Verslag gesprek 18 jan 2017 Ministerie van Veiligheid en Justitie nav Divorce Challenge/ bewustwording ouderverstoting

Onderstaand het verslag van het gesprek dat X (Persoon wil niet met naam en toenaam publiek bekend zijn) en ik woensdag 18 januari 2017 bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie met mevrouw S. de Vries (projectleider Divorce Challenge) en de heer C. Herstel (Director Sanctions and Youth Department/dep. Director-General) hebben gehad naar aanleiding van de Divorce Challenge.

 

Op zich mooie woorden, zonder meer. Een zachte toon…. Dat is iets wat ze daar graag zien, dus vooruit. We hebben al een reactie terug van mevrouw de Vries; Beste X en Anne-Marie,

 

Dank voor jullie mails en de tijd die jullie hebben genomen om met ons te spreken. De vele inzendingen rondom het thema ouderverstoting hebben ons al meer inzicht in het onderwerp gegeven en jullie verhaal heeft daar zeker ook aan bijgedragen.

 

Zoals Carsten al aangaf kunnen we niet zomaar toezeggen een congres te financieren. Dat gezegd hebbend begrijpen we jullie verzoek en vinden we het ook belangrijk om meer op dit thema te doen, om de deskundigheid van een ieder die met dit soort situaties in aanraking komt te bevorderen.  

 

We komen dan ook zeker op jullie verzoek terug, dit vraagt echter nog wel enig uitzoekwerk.

 

Als jullie in de tussentijd vragen hebben dan weten jullie me te vinden.

 

Met hartelijke groet,

Sandra

 

Enfin; wellicht dat verstoten ouders onderstaande tekst kunnen kopiëren en verspreiden onder vrienden, familie en de professionals. Opdat ze beter inzicht krijgen op ouderverstoting (OVS), zonder aanstoot te nemen aan een directe confrontatie.

 

 

Allereerst hartelijk dank voor het luisterend oor dat u Mw. Anne-Marie van Mackelenbergh en mij bood en daar ook ruim de tijd voor nam.

Wij kwamen met u praten i.v.m. de problematiek rond Ouderverstoting en het bleek maar weer eens dat het fenomeen ook bij u niet bekend was tot aan de Divorce Challenge. Dat is u niet kwalijk te nemen, want menig verstoten ouder zit soms al jaren in een wereld van “wat overkomt ons nou toch?” en dan ben je pas ‘gered’ als blijkt dat er een naam voor blijkt te bestaan. Maar dat instanties het fenomeen niet (willen?) kennen is natuurlijk een enorm gemis: huisartsen, psychiaters, psychologen, bedrijfsartsen en natuurlijk de diverse betrokken jeugdhulpinstanties. De goeden niet te na gesproken natuurlijk, maar die zijn helaas nog ver in de minderheid. Sommige instanties denken/zeggen het te snappen, gaan met onze kinderen aan de slag, maar helaas te vaak van de regen in de drup. Dit is echt gevaarlijk.

Hier is echt specifieke kennis (voor) nodig en die zouden we heel graag bieden.

 

Er gaat tot op heden veel mis en we hopen in het belang van onze kinderen dat dit snel tot het verleden gaat horen. Want onze focus ligt in eerste instantie op onze kinderen: zij moeten leven zonder een ouder met wie ze voor de scheiding een normale band hadden, onder enorme druk van de andere ouder (die niet met verlies kan omgaan). -Hier moet uiteraard wel eerst zijn uitgesloten dat een ouder een mishandelaar is!-

Dit afstand nemen doen de kinderen gek genoeg uit loyaliteit….. Dit klinkt tegenstrijdig, maar dat is nou eenmaal hoe het is. Maar een kind heeft altijd van nature een enorme loyaliteit naar beide ouders. En dat gunt de vervreemdende ouder zijn/haar ex nu juist niet. (Dit maakt de scheiding ook tot ellendige scheiding). Daarmee volkomen voorbijgaand aan de behoeftes van het kind. Hier is geen sprake van gezonde liefde voor het kind (dat wel bij die andere ouder te vinden is). Eigenlijk kun je stellen dat de verstoten ouder de gezonde ouder is en dit weet het kind heel goed, maar moet dat onder druk ontkennen.

Ze leven in constante angst en onrust, in verbroken vertrouwen, met een enorm schuldcomplex, ze komen niet toe aan rouwen vanwege de scheiding, ervaren dat de helft van zichzelf “dus” niet kan deugen, hun zelfvertrouwen wordt ernstig beschadigd en denken vervolgens (aangemoedigd door de verstotende ouder) dat afstand tot de andere ouder rust zal geven. Dus nemen ze afstand, maar de druk blijft. Dit maakt ze tot onzekere mensen van wie immers de helft niet deugt. Lieve kaartjes/mailtjes van de verstoten ouder brengen ze in totale afwijzing: dan hebben ze weer “rust”.

 

Als ze dan bij de betreffende jeugdinstanties aankloppen, die ze vervolgens vragen wat ze willen, en ze antwoorden “afstand” of “rust” en de instanties “gunnen” ze dat, dan helpen ze hiermee het kind niet, maar verlengen ze de toestand alleen maar voor het kind: constante angst, onrust en onzekerheid, verbroken vertrouwen, enorm schuldcomplex, niet aan rouwen toekomen vanwege de scheiding en de helft van zichzelf deugt niet.

Dit kan natuurlijk geen stabiele volwassene opleveren, zodat die op hun beurt dezelfde fouten gaan maken in de toekomst. Ze hebben immers inmiddels dit voorbeeld van omgaan met verlies.

 

Er is heel veel kennis voor nodig om het te leren doorzien. Het is de wereld op z’n kop. Het is de wereld van ongezond gedrag. Het is de wereld van onbegrijpelijkheid. Daarom heeft een gezond persoon ook zo’n weerstand als hij van het fenomeen Ouderverstoting hoort.

Maar als je het eenmaal snapt/herkent, zie je het overal om je heen. In veel boeken die je ooit las…. En blijkt het eigenlijk heel simpel op te lossen te zijn. Ook dat nog! Dat maakt ons ook zo moedeloos bij tijd en wijle.Het is namelijk de omgekeerde wereld. En de oplossing is dus domweg: de omgekeerde wereld weer op z’n normale/gezonde plek terugdraaien.

Hiervoor is de juiste diagnose nodig. De juiste diagnose leidt snel tot oplossen.

Klinkt heel simpel, maar dat is het ook. Dus waarom doet men dat dan niet???? Ook simpel: omdat het ontbreekt aan kennis op dit gebied.

 

Een en ander kost ook de samenleving heel veel: geld voor uitkeringen, werkeloosheid, medicijnen, hulpverlening, trajecten en noem maar op.

 

Het gaat om rond de 500.000 kinderen in de afgelopen dertig jaren. En het wordt steeds erger: inmiddels zo’n 40.000 per jaar erbij alleen in Nederland. En het lijkt wel of men dat OK vindt en men zich meer zorgen maakt om gekwetste kinderen rond 5 december, dan om onze honderdduizenden kinderen die 24/7 jaren en jarenlang het maar moeten uitzoeken.

Evenals de verbijsterde verstoten ouders het maar moeten uitzoeken. Die constant de blik krijgen van “er moet wat ergs zijn gebeurd” of “waar twee kijven hebben twee schuld” of “geen rook zonder vuur”.

Maar dat zijn gezonde gezegdes uit een gezonde wereld.

Met Ouderverstoting gaat echter om een ongezonde wereld. Het is de wereld die eigenlijk niet anders is dan het onbegrijpelijke van sektes. De kinderen moeten gedeprogrammeerd worden. Dat simpele, maar moeilijk lijkende gegeven verdient (h)erkenning.

 

En nu toch alsjeblieft niet hopen dat wij hier in Nederland eerst weer es het wiel gaan uitvinden met eindeloze studies. Dat is er allemaal al. We kunnen het iedereen zó voor de neus leggen. Heel graag zelfs!!:

Gelukkig zijn er internationaal al wetten (drie landen in de hele wereld…..).

Gelukkig zijn er internationaal al deskundigen: Onder anderen Karen Woodall in het V.K., dr. Craig Childress in de V.S. evenals Amy Baker en ook een “hersteld kind” van Ouderverstoting Ryan Thomas.

In Nederland hebben we De Rechten Van Het Kind, pestprotocollen op scholen, de Meldcode Kindermishandeling en nog meer wetten die Ouderverstoting zouden moeten voorkomen, als er op gehandhaafd zou worden, maar door gebrek aan kennis gebeurt dat niet.

En last but not least hebben ook in Nederland een zeer goede deskundige:

DeFamilieAcademie in Olst van mw. Erna Janssen. Zij begint gelukkig steeds meer bekendheid te genieten in rechtszaken, opleidingen voor professionals, opleiding tot ervaringsdeskundige en persoonlijke begeleiding. Zij zou u heel graag een presentatie/uitleg komen geven. En we denken dat dat een snelle route is naar juiste (!) inzichten.

 

Wij verstoten ouders hebben heus langzamerhand heel goed in de peiling wat werkt en wat niet werkt. En kunnen sommige  keuzes van de Divorce Challenge dan ook niet begrijpen (BRAM / Kinderen uit de Knel). Het heeft ons jaren gekost om dit uit te vinden en te ondervinden. De organisatie Hiil lijkt de enige juiste keuze, althans van degenen die op het podium mochten komen.

Dit vertrouwen hebben we weliswaar gedurende jaren zonder hulp van wie ook moeten leren uitzoeken/begrijpen op meestal heel eenzaam en ten einde raad op eigen houtje: sites, Google, lotgenotencontacten enzovoort.

Dit zou toch eigenlijk bij onze rechtsorganen en zorginstellingen moeten horen.

Er moet blijkbaar(!) bewustzijn komen rond Ouderverstoting.

Daarom ook is ons verzoek om geld van o.a. uw ministerie bij u op tafel gelegd om een congres te kunnen organiseren (de jury-voorzitter, dhr. Nick Huls moedigde ons enthousiast aan dit te doen; hij wil zelfs graag de dagvoorzitter van het congres zijn).

We snappen dat u dat geld niet al op tafel had liggen…

Ook qua subsidiestromen zouden we meer willen weten met betrekking tot dit onderwerp van Ouderverstoting.

 

We zouden graag verder in contact met u blijven en zien uw reactie graag tegemoet.

 

Namens al onze verstotende/”ontvoerde” kinderen groet ik u hartelijk,

X

 

Wat iedereen zou moeten weten is dit: Ze zijn allemaal op de hoogte! Ondanks dat blijven ze ‘elkaar helpen’ om niet alleen op oude voet door te gaan, nee, om nog meer macht te verkrijgen en hun eigen plannetjes te forceren. Daar zal elke ouder zelf iets van moeten vinden. Schrijf de politiek aan met een kort verhaaltje over jezelf en waarom jij denkt/ weet/ hebt ondervonden dat plannen zoals BRAM en Kind uit de Knel bij ouderverstoting niet werken!

Persoonlijk zou ik dit gestuurd hebben:

Goede morgen mevrouw de Vries en mijnheer Herstel,

 

Allereerst mijn/onze dank voor de ontvangt afgelopen woensdag bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie.

 

Het was uw insteek om vooral te luisteren. Als het goed is zijn er paar zaken gecommuniceerd:

  • Binnen de Nederlandse wet zijn genoeg mogelijkheden om effectief op te treden tegen ouderverstoting, mits men bereidt is de Wet ook te handhaven. Bijvoorbeeld artikel art. 297 strafrecht.
  • U ziet waarheidsvinding als problematisch; te onrustig voor het kind en ja, soms komen de aantijgingen pas jaren na de scheiding en moeten ‘we’ het dan maar met het verhaal doen, daar de aangever destijds ‘vergeten’ was aangifte te doen toen het speelde of in ieder geval de mishandeling met foto’s of getuigen vast te leggen. De wereld op zijn kop en een eerste bewijs dat er sprake kan zijn van ouderverstoting.  Zie hier de omgekeerde bewijslast, waarop ook handelend opgetreden kan worden, zonder dat de wet ervoor aangepast hoeft te worden. Geef bij de beweerder aan dat alles tot op de bodem wordt uitgezocht en dat kan, ook na jaren scheiding, en laat de beweerder voor alle onkosten betalen, mocht de bewering vals zijn, plus, en dat is belangrijk, geef de andere ouders (de vals beschuldigde ouder) de kans en gelegenheid aangifte te mogen doen van laster/smaad en het doen van valse aangiften, plus het feit dat het OM hierop vervolgt, denk aan TOM zittingen.
  • In theorie is de Raad van Kinderbescherming bekend met ouderverstoting (= OVS), wordt het landelijk erkend. Voor de wet hoort de RvK zelfs aan waarheidsvinding te doen. In de praktijk wordt de verstoten ouder steevast de Koninklijke weg gewezen, daar de Raad van Kinderbescherming nog steeds het Verdeelde Kind uit 2002 aanhoudt als hun beleid. Annemarie heeft u duidelijk uitgelegd dat dit rapport niet berust op enige wetenschappelijke basis. Dat er wereldwijd en in Nederland genoeg professoren zijn die de notie van ‘rust’ niet onderschrijven , maar juist bevestigen dat die opgelegde rust extra traumatiserend is voor de verstoten ouders en hun kinderen.
  • Zo lang de Raad van Kinderbescherming dus geen afstand neemt van hun beleid; het Verdeelde kind, hebben plannen zoals bijvoor beeld BRAM geen enkele zin en verergeren ze de situatie.
  • Zo lang de professionals (inclusief de Raad van Kinderbescherming) niet bijgeschoold zijn op het gebied van ouderverstoting, heeft het geen zin om welk plan dan ook te omarmen en de ouders op te leggen.
  • Annemarie heeft aangehaald dat ouders het niet begrijpen, ze denken dat er hulp komt voor het kind, maar eenmaal in contact met die organisaties die een positief verschil horen te maken, deze ouders ten einde raad zijn en het kleine beetje regie, dat ze nog hadden, verliezen. Raad van Kinderbescherming, Jeugdzorg, Veilig thuis. Die namen impliceren een hoop: bescherming, zorg, veiligheid.
  • Annemarie heeft u gewezen op de afstand tussen de instanties en de bevolking. Ook haalde zij het programma ‘Stand van Nederland’ aan, waarbij bijna juichend wordt aangehaald dat er rond de 900 miljoen omgaat in de scheidingswereld. Annemarie heeft u erop gewezen dat de onkosten veel hoger zijn. Denk aan alle instanties die er aan verdienen, denk aan de GGZ waar niet alleen verstoten ouders naar toe uitwijken, maar ook al die kinderen die verstoten vanuit een loyaliteitsconflict, daarbij 50% DNA ontkennend, vaak gepaard met valse beschuldigingen, waardoor een hereniging met de verstoten ouder nog moeilijker wordt en de vreselijke consequenties die de kinderen moeten ondergaan, willen ze alsnog op zoek gaan naar die uitwonende/verstoten ouder. Het is immers nog maar te bezien op de deur van de verstoten ouder nog open staat en als de waarheid uitkomt, is het volwassen kind wel de opvoedende ouder kwijt.
  • Annemarie heeft gewezen op andere onkosten; 200 geregistreerde zelfmoorden per jaar. Ouders die bewust in de bijstand gaan om zo een toegevoegde advocaat te verkrijgen, of zo op een lage alimentatie uit te kunnen komen. Ouders die in de ziektewet komen.
  • Annemarie heeft gewezen op de maatschappelijke ramp die zich nu voltrekt: Volwassen ‘kinderen’ die in het verleden een ouder hebben verstoten, lopen met ‘vervelende/onbestemde’ gevoelens. Verslavingen, psychische ondersteuning, 80 % kans om OVS te herhalen bij hun kinderen en een groot gebrek aan respect voor gezag en autoriteit. Iets wat wij allen nu al terug zien in de maatschappij.
  • Mijnheer Herstel gaf aan dat het herkennen van OVS een moeilijke zaak is. Annemarie heeft aangegeven dat zij dit niet onderschrijft. Eenmaal bijgeschoold op het gebied van ouderverstoting is het herkennen het minst moeilijk. Daarbij is Erna Janssen van de Familie academie aangehaald, laat haar een presentatie houden….. Maar wel met de bereidheid om echt te willen luisteren. 8 signalen; als je ze kent, dan….
  • Eenmaal bewust zou men niet mogen wegkijken.
  • Mijnheer Herstel haalde ook aan dat men handelingsverlegen is, wat moet je nou met een verstoter?! Heel simpel; hulp bieden. Ondersteun de verstoter op een constructieve manier. Dus niet de verstoten ouder wegsturen met de boodschap dat, als ze echt van hun kind houden, ze afstand moeten nemen daar het kind in de verdrukking zit en de ‘zorg’ ouder omgang als te onrustig ervaart. Maar juist de verstoter apart nemen en vertellen dat dit niet mag, geestelijke hulp bieden en anders de wet toepassen: eenhoofdig gezag naar de welwillende ouders als dan niet gecombineerd met wijziging van hoofdverblijfplaats.
  • Mijnheer herstel haalde aan dat een programma als Kind uit de Knel landelijke voorkeur verdient en dus wordt uitgerold in Nederland. Annemarie heeft duidelijk aangegeven dat Kind uit de Knel bewezen traumatiserend werkt op de kinderen en de verstoten ouder. Sterker nog bij het laatste VNG congres heeft een hoogleraar de zaal toegesproken en de gemeenten dringend geadviseerd dit soort trajecten niet in te zetten. Dat bij ouderverstoting dit plan extra kolen op het vuur gooit en de achterban geadviseerd wordt hieraan niet mee te werken. Ja, kind Uit de Knel kan werken bij ouders die in het begin stadium zitten van hun scheiding, erg met zichzelf bezig zijn en waarbij een goed bedoelende derde hun bij de schouders pakt en hun wijst op hun verantwoordelijkheid naar de kinderen toe. Daar hebben we geen dure trajecten voor nodig…..
  • Daarbij wijst Annemarie op het feit dat de uitverkorenen op het podium zeker niet gedragen worden door ‘het volk’. Van alle plannen kregen juist deze plannen niet de likes die andere plannen wel kregen. Voor Annemarie is dat een grote teleurstelling en mede reden tot het doen van waarschuwingen; denk aan de draagkracht en aan de haalbaarheid. Als wetenschappelijk is bewezen dat bepaalde plannen die uw voorkeur genieten niet gaan werken of extra kolen op het vuur gooien, waarom dan toch ermee doorgaan? Wat zijn de belangen?
  • Uit alle podiumplekken is er 1 waarvan wij denken/hopen dat die aan kan sluiten op de realiteit; het plan van Hiil. Na de Divorce Challenge zijn we daar al 2 keer op de koffie geweest en is het wachten op verdere stappen die hiil wil gaan nemen en/of de plannen door ons getoetst mogen worden op draagkracht.
  • Wat wel apart is dat het plan van Hiil botst met BRAM en Kind uit de Knel.

 

De grote reden om in gesprek te gaan was echter de tip van de panelvoorzitter Nick Huls; organiseer een eigen congres, dat hebben ‘wij’ dringend nodig! Hij wees ons op de mogelijkheid van subsidie om dit te organiseren en hij heeft zelf aangeboden om dagvoorzitter te zijn. Jammer dat wij daar niet verder op door konden gaan, maar middels deze mail herhaal ik dus de vraag: Wat moet ik doen, wat is de weg om subsidie te krijgen om een congres te organiseren puur gericht op OVS. Daar ik goede contacten heb met Hiil, wil ik best verkennen of wij samen kunnen optrekken. Toch, u gaf zelf aan dat, als het om een congres gaat, ik los van Hiil mijn vraag per mail kan/moet stellen en dat u daar per email op reageert.

 

Rest mij te vertellen dat ik uw contactpersoon ben. Annemarie richt zich weer volledig op de bewustwording rondom ouderverstoting in het algemeen en het ondersteunen van verstoten ouders in het bijzonder.

Ik verheug mij op een fijne samenwerking en ben ervan overtuigd dat wij samen een positief verschil maken. X

 

_________________________________________________________________

Nog even dit: Wat mij opvalt is dat het niet uitmaakt welke toon je aanslaat. We kunnen met argumenten komen, we kunnen met feiten komen, we kunnen zelfs met wetenschappelijke studies komen, lekker belangrijk…… Dat raakt mij en hoop dat het jullie ook raakt.

 

 

 

 

 

Advertisements
Verslag gesprek 18 jan 2017 Ministerie van Veiligheid en Justitie nav Divorce Challenge/ bewustwording ouderverstoting

2 thoughts on “Verslag gesprek 18 jan 2017 Ministerie van Veiligheid en Justitie nav Divorce Challenge/ bewustwording ouderverstoting

  1. Ingeborg Steijlen says:

    Ouderverstoting is de wereld op z’n kop, continue worden dader en slachtoffer voor 100% verwisseld, met de meest rampzalige gevolgen voor de kinderen en de verstoten ouder. We zijn op het punt gekomen dat er meer dan genoeg informatie over ouderverstoting beschikbaar is, zowel in Nederland als in het buitenland en velen zetten zich er zonder ophouden voor in om deze informatie steeds verder aan te vullen en te verspreiden. Annèt Hulst en Annemarie van Mackelenbergh hebben ook hier ouderverstoting en wat er aan te doen is weer uitstekend beschreven. Mw. Sandra de Vries en de heer Herstel, op u rust een zeer belangrijke taak, u kunt namelijk het begin van een verschil maken tussen het doorgaan met het veroorzaken van zoveel leed of het voorkomen ervan, alsook het zoveel mogelijk herstellen van al het tot nu toe veroorzaakte leed. Ik wens u bijzonder veel wijsheid, sterkte en moed toe … Met vriendelijke groeten, Ingeborg Steijlen

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s