kan die er nou aan doen?!

Maar het allerbelangrijkste is nog wel dat het kind nooit in bijzijn van de verstoter in gesprek moet gaan met de hulpverlener. Gebeurt dat wel, dan is elke basis van vertrouwen weg. Om de simpele reden dat het kind nooit het vertrouwen in de hulpverlening kan krijgen, als zij zeggen dat het veilig is om je uit te spreken, terwijl naast je de agressor zit, waarmee je later weer naar huis toe moet. Als een hulpverlener daar niet van doordrongen is, is alles verloren.

Met de dreiging dat het traject beëindigd zou worden, kwam het uiteindelijk tot een eerste gezamenlijk ouder gesprek op 29 oktober 2014. Voor de tijd kon moeder niet…

Weer kreeg moeder een uitzonderingspositie. Zij wilde niet met mijn man in 1 wachtruimte zitten en mocht dus een kwartier voordat mijn man er zou zijn al op kantoor bij de ouderschapsbemiddelaar zijn, wat mijn man werd meegedeeld. Toen ze dus samen bij de ouderschapsbemiddelaar in 1 ruimte zaten, is de ouderschapsbemiddelaar koffie gaan halen, waardoor ze toch met zijn tweeën voor een tijdje alleen waren….

Tijdens dat eerste gesprek wilde de ouderschapsbemiddelaar gezamenlijke acceptatie over de doelstellingen verkrijgen. Pas dan kon zij verder gaan. Moeder bleef in de weerstand en bleef wapperen met het rapport van de RvK. Gezamenlijke gesprekken tot daar aan toe, maar contact tussen vader en zoon in de toekomst alleen als de zoon het aan zou geven, op zijn tempo. Wat mij zo verbaasd is het feit dat moeder heus wel verteld is dat zij de sleutel in handen heeft. Dat zij een grote begeleidende rol heeft in het doen afnemen van de angsten van de zoon. Ook is zij bewust gemaakt van de schadelijke emotionele- psychische gevolgen voor de ontwikkeling van haar zoon, als zij er zo voor blijft liggen. Het maakte geen enige indruk. Het gesprek kwam op het schoolvolgsysteem, waarvan mijn man moest afzien volgens moeder, want dat zou de angsten van de zoon alleen maar vergroten. Mijn man zou dan zijn rooster kunnen zien en de zoon was bang dat hij hem dan na school zou gaan opzoeken. Mijn man heeft aangegeven dat moeder zoon dan maar moest verzekeren dat dit niet zou gebeuren en dat hij hun 2 weken zou geven om aan het idee te wennen.

Een ouderschapsbemiddelaar zit daar dan tussen en grijpt zeker niet in. Op naar de volgende afspraak, een maand later omdat moeder niet eerder kon.

Tijdens dat tweede gezamenlijke gesprek voelde mijn man dat er iets veranderd was in de houding van de ouderschapsbemiddelaar. Wat bleek; de advocaat van moeder had gebeld met Kompaan en de Bocht om de beschikking nog eens goed door te nemen. Was het nu wel of niet de bedoeling dat de zoon bij het traject betrokken werd.

De ouderschapsbemiddelaar vroeg moeder wat er nog niet duidelijk was en dat er toch tijdens het eerste gesprek overeenstemming was bereikt over de doelstelling? En weer was het moeder die vol in de weerstand zat, met bezwaren en bleef roepen dat ze er zat om de belangen van haar zoon te verdedigen en dat mijn man, plus ouderschapsbemiddelaar, de zoon niet serieus namen in zijn angsten en zijn wens om niets met zijn vader te maken te hoeven hebben. Wederom moest worden uitgelegd aan moeder dat het juist in het belang van de zoon zou zijn als hij onbevreesd van beide ouders zou mogen houden. Het maakte geen indruk. Uiteraard kwam het weer op het schoolvolgsysteem. Moeder had een briefje van zoon bij zich waarin stond dat, als mijn man werkelijk om hem zou geven, hij niet om de code zou vragen. Mijn man heeft gezegd dat die code er gewoon komt, klaar.

In 1 keer kwam moeder met het verhaal dat mijn man zich niet aan de afspraak met betrekking tot ‘gezag op afstand’ had gehouden, hij was op school geweest en de zoon had hem gezien. Sindsdien durfde hij niet meer naar school! Ronduit een leugen, met de onderbouw coördinator als getuige.

Het gesprek dat 1,5 uur duurt, was een herhaling van het eerste gesprek. Wel kregen ze opdrachten mee. Mijn man werd gevraagd schriftelijk een paar vragen te formuleren aan/over zijn zoon, die tijdens de komende gesprekken dan gesteld zouden kunnen worden. Moeder kreeg de opdracht een foto van de zoon mee te nemen naar het volgend gesprek. Ook moest/mocht mijn man een kaart schrijven voor de zoon en die het volgens gesprek mee nemen.

Na het tweede gezamenlijke gesprek kwam het hulpverleningsplan (gedateerd 2 juli 2014) met de post. Opvallend voor mij is het gegeven dat moeder in het rapport totaal geen verantwoording neemt, maar alles afwentelt op haar zoon en constant het rapport van de RvK blijft aanhalen om te motiveren waarom mijn man niet in het leven van haar zoon mag zijn. Frappant is het opgetekende verhaal uit haar mond dat de zoon bepaalt wat voor informatie zij deelt met de vader. Zo had hij de 2 foto’s uitgezocht die zijn vader mocht hebben. Foto’s tegen het licht genomen en met een cap op. Met andere woorden; totaal onherkenbaar. Mijn man had aan haar laten weten hier niets mee te kunnen. Maar moeder vertaalde dat aan haar zoon dat hij niet knap/mooi genoeg was, want de zoon liet weten dat hij erg verdrietig was met de afwijzing. Waarom grijpt op dat moment de ouderbemiddelaar niet in?

Maar goed, het gaat uiteindelijk om de doelstellingen;

  • Ouders zijn in staat om met elkaar te communiceren
  • De loyaliteitsontwikkeling van het kind verloopt adequaat waardoor emotionele veiligheid is gewaarborgd.
  • Einde traject geschat op 2 maart 2015.

Die moeten worden ondertekend.

27 november 2014 , 2 dagen na ontvangst van het hulpverleningsplan werd mijn man gebeld: Moeder had telefonisch eenzijdig het traject beëindigd. Ze had geen vertrouwen meer in de professionaliteit van Kompaan en de Bocht. Ze had niet het gevoel dat de ouderschapsbemiddelaar het tempo van de zoon zou gaan respecteren. Ze wilde het hulpverleningsplan niet tekenen.

Dan zit er niets anders op dan het traject te beëindigen, een eindevaluatie op te maken en die naar de rechtbank en de RvK te sturen.

De ouderschapsbemiddelaar moest dus nu eindgesprekken inplannen, die uiteraard weer gescheiden mochten plaatsvinden. Moeder had het emotioneel zwaar, lastig en kon de eerste tijd niet komen. Mijn man werkte uiteraard wel mee. Elke keer weer kwam hij positief uit een gesprek met de ouderschapsbemiddelaar, had hij het gevoel dat er naar hem geluisterd werd en had hij de indruk dat de ouderschapsbemiddelaar heel goed wist hoe het spel door moeder gespeeld werd. Hoe teleurstellend is het dan als de eindevaluatie op de mat valt. Het leek wel een déjà vu, een herhaling van de RvK. In 1 keer lag de waarheid weer in het midden. Hadden ouders verharde standpunten naar elkaar toe en niet in staat met elkaar te communiceren! Mijn man heeft zijn teleurstelling schriftelijk aangegeven en kreeg een koel berichtje terug; hij mocht zich verwoorden tijdens een laatste gesprek.

Ook dat was volgens mijn man een goed gesprek. De ouderschapsbemiddelaar liet mijn man weten dat de waarheid niet in het midden lag, maar dat het moeder was die tegen werkte. Zet dat dan in het rapport! Nee, de rechters die dit lezen, snappen wel hoe het gegaan is. Daarom hadden ze de beïnvloeding van moeder tijdens het kennismakingsgesprek met de zoon, zo letterlijk verwoord. De rechter zou hier echt wel iets van vinden. Het woord ouderverstoting kon niet letterlijk in het rapport, want daar zou de advocaat van moeder gehakt van maken. Ook het feit dat de zoon een stille, timide indruk gaf, kon niet vermeld worden, want dat is subjectief, de indruk van 1 ouderschapsbemiddelaar. Wel beloofde ze de tekst aan te laten passen om de waarheid uit het midden te halen. En, omdat moeder nog steeds niet op eindgesprek wilde komen of reageren op de eindevaluatie, zou het rapport nu 2 februari 2015) meteen opgestuurd worden.

Hoe teleurstellend is het dan dat ook deze afspraken niet worden nagekomen? Dat hele laatste gesprek is samengevat in 10 regels onder de kop: opmerkingen van vader!

En o wat een verbazing, blijkbaar had moeder alsnog te kans gekregen om ook haar opmerkingen te plaatsen op 2 maart 2015 en werden die dus onder die van mijn man, ook in 10 regels weergegeven.

Overeind bleef de eindconclusie; ernstige zorgen omtrent de psychische- en sociale/emotionele ontwikkeling van zoon, loyaliteitsconflict en dat het te belastend is voor zoon om zelf zijn eigen tempo te moeten kunnen aangeven. Het voorstel van Kompaan en de Bocht was echter zwak: voortzetten van het ingeslagen traject, maar dan wel gekaderd.

Tijdens de rechtszitting 22 mei 2015 bleek dat deze rechter (mr B. Sprenger) NIET tussen de regels door kon lezen. Het enige wat hij uit de eindevaluatie haalde was het feit dat de zoon had aangegeven helemaal niets met zijn vader te maken wilde hebben en dat hij angsten had naar zijn vader toe.

Het rapport van de  RvK, dat door de vorige rechter terzijde was geschoven, was nu in 1 keer actueel. Mijn man was in 1 keer de kwade geest, de agressor en kreeg een contact verbod van 1 jaar, ingaande op 23 juni 2015. Zijn zoon is nu 15,5 jaar.

Uiteraard hebben wij de ouderschapsbemiddelaar op de hoogte gesteld. Dit had ze niet aan zien komen! Dat de rechter helemaal voorbij is gegaan aan de zorguitingen van Kompaan en de Bocht. Ze vroeg ons de beschikking toe te sturen om die in het team te bespreken om na te gaan, hoe zij de volgende keer beter gehoord kunnen worden. Ook gaf ze aan hier iets van te willen vinden richting de rechter, want het is en blijft een ongezonde situatie voor de zoon en met een contactverbod van een jaar is niemand geholpen, of het moet de moeder zijn. Eerlijk gezegd hebben wij geen vertrouwen in deze toezegging en het zal niets veranderen aan onze situatie.

Wat mij opviel is dat het rapport/ de eindevaluatie exact op de datum van beëindiging van het traject (9 maanden maximaal) is terug gestuurd. Hebben ze er toch het volle pond voor mogen ontvangen.

Neem ik Kompaan en de Bocht het kwalijk dat dit traject zou verlopen is?

Ja en nee.

Feit is dat ouderverstoting nog lang niet zo bekend is in hulpverleningsland, als het zou moeten zijn. Zelfs nu is educatie minimaal. Ook bij bijscholing komt ouderverstoting nauwelijks ter sprake. Met andere woorden; je moet er als ouderschapsbemiddelaar letterlijk en figuurlijk mee bekend gemaakt worden en het je aantrekken, wil je, als hulpverlener, een positief verschil kunnen en willen maken. Gerichte therapieën zijn er niet. Naar aanleiding van onze zaak zijn ze bezig met het ontwikkelen van een gerichte aanpak (zogenaamd volgens Canadees model). Maar blijkbaar zijn ze zelf het wiel nog aan het uitvinden, terwijl er al zoveel bekend is.

Daarbij komt dat hulpverlenersland sowieso een shift moet maken. Eigenlijk, tot nu toe, koos men immers voor ‘rust’ in het leven van het kind, als uitgangspunt voor het belang van het kind. Onderkennen dat juist deze rust ouderverstoting in de hand werkt en erger, de schadelijke gevolgen van ouderverstoting onderkennen, is voor velen een brug te ver. Dan komen er ego’s om de hoek kijken. Blijkbaar hadden ze het de voorgaande jaren mis en zijn heel veel kinderen en verstoten ouders tekort gekomen. Sta daar maar eens bij stil… en verander het dan maar eens. Durf dat aan!

Een verstoten ouder die de hulpverlening op ouderverstoting wijst, op zo’n manier, dat ze er niet om heen kunnen, stuit snel tegen een hoop weerstand. Wie is die persoon om er iets van te vinden, zij zijn toch immers de professionals?!

Ik neem het de ouderschapsbemiddelaar zeker kwalijk dat zij, ondanks alle toegestuurde informatie over ouderverstoting, er niets mee heeft gedaan gericht op hun traject/situatie. Willens en wetens is zij stug doorgegaan met hun traject, terwijl ze over genoeg informatie beschikte om te weten dat dit contra productief zou zijn.

En ja, de perverse prikkel van trajecten, waarvoor betaald wordt. Beter er het hele jaar voor uittrekken, dat levert meer op, dan de vuist op tafel, korte metten er mee maken en bij traineren de zaak terug sturen naar de rechtbank, daarbij met naam en toenaam helder aangeven wie de boel heeft gefrustreerd en desnoods met een gegrond, uitvoerbaar, advies te komen.

Heb het hulpverleningsplan klaar voordat de gezamenlijke gesprekken aanvangen en leg dat bij het eerste gesprek op tafel te ondertekening. Hoe kan het zijn dat zo’n plan pas na 5 maanden is opgesteld?

Het is sowieso erg apart dat niet de ouderschapsbemiddelaar het hulpverleningsplan en de eindevaluatie schrijft, maar een gedragsdeskundige, die nog nooit met de ouders en/of het kind heeft gesproken. Die dan de waarheid weer in het midden legt en hooguit de commentaren van de ouders op het rapport als een voetnoot toevoegt. Gebruik makend van wollige vaktermen en woorden, maar het na laat de vinger op de zere plek te leggen. Die ervan uitgaan dat rechters dus tussen de regels door kunnen lezen, ervan uitgaande dat een rechter het rapport überhaupt leest en dan nog serieus gaat nemen.

Ook al weet Kompaan en de Bocht dat er bij de RvK niet aan waarheidsvinding wordt gedaan en van de andere misstanden bij het tot stand komen van hun rapport, blijven ze zwaar gewicht leggen bij datzelfde rapport en zijn ze willens en wetens blind voor andere informatie. Daar kunnen ze zogenaamd niets mee.

Heeft een dergelijk traject, op deze wijze dus zin in mijn ogen? NEE

Als de rechter of de RvK dus met een dergelijke beslissing komen, heb dan de tegenwoordigheid van geest te EISEN dat een professional aantoonbare kennis heeft van/over ouderverstoting zich over jouw zaak ontfermt.

Ook is het heel erg belangrijk dat je verzoekt dat het kind parallel geholpen wordt, door een aparte professional, die uiteraard in contact staat met de bemiddelaar van de ouders. In juridische termen heet dat ‘het kaderen van het traject’.

Daarbij zal de ouderschapsbemiddelaar/ hulpverlener degene die het traject frustreert direct aan moeten spreken op haar/zijn gedrag  en aangeven dat, bij het voortzetten van dat gedrag, een aangifte zal volgen bij Meldpunt Kindermishandeling.

Ligt er een negatief rapport van de RvK? Ga dan in bezwaar, dien een klacht in tegen de RvK. Zorg dat zo’n rapport van tafel gaat of eis dat de rechter in de beschikking aangeeft het rapport terzijde gelegd te hebben en er dus geen gewicht aan verleent.

Toegeven aan het verzoek tot het uitoefenen van gezag op afstand, in de hoop dat dit tot contactherstel gaat leiden, omdat jij immers mee werkt en alles doet wat van je gevraagd wordt (dat zal toch wel gezien en beloond worden) is erg naïef en in werkt dus in de praktijk niet. Sterker nog, ook deze maanden van vervreemding en afwezigheid worden bij al die andere maanden/jaren opgeteld en resulteren in de gedachte dat het kind het nu eenmaal zo gewend is en dat het voor de rust (het belang ) van het kind beter is om die afstand zo te laten. Het kind komt de verstoten ouder later, als die er aan toe is, heus wel uit zich zelf opzoeken. Ook al groeit dat kind op in leugens, bedrog, angst en ontkenning van de helft van zijn/haar identiteit. Wij, verstoten ouders, die dus blijkbaar meer van deze ellende afweten, als degenen die de kennis zouden moeten hebben, weten wel beter: zo lang het kind/ de adolescent/de volwassene nog onder invloed staat van de verstoter/agressor, zo lang is die persoon gegijzeld en niet vrij om zelf te denken, laat staan eigen keuzes te maken.

Het is vandaar uit niet de vraag of het later mis gaat is het leven van jouw kind, maar eerder wanneer en dan maar te hopen dat jij nog braaf thuis zit te wachten om de deur open de gooien en jouw kind op te vangen…. Neem van mij aan dat de strijd dan niet gewonnen is, maar dan pas begint….zeker voor jouw kind, die zijn/haar hele jeugd tegen een ander voetlicht moet gaan houden. Maar goed, dan mag de GGZ er aan gaan verdienen.

Hebben trajecten zoals ‘Ouderschap Blijft’ bij een omgangshuis, opgelegd middels een beschikking zin als er sprake is van ouderverstoting?