brief van stief moeder aan Mr Prenger, kinderrechter te Breda

t.a.v Team Jeugdrecht Breda

in het bijzonder voor Mr Hinfelaar

Mr Calkoen

Mr Prenger

Per email verzonden.

Cc:     Raad van Kinderbescherming, Breda (daar zij geen afstand hebben genomen van hun rapport, ondanks het terugkoppelingsgesprek)

Cc:     Het Landelijk Bureau Raad van Kinderbescherming, al waar een klacht ligt tegen het optreden van de RvK te Breda

Cc:     De Kinderombudsman

Cc:     De Nationale ombudsman

Tilburg, 29 juni 2015

Goede morgen ,

Zoals u ziet begin ik niet met ‘geachte’, daar ik het respect niet meer kan opbrengen u zo te betitelen.

U kunt ook nu stoppen met lezen omdat ik zogenaamd geen ‘partij’ ben. Omdat u veilig in uw ivoren toren zit, benoemd voor het leven, misbruik makend van het recht om levens te vernietigen.  Omdat mijn man maar in hoger beroep moet gaan, als hij het niet eens is met uw beslissing. Wel nu; dat gaat niet gebeuren. Dus u kunt weer overgaan tot de orde van de dag. Als of er niets aan de hand is.

Dat kunt u doen. Dat zult u ook wel gaan doen, maar doordat u mijn man hebt gemaand dat hij mij tot de orde moet roepen, voel ik mij dus wel een partij en eigen ik mij het recht toe u bewust te maken van de komende gevolgen van uw uitspraak en de behandeling tot nu toe. U hebt mij niet het zwijgen opgelegd, eerder het tegendeel. Uw uitspraak zorgt er voor dat ik het ‘hoger op’ moet zoeken en derden bekend moet maken met de misstanden die anno 2015 nog steeds plaatsvinden omtrent ouderverstoting.

Mijn man heeft zijn zoon al 8 jaar niet gezien, met uitzondering van 15 minuten op een zandbakrand, op het schoolplein, 3 jaar geleden. De eerste 4,5 jaar van die 8 jaar heeft mijn man de Koninklijke weg bewandeld. Een term die u wellicht bekend in de oren klinkt. Deze Koninklijke weg is hij destijds met pijn in zijn hart en liefde voor zijn zoon aangegaan. Nota bene aangeraden door jeugdzorg, de politie en ja, ook door vrienden en kennissen. Destijds nog niet bekend met ouderverstoting. Nu weten wij dat mijn man die weg beter niet had kunnen bewandelen, maar dat hij zijn baan op het spel had moeten zetten door valse aangiften te aanvaarden en terug te vechten. Door de scènes aan de deur, als wij de zoon dan tenminste te zien kregen, aan te gaan, ook al zat het kind overduidelijk in de verdrukking en leed het kind aantoonbaar onder de situatie. Door het gevecht aan te gaan en uit te schreeuwen wat er op dat moment al 6 jaar speelde; moeder wilde de vader uit het leven van het kind bannen.

Mijn man heeft dat echter niet gedaan, met het idee dat zijn zoon, zo rond de leeftijd van 12 jaar hopelijk wat meer ruimte zou krijgen van zijn moeder om uit zichzelf, op zijn fiets, naar ons toe te komen, wanneer hij daar zin in zou hebben. Achteraf een erg naïeve gedachte en dat hebben wij geweten!

Nu is mijn man door u op een verschrikkelijke wijze afgestraft. Hoe haalde hij het in zijn hoofd om aanspraak te maken op het recht op een vaderrol in het leven van zijn zoon te vervullen. Met grote verbazing en ontsteltenis heb ik, als partner en stiefmoeder dit hele proces mogen volgen.

Niemand die moeder aansprak op haar gedrag. Alle signalen omtrent ouderverstoting zijn hardnekkig genegeerd. Sterker nog; er is opzettelijk aan voorbij gegaan. Met als finale slag de uitspraak van Mr. Prenger; mijn man en ik mogen een jaarlang op geen enige manier contact hebben met de zoon. Dus zelfs geen verjaardagskaart of kerstkaart. Daarbij haalt hij het rapport aan van de Raad van Kinderbescherming van oktober 2013 aan als onderbouwing. Een  flinterdun onderzoekje door de Raad van Kinderbescherming, waarbij niet aan waarheidsvinding is gedaan. Waarbij de zoon sowieso bevraagd is in bij zijn van moeder. Een rapport wat nota bene door  Mr. Calkoen op tijdens de zitting op  17 januari 2014 terzijde is gelegd. Mijn man en zijn ex werden naar een omgangshuis gestuurd om aldaar het traject ‘Ouderschap blijft’ aan te gaan.

Een traject wat volkomen is gefrustreerd door de moeder, bijgestaan door haar advocaat A. van Tuijn, van Zinnicq Bergmann Advocaten. Een traject wat eenzijdig is beëindigd door de moeder op 27 november 2014. In plaats hier iets van te vinden en stil te staan bij de mechanismen van ouderverstoting straft u dus mijn man; een jaar lang geen contact. Wie hebt u hiermee geholpen, denkt u? Het kind in ieder geval niet, dat kan ik u verzekeren.

Wat is het bij uw team dat u het gewoon weg niet wilt weten, dat u voorbij gaat aan de waarheid en ouderverstoters ondersteunt en zelfs helpt? Wat is het in uw beroepsgroep dat een verstoten ouder overgeleverd is aan de goden, aan de subjectiviteit van 1 rechter? Want mijn man is bij verre niet de enige die zijn best moet doen om vader te mogen zijn van zijn kind. Het schijnt dat het een komen en gaan is van ouders die aan u vragen een Salomons oordeel te vellen. Ouders waar helemaal niets mis mee is. Die, tot aan de scheiding, goed genoeg waren om samen kinderen te krijgen en er voor te zorgen.

Waarom deze brief? Om u bewust te maken van het leed dat u aanricht door niet door te pakken, de ouder aan te spreken die zich schuldig maakt aan ouderverstoting, ook al ligt het er duimen dik bovenop.

Het gaat eigenlijk al mis bij de eerste zitting op 24 mei 2013. Moeder geeft aan in de stukken en op de zitting dat zij een gezagswijziging tot een-ouderlijk gezag aanvraagt op verzoek van haar 12 jarige zoon. Hij is namelijk bang dat hij naar zijn vader zou moeten gaan, mocht moeder komen te overlijden. Dan horen en bij u alle alarm bellen te gaan rinkelen. Zeker al u weet dat mijn man een gewone, hardwerkende  kerel is, met diverse onderscheidingen en zelfs een verklaring van geen bezwaar heeft klasse A, het hoogste niveau. Middels een brief heeft hij zich uitgebreid aan u voorgesteld, toen zich de situatie dreigde voor te doen dat de zitting met betrekking tot gezagswijziging plaats zou gaan vinden terwijl mijn man op uitzending was naar Kunduz, Afghanistan.

Mr Hinfelaar had op dat moment in kunnen grijpen. Zeker toen de rechter uit riep dat het kind sowieso naar de biologische ouder gaat en dat dit dus niets met een gezagskwestie te maken heeft. Ook andere argumenten tot gezagswijziging hielden geen stand. Maar al die argumenten zijn wel rode vlaggen, signalen van ouderverstoting, de zogenaamde klemcriteria, waar u allen ook mee bekend bent. Aangehaald in artikel 1:377 a BW. In plaats van er kort op te gaan zitten verlegde Mr Hinfelaar het probleem. Laat de Raad van Kinderbescherming maar eens onderzoeken wat de zoon nu echt wilt, want de zoon had enkel een brief naar de rechtbank gestuurd, ook weer vol met aanwijzingen dat er sprake is van ouderverstoting. Want welke 13 jarige schrijft nou dat hij het fijn zou vinden wanneer zijn moeder niet overal toestemming voor moet vragen aan vader ?

Mijn man was al weer een jaar verder dan de zandbakrand en kreeg te horen dat hij te lang uit het leven van zijn zoon was geweest. De grote reden van zijn afwezigheid volkomen negerend. Wat als Mr Hinfelaar op dat moment had besloten dat er niets mis is met mijn man en dat de omgangsregeling, vastgesteld op 15 november 2002, hervat zou moeten worden en dat de ouders daar samen uit zouden moeten komen ? Dus een einde aan de procesgang?

Was het niet handiger geweest om in ieder geval de Raad van Kinderbescherming beter te instrueren? Aan te halen dat specialisten, bekend met ouderverstoting, mee kijken?

De Raad van Kinderbescherming kwam met een vernietigend rapport over mijn man. Het is u bekend dat de Raad van Kinderbescherming niet aan waarheidsvinding doet. Het is u bekend dat mijn man afhankelijk is van de subjectiviteit van 1 raadsonderzoeker. Toch hecht u belang aan zo’n rapport. In onze ogen heeft de Raad van Kinderbescherming bij gedragen in het verergeren van de situatie en daar kunnen wij niets aan doen. Sterker nog, daar mogen wij niets van vinden. Tijdens het terugkoppelingsgesprek met de Raad van Kinderbescherming, in plaats van het indienen van een klacht, een jaar later, heeft mijn man mogen ondervinden hoe de Raad misbruik maakt van zijn machtspositie. Ook al geeft de Raad volmondig toe dat een onderzoek niets voorstelt, dat de zoon in bij zijn van moeder, thuis is bevraagd en ze niet aan waarheidsvinding doen en fouten hebben gemaakt met betrekking tot het bekend maken van de procedures en werkwijze. Mijn man kreeg te horen dat hij zijn zoon met rust zou moeten laten, ook al groeit hij op met leugens en in angst voor zijn vader, ook al moet hij 50% van zijn identiteit ontkennen. De Raad baseert hun kennis op een rapport uit 2002 (!), Het verdeelde kind, door Ed Spruijt. Ouderverstoting bestaat niet. De raad kiest voor rust en als de zorg-ouder dus geen contact wilt, is dat leidend. Ook kreeg mijn man het dreigement dat hij zich rustig moest houden, daar de Raad het lijntje is met de rechtbank. Dit heeft mijn man u ook geschreven, d.d. 19 maart 2015. Wat is het dan dat u dit niet wilt weten?

Mijn man was aangenaam verrast toen Mr Calkoen het rapport meteen terzijde schoof. Daar had hij niet opgerekend. Hij was toen bijna 2 jaar verder dan de zandbakrand. Had de rechter toen ook maar het rapport vernietigd. Dan had moeder niet dit rapport in de hand kunnen nemen om haar zaak de onderstrepen; de Raad had immers geconcludeerd dat er geen omgang zou kunnen plaats vinden en als het dan toch zou moeten, dan op het tempo dat het kind zelf aan geeft. Het was beter geweest als Mr Calkoen de Raad opnieuw aan het werk had gezet, of specialisten de opdracht had gegeven een beter/dieper onderzoek te doen. Ook toen al waren er kindercurators, kinderbehartigers en specialisten die bekend zijn met ouderverstoting.

Maar goed, Mr Calkoen stuurt beide ouders naar het traject ‘Ouderschap Blijft’ en vraagt mijn man om mee te werken aan ‘gezag op afstand’. Wat neerkomt op een vrijwillig afstand bewaren gedurende het traject. Nu weten wij ook dat Mr Calkoen het traject had moeten ‘kaderen’, wat wil zeggen dat de rechter beter had moeten omschrijven wat de bedoeling van het traject had moeten zijn. Doordat Mr Calkoen dit had nagelaten, kon de moeder het traject frustreren met de rapport van de Raad in haar hand. Met haar advocaat op de achtergrond, die zelfs naar het omgangshuis heeft gebeld om de beschikking nog eens door te nemen. Met zelfs het proces-verbaal als ondersteuning. Terwijl in mijn ogen een proces- verbaal enkel een weergave is van hetgeen ter zitting is besproken. Wat dus niet de waarheid hoeft te zijn. Mijn man en ik waren erg naïef om te denken dat een uitspraak van een rechter ook enig gewicht heeft en nageleefd moet worden.

Moeder beëindigd eenzijdig het traject omdat zij de doelstellingen, opgesteld in het hulpverleningsplan niet kan/wil ondertekenen en geeft dat op de zitting ook uitgebreid toe. Mr Prenger gaat daarin in mee door aan te geven dat er dan verschil in interpretatie is geweest omtrent de doelstelling. Ja, er moesten gesprekken plaatsvinden tussen de ouders, maar dat wil nog niet zeggen dat er ook contact zou moeten komen tussen vader en zoon. Als of mijn man zo’n traject aangaat alleen om weer goede vrienden te worden met zijn ex…

Nu had mijn man van alles verwacht, maar dat Mr Prenger compleet voorbij gaat aan zijn, op tijd ingestuurde brief en aan de eindevaluatie van Kompaan en de Bocht, nee, daar staan we van te kijken.

Tot op de dag van vandaag heeft mijn man meegewerkt met alles wat er aan hem gevraagd is. Gezag op afstand, vernederende gesprekken met instanties, op tijd reageren als u daarom vraagt, maar blijkbaar is dit niet van belang en wordt slecht gedrag beloond. Ons rechtvaardigheidsgevoel is zwaar aangetast en wij vragen ons af wie nu het meest buiten de maatschappij staat. U of mijn man en ik?

Mijn man heeft dus binnen de gestelde termijn van 2 weken een brief van 8 kantjes gestuurd waarin hij u uitgelegd heeft wat er sinds het gesprek bij de Raad van Kinderbescherming is gebeurd. Daarin is niets gelogen en hij ging ervan uit dat de rechtbank er op zijn minst toch wel iets van zou vinden dat 1 ouder eenzijdig een traject heeft beëindigd, wat opgelegd is middels een beschikking door diezelfde rechtbank. Ook vroeg mijn man u om het rapport van de Raad te schrappen, onderbouwd met de resultaten van het terugkoppelingsgesprek met de Raad. Het lijkt wel alsof deze brief niet is gelezen. De brief is in ieder geval volkomen genegeerd.

In 3 jaar tijd 3 rechters, waarvan de laatste niet ingelezen, maar wel vast besloten een “einde er aan te maken” zoals mr Prenger aan het begin van de zitting op 21 mei 2015 aangaf.

Een week van te voren had moeder via haar advocaat een pak papier van 2,5 cm opgestuurd als onderbouwing waarom er een contactverbod zou moeten komen en zelfs een vrijstelling van de informatieplicht. In 1 keer ging het niet meer om de man, de vader, maar om mij en Mr Prenger ging er helemaal in mee. Blijkbaar was ik nu de stok om mee te slaan. Heeft Mr Prenger ook werkelijk alle emails gelezen, die moeder als bewijs had ingestuurd? Is Mr Prenger ook alle doublures opgevallen? Heeft Mr Prenger ook kunnen zien dat, met uitzondering van verjaardag- en kerstkaarten en 1 kaart waarin mijn man aangeeft dat hij het vreselijk vindt dat deze situatie is ontstaan en hij het zijn zoon niet kwalijk neemt dat hij zich zo tegen zijn vader heeft uitgesproken en dat de deur open blijft staan, mijn man al 3 jaar op geen enige manier in contact is geweest met zijn zoon? Dat de mails, brieven gericht waren aan moeder en/of haar advocaat en toch werkelijk vooral gingen over het verzaken van de informatieplicht?

Mijn man heeft aan het begin van de zitting niet voor niets aan Mr Prenger gevraagd of er onder ede gehoord kon worden. Sterker nog, hij heeft het zelfs gemotiveerd; daar er niet aan waarheidsvinding wordt gedaan, kan men roepen wat die wilt en zodra dat dus zwart op wit staat, is dat blijkbaar de waarheid. Hij kwam zelfs met een vreselijk bewijs; in het AMK rapport staat letterlijk dat moeder aangeeft te zijn vertrokken met kind, koffer en blauwe plekken. Dat ze niet eerder in staat was bij hem weg te gaan en dat ze nog steeds bang voor hem is. Terwijl mijn man nog nooit gewelddadig is geweest. Terwijl moeder zelfs nog maanden in het huis heeft gewoond en mijn man bij vrienden, totdat het huis was verkocht.

Maar nee, onder ede horen is niet gebruikelijk en daarmee gaf Mr Prenger het startschot voor verdraaiingen, leugens, insinuaties en gekonkel. Mijn man was kansloos. Hoe kan het zijn dat de Mr Prenger meer waarde hecht aan het rapport van de Raad van Kinderbescherming uit oktober 2013, ook al heeft mijn man goed aangegeven hoe dat rapport tot stand is gekomen? Hoe kan het zijn dat Mr Prenger volkomen voorbij is gegaan aan de eindevaluatie van kompaan en de Bocht waarin helder en duidelijk staat dat zij zich grote, enorme zorgen maken omtrent de psycho-sociale ontwikkeling van de zoon? Waarin staat dat het te belastend is voor het kind om zijn eigen tempo aan te geven en dat het kind daarvoor eerst vrij moet zijn van zijn loyaliteitsconflict?

Wat Mr Prenger enkel en alleen in de eindevaluatie leest is het feit dat de zoon uitdrukkelijk heeft aangegeven op geen wijze in contact te willen komen met zijn vader.

Het blijkbaar ‘tussen de regels kunnen lezen’ ‘, wat elke rechter zou kunnen, volgens Kompaan en de Bocht’, was dit keer te veel gevraagd? Mr Penger heeft niet gelezen hoe zelfs het voorstel om een kaartje te mogen sturen door vader werd getorpedeerd door moeder? Mr Prenger vindt er niets van dat de zoon, leeftijd 14,5 jaar, aan de hand van moeder, samen, het gesprek hebben met de ouderschapsbemiddelaar?

Nee, Mr Prenger vindt zelfs dat het rapport van de Raad van Kinderbescherming nog immer actueel is. Sterker nog, Mr prenger wil niet inzien dat ik nu gebruikt wordt, de stok ben om te slaan, om ouderverstoting kracht bij te zetten. Nee, Mr Prenger neemt zelfs stelling en vindt de inhoud van de mails richting moeder beneden alle peil en in een aantal gevallen zelfs bijzonder onaangenaam (quote). Zo ook mijn post op een besloten facebook pagina tegen ouderverstoting, d.d. 16 december 2014, waarin ik mijn afschuw uit dat juist deze vrouw sinds kort een praktijk heeft waarin zij zich onder andere opwerpt als een therapeut bij conflictbeheersing bij echtscheiding, terwijl ze al 14 jaar haar uiterste best doet om vader uit het leven van hun zoon te weren.

Mijn man werd op zijn vingers getikt. Mijn man zou mij op mijn acties aan moeten spreken en mij ervan ten zeerste van moeten doordringen mijn acties te staken. Het baart de rechtbank zelfs grote zorgen dat mijn man het blijkbaar aan inzicht ontbreekt om mij tot de orde te willen roepen.

Wat is dat nou Mr Prenger? Gaat u stoken in een goede relatie? Moet mijn man nu naar mij, een vrouw van 52, lopen en tegen mij zeggen dat ik niets van ouderverstoting mag vinden? Denkt u nu ons, mij, het zwijgen op te leggen? En, leg eens uit, wie is hiermee gebaat?

Als ik er niet was geweest, was moeders wel met een andere stok gekomen. Uit haar gedrag, en zelfs de ingezonden stukken en verklaringen ter zitting, blijkt dat zij er alles aan zal doen om vader uit het leven van de zoon te houden. Gelukkig ziet mijn man dit ook in.

Wat jammer nou dat dit contactverbod maar voor een jaartje geldt. Langer mag niet. Op de vingers getikt door het Hof en het Europese Hof. Dat zou niet in het belang van de kinderrechten zijn. Wel mag mijn man in hoger beroep, maar leg eens uit, waarom zou hij dat doen? Uiteindelijk wordt die jongen volwassen en kan zijn moeder onmogelijk haar hele leven hem van zijn vader afschermen. Wij tikken er gewoon een paar jaartjes bij. Nog een paar jaar leven met leugens en in angst voor zijn vader. Nog een paar jaartjes niet weten wie zijn vader is en zijn identiteit voor 50% ontkennen.

Ja, wij maken ons enorme zorgen over zijn zoon. Mr Prenger wil het niet weten en hoopt zelfs mijn man nu op het matje geroepen te hebben. Mr prenger heeft niet willen lezen in de brief van mijn man wat de gevolgen op termijn zijn voor zijn zoon door ouderverstoting/PAS.

Mijn man moet maar wachten totdat de zoon ooit uit zichzelf op zoek gaat naar zijn vader. Dat daar vaak een grote schok, een levensgebeurtenis voor nodig is, is niet van belang. Mr Prenger hoeft immers dan niet de stukken bij een te rapen. Nee, wij hebben te horen gekregen, dat wij op dat moment dan maar de zoon op moeten vangen. Dus hebben wij levenslang; thuis blijven om de deur open te kunnen doen als de zoon zo ver is.

Ga ik mijn acties staken? Welke acties Mr Prenger? Ik zat op de gang te wachten tijdens de zitting. Had mij maar naar binnen geroepen en was dat gesprek maar met mij aangegaan. Maar, ook al ben ik al 11 jaar stiefmoeder en zie ik al 11 jaar deze hele gang van zaken met ontzetting aan, blijkbaar ben ik geen partij. In zo verre; in 1 keer ben ik nu de reden dat mijn man weer een jaar erbij kan tellen.

Ik zal mij blijven inzetten tegen ouderverstoting. Uiteraard benoem ik de bepalende mensen bij hun naam. U bent toch trots op het feit dat u kinderrechter bent?! U bepaalt in uw ivoren toren, negeert de feiten, zeikt mijn man af en kiest voor de makkelijke weg. 1 jaar geen contact en wat er over een jaar gebeurt, zien we dan wel weer. Zo makkelijk gaat dat. Zo makkelijk schrijft u niet alleen een kind af, nee, zo makkelijk schrijft u nu een vader af.

Hier vind ik, als partner, die ontzettend veel om haar man geeft, heel veel van. Het is erg jammer dat mijn man uitgerekend Mr Prenger is tegen gekomen. Voor hetzelfde geld had mijn man een andere rechter gehad waarbij de weegschaal anders was doorgeslagen. Een rechter die ouderverstoting wel had willen onderkennen en de oplossingen, aangedragen door Kompaan en de Bocht en mijn man wel ter harte had genomen. Want ja, ook dat soort rechters zijn er. Misschien is dat nog wel het meest verontrustende; dat je als verstoten ouder het altijd verkeerd doet en volkomen bent overgeleverd aan de nukken en grollen van 1 enkele rechter….

Mr Prenger, als u nu iets tegen mij wilt bereiken, als u mij het zwijgen wilt opleggen, is het dan niet beter om dat rechtstreeks bij mij aan te kaarten? We leven anno 2015 en het is naar mening helemaal van de zotte om mijn man verantwoordelijk te houden voor mijn gedragingen, hoe aanstootgevend die ook zouden kunnen zijn. Daarbij komt, het gaat om contactherstel tussen vader en zoon, toch? Wie zegt dat ik daarbij aanwezig zou willen zijn? U had ook contact onder begeleiding van derden kunnen opleggen. Maar goed, u kunt over tot de orde van de dag. Ik zou niet graag in uw schoenen willen staan. Sterker nog, ik ben blij dat ik u persoonlijk niet ken. Iemand die zo met zijn werk omgaat… Nee dank u wel.

Annemarie van Mackelenbergh

brief van stief moeder aan Mr Prenger, kinderrechter te Breda

Brief van moeder tot moeder

Daar ik nu de stok ben om te slaan (je moet toch wat!) en de laatste zitting het vooral om mij draaide en niet om de zoon van mijn man (waar het toch over had moeten gaan), deel ik deze brief die ik maart 2014 aan haar heb geschreven, naar aanleiding van het verzaken van haar informatieplicht en de hetze, de rechtszaken, die zij heeft opgestart om omgang tussen vader en zoon tegen te houden.  Moeder is een week voor de zitting (mei 2015) met een pak papier van 2,5 cm gekomen om kracht bij haar eis te zetten: elke vorm van omgang moet ontzegd worden en ze wil vrijgesteld worden van de informatieplicht. Die 2,5 cm ging gelukkig niet meer over mijn man, dus daar zijn geen problemen meer mee….. Nee, die 2,5 cm ging over mij, met veel dubbele mails als productie, zoals dat in het vakjargon heet. Erg apart dat ze nagelaten heeft om ook deze brief als productie toe te voegen….

ivm de privacy heb ik de namen verwijderd.

Beste moeder,

Ik richt mij nu even van moeder tot moeder. Ook ik ben gescheiden en heb het echt niet makkelijk gehad. Ze waren erg jong toen ik er echt alleen voor stond. Ik heb altijd gedacht/ gevonden dat wij samen voor ze hadden gekozen. Dat hij, hoe dan ook, hun vader was en zijn verantwoordelijkheid hoorde te nemen. Daar hoorde zeker een goede omgangsregeling bij. Hoe ik hem ook haatte (er zijn geen woorden voor mijn gevoelens voor hem), hij is hun vader. Zo kon ik ook genieten tijdens de weekenden “vrij” van de kinderen en een paar weekjes tijdens de vakanties. Ik heb duizenden redenen gehad om mijn kinderen hun vader te ontzeggen. Om mij te raken heeft hij de kinderen gebruikt. Daar is hij erg ver ingegaan en ik ging er bijna onder door. Toch hield ik vast aan de weekenden. Alimentatie/ geld was een drama en ik ben vaak onder druk gezet. Maar ik vond dat ik daar de kinderen niet mee kon belasten. Keer op keer heb ik hem mijn hand boven zijn hoofd gehouden.

Op een dag kwam ik mijn huidige man tegen en ik denk echt dat mijn engelbewaarder een “high five” heeft gemaakt met de zijne. Het was voor mij liefde op eerste gezicht. Als of een bliksem insloeg. Vanaf de eerste date waren/zijn we een stel. Hij was erg populair. Ik heb huilende vrouwen bij me gehad. Boze vrouwen ”waarom Jij?!”

Tot op de dag heb ik niet getwijfeld aan zijn trouw, loyaliteit, eerlijkheid, rechtschapenheid, authenticiteit, kracht, mannelijkheid en puurheid. Mijn man is zoals hij is en dat weet jij als geen ander. Ook jij kent hem als zodanig. Mijn man zal nooit liegen, zieltjes voor zich winnen, manipuleren. Hij zal nooit roddelen of zich bezig houden met anderen. Zelfs scheldwoorden zijn hem vreemd en klinken raar uit zijn mond. Het is een op en top correcte vent.

Hij zal niemand benadelen, alleen laat hij zich ook niet benadelen. Hij heeft een enorme trots en die heb je keer op keer geraakt. Moeder/ ex van mijn man, hij vertelt bijzonder weinig over jou, over jullie relatie. Als ik hem vraag hoe hij ooit met jou een relatie aan kon gaan, dan zegt hij dat jij in het begin echt niet zo was, dat het groeide en steeds erger werd. Je leefde in reserve tijd en dat wist je.

Je woonde prachtig, er kon geen kamer voor zijn dochter uit een eerdere relatie af. Je had een prachtige man, vol carrière kansen. Fijne vakanties. Maar het was niet genoeg. Een piramide fonds, een winkeltje aan de grens ( zit een goedlopende traiteur in heden), gedoe over auto’s, vakanties, banen en toen wilde je een kind. Mijn man niet en dat wist je.

Dacht je dat je met het hebben van een kind gebeiteld zou zitten? Dacht je daarmee jouw verzekering te hebben? Of waren het echt jouw hormonen, was het sterker dan wat dan ook in je en “moest” je gewoon een kind hebben? Waren er vriendinnen in jouw omgeving en wilde jij dat ook? Wat het ook was, mijn man wilde niet en je hebt het toch gedaan. Daarmee heb je al zijn vertrouwen in jou verbroken. Stel je eens voor dat jouw zoon dit overkomt in de toekomst.

Dat mijn man voor zich zelf koos, toen zijn/jouw zoon 10 maanden oud was en tegen jou zei dat je dit keer niet meer terug hoefde te komen (omdat je weer eens bij jouw ouders zat omdat je niet jouw zin kreeg), dat hij klaar was met jou, dat heb je helemaal zelf veroorzaakt.

Jij weet dat mijn man een fatsoenlijke vent is. Ik heb zijn papieren uitgezocht en ik stuitte op een correspondentie tussen jullie advocaten rond jullie scheiding. Het gaat alleen maar over geld en je gebruikte jouw/zijn zoon als wisselgeld. Het convenant werd getekend onder de voorwaarde dat mijn man het verzoek tot omgangsregeling bij de rechter terug trok. In ruil daarvoor zou volgens het convenant de omgangsregeling worden opgestart. Nog geen week later komt er een bericht dat jij je hebt bedacht, het voelde niet goed, mijn man kreeg zijn/jouw zoon toch niet te zien.

Waarom? Ben je bang dat mijn man maar iets over jou, over jullie relatie tegen zijn/jouw zoon zou zeggen? Nee toch? Je kent hem toch?

In de rapporten beweer jij dat jij er alles aan hebt gedaan om een goede vader/zoon relatie te zien, maar dat mijn man niet wilde. Dat jij er werkelijk niets van snapt dat mijn man van de ene op de andere dag is weg gebleven. Maar wij weten toch wel beter, niet? Waarom die eerste aangifte, die je later weer introk, toen je werd gewezen op de consequenties van een valse aangifte?

Waarom riep jouw broer dat zijn/jouw zoon als de dood is voor zijn vader en dat mijn man zijn rechten 6 jaar geleden heeft verspeeld? Wat heeft mijn man gedaan?

Alleen al die jaartjes dat ik jullie ken, heb ik genoeg mee gekregen om te ervaren dat jij de omgangsregeling frustreerde. Dat kan jij niet vergeten zijn? Waarom mocht jouw/zijn zoon jou 24/7 bellen? Waarom kon jij, net zo als ik, niet zeggen dat jouw/zijn zoon het fijn en leuk bij zijn vader zou hebben en geen redenen om te bellen? Jouw/zijn zoon was als de dood dat jij met een vriend aan zou komen, dus als jij uitging, wilde hij dat voorkomen. Kon jij jouw uitgaansavond afbreken.

Ik heb jou mee gemaakt aan de deur. Gezien hoe jij mijn man benaderde en aansprak. Wat maakt jou het meest boos? Dat jij hem niet kan raken? Het is een commando, het zal je nooit lukken. Neem van mij aan dat ik ook mijn momenten van frustratie heb gehad, maar ruzie maken met mijn man lukt niet, dat verlies je. Je zult geen emotie zien, hij zal rustig blijven, hij zal zich niet laten provoceren, hoe hard je ook te keer gaat.

Moeder, wat is er aan de hand? Jij kent mijn man toch ook? Waarom mogen mijn man en zijn/jouw zoon niet met elkaar omgaan? Waar ben je bang voor? Jij weet dat mijn man veel kan toevoegen in zijn leven. Hoeveel jongens kunnen zo trots zijn op hun vader?!

Het allerlaatste wat jij zou moeten willen is dat jouw/zijn zoon  bang is voor zijn vader. Dat weet jij best.

Had je nou werkelijk gedacht dat mijn man, na die 1e aangifte, weg zou blijven? Je was toch niet echt verrast na die CITO toets? Ik had je immers al benaderd op facebook. Een gezamenlijke kennis mocht niet “bevriend” met mij zijn. Moeder, wat hebben wij een moeite gedaan om er achter te komen waar jullie woonden. Je had jouw sporen goed gewist, de school was de enige uitkomst. Jouw/zijn zoon reageerde verrast, nieuwsgierig, zeker niet boos. De juf is komen informeren of het ging. Maar jouw/zijn zoon hoefde niet mee terug naar de klas, het ging goed. Het was een prachtig plaatje, samen op de rand van de zandbak.

Als jij dan echt zo graag die vader/ zoon relatie had willen zien, waarom dan die 2e aangifte, waarom jouw broer op mijn man afsturen (wat wel erg interessant was)? Jouw/zijn zoon was dus bang voor zijn vader. Waarom? We hebben overlegd met diezelfde gezamenlijke vrienden van jou en mijn man, die ons ook geadviseerd hadden jouw/zijn zoon rust te gunnen 4,5 jaar geleden. Jouw/zijn zoon heeft een vader waar hij trots op kan zijn, een goede man, dit klopte niet. Genoeg aanleiding om te laten onderzoeken waar jouw/zijn zoon nu zo bang voor is.

Wat ik mij afvraag als moeder, is dat als je dan in het AMK rapport leest dat jouw/zijn zoon last heeft van een sterk loyaliteit gevoel dat hij gestimuleerd zal moeten worden in het vrij zijn in denken en maken van eigen keuzes en ze raden 4 wegen aan, dat jij dan dit opneemt en aanpakt om er een gezagskwestie van te maken?

Wederom, waarom? Zit je zo vast in jouw web van leugens, heb je zoveel onzin verteld aan jouw omgeving, dat jouw zoon zijn vader niet mag kennen?

Ik heb het hele proces met verbazing gevolgd. Ik heb de rapporten gelezen. Ik kan me voorstellen dat het nu niet goed gaat met jouw/zijn zoon. Hoe moet die jongen zich voelen? Hij heeft dingen gezegd, die hij helemaal niet had willen zeggen. Jouw/zijn zoon is nooit uitgescholden, nooit mishandeld en heeft het altijd leuk gehad. Hij belde jou om een andere reden (zie bovengaand). Wat weet hij, behalve hetgeen wat jij hem verteld hebt. Heb jij hem verteld dat zijn vader niets om hem geeft? Dat jij het al die jaren al helemaal alleen moet doen? Heb jij jouw/zijn zoon verteld dat zijn vader wist dat hij in het Ziekenhuis lag, maar niet wilde komen?!

Waarom is jouw/zijn zoon zoveel ziek? En wat is ziek , hoe vaak is een mens nou zo ziek dat die persoon echt moet verzaken, niet kan werken, niet naar school kan? Waarom heeft hij in dat Ziekenhuis gelegen? Wat is hier aan de hand? Is het een soort afspraak die jullie samen hebben? Jij mag hem betuttelen, in ruil daarvoor ziet hij af van een mogelijke functionerende relatie met zijn vader?

Want die wil jij niet toelaten en jij dacht met die gezagsprocedure van de vader af te komen. Maar moeder  toch, wat had je nou verwacht? Dat hij jou, na al deze jaren, de wang zou toekeren? Nu, meer dan ooit, is hij vast besloten zijn naam te zuiveren. En je kent mijn man, als hij op een missie is. Jouw/zijn zoon hoeft niet bang voor zijn vader te zijn.

Moeder, wat doe jij jouw zoon aan? Is jouw haat naar mijn man zou groot dat jouw/zijn zoon daaronder moet lijden? Nu nog heb je de kans om met jouw/zijn zoon te praten. Jouw verhaal af te zwakken. We kunnen ook afspreken dat wij het met jouw/zijn zoon  helemaal niet over jou hebben, over jouw relatie met jouw/zijn zoon of wat dan ook. Jij kunt hem helpen en naar een KIES training sturen en hem in vrijheid te laten genieten van zijn vader.

Dan heb jij hier toch nog een rol in , positieve vorm van controle. Maar moeder, je kunt ook door blijven liegen, verhalen vertellen en dan zorg IK er voor dat alles op straat komt. Alles! Wederom, je kent mijn man, hij is veels te fatsoenlijk, maar ik wil niet dat jouw/zijn zoon nog maar 1 seconde van zijn leven bang hoeft te zijn voor zijn vader, of boos. Of dat hij denkt dat zijn vader niet om hem geeft, of hem in de steek laat, of dat jij zielig bent, omdat jij het helemaal alleen moet doen. Want dat is niet zo en dat weet je, daar heb je tot nu toe helemaal zelf voor gekozen en dat komt hij dat uiteindelijk toch te weten. Hoe erg is dat?! Om er achter te komen dat je belogen wordt door degene die je het meest hoort te kunnen vertrouwen?!

Dus moeder, als je vragen wilt beantwoorden, begin dan met deze: Waarom mogen jouw/zijn zoon en zijn vader elkaar niet echt leren kennen en een vader/zoon relatie uit te bouwen? Ik weet namelijk zeker dat de basis er ligt. Daarvoor heeft mijn man al genoeg liefde gegeven in de spaarzame momenten dat hij in de begin jaren van jouw/zijn zoon mocht genieten. Als jij gelooft in jouw kracht als moeder, dan hoef je niet bang te zijn voor een vader in zijn leven. Je verliest jouw/zijn zoon echt niet, maar krijgt wel een evenwichtigere situatie. Een zoon die in balans is! Gun jouw zoon dat.

NB: wij hebben niet voor deze rechtsgang gekozen. “jouw/zijn zoon wilde dat”. Omdat hij zich zorgen maakte waar hij zou moeten leven als jij dood zou zijn. Laat dat nou net niets met “gezag” te maken te hebben, maar met biologisch vaderschap en mijn man moest met jou mee naar dat gemeentehuis nog voordat jouw/zijn zoon was geboren. Kon jouw/zijn zoon zich bij het onderzoek van het AMK nog niets veel herinneren, de baggerput ging zeker open bij de RVK. Daar zal hij zich rot onder voelen, zie boven gaand.

Wat ik maar wil zeggen, dat hij zich nu niet zo prettig voelt, ligt niet aan mijn man. Wij zijn dit niet begonnen, maar hebben ons te verweren. Dat dan weer wel!

Moeder, doe hier jouw voordeel mee. Ik wil jou helemaal niet diskwalificeren. Je woont prachtig, leuk autootje, leuke baan, hopelijk een fijn sociaal leven. Gun jezelf ook wat vrijheid, als jouw/zijn zoon bij ons geniet, bij ons op bezoek is. Denk na!

 

Brief van moeder tot moeder

Brief van mijn man naar landelijk bureau Raad van Kinderbescherming

Tilburg, 4 juni 2015

 

 

Geachte directie, beleidsmedewerkers van het landelijk bureau Raad van Kinderbescherming,

Met dit schrijven wil ik mijn zorgen uiten ten aanzien van het handelen door de Raad van Kinderbescherming Midden West Brabant, kantoor Breda. Tevens behelst dit schrijven een klacht richting de heer J. S., Teamleider, daar hij, zoals zijn titel al zegt verantwoordelijk is voor zijn raadsonderzoekers en zeer bewust is van hetgeen tot nu toe is voorgevallen.

Sterker nog, mijnheer S adviseerde mij u aan te schrijven en u de vragen ten aanzien van het beleid te stellen, daar hij het enkel uitvoert. Vandaar dat ik aan de hand van mijn zaak vragen aan u stel ten aanzien van uw beleid ten opzichte van ouderverstoting/oudervervreemding of te wel PAS geheten. Ik hoop ten zeerste dat u mijn schrijven serieus neemt, daar ik 1 van de velen ouders ben die gemangeld worden door onder andere uw organisatie, met enorme verliezers; de kinderen !

Onlangs is ‘Nederland’ nog op zijn vingers getikt ten aanzien van jeugdzorg. Ook de Raad van Kinderbescherming komt er slecht vanaf. In de meest brede zin van het woord zijn de woorden ‘in het belang van het kind’ ruim uit het oog verloren en worden die heden ten dagen misbruikt! Dat zou u zich moeten aanrekenen. Zeker daar de stem van de getroffenen, ouders, maar ook kinderen, luider wordt en vraagt om drastische hervormingen.

Ik vraag mij af of u de zaak die ik dadelijk beschrijf, kunt verdedigen aan de hand van uw beleid, of dat het u motiveert een onderzoek in te stellen, er werkelijk iets van te vinden, met passende oplossingen komt en daarnaar gaat handelen. Want ‘wij’, degenen die zich toch slachtoffer gaan noemen, dragen genoeg oplossingen aan, informeren u genoeg, het zou fijn zijn als u ons serieus gaat nemen. Kijk naar de ontwikkelingen en doe daar uw voordeel mee, in plaats van u in te graven in bureaucratie en ego’s.

Ik heb een zoon van ruim 15 jaar (31-01-2000) Ik heb hem al 8 jaar niet gezien of gesproken. Ik weet niet hoe hij eruit ziet, ik ken zijn stem niet. Het enige wat ik van hem een beetje kan volgen zijn de schoolprestaties, daar ik met veel moeite nu, volgens wettelijke verplichting, de code heb van Magister, het schoolvolgsysteem.

Toen mijn zoon 10 maanden oud was heb ik de relatie met zijn moeder beëindigd. Mijn vertrouwen in een goede toekomst als gezin was volledig weg. Het heeft 2 jaar geduurd voordat de scheiding is afgerond en van begin af aan is mijn zoon gebruikt als wisselgeld. Ik heb een briefwisseling tussen onze advocaten die er niet om liegt.

Tot aan zijn 7e jaar was er wellis waar een omgangsregeling, die gefrustreerd werd door de moeder. Ik zag mijn zoon vaker niet dan wel. Bij de overdrachten kwam ik er achter dat mijn zoon het niet leuk mocht hebben bij ons. Ik ben een rustig en beheerste man, maar de preken van mijn ex aan de deur,mogen enige naam hebben. Een zeer pijnlijk voorval bij een zwembad (mijn dag nota bene!) waar ik was met mijn partner, mijn zoon figuurlijk kon aanraken, maar hij mij niet mocht begroeten en na een uur weer vertrok, op het heetst van de dag. Een aangifte wegens bedreiging, die bij navraag weer is ingetrokken. Op aanraden van deskundigen van jeugdzorg, de politie en de omgeving, die allen erkenden dat mijn zoon in de verdrukking zat, heb ik 4,5 jaar de Koninklijke weg bewandeld, zoals dat in uw vakjargon gezegd wordt. Als u dat dan zo noemt, waarom dan niet de erkenning dat ik, met pijn in mijn hart, het belang van mijn zoon voorop heb gesteld? Waarom staat er dan nu in de rapporten dat ik te lang uit het leven van mijn zoon ben geweest?

Ik heb bewust gewacht met het opzoeken van mijn zoon tot hij oud genoeg zou zijn om zelf op zijn fiets, wanneer hij dat zou willen, bij mij langs te komen.

Na de cito toetsen heb ik eerst getracht in contact te komen met mijn ex, zelfs via facebook, maar mijn partner werd geblokkeerd. Mijn ex was met mijn zoon verhuisd, in Tilburg, maar niemand kon/wilde/mocht mij haar adres geven. Uiteindelijk ben ik naar het schoolplein gegaan en heb ik mijn zoon een briefje met mijn adres gegevens gegeven en verteld dat hij natuurlijk nooit uit mijn gedachten en/of hart is geweest. Het was een fijne ontmoeting, gesprek aan de rand van de zandbak. De juf is nog komen informeren of het ging, wat mijn zoon beaamde. Zij is de school weer ingegaan, we hebben nog even gesproken en mijn zoon had aangegeven er nieuwsgierig en positief in te staan.

Nu wordt deze ontmoeting mij nagedragen, vooral door de RvK, maar vertel mij, hoe had ik het anders moeten doen? Mijn ex en ik hebben gezamenlijk gezag, zij heeft een wettelijke informatieplicht. Waarom wordt zij er niet op aangesproken dat zij haar verhuizing niet heeft doorgegeven? Waarom gaat de RvK mee in een ‘geheim adres’?

Een week later kreeg ik een niet zo aardige brief, met een hele andere toon. Ik was de grote afwezige geweest, ik had nooit om hem gegeven en nog veel meer. Ik moest mijn vaderschap maar aan hem bewijzen en kreeg zogenaamd zijn emailadres. Ik betwijfel nog steeds of een jongen van 12 jaar zo’n brief kan schrijven, maar hij was wel door mijn zoon ondertekend.

Ik was perplexed en ik heb hem een langere brief geschreven, met wat meer tekst en uitleg en wilde die afgeven op school, maar kreeg mijn zoon niet meer te zien. Mijn ex had mij gezien, de school gebeld dat mijn zoon binnen gehouden moest worden, haar broer op mij af gestuurd, die een enorme scene veroorzaakte. Letterlijk schreeuwde hij dat mijn zoon zat te bibberen van angst voor mij, dat ik het goed verpest heb 6 jaar geleden en dat ik mijn zoon nooit meer te zien krijg.

Mijn partner heeft de brief op een doordeweekse dag aan mijn zoon gegeven en zelf ben ik langs gegaan bij de juf, waar ook het hoofd bij zat. Duidelijk waren zij bang voor mij en werd mij uitdrukkelijk verzocht om niet naar de eindmusical te komen, daar mijn zoon bang voor mij is. Ik heb gevraagd of ze dit bij het AMK, nu Veilig Thuis, wilden melden, maar dat was te veel van het goede.

Wel kreeg ik een telefoontje van de politie. Ik mocht niet meer in de buurt van de school komen. Mijn ex had een verklaring van bedreiging afgelegd bij de politie, ze woonde op een geheim adres, ik was een gevaarlijke militair die contact zoekt met zijn zoon, ik had hem vastgepakt op school en ze gaf aan een-ouderlijk gezag te hebben. De politie heeft later hun excuses aan mij overgebracht, ze hadden eerst de feiten moeten nalopen.

Met de wetenschap dat ik klaarblijkelijk een zoon heb, die bang is voor mij, heb ik een melding gedaan bij het AMK. 2 respectabele gezinnen, die mijn ex en mijn zoon ook goed kennen, mijn partner en mijn moeder hebben ook hun zorg geuit.

Het kan niet zijn dat mijn zoon opgroeit in angst voor een man waarvan hij 50% dna heeft en waarop niets, maar dan ook niets is aan te merken. Sterker nog, ik ben een vader om trots op te zijn.

Dit is de eerste en laatste keer dat mijn zoon alleen met een onderzoeker/hulpverlener heeft gepraat. Onlangs heb ik het dossier opgevraagd bij het AMK en daar staan uitspraken in van moeder en zoon waar ik grote vraagtekens bij zet. Hoe dan ook het eindadvies loog er niet om. Het AMK betreurde wellis waar onze ontmoeting, dat had zo niet gemogen, maar hoopte wel op contactherstel en daarvoor adviseerde het AMK 4 vormen van ondersteuning voor mijn zoon opdat hij los komt van het loyaliteitsconflict en zelf zich vrij kan voelen eigen keuzes te maken. Moeder kreeg het advies hulp te zoeken voor zichzelf om de zoon te kunnen steunen. Deze conclusie/brief is bekend bij de Raad van Kinderbescherming.

In diezelfde periode kreeg ik een brief van de advocaat van mijn ex. Letterlijk staat erin dat mijn zoon (let wel 12 jaar oud!) zijn moeder heeft gevraagd om er voor te zorgen dat zij alleen met het gezag belast zal zijn.

Omdat ik hierin niet wilde toestemmen was ik genoodzaakt een eigen advocaat te nemen en heb ik een tegen verzoek gedaan; het opstarten van de omgangsregeling.

Ik hoorde niets meer, heb mijn advocaat zelfs nog laten informeren waarop ik te horen kreeg dat ik maar moest afwachten. Mijn ex heeft bewust gewacht totdat ik op uitzending was naar Kunduz, Afhanistan. In het AMK dossier, wat zij meteen na het onderzoek in september 2012 heeft opgevraagd, had zij gelezen dat ik vanaf oktober 7 maanden op uitzending zou gaan.

Er vindt een advocaten uitwisseling van brieven plaats, maar uiteindelijk wordt toch bepaald, gezien de jeugdrechtwet, dat de zaak moest dienen, dan maar zonder mij.

Ik heb een brief geschreven naar de rechter, waarin ik mij heb voorgesteld. De rechter bepaalde dat de zaak werd uitgesteld en dat ik kon aangeven wanneer ik weer terug was.

Vervolgens vinden nog wat juridische pesterijtjes plaats over onder andere het verlopen paspoort van mijn zoon tijdens mijn afwezigheid. Alles na te lezen en na te gaan door de Raad van Kinderbescherming.

 

24 mei 2013 ben ik voor het eerst in aanraking gekomen met de Raad van Kinderbescherming, daar toen de zitting plaats vond.

Als eerste wilde de rechter nu eens goed weten waarom de moeder een-ouderlijk gezag wilde. Wederom vertelde daar te staan in opdracht van mijn zoon. Het staat er letterlijk in de stukken; “mijn zoon heeft vriendjes waarvan 1 ouder is gestorven. Hij is bang dat als ik (moeder) sterf, hij naar zijn vader moet, dat wil ik hiermee voorkomen!” Waarop de rechter antwoordde dat dit niets met gezag te maken heeft, maar met biologisch vaderschap en daar ik mijn zoon erkend heb, zal ik altijd de eerste keuze zijn, mits ik zou willen. Daarna kwam mijn ex met voorbeelden over informatie voorziening, waarop de rechter aangaf dat zij degene was die achterliep/loopt. Het verzoek tot gezagswijziging werd afgewezen.

In het zitting verslag opgesteld door Raadsmedewerker A. vd K. staat letterlijk:

” Rechter vat samen en geeft aan dat de rechtbank een brief heeft ontvangen van Pepijn. Hij vertelt hierin dat hij zijn vader lang niet gezien heeft, dat er vervelende mailberichten zijn ontvangen van vader en zijn partner en dat het fijn zou zijn wanneer zijn moeder niet overal toestemming voor moet vragen aan zijn vader”. einde citaat.

Ik heb onlangs ook het dossier bij de Raad van Kinderbescherming opgevraagd en kunnen constateren dat de Raad bekend is met de 34 punten die mijn ex aanvoert als reden waarom ik niet in het leven van mijn zoon mag zijn. Zo ook de 10 productiestukken, waar dus ook de verklaring over een geheim adres en het AMK conclusie bij zitten.

De Raad heeft ook mijn verweer en bewijsstukken daarop kunnen lezen. 2 verschillende werelden, alarmerend, vol met aanwijzingen gericht op Ouderverstoting.

Ook A. vd K.  haalt in haar verslag aan zelfs aan dat de advocaat een groot deel van haar verweerschrift voorleest en verwijst naar het dossier. Ze schrijft over gedoe en dat vader nooit iets van zich heeft laten horen. Wat vader betwist.

De rechter zegt dat mijn zoon niet geholpen wordt, door niets te doen. En dan komt het; het staat er letterlijk in: “samengevat: wat moet dat moet! Ouderschap Blijft! Onderzoek Raad, mogelijk is kinderbeschermende maatregel een goede ondersteuning voor ouders en zoon”.

Citaat: “Raad: De Leeftijd van zoon is van belang in die zin dat zijn visie zwaar mee weegt. Het blijft de vraag hoe het komt dat er zo veel weerstand is en of deze weggenomen kan worden en op welke manier. Het is van belang dat er met zoon gesproken wordt in eerste instantie en daarna met de ouders. Een onderzoek van de Raad is mogelijk.” Wijziging van gezag vond de Raad aan de rechter, maar voor de raad niet nodig.

“Ouders gaan beiden akkoord, moeder geeft nogmaals duidelijk aan dat haar deur niet dicht is betreffende de omgang”

Tot zo ver, zo goed. Wat gebeurt er dan intern dat een onderzoek, door Marike van Doorn als Raadsonderzoeker, bijgestaan door een heel team, een zodanig dubieus rapport oplevert, dat dit nu zo zware gevolgen heeft voor alle betrokkenen?

Hoe kan het zijn dat Marike van Doorn en haar collega’s de signalen van ouderverstoting niet opgepikt hebben?

Tijdens het gesprek met Marike van Doorn, op kantoor te Breda, wilde ik niet met modder gooien, het niet over mijn ex hebben, maar over mijn zoon, wat ik voor hem kan betekenen.Ik wilde zo min mogelijk over het verleden hebben, maar Marike van Doorn bleef aanhouden en ik heb in het kort mijn verhaal gedaan.Ik voelde wel een vooringenomenheid en een bepaalde zurigheid, een afstandelijkheid en een vorm van afwijzing bij mevrouw van Doorn tijdens het gesprek.

Ik was zeer onaangenaam verrast toen het rapport mij onder ogen kwam. Er is van mijn kant geen acceptatie omtrent de inhoud van dat rapport en dat heb ik mevrouw van Doorn ook duidelijk uitgelegd. Ik mocht mijn reactie binnen een week schrijven en dat wordt dan als bijlage bij het rapport toegevoegd.

In het rapport word ik afgeschilderd als een egoïst, die zo maar is weggebleven, in ieder geval te lang. Verder valt de RvK over de ontmoeting op school, er aan voorbijgaand dat het moeder is die op een geheim adres woont en elke vorm van contact heeft vermeden.

Mijn zoon geeft aan helemaal geen contact te willen, zelfs geen informatie, foto’s, helemaal niets. Want hij is er van overtuigd dat ik niet in staat ben om mijn gedrag aan te passen aan wat mijn zoon nodig heeft. Een contact met mij is in zijn ogen ook nooit onvoorwaardelijk, het gaat mij alleen maar om geld en ik wil altijd iets afdwingen, heb het altijd alleen maar over mijzelf. Ook heeft mijn zoon van dan 13 jaar een mening over de alimentatie, die de RvK onderschrijft. De raad merkt wel op dat mijn zoon niet kan uitleggen wat het verband is tussen geld en contact zoeken.Mijn zoon geeft aan bang voor mij te zijn en boos. (hoe lang kan een kind boos zijn en mag dat dan niet, waarop is hij dan boos?)

“Hoe hij op de hoogte is geraakt van de wetgeving. Hij denkt dat moeder hem dat heeft uitgelegd

Had het nooit leuk bij ons, werd uitgescholden. Had het gevoel niet belangrijk gevonden te worden bij ons.”

 

Mijn herinneringen samen met mijn zoon zijn van heel andere aard. Het is jammer dat mijn zoon schijnbaar alle leuke momenten is vergeten en enkel slechte herinneringen heeft, waarbij mij het woord ‘altijd’ en ‘nooit’ mij opvallen; een signaal voor ouderverstoting. Daarbij vind ik zijn uitspraken voor een dan 13 jarige jongen extreem. Hoe kan het zijn dat de Raadsonderzoeker niet doorvraagt? Wederom de signalen niet oppikt?

Mijn ex heeft het onderzoek aangegrepen om de onschuld uit te hangen, aan haar heeft het nooit gelegen, ik ben uiteraard de boe-man. In niets neemt ze zelf haar verantwoordelijkheid, maar dat doet er blijkbaar ook niet toe, want de conclusie van de raad is dat moeder geweldig is, oog voor haar kind.

Bij mij waren serieuze belemmeringen geconstateerd! Ik schijn mij niet te kunnen verplaatsen in mijn zoon en neem de angst van mijn zoon niet serieus. Daarbij komt dat de Raad vindt dat ik (!) moeder diskwalificeer, ik zou haar niet mogen negeren en buitensluiten om met mijn zoon in contact te komen.

De Raad zag geen mogelijkheden tot een contactregeling, iedere basis ontbreekt. Ook haalt de Raad mijn 4,5 jaar Koninklijke weg aan, nu is het in 1 keer te lang en mijn fout!

De Raad achtte verdere hulpverlening voor mijn zoon niet nodig. Moeder volgde immers zijn ontwikkelingen en kan hem goed ondersteunen. Een gedwongen kader is al zeker niet nodig, laat staan een kies training. De Raad adviseert zelfs het contact te schorsen.

In het rapport staat dat ik op 9 oktober 2013 heb aangegeven het niet eens te zijn met het advies van de Raad van Kinderbescherming en dat ik het betreur dat de Raad niet in oplossingen denkt.

Moeder is uiteraard erg blij met het rapport. Zo blij dat ze haar advocaat als nog een verzoek tot gezagswijziging laat indienen, vlak voor de zitting om het Raadsrapport te bespreken.

 

Ondanks mijn verweerschrift, want zo noem ik mijn reactie op het raadsrapport, zag ik erg op tegen de zitting op 17 januari 2014. Maar dat was niet nodig.

 

Daar stelde de rechter de vragen die de Raad had moeten stellen: “Wat is er mis met die man? Waarom mag die man niet in het leven van zijn zoon zijn? Wat hebt u (moeder) dan feitelijk gedaan om een goede vader/zoon band te realiseren? Welke activiteiten hebt u ontplooit, in de nu al weer afgelopen 6 jaar? ” Toen werd het stil!

 

De raad benadrukte dan toch rekening te houden met het tempo van mijn zoon, wat in de processtukken staat. De raad stelt letterlijk dat ik mij weer eerst moet bewijzen dat ik een (in)-directe rol kan spelen in zijn leven. Dat het aan mij is om hierin actie te nemen….

Het rapport van de Raad werd terzijde geschoven en we werden naar een omgangshuis gestuurd om daar het traject ‘ouderschap blijft!’ te gaan volgen ten einde goed te leren communiceren als ouders ten behoeve van onze zoon. Ik heb aangegeven, dat ik alleen in zo’n traject met een omgangsregeling in het verschiet, ga stappen.

 

De Raad, dat was dit keer de heer Jan schipper. Iemand die mij niet kent, nog nooit een woord met mij heeft gesproken, maar wel daar aanwezig is om een raadsrapport van een andere raadsonderzoeker te verdedigen. Iemand, die blijkbaar ook niet tussen de regels door kan lezen, want ook hij pikt de signalen van ouder verstoting niet op.

 

Naar aanleiding van het rapport en de zitting heeft mijn partner op 29 april 2014 een mail over ouderverstoting naar Marike van Doorn gestuurd en gevraagd of ze wel beseft wat ze heeft aangericht. Moeder voelt zich oppermachtig, zoon is boos/bang, verdrietig, want die heeft dingen moeten verklaren die niet gebeurd zijn en is zo dieper het PAS moeras ingetrokken. Zij heeft haar gevraagd waarom ze niet doorgevraagd heeft, of op zijn minst om papieren/stukken/bewijzen die het verhaal van moeder ondersteunen. Waarom de rechtbank die vragen wel kon stellen. Hoe het kon zijn dat ze letterlijk heeft geschreven dat ik geen toegevoegde waarde heb! Ze is gewezen op de schadelijke gevolgen van ouderverstoting, ondersteund met diverse links. http://www.ouderverstoting.nl/, http://www.stichtingpassage.eu/

Onderstaande vragen zorgden er voor dat ik, samen met mijn partner, 23 mei 2014 een terugkoppeling gesprek heb gehad met de Heer jack Span, Teamleider en mevrouw Joyce Ferket, Raadsonderzoeker.

 

 

  • Wordt u regelmatig bijgeschoold?
  • Krijgt u bijscholing, ondersteuning in de wijze hoe u ouders confronteert met over rol, houding?
  • Houdt u uw vakliteratuur bij ?
  • Hebt u van het ouderverstotings syndroom gehoord?
  • Bezoekt u seminars?
  • Bent u zich bewust van de gevolgen voor kinderen die moeten kiezen tussen 1 van de ouders?
  • Bent u zich bewust van de gevolgen op lange termijn?
  • Wat is uw persoonlijke kijk op de rol van een vader in het leven van een kind?
  • Zijn er richtlijnen bij de raad van Kinderbescherming, hoe de vaderrol de implementeren in een gezinssituatie.
  • Hebt u intervisie?
  • Wat is de rol van uw leidinggevende in zo’n verhaal. De heer of mevrouw J. Span, teamleider?
  • Is het gebruikelijk dat een collega uw rapport verdedigd?
  • Wat is de reden dat U zelf geen verantwoording aflegt?

 

Waarom Marike van Doorn niet zelf bij dat terugkoppelingsgesprek zit?

 

Het was geen prettig gesprek. De heer Span zat er stilletjes bij. De antwoorden waren dan ook ontluisterend, te meer daar het wel over mijn zoon ging! Het was ook duidelijk dat de Raad niet zijn verantwoordelijkheid wilde nemen en ons maar lastig vond.

 

Hieronder vindt u de antwoorden die ik heb gekregen van het terugkoppel gesprek.

  • In het terugkoppel moment is aangegeven dat de raadsonderzoek(st)er niet zelf aanwezig is in de rechtbank om zijn/haar eigen rapport te verdedigen, maar zich laat vertegenwoordigen door een collega met beperkte of volledige dossierkennis. Dit is standaard procedure, hiermee gaat de RvK lastige vragen uit de weg.

Het beleid is dat de verzorgende ouder bepaalt. Als die geen contact wil, is dat leidend, daar het kind afhankelijk is van de zorg van die ouder. De raad kiest voor “rust”, ook al groeit het kind op met een vertekend beeld over de niet-verzorgende ouder.

In dat rapport wordt PAS (Parental Alienation Syndrom) of te wel OVS (ouderverstotingsstoornis) niet onderkend. Ondanks alle bekendheid en internationale erkenning, die destijds al bekend was en in de loop der jaren steeds meer onderkend is. Het vreemde is dat dezelfde Ed Spruijt al in november 2012 zijn mening heeft herzien, maar dat was blijkbaar nog niet doorgedrongen bij de Raad van Kinderbescherming. http://www.nieuwgezin.info/2012/11/02/ouderverstoting-pas-parental-alienation-syndrome/comment-page-1/#comment-9851

 

  • De Raad van Kinderbescherming doet niet aan waarheidsvinding. Maar nemen uitspraken en informatie van ouders en kinderen ter kennis aan. Wel worden uitspraken letterlijk opgenomen in het rapport. Op deze manier heeft de moeder/mijn ex een groot aantal leugens over mij kunnen vertellen, die nu zwart op wit staan en voor waarheid worden aangenomen. Pure karaktermoord, waartegen ik mij niet kan verdedigen, want als ik dat doe, ben ik de agressor, de egoïst. Vandaar mijn verweerschrift als reactie op dat rapport, maar dat mag ik zo niet noemen van de Raad van Kinderbescherming, het is een reactie. Een bijlage, die echter niet wordt meegezonden naar Kompaan de Bocht. Dus die lezen enkel het rapport van de Raad van Kinderbescherming. Ik heb de rechtbank nog verzocht om mijn reactie door te sturen, maar ik kreeg te horen dat ik hiervoor een advocaat ter hand zou moeten nemen. Zo word ik weer op kosten gejaagd, ik voer mijn eigen verdediging. Jack Span wilde mijn reactie wel doorsturen, maar had daarvoor toestemming nodig van mijn ex. Ik heb uiteraard mijn reactie/verweer zelf meegenomen naar Kompaan de Bocht en het is gelezen. Echter, is dit van geen gewicht. Het rapport telt en doet mij geen goed. Het weegt zwaar tegen mij, aldus de ouderschapsbemiddelaar.
  • Meldingen gedaan bij AMK worden niet meegenomen. De Raad van Kinderbescherming doet een onafhankelijk onderzoek. Was dit wel gebeurd, dan had de raadsmedewerker iets kunnen opmerken; Een jaar ervoor, bij het AMK, toen een hulpverlener alleen met mijn zoon sprak, kon mijn zoon zich weinig herinneren van zijn jeugd. Bij de raadsmedewerker, kon hij zich in bijzijn van moeder alleen maar slechte zaken herinneren. Zo heeft de raadsmedewerker ook niet de 4 adviezen voor mijn zoon en 1 advies voor moeder tot zich kunnen nemen. En de conclusie van het AMK dat er sprake is van ernstige loyaliteitsproblematiek.
  • Het is niet gebruikelijk om onderscheid te maken in het horen van beide ouders. Maar als er om wordt verzocht, met goede reden, kan een gesprek ook plaats vinden in huiselijke sfeer. Ik ben erg benieuwd naar deze reden. Ik kreeg die keuze niet. Ik kon het doen met een klein tafeltje in een klein kamertje. Als de raadsmedewerker mij thuis had kunnen spreken, was ik wellicht voor haar ook meer een persoon gebleken.
  • Kinderen worden het liefst gehoord zonder het bijzijn van hun verzorgende ouder, maar worden ook gehoord in het bijzijn van deze verzorgende ouder. Mij is verklaard dat mijn zoon in bij zijn van zijn moeder is gehoord. Dat verklaart voor mij de omslag, zijn vijandelijke houding. Ik herinner mij enkel fijne en leuke momenten met mijn zoon. Ik kan mij niet voorstellen dat hij wel een levendige herinnering heeft aan het feit dat ik hem zou hebben uitgescholden (wat pertinent niet waar is), maar dat hij zich onder andere een bezoek aan Nemo, het Natuurhistorisch museum, de Efteling, het strand, spelen met de kinderen van mijn partner, zich niet kan herinneren. Wat mij enorm raakt, is het feit dat mijn zoon hiermee nog meer stelling heeft moeten nemen. Ik begrijp dat hij er tegen op ziet om mij onder ogen te komen, toch neem ik hem dit niet kwalijk.
  • De raadonderzoek(st)er behoort, voor het onderzoek plaats vind, eerst de procedure en het verdere verloop uit te leggen en toe te lichten. Ook dit heeft mevrouw van Doorn niet gedaan. Ik ben het gesprek in gegaan, gericht op mijn zoon. Ik wilde niet met modder gooien. Nog steeds wil ik dat niet en ik sta ervan te kijken dat dus fout gedrag beloond wordt. Dat men dus blijkbaar er van alles mag uitgooien bij een raadsmedewerker. Dat die er zelfs niet kritisch instaat, maar er een pervers genoegen in schept dat situatie nog eens goed aan te dikken en vervolgens omgang te ontraden, of in ieder geval te bepalen dat mijn zoon zelf het tempo moet kunnen aangeven. Sterker nog; de moeder op een voetstuk zet en verklaart dat zij alleen het beste met mijn zoon voor heeft en oog heeft voor zijn belangen.

Ik heb tijdens het gesprek PAS/OVS ter sprake gebracht. Daar reageerde met name Joyce Ferket erg vijandig op en haalde dus het rapport van Ed Spruijt uit 2002 aan. Ik begreep meteen dat het dus geen zin heeft op dit niveau in discussie te gaan. Als een vrouw van in de 30 het tegen mij heeft over levenslange ervaring (!) die haar gebiedt te zeggen dat ik mijn zoon met rust moet laten en braaf(!) moet wachten totdat hij ooit uit zichzelf naar mij toe komt, ook al groeit hij op met alle bijhorende gevolgen(loyaliteitsconflict, geestelijke en psychische problemen, gewekte angst, getraumatiseerde ontwikkeling enz.), dan ben ik daar uitgepraat.

 

Voor mij is het duidelijk dat de Raad van Kinderbescherming wel het kind centraal stelt, maar achter loopt op de maatschappelijke ontwikkelingen in de samenleving. In mijn geval is de procedure niet goed is uitgelegd. Moeder thuis is gehoord op haar verzoek. Met mijn zoon is gesproken in het bijzijn van zijn moeder. De informatie in de rapporten niet de waarheid hoeven te zijn. De raadonderzoek(ster) zich heeft laten vertegenwoordigen in de rechtbank door een collega.

 

Wat mij ook stoort is de dreigende houding die de Raad van Kinderbescherming ten toon spreidt als de Raad tegengas krijgt. Dan heb ik het over de ronduit weigerachtige houding maar iets over PAS/OVS te willen weten, maar ook het dreigement dat ik bij vertrek van het gesprek nog mee kreeg; Ik moest wel onthouden dat de RvK het lijntje is naar de rechtbank. Dat de rechtbank zich bijna altijd verlaat op de RvK en dat ik wellicht vaker van hun afhankelijk zou zijn!

 

Met een zeer vervelend gevoel is het gesprek uiteindelijk geëindigd. Waar ik al bang voor was kwam uit; de leugens, vertelt door mijn ex, nu zwart op wit, worden als waarheid overgenomen en de moeder/mijn ex neemt te pas en onpas dit rapport in de hand om zaken proberen af te dwingen, bijgestaan door haar advocaat.

 

Het heeft tot 2 juli 1014 geduurd voordat ik terecht kon bij Kompaan de Bocht, ondertussen was mijn zoon al weer 14 jaar. De tijd tikte door. In het dossier vind ik een aanmaningsbrief naar de Raad, waar blijft de rapportage. Zou dit komen omdat mijn partner gebeld heeft naar de rechtbank om te vragen waarom het allemaal zo lang duurt?

 

Ik heb een verschrikkelijk jaar achter de rug. Mijn ex heeft het hele traject gefrustreerd met het rapport van de RvK in de hand. Uiteraard wilde ze aparte gesprekken. Mijn zoon is aan de hand van moeder uiteindelijk naar de ouderschapsbemiddelaar gegaan voor een kennismakingsgesprek. De RvK kan in de eindevaluatie het verloop van dat gesprek lezen; mijn zoon gaf uiteindelijk aan wel een kaartje van mij te willen ontvangen, waarop moeder ingreep en opperde bij mijn zoon dat hij nu toegaf, waar hij later spijt van zou krijgen. Mijn zoon beaamde dat er gaf vervolgens aan toch geen kaart te willen krijgen, sterker nog; hij wilde helemaal geen contact.

Er hebben uiteindelijk, door mijn aandringen, 2 gezamenlijke ouder gesprekken plaatsgevonden en zelfs die 2 gesprekken gingen niet over mijn zoon, maar over het rapport van de RvK; want het was toch ook de Raad die aangaf dat contact geen optie is en dat er rekening moet worden gehouden met de wil van mijn zoon en dat het toch zeker op zijn tempo moest verlopen….

Pas eind november 2014 kregen wij het hulpverleningsplan ter ondertekening.

 

Ik kan niet begrijpen dat de moeder dit plan niet kon ondertekenen gezien de doelstellingen:

  • Ouders zijn in staat om met elkaar te communiceren
  • De loyaliteitsontwikkeling van het kind verloopt adequaat waardoor emotionele veiligheid is gewaarborgd.
  • Einde traject geschat op 2 maart 2015.

 

Erger, moeder beëindigde 27 november 2014 eenzijdig het traject, in overleg met haar advocaat. Die overigens zelfs telefonisch contact heeft opgenomen met de ouderschapsbemiddelaar om het rapport, de beschikking en zelfs het proces verbaal met haar door te nemen. Wat wel degelijk de houding van Kompaan de Bocht beïnvloedde.

 

Uit alles bleek dat moeder koste wat kost er alles aan deed om toekomstig contact met mijn zoon te voorkomen.

De eindevaluatie van Kompaan de Bocht is ontluisterend. De ouderschapsbemiddelaar heeft zelden zo’n beschadigde jongen meegemaakt. Moeder is diverse malen gewezen op haar verantwoordelijke rol als ouder en gewezen op de schadelijke gevolgen van zijn loyaliteitsconflict. Letterlijk is gezegd en geschreven dat zij de sleutel heeft. Uiteraard maakt Kompaan de Bocht zich grote zorgen en geeft ook helder aan dat mijn zoon te zwaar belast wordt, door het tempo bij hem te leggen, want hij heeft immers geen vrije keuze. Ook wordt nog eens door moeder benadrukt dat mijn zoon ‘reële angsten’ heeft ten aanzien van mij, neemt ze nergens verantwoordelijkheid voor, maar benadrukt juist alleen maar in het belang van mijn zoon te handelen. Met het rapport van de RvK in de hand, en gaat zelfs zo ver dat ze stelt dat het opgelegde traject nooit mag leiden tot contact herstel tussen mijn zoon en mij.

 

Die eindevaluatie heeft moeten wachten tot 2 maart 2015, daar ook dit is gefrustreerd door de moeder.

11 maart 2015 krijg ik een brief van Team Jeugdrecht Breda met de vraag of ik een mondelinge afhandeling wens en dat ik binnen 2 weken schriftelijk kan reageren. Zo als ik ben, houd ik mij aan de gestelde termijn en schrijf een brief van 8 kantjes naar de rechter, waar ik een uiteenzetting doe van de afgelopen jaren. Niet meer en niets minder, geen leugen van mijn kant, de waarheid is al erg genoeg.

 

Die brief is doorgestuurd naar de RvK, samen met het hulpverleningsplan en de eindevaluatie.

In die brief uit ik mijn grote zorgen over mijn zoon, als hij geen hulp krijgt:

  • psychologische klachten (angst, depressie, agressie, psychosomatische reacties) • verminderd gevoel van eigenwaarde • verlies van contact met eigen gevoelens en ervaringen • afgenomen prestatie op intellectueel gebied • verminderd vertrouwen in anderen • onlogisch redeneren
  • gebrekkige oplossingsvaardigheden • identiteitsproblemen

 

PAS kinderen hebben 80% kans zelf weer verzeild te raken in scheidingen, ouderverstoting en vervreemding.

 

Ik wijs de rechter op de mening van onder andere Joyce Ferket. Die zegt dat ik moet wachten tot mijn zoon uit zichzelf naar mij toekomt. Toch, als u nu de recente onderzoeken leest, weet u dat ik heel lang kan wachten. Zo lang hij onder invloed staat van zijn moeder, zal het praktisch onmogelijk voor hem zijn voor zichzelf te kiezen. De kosten zouden te hoog zijn, de angst om zijn moeder te verliezen en niet weten wat ik te bieden heb. Vaak zijn het dan externe schokken die het kind, vaak al volwassen, motiveren op zoek te gaan naar de afwezige ouder. Bang om als nog/weer afgewezen te voelen, zich schamend voor de beschuldigingen. Ik wil mijn zoon dat proces helemaal niet aandoen. http://www.huisvanhereniging.be  http://www.ryanthomasspeaks.com/playbook-free-training-1   http://www.villapinedo.nl/

 

Was de Raad geschrokken? Wat motiveerde de Raad om eigenhandig, zonder opdracht van de rechtbank een onderzoek te starten naar het advies/ de conclusie van Kompaan de Bocht? Was dat om hun straatje schoon te vegen? Of wilden ze bekijken hoe mijn zoon het best nu geholpen kon worden? Het onderzoek is afgeblazen op 7 april 2015, daar er geen opdracht was verstrekt. Maar ik ben toch op gesprek geweest met mijn partner bij mevrouw Joustra.

 

Wat mij opviel tijdens dat gesprek was het luisterend oor, begrip, maar als het op ouderverstoting aankomt een afwijzende houding. Het lijkt wel alsof ouderverstoting bij de Raad van Kinderbescherming Breda niet bestaat! Nog steeds hanteert de RvK het woord vechtscheiding, waar er 2 vechten, dus 2 schuld.

De Raad ziet geen oplossingen, of het moet die van ‘rust’ zijn. Gewoon benoemen wat er gebeurt en daarop acteren, kan dus niet.

 

Een week voor de zitting stuurt de advocaat van mijn ex haar stukken op. 2,5 cm onsamenhangend verhaal om kracht bij te zetten bij haar verzoek; het ontzeggen van elke vorm van contact en vrijgesteld worden van informatieplicht. Ik moet helemaal uit het leven van mijn zoon verbannen worden. Wat mij opvalt is dat nu alle pijlen gericht zijn op mijn partner. Van haar heeft ze immers last, daar zij zich inzet voor bewustwording rondom PAS/ouderverstoting. Ook de Raad heeft dit gelezen.

Hoe kan het zijn dat de Raad zich dit niet aantrekt, wederom alle signalen van ouderverstoting niet oppikt? Voelt de Raad zich niet gebruikt, voor schut gezet? Wat gaat de Raad nu doen?

 

Een dag voor de zitting mailt mijn partner nog een PDF over ouderverstoting met 17 punten, waar bij elk punt een vinkje gezet kan worden.

De Raadsmedewerker, de heer van Eijken, zegt nog voor aanvang van de zitting (21 mei 2015) dat hij die PDF heeft gelezen.

 

Bij aanvang van de zitting heb ik gevraagd of er onder ede gehoord kon worden. Dat deed ik niet voor niets. De afgelopen 3 jaar is er zoveel gelogen en is mijn rechtvaardigheid gevoel zwaar aangetast. Zo heb ik ook mijn vertrouwen in een eerlijk systeem verloren. Want mijn vraag werd niet gehonoreerd, wat weer het startschot was voor insinuaties, leugens, beweringen, verdraaiingen, van mijn ex en haar advocaat.

 

Wat deed de Raad? Hoe stelde de heer van Eijken zich op? Hij zwalkte. In feite kwam hij met niets. Hij benoemde zo waar ouderverstoting, maar van de andere kant gaf hij aan dat mijn zoon nu ruim 15 jaar was en het eigenlijk maar zelf moest bepalen. Ook legde hij de waarheid weer in het midden door te zeggen dat wij er als ouders maar samen uit moeten komen, terwijl hij weet dat dit niet mogelijk is, als de moeder een andere missie heeft.

Waarom is hij niet met het voorstel tot een onderzoek gekomen? Een onderzoek, waar ze eigenlijk al aan waren begonnen? Maar dan wel aan de hand van waarheidsvinding en met iemand die verstand heeft van ouderverstoting, zoals ik gevraagd heb aan de rechter?

 

Tijdens de zitting waren vooral de pijlen gericht op mijn partner. Het rapport van Kompaan de Bocht, mijn zoon, zijn toekomst, zijn amper aan bod gekomen. In plaats van mee in te grijpen, door net zo als ik, het gesprek weer over mijn zoon te laten gaan, ging de heer van Eijken mee met mijn ex en haar advocaat.

Doordat mijn partner zich zo actief opstelt ten aanzien van mijn zaak, maar ook ten aanzien van ouderverstoting is het geheel, was ze toch een belastende speler geworden!

Wat motiveert een Raadsmedewerker om zich zo op te stellen? Is dit in het belang van mijn zoon of spelen er nu andere belangen, zoals ego’s? Voelt de Raad zich aangesproken, betrapt, oncomfortabel doordat mijn partner de Raad op scherp zet ten aanzien van ouderverstoting en is dit de manier om ‘ons’ een hak te zetten? Om te laten merken dat dit het lijntje is naar de rechtbank?

 

Uiteindelijk krijg ik de kans aan te geven dat mijn zoon al 3 jaar, sinds het AMK, niet meer alleen gesproken heeft met een hulpverlener of rechter.

Waarop mijn ex keihard vol houdt dat mijn zoon wel degelijk met een rechter gesproken heeft. Ik geef nog aan dat mijn zoon hooguit een brief heeft gestuurd. De rechter probeert het nog te vinden in zijn stukken, maar geeft na 30 seconden bladeren op en de Raadsmedewerker blijft stil!

Terwijl er in het gespreksverslag van Anja van de Kooij, d.d 23 mei 2013, toch duidelijk staat dat het een brief is, die mijn zoon heeft gestuurd.

Wederom is het degene die het hardst liegt, want dat komt in het proces verbaal en zodra die woorden zwart op wit komen, is dat blijkbaar de waarheid.

Hoe kan dit gebeuren? Hoe kan het zijn dat de raadsmedewerker niet ter zitting roept dat hij het in het gespreksverslag van zijn collega ziet staan?

 

Ook bleef de heer van Eijken het raadsrapport verdedigen! Ik had gevraagd of mijn ‘reactie’ integraal in het rapport opgenomen kon worden. Maar liever zou ik zien dat het rapport vernietigd zou worden. Maar nee, dat was niet nodig aldus de Raadsmedewerker.

 

Ik ben met een onbevredigend gevoel naar huis gegaan. De rechter doet nu over 3 weken uitspraak.

In eerste instantie voelde ik mij ook geïntimideerd. Gecriminaliseerd. Ik moet mij verdedigen over iets basaals, mijn vaderschap. Mijn persoon, ik, stond niet ter discussie tijdens de relatie, tijdens de conceptie en zelfs niet totdat mijn zoon 10 maanden oud was en ik besloot dat het genoeg was. Ik zie mijn ex nog haar best doen om mij op andere gedachten te brengen, ik zie nog haar vrienden, haar ouders, haar broer en zus voor me, die mij vroegen om het alsnog te proberen. (deze vragen hadden ze al eerder aan mij gesteld, maar nu was het klaar voor mij)

Het feit dat er niets aan de hand is zo lang ik uit het leven van mijn zoon blijf, zou alle alarmbellen moeten doen rinkelen. In plaats daarvan word ik afgestraft en schijn ik dus alleen maar met mezelf bezig te zijn omdat ik mijn rol als vader wil invullen, naar eer en geweten. Zoals de voorlaatste rechter; het is een recht voor het kind om van beide ouders te mogen houden.

 

Mijn partner heeft naar aanleiding van de opstelling van de heer van Eijken contact opgenomen met de heer Span. In eerste instantie sprak de heer Span af dat, als de heer van Eijken die zin over die brief over het hoofd had gezien, hij een brief naar de rechter zou sturen om aan te geven dat mijn ex dus wederom iets beweert, wat niet gebeurd is.

 

Ook zou er nog een afspraak komen met Marike van Doorn om nu eens echt te horen wat haar heeft gemotiveerd, daar er gespreksaantekeningen gemaakt moeten zijn. Wat is er nu werkelijk gezegd? Maar ook om te vragen wat de Raad nu hiervan heeft geleerd. Terug kijkend, staan ze nu nog achter hun houding?

 

Dat gesprek gaat niet door. Het heeft geen zin. Zo als gezegd is dit blijkbaar het beleid van de Raad van Kinderbescherming en mijnheer Span adviseerde ons dus om contact met het landelijk bureau op te nemen.

 

Zelfs op de toezegging om helder bij de rechter aan te geven dat mijn zoon nog niet persoonlijk gehoord is in de rechtbank, maar enkel een brief heeft geschreven, kwam mijnheer Span terug. Hij stuurde ons een mail om dit gegeven te bevestigen en die zou ik dan wel weer door mogen sturen naar de rechtbank.

 

Dat heb ik dus gedaan, maar prompt werd mijn brief terug gestuurd door de rechtbank. Ik schijn niets meer te mogen inbrengen.

 

Gisteren heeft mijn partner weer telefonisch met mijnheer Span gesproken en uitgelegd dat de RvK nu dus dat directe lijntje mag inzetten in het belang van mijn zoon. Dat de rechtbank via de Raad mag/moet vernemen dat ik de waarheid heb gesproken tijdens de zitting omtrent de brief van mijn zoon. Dat dit meer gewicht in de schaal legt en dat hij dat ook weet. Ik mag hopen dat de heer Span zich nu aan de afspraak houdt, die hij gisteren heeft gedaan, en dus een brief naar de rechtbank stuurt.

 

Ook al zegt de heer Span dat ik de houding van de Raad niet persoonlijk moet nemen, het bevreemd mij dat er dus zo met een vader wordt omgesprongen. Ik heb mij tot op de dag van vandaag fatsoenlijk gedragen, geen onvoltogen woord uit mijn mond. Geen stemverheffing, rustig, beheerst, respectvol, ben ik met iedereen om gegaan. Wel heb ik hun rustig bekend, bewust willen maken, omtrent ouderverstoting.

Ik ben een klassiek geval, een school voorbeeld van ouderverstoting en hoe kan het zijn dat de Raad hier willens en wetens niets mee doet, sterker nog, de ouderverstoter ondersteunt en helpt?

 

Hoe nu verder? Ik weet het echt niet. Zo lang de Raad niets met ouderverstoting wil of kan, is mijn zoon verloren. Zo lang de Raad zijn verantwoordelijkheid niet wil of durft te nemen en dus niet ingrijpt, optreedt, is mijn zoon verloren.

 

Mijn zaak staat niet op zich. Er zijn nog veel ergere situaties/zaken. Mede door de Raad van Kinderbescherming veroorzaakt. Doordat de Raad niet aan waarheidsvinding doet, zelfs niet doorvraagt of kritisch het in een context probeert te plaatsen. Kiest voor rust, in plaats van het kind te helpen en de zorg ouder dus helpt bij oudervervreemding. Zich laat misleiden met woorden als “wij kunnen niet communiceren, mijn kind wil het zelf niet” en daarin meegaat, ontstaat er een vreselijke puinhoop.

 

Die een hoop kost, financieel, maatschappelijk, individueel traumatiserend.

 

Rest mij dus de grote vraag: wat doet de Raad van Kinderbescherming ten aanzien van ouderverstoting!

 

Die richt ik dus naar u, de directie, de beleidsmedewerkers, daar het indienen van een klacht een farce is. Die mij enorm veel energie kost en waarmee ‘jullie’ niets doen.

Dat terugkoppelingsgesprek was ik aangegaan in de hoop dat de Raad te Breda, zich dit zou aantrekken. Bij elkaar zou gaan zitten en met elkaar nagaan of dit nu zo handig is geweest. Maar de heer Span heeft nog niet eens een gespreksverslag. Er is helemaal niets mee gebeurd.

In ieder geval is de heer van Eijken niet met een plan, opdracht de zitting ingegaan, of het moest zijn dit lastige dossier te sluiten, af te ronden.

 

Als een moeder met zulke extreme vragen komt, zoals het 100 % uitsluiten van de vader, terwijl er niets op de vader is aan te merken, kan de Raad daar dan iets van vinden?

 

Wat nu?

 

Ik heb geen behoefte aan standaard zinnen zoals “in het kader van privacy, bla bla bla, kunnen wij niet reageren”. Dat is te goedkoop en ik hoop dat u zich wel wat belangrijker en verstandiger acht. Wat ik met mijn schrijven wil bereiken, is dat u samen gaat zitten en met elkaar in gesprek gaat. Simpel: stelt u zich de vragen; wat is er gebeurd, was dit zo nodig, komt dit vaker voor, wat is nou eigenlijk het beleid, dat we opleggen aan die arme raadsonderzoekers, wat vinden wij van ‘ouderverstoting’, hoe kunnen wij het beter doen, etc.

Brief van mijn man naar landelijk bureau Raad van Kinderbescherming