De kijk van een opnieuw getraumatiseerde grootvader op ‘In het belang van het kind’  

De afgelopen dagen heb ik geschreven over de intimidatie, de privileges en vooral het machtsmisbruik van de gezinsvoogd Miriam v. E. van het Regiecentrum Bescherming en Veiligheid te Leeuwarden.

Het was een verschrikkelijke middag, maar wel enorm leerzaam en ouders , die ‘last’ hebben van ouderverstoting, kunnen hier hun voordeel mee doen.

Het Openbaar Miniserie heeft zichzelf in de voet geschoten, daar meten met meerdere maten niet zou moeten kunnen in Nederland, toch?!

Zullen wij even stil staan bij de impact van het gedrag van deze gezinsvoogd op vader, het zoontje en op de rest van de familie?

Mijn hart brak toen ik opa zag zitten achter het glas bij die rechtbank te Arnhem op 14 januari 2019. Ik ben even naar opa/ de vader van HJ gelopen en hem heel veel sterkte gewenst. Lees deze zin: “Dit bracht bij mij als 85 jarige verdrongen traumatische ervaringen naar boven t.w. uithuishalingen door de Gestapo van mijn vader met geweld en veel machtsvertoon in WO II. Hierdoor ontstonden weer nachtmerries.”

Deze 85 jarige opa heeft een poging ondernomen om zijn kant van het verhaal te vertellen.

Ik nodig jullie allemaal uit onderstaande brief te lezen, die ik vandaag toegestuurd kreeg van de opa van P, het 5 jarige zoontje dat door ego’s opgeofferd wordt/is (kies maar) aan het systeem.

   Appelscha, 16 januari

Beste lezer,

De kijk van een opnieuw getraumatiseerde grootvader op ‘In het belang van het kind’  

Een onderwerp op de strafzitting 14 jan. 2019 was of de vader op donderdag week 42 nu wel of niet recht had op omgang met zijn zoon of pleegde hij onttrekking ouderlijk gezag? Het leek de aanwezigen alsof het duidelijk door de OvJ gezien werd dat die omgang terecht was. 

Helaas ging het inhoudelijk hier niet over, maar als grootvader zou ik graag bekend gemaakt hebben wat er toen precies gebeurd is en wat helaas niet beoordeeld is, dat er een kind een trauma heeft opgelopen, mishandeld is, ingang gezet door de moeder en de gezinsvoogden Miriam v. E. en Brenda O. van het Regiecentrum Bescherming en Veiligheid te Leeuwarden. Een onterechte traumatische uithuishaling op basis van vermoeden en leugens.

Dat ‘het belang van het kind’ echt niet voorop stond mag blijken uit het volgende:

Er is veel lawaai gebruikt door de KMar, ingeschakeld door de gezinsvoogden, schreeuwen door de brievenbus (doe open of wij forceren) en bonzen, het achterom lopen om te kijken of vader niet zou vluchten. Een helikopter ontbrak nog. Kind, 4 jaar, zat in het bad, van angst hierin gepoept en iedere weldenkende volwassene met wat pedagogische bagage of gewoon boerenverstand, weet dat je een angstig geworden kind niet zomaar alleen laat en helemaal niet in het bad. Dus toen oma en broer van vader (dichtbij wonend) voor het kind aanwezig waren kon vader in gesprek met de KMar, heeft hen binnengelaten. De uitspraak van de gezinsvoogd het kind maar in een handdoek mee te geven getuigt van geen enkele kennis van en gevoel voor een kind, laat staan ‘IN HET BELANG VAN HET KIND’. Het OM heeft later verklaard dat het bevel tot inhuistreding niet gebruikt hoefde te worden, want vader had zelf opengedaan. Had vader keus? Deur forceren en gearresteerd worden? De gezinsvoogd had bij aankomst van oma tegen haar gezegd dat de vader voor escalatie zorgde waarop oma antwoordde dat ZIJ, de gezinsvoogden, hiervoor zorgden. 

De KMar binnen had geen boodschap aan de beschikking van het Hof, want ‘bevel is bevel’. Dit bracht bij mij als 85 jarige verdrongen traumatische ervaringen naar boven t.w. uithuishalingen door de Gestapo van mijn vader met geweld en veel machtsvertoon in WO II. Hierdoor ontstonden weer nachtmerries. Ook het tel. contact van de advocaat met de Miriam v. E. en met de KMar, die meldde dat dit onrechtmatig was, resulteerde niet in een andere handelswijze.

Het kind zei, gehoord door de KMar, dat hij niet naar zijn moeder en haar vriend wilde. Dit  van jongs af aan bekende probleem heeft Jeugdzorg nooit willen laten onderzoeken en was wel één van de gronden voor de OTS. De KMar zei tegen oma dat zij er ook ‘mee aan’ waren, dat er geen onveiligheid was, dat zij niet anders konden en dat vader het nadeel hierbij had man te zijn. Ook stelden ze respect te hebben voor de (uiterlijke) kalmte van vader.

De buurt, opgeschrikt door het lawaai, was massaal naar buiten gekomen en geschokt door de gebeurtenis. Zij hadden al eerder instanties geschreven over wat er hier misging, dat juist vader een liefhebbende ouder was en dat de gezinsvoogden niet in gesprek met hen wilden gaan. Het had gekund dat als de vader niet zelf het angstige en zich aan vader vastklemmende kind samen met zijn broer naar de moeder had gebracht, er buren acties hadden ondernomen. De KMar had niet mogen ingrijpen maar de politie, die niet op de hoogte was, moeten alarmeren. 

De schade aan het kind was reeds toegebracht, maar de vader heeft deze zoveel mogelijk willen beperken door hemzelf aan te kleden (hij was al in nachtkleding) en uit te leggen wat er ging gebeuren, weg brengen naar zijn moeder en haar vriend 6 km verderop. Hij zou de volgende ochtend gewoon door vader cf beschikking Hof naar school gebracht zijn.  

Hopelijk is op latere leeftijd aan het kind uit te leggen waardoor zijn wond ontstaan is. Nadien vroeg hij aan derden steeds wie hem nu naar papa zou brengen. Welke pedagogische en feitelijk juiste antwoorden van de professionals heeft dit kind gekregen IN HET BELANG VAN DIT KIND???  

De OvJ was begaan met de gezinsvoogd, zij was beschadigd (smaad en laster), maar hoe staat dit in verhouding tot de beschadiging DOOR de gezinsvoogd van dit kind en zijn vader op basis van leugens, vermoedens en onrechtmatige handelingen?

Helaas was deze strafzaak hiervoor niet bedoeld, maar hopelijk komt er ooit bewustwording bij rechters dat hier ernstige misstanden aan de orde zijn gepleegd door jeugdzorg en familierechters.

Harm Oussoren

Advertisements
De kijk van een opnieuw getraumatiseerde grootvader op ‘In het belang van het kind’  

Open brief aan mijnheer Rutte, de heer van der Burg (hoofd OM) en de heer Akerboom( hoofd Politie)

Goede morgen mijnheer Rutte, mijnheer van der Burg en mijnheer Akerboom,

Mag ik u iets vragen? Mag ik u vragen waar u allen mee bezig bent? Hoe los u bent gezogen van de praktijk, de realiteit?

Afgelopen vrijdag heb ik met open mond geluisterd en gekeken naar mijnheer Rutte, mijn volksvertegenwoordiger. Hij wil mensen wel in elkaar slaan, maar dat kan natuurlijk niet, zegt hij.

Nou, mijnheer Rutte, heel vaak heb ik die neiging ook, maar dat zal ik natuurlijk niet doen, want dat kan niet, zoals u ook toevoegt.

Heb u de column van Nausica Marbe, de Telegraaf, gelezen naar aanleiding van de nieuwjaarsrellen? Verplichte kost, voor u allen!

Waarom gebeuren nu dit soort rare zaken. Waarom keren mensen zich tegen onze hulpverleners? Gaan we het werkelijk gooien op drugs en alcohol? Wellicht op het ontbreken van een nette opvoeding? Denkt u dat u er met zwaarder straffen beter uit zult komen? 

Nogmaals, lees die column. Wat ja, er zal vast en zeker drugs en alcohol bij betrokken zijn, maar de oorzaak van dit soort geweld, minachting voor de hulpdiensten ligt veel dieper en die situatie heeft u allen gecreëerd en houdt u krampachtig met uw overheid in stand. Derhalve kunt u zwaarder willen gaan straffen, de burgers zullen er alleen maar bozer op worden.

Mensen zijn boos en terecht. Wij kunnen namelijk niet vertrouwen op u. Wij kunnen niet rekenen op een eerlijke, goed functionerende rechtsstaat. Wij zijn overgeleverd aan willekeur en soms, nou ja, steeds vaker, bekruipt mij het gevoel dat dit geënsceneerd wordt door de overheid, waarbij de politie de klos is, want die hebben het maar uit te voeren, wat u bekokstooft, samen met wat topambtenaren.

U gooit ons terug in de piramide van Maslow, wij zijn aan het overleven. Wellicht met de reden dat we dan tenminste minder noten op onze zang hebben.

Maar er is dus een grens en daar zijn we met zijn allen al ruim overheen.

Ik scroll door Facebook en zie filmpjes van agenten die mensen aanhouden die lopen met gele hesjes. Nog niet eens in grote groepen, maar gewoon, zo’n hesje aan. Ze moeten er een jas overheen trekken! Of krijgen een boete, worden in het busje geladen. Nederland wijst als eerste naar andere landen, trompettert over democratie, maar vreedzame uitingen over algemene onvrede wordt door de dienders in de kiem gesmoord! Hoe kan dit zo zijn?! Amnesty heeft het er maar druk mee, hoop ik.

Ik zal het klein houden, specifiek over mijn ‘doelgroep’ hebben; ouderverstoting. Ik wil het met u hebben over ons gevoel van rechteloosheid. Waar is onze rechtsbescherming?

Ik heb het graag met u over Frans, destijds een CFO van een internationaal bedrijf, die tijdens een schooluitje van zijn zoon met grote politiemacht is aangehouden. Onschuldig weken heeft vastgezeten. Zeden rechercheurs en een Officier van Justitie hebben zelfs ontlastend bewijs vervalst en weggewerkt. Er zijn kamervragen over gesteld en nu nog, jaren na dato, heeft hij geen contact meer met zijn kinderen. Wordt hij tegen gewerkt door het Ministerie en is het wachten op die substantiële schade vergoeding voor het vernielen van zijn leven. Werk kwijt, kinderen kwijt, huis kwijt.

Ik wil het hebben over MAX. Het 13 jarige jongetje dat samen met zijn moeder is gevlucht. Waar zogenaamd heel Nederland naar op zoek is. Een jongetje dat in een tehuis is gestopt door zijn vader en de instanties omdat hij in contact met zijn moeder wilde zijn.

Ik wil het hebben over Roelof, die zijn baan, huis, alles kwijt is geraakt doordat hij een te goede band had met zijn kinderen. Dat zinde zijn toenmalige vrouw niet en ook de instanties hadden daar maar moeite mee. Het moet natuurlijk niet gekker worden. Hij krijgt stop gesprekken, mag niet in de straat van zijn kinderen komen. Wordt belaagd door de politie en het OM. De advocaat van zijn ex is een barones met goede contacten. Helaas voor Roelof en zijn kinderen dus!

Ik wil het hebben over Henk Jan. Een militair nota bene. Die 100% de zorg had voor zijn zoontje tot de dag dat zijn ex bedacht dat het jongetje nu wel oud genoeg was om bij haar te kunnen komen wonen. In 2,5 jaar is deze man, terwijl hij de steun heeft van beide opa’s en oma’s , niet alleen zijn gezag kwijt, een contactverbod voor de hele familie, nee, ook bij hem staat zijn baan nu op het spel. Omdat hij een gezinsvoogd trof van ‘het gebroken geweertje’ . Valse aantijgingen hebben geleid tot een strafzaak die aanstaande maandag dient. Een artikel 279 WvSr zaak!!! Omdat hij destijds 1 uurtje eerder zijn zoon van school haalde in verband met een aangekondigde familiefestiviteit. Moet kunnen aldus Hoofdofficier van Justitie Lucas, te Arnhem.

Ik wil het hebben over mijn man, ook militair, die in 2014 een contactverbod kreeg van een jaar. Waarom? Omdat zijn zoon had aangegeven zelfs niet een kaartje van hem te willen ontvangen. Zijn toen 15 jarige zoon is nog steeds bang voor hem. Een reële angst aldus moeder, die even zo vrolijk eigenhandig het traject Ouderschap Blijft! frustreerde en zelf voortijdig beëindigde.

Dat moest kunnen aldus rechter B Prenger Rechtbank Zeeland-West-Brabant want….Ik, zijn partner, moest haar activisme rondom ouderverstoting stoppen! Ik zat in de gang, had mij maar binnen geroepen, maar nu doet zo’n rechter het er met 10 zinnetjes in een beschikking vanaf. Met als resultaat dat niet alleen mijn man er een trauma aan over heeft gehouden, maar ook de zoon verder het verstotingsmoeras is ingetrokken

Mijn man is afgelopen vrijdag weggestuurd door de politie Tilburg Binnenstad.. Artikel 279 WvSr is in de ogen van een hulpofficier van justitie nu in 1 keer civiel . Maar hoe kan dat nou, in relatie tot Hendrik Jan???

Hoe kan dat nou, na al die kamervragen en de vermelding in de staatscourant 30 oktober 2018? 

Ik wil het hebben over 16.000 kinderen per jaar die het contact verliezen met de uitwonende ouder, terwijl dat ouderschap, voordat de ouders uit elkaar gingen ,niet ter discussie stond.

Ik wil het hebben over de willekeur, het machtsmisbruik, de flagrante intimidatie door Jeugdzorg, door de politie, door het openbaar ministerie, door de rechtspraak! 

Ik wil het hebben over de (bewuste) handelingsonbekwaamheid en handelingsverlegenheid.

Ik loop tegen rechters aan die verzuchten dat ze ook wel wat tegen oorlogen en hongersnood willen doen…Maar ja….

Persoonlijk wordt ik belaagd door de politie Zeeland-West-Brabant en het Openbaar Ministerie aldaar. Simpelweg om Herken Ouderverstoting te stoppen.

Uit het niets kreeg ik van Mr Nieuwenhuis een gebiedsverbod! Welk signaal heeft de zoon nu dus gekregen? 14 dagen zijn van mijn leven gepakt, want natuurlijk is mijn bezwaar gegrond verklaard. De rechter baalde wel, maar ja, de officier van Justitie vroeg zich openlijk af wat ik nou eigenlijk verkeerd deed op die sociale media en zo mag ik dus nog steeds indirect over onze situaties schrijven en dat is maar goed ook! De censuur is dus niet gelukt. Dan heeft het systeem toch gewerkt verzucht de Nationale Ombudsman! Beseft u echter wat dit alles met een mens doet?!

Mijn collega Marieke van Woerkom wordt net zo goed belaagd, 17 processen in 6 jaar tijd. 3 per jaar en niemand in de keten die dit stopt! Dat zij nog functioneert en een goede baan kan houden is een wonder, want heel veel ouders trekken het niet meer.

Deze ouders proberen wij dus te weerhouden van gekke dingen. Zoals de familiedrama’s.

We gaan terug in de tijd verzuchtte een rechter, na de aangescherpte meldcode. Eva Kwakman is er zo blij mee, dat zij ons blokt op elk tegenwoord. Op basis van vermoedens kunnen kinderen zo het huis uit worden gehaald, om zo te hopen dat er minder dan 100.000 kinderen hier in Nederland worden mishandeld! Zonder enige wetenschappelijke onderbouwing komt zo iets tot stand.

Tussen die 100.000 zitten en dus 16.000 van ons! Gezonde, lieve, oprechte ouders worden uitgebannen omdat de rechter, de instanties, de politie, het openbaar ministerie niet willen weten dat er passende oplossingen zijn. Zoals het onderbrengen van het kind bij die lieve, goede ouder. Nee, we zetten er liever tig hulpverleners op en nemen geen verantwoordelijkheid als een meisje van 8 hoog naar beneden ‘valt’.

Ik zou gek worden, riep Anna van Beuningen, top ambtenaar bij het Ministerie van VenJ, toen ik haar in stappen uitlegde hoe makkelijk iemand uitgebannen kan worden. Als antwoord zitten we nu te kijken met een platform waar juist die mensen inzitten die het verdienmodel aan onze ellende ontlenen

Wij zitten op het randje! En daar doet u dus vrolijk aan mee!

25 februari 2019 organiseren, faciliteren en financieren wij het symposium ‘Rechtszorg voor ouders die gaan scheiden. Een kwestie van willen en doen!’ ,  maar de dag zelf zult u NIETS van ons merken. Die dag zijn de echte wetenschappers aan het woord, die evidence based met oplossingen komen. Dr Childress wordt door ons naar Nederland gehaald.

Het symposium is bijna vol, maar wie ontbreken er?! 

  • De politiek, die voor de bühne roept dat ze er mee bezig zijn, alleen passende maatregelen uit de weg gaan. Even een vraagje stellen en over tot de orde van de dag
  • Het openbaar ministerie! Datzelfde openbaar ministerie belaagt dus wel goedwillende ouders en mensen die vreedzaam het verschil willen maken. Ik kan dit niet bevatten. Eva Kwakman wil niet komen luisteren, dweept met een foute Meldcode en blokt de uitnodiging op `Link’din.
  • De politie, die geen prioriteiten kan stellen en gaat voor de makkelijkste weg. Liever met 5 mensen een vrouw uit huis halen voor DNA afname na een idiote veroordeling met enkel een voorwaardelijk taakstrafje, dan echte criminaliteit aanpakken

Liever de rode loper uit voor mensen met goede contacten en daardoor ouderverstoting faciliteren, dan verantwoordelijkheid nemen en elkaar terecht wijzen.

Liever een geel hesje aanhouden dan de optreden tegen geestelijke kindermishandeling

Het wordt er zo niet leuker op en ik word er moe van! Maar ook strijdbaar, want als u daar roept dat u graag mensen in elkaar slaat en daarmee weg komt, vraag ik mij af waarom wij al die mensen die strepen door onze levens halen, niet aan mogen spreken. Vreedzaam!

Mijnheer Rutte, mijneer van der Burg en mijnheer Akerboom; stuur op zijn minst 1 persoon, 1 afgevaardigde naar het symposium. Voor hen maken we echt een plaatsje vrij. Voor hen zullen ouders hun plek zeker af staan.

Want de politiek, het Openbaar ministerie en de politie horen nu echt anders in de wedstrijd te gaan staan, anders zullen de jaarwisselingen er niet beter op gaan worden.

Vriendelijke groet,

Annemarie van Mackelenbergh

Open brief aan mijnheer Rutte, de heer van der Burg (hoofd OM) en de heer Akerboom( hoofd Politie)

Het OM en de politie, ze hebben er zin in! (met name politie Tilburg Binnenstad)

De politie heeft er zin in!

Vorige week donderdag lang er een brief van de politie Tilburg Binnenstad in de bus. Of ik dan en dan langs kwam om te verklaren. Ik werd met de brief als verdachte aangemerkt van belediging gepleegd op 28 mei 2016.

Tjonge, weet jij wat jij op 28 mei 2016 hebt gedaan?  En laten we eerlijk wezen, ik heb op zo veel teentjes getrapt. Ik heb zo veel namen benoemd. Wel in een context natuurlijk en vaak in verslagen, na een gesprek met iemand die een rol speelt bij ouderverstoting. Hoe meer transparantie, hoe groter de urgentie deze grove vorm van kindermishandeling aan te pakken.

Als je dan belt om te vragen waarover het gaat, krijg je te horen dat je het bij het verhoor  pas mag weten. Afgezien van het feit dat ik dus werkelijk 4 dagen er mee heb rondgelopen, is dit natuurlijk een zeer kwalijke zaak, je kunt je nergens op voorbereiden.

Nu heb ik wel enige ervaring met de politie en vooral hoe ze zich opstellen bij verhoren. Waarbij ik het heel apart vind dat je wordt behandeld als een zware crimineel, terwijl je hooguit verdachte bent.

Konden ze mij de vorige keer nog intimideren , nu zeker niet. Ik had eerder het gevoel van ‘ kom maar op’, ik ben niet gek, ik leer van mijn fouten.’  Bij de politie is dat een heel ander verhaal.

Mijn allereerste blog ging over de TOM zitting https://annemarievanmackelenbergh.wordpress.com/2015/05/

Saillant detail; de TOM liep op 28 mei 2016 af……..

Het feit dat er nu een groot platform is en dat platform steeds groter wordt met zeer veel invloed waardoor er nu ook echt zaken ten gunste van de kinderen en de (te) verstoten ouders veranderen of worden ingezet, ligt hieraan ten grondslag. => Herken ouderverstoting !  www.herkenouderverstoting.nl 

Destijds had ik namelijk op een besloten pagina, gericht tegen ouderverstoting, mij laten uitlokken door een infiltrant (bizar he, dat er dit soort mensen zijn, zeker deze; hij is zelf gescheiden vader van een dochter) en mijn verbijstering uitgeroepen dat een rasechte ouderverstoter, iemand die de zoon van mijn lief al vanaf 10 maanden oud als wisselgeld en pion gebruikt om mijn man af te straffen, aan conflictbeheersing bij echtscheiding doet. 

Ik had haar praktijknaam aangehaald. Weliswaar op een besloten pagina, de politie kon zelf niet bij de informatie, maar de politie had dan ook genoeg aan de kopieën die zij aanleverde.

Lesje geleerd. Toen ik een aantal jaren geleden ‘ kind verklaart tegen ouder’ intypte  en 2 muisklikjes, besefte ik dat er een naam was voor hetgeen mijn man overkwam; ouderverstoting, parental alienation.

Al snel realiseerde ik mij dat mijn man niet de enige was. 

Jaarlijks verliezen minstens 16.000 kinderen het contact met de uitwonende ouder, wiens ouderschap voor de scheiding niet ter discussie stond.

Het profiel van de verstoter is universeel, als je eenmaal bewust bent en je let wat op, of je neemt de moeite om met mensen te bespreken wat je bezig houdt, dan struikel je er over.

Feit is dat heel veel ouders dit niet weten, zich heel erg alleen en wanhopig voelen, zich schamen of radeloos zijn en niet weten wat te doen.

Deze mensen/ouders doen rare dingen en dat is niet alleen schadelijk voor die ouder zelf, maar ook voor het kind, ook al heb je er geen contact mee.

Want de vraag is niet of het in de toekomst misgaat met jouw kind, maar wanneer.

En als het kind dan via een externe schok tot de realisatie komt dat het ontkennen van 50% DNA, laat staan het minachten van 50% DNA, er voor gezorgd heeft dat het kind (nu volwassen) zelf tegen allerlei psychische grenzen aanloopt, kan het zijn dat die als nog op zoek gaat naar de waarheid. Zou het dan niet fijn zijn voor dat kind dat jij nog leeft en het goed doet? Dat het kind op zijn minst met respect naar jou moet kijken? Hooguit zich kan realiseren dat het kind dus al die jaren jou, als goedwillende ouder, heeft moeten missen?

Maar ook het besef dat ouders nog heel veel wel kunnen om alsnog in contact te komen. Met alles wat er nu al ligt en bekend is gemaakt via Herken Ouderverstoting, kunnen heel veel ouders uit hun hulpeloosheid stappen.

Dus eigenlijk door het handelen van die ex met zoon, de houding van rechters, zeker het falende gedrag van de Raad van Kinderbescherming en Kompaan en de bocht, nu Sterkhuis geheten en als klapper dus het optreden van de politie Tilburg Binnenstad hebben er voor gezorgd dat er nu een groot platform is dat effectief strijd tegen ouderverstoting en de ouders zelf in beweging zet.

Dat leidt natuurlijk tot een hoop weerstand van de markt van 2 miljard. Jammer dan. Wij zijn hun vijand niet, wij willen alleen dat ze hun werk goed en op een integere wijze doen. Doen ze dat niet, dan spreken wij hen erop aan. Net zo goed als dat de ouders zelf erop aan worden gesproken. Wat kan jij zelf doen, zonder dat jij jouw kind daarbij onnodig belast.

Dus er is een openbare Facebookpagina https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Herken ouderverstoting waar iedereen welkom is om te leren en ter bewustwording.

Ik had al een vermoeden, moeder leest mee. Fijn, prima, hopelijk komt het moment dat ze tegen de nu 18+ zoon zegt dat hij nu oud en wijs genoeg is om echt zelf zijn eigen leven in te richten. Maar zoals bij alle ouderverstoters volgt deze dame de pagina en mijn handel en wandel niet om zich te realiseren dat zij stelselmatig haar zoon heeft mishandeld door een leuke, fijne, integere, sportieve vader uit te bannen, maar om haar fort van leugens te bewaken en beschermen.

Dus werd ik afgelopen dinsdag op het politiebureau geconfronteerd met het feit dat wederom de politie met meerdere maten meet.

Het lijkt wel alsof de verstoter wordt gefaciliteerd, geholpen en dat is op zijn zachtst gezegd erg raar.

Eenmaal daar gezeten en al als een veroordeelde zware crimineel behandeld in houding en gedrag door 2 contactgestoorde jonge politieagenten of rechercheurs. (weet ik veel, voorstellen is niet hun sterkste punt) werd de belediging razendsnel omgeturnd in laster en smaad. En de datum 28 mei 2016 werd veranderd is de periode van 28 mei 2016 tot 17 april 2018!

Het is dus net alsof de politie je vraagt langs te komen voor een kleine mishandeling en eenmaal daar jij moord in jouw schoenen krijgt geschoven.

Voor de zoveelste keer is de rode loper voor haar/de verstoter uitgerold. Niet voor de eerste keer, maar dus meerdere malen! Hoe kan dat zijn? Zeker in verhouding tot al die radeloze ouders die met hun beschikking op de stoep staan en aangifte willen doen wegens onttrekken ouderlijk gezag (art 279) of ondermijnen van de gezondheid (art 300, lid 4), want ouderverstoting is zware geestelijke mishandeling en onmiskenbaar tast dat de gezondheid aan van kind en verstoten ouder.

Deze ouders worden standaard weggestuurd. En wat dacht je van al die ouders die een tegen aangifte willen doen vanwege bijvoorbeeld een valse aangifte van de verstoter. Besef dat die valse aangiften niet mals zijn, met enorme gevolgen voor de uitwonende ouder. Bijna standaard krijgen de ouders een sepot wegens gebrek aan bewijs, terwijl jij hartstikke onschuldig bent. Zo’n aangifte blijft jou achter volgen….Jouw ex zal elke keer weer die aangifte aanhalen en de instanties zullen vooral kijken naar het ‘ gebrek aan bewijs’ , waar rook is, is vuur!

De houding van de politie in Tilburg is geen uitzondering. Ik heb wel een vaag vermoeden dat er extra krachten rondlopen bij de politie in Tilburg. Heeft zij daar een fijne kennis zitten? Je zou het bijna gaan denken. Heeft haar advocaat daar goede contacten? Zou zeker kunnen, met name bij het OM, want hoe gaat dat dan, zo’n aangifte en waarom worden de verstoters zo goed geholpen en wordt de andere/beschuldigde/verstoten ouder naar de afgrond gebracht?

Hoe kan het dus zijn dat als jij je meldt je in eerste instantie weg wordt gestuurd, de aangifte nog niet eens wordt opgenomen? 

Dat je pas met jouw verhaal kunt komen als jij op jouw rechten gaat staan? Een aangifte mag niet geweigerd worden. Fijn, de toon van weerzin en weerwil is al wel gezet.

Hoe kan het zijn dat een agent jouw aangifte snel veranderd in een melding? Geloof mij, ga daar nooit mee akkoord, want dat is een  votje, wc papier…

En vooral de grootste vraag die wij ons kunnen stellen; waarom gaan onze aangiften standaard in het ronde archief? Krijgen wij standaard na een paar weekjes van de politie terug dat ze er geen brood in zien en er dus niets mee gaan doen?

Zeker in het licht dat ik bijvoorbeeld ter verantwoording wordt geroepen door 2 handelingsonbekwame politiemensjes. Die te beroerd zijn om echt te rechercheren, want als ik google op conflictbeheersing en Tilburg, kom ik veel tegen, maar geen enkele link tussen mij en/of sociale media en moeders/haar bedrijf/zoon. En het is een openbare pagina. Wat is er mis met wat scrollen door de politie zelf?

Waarbij ik vooral kijk naar de manier waarop en de 2 maten die dus de politie hanteert.

Want een aangifte, die mag iedereen doen, mag dus niet geweigerd worden. Echter, zo’n aangifte komt op een stapel en wordt besproken bij de screeningsafdeling.

Volgens de politie kijkt zo’n screeningsafdeling naar 3 dingen en als die 3 dingen er zijn dan komt de aangifte op het stapeltje ‘ja’.

  1. is er een verdachte
  2. Is er een getuige
  3. zijn er onderzoeksmogelijkheden.

Voldoet een aangifte aan deze 3 voorwaarden dan stuurt de politie de aangifte naar het Openbaar Ministerie (het OM) met de vraag of ze mogen door rechercheren.

Dus het OM kijkt er ook nog eens naar en als die dus ook ‘ja’ zegt, dan mag de politie iemand (mij) oproepen voor een verdachte verhoor.

Dus er loopt een vrouw naar binnen met een flinterdun verhaal, met wederom fotokopieën van hetgeen ik schrijf, wat blijkbaar beledigend is voor haar en de zoon en de politie denkt ‘ ja, dat is interessant, laten we die Annemarie maar weer eens te verantwoording roepen!

En flinterdun is het. Mijn lesje geleerd en juist door hetgeen ons persoonlijk is overkomen, gebruik ik onze situatie alleen in context om andere ouders te informeren, te ondersteunen, te helpen, net zoals heel veel andere ouders dat ook doen op onze openbare Facebookpagina 

Natuurlijk let ik erop dat ik haar naam/toenaam of die van zoon of die van haar bedrijfje niet noem.

Tijdens het verhoor werd ik dus door de politie bijna in mijn buik geschoten. Ik zeg ‘ bijna’  want ik heb dus enige ervaring opgedaan om te praten met onwelwillende handelingsonbekwame professionals.

Voor mij lag een ordner met 1,5 cm papier. Ik heb 2 blaadjes van die hoeveelheid mogen bekijken. Toen het de politie duidelijk werd dat ik dit keer niet in hun val zou trappen en ik zeker niet ter plekke tegen mezelf zou verklaren, werd het verhoor afgekapt. Ik had immers de informatie die ik wilde hebben en heb ik ze maar even een bijlesje over ouderverstoting gegeven .

Wat heeft moeder het druk. Ze leest heel actief mee en alles waarin ik het dus heb over moeder/ex/zoon etc kopieert ze en ziet zij als laster en smaad. De grote vraag is natuurlijk waarom de politie en OM hierin meegaan. 

Vindt u het ook niet kwetsend wat u daar schrijft? Het is niet de vraag of het misgaat met zoon later, maar wanneer….. Hoe zo, wat is daar kwetsend aan? Die discussie ga ik heel graag aan.

Zou zoon werkelijk meelezen? Zou dat niet geweldig zijn?! Want als er werkelijk 50% DNA van mijn lief in zijn lichaam zit, dan moeten er dus ergens zaadjes zijn gepand.

Mocht dus zoon nu meelezen, dan nodig ik je weer uit. Wees een echte vent! Ga het aan, vertel eens, waardoor voel jij je gekwetst? Of, wellicht nog beter, vertel eens, waarom ben jij zo bang voor jouw vader? Waarom zit jij te bibberen van angst in de klas en is dat volgens moeder een reële angst? Durf jij jouw vader niet meer onder ogen te komen, na al die leugens die jij hebt geuit op een leeftijd dat jij beter had kunnen weten?

Hebt u dit geschreven? Hebt u dat geschreven? Het zou kunnen, ik moet het bestuderen, in context plaatsen, als ik het al heb geschreven want hier liggen kopieën. Een beetje plakken en knippen, print screen en hoppa, daar heb je jouw bewijs.

Hebt u een blog uit 2015 herhaald in mei 2018? Serieus??? Mag dat dan niet? Hoeveel blogs heb ik sinds mijn eerste blog geschreven, hoeveel worden er wel niet herhaald/gedeeld? Als ik naar mijn ‘ stats’ kijk, aardig wat.

De uiteindelijk uitgeprinte verklaring heb ik niet getekend, het ging bij de eerste zin al mis. Ik pas er voor mij te laten criminaliseren. De Tilburgse politie heeft zichzelf in de voet geschoten. Het kan niet zijn dat de politie volhardt in de meten met meerdere maten. Zeker niet na de laatste ontwikkelingen waarbij heel expliciet tegen het OM en de politie is gezegd op te moeten treden tegen kindermishandeling. Expliciet nogmaals is uitgelegd op 15 maart in de staatscourant waar artikel 279 voor staat: https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stcrt-2018-13539.html

En dan heb ik het nog niet eens over de instructies richting het OM/politie in het rapport Scheiden zonder schade: handel, doe iets, kijk niet weg, grijp op tijd in, zorg dat ouders weer vertrouwen krijgen. http://herkenouderverstoting.nl/rapport-scheiden-zonder-schade-en-kinderen-dan/

Of de brief van beide ministers Sander Dekker (J&V) en Hugo de Jonge richting Tweede kamer 9 mei 2018  waarin dus staat: Het frustreren van omgangsregelingen kan namelijk leiden tot strafbare onttrekking aan wettig gezag (artikel 279 van het Wetboek van Strafrecht). Het nieuwe strafvorderingsbeleid van het openbaar ministerie houdt in dat bewust dwarsbomen van de omgangsregeling aanleiding kan zijn voor vervolging. Dit is opgenomen in de richtlijn voor strafvordering onttrekking minderjarige aan wettig gezag, die op 15 maart jongstleden in werking is getreden. 

Of het debat wat naar aanleiding van deze brief op 16 mei heeft plaatsgevonden, waarbij natuurlijk een vertegenwoordiging van Herken Ouderverstoting aanwezig was en wij de politiek informeren, blijven informeren en blijven wijzen om de ronduit onwelwillende houding van de markt van 2 miljard. http://herkenouderverstoting.nl/conceptverslag-personen-en-familierecht-dd-16-mei-2018/  Maar voor wie de tijd heeft: https://debatgemist.tweedekamer.nl/debatten/personen-en-familierecht

Het tij is gekeerd, mede juist door moeder en haar gedrag. Door haar en vooral de idioterie die er toe geleid heeft dat mijn man een 18+ zoon rond heeft lopen in dezelfde stad als wij wonen, hij op zijn fiets, of scooter (ja natuurlijk, aan materie zal het niet ontbreken) zo naar ons toe kan komen, maar door haar inzet die drempel te hoog is geworden.

Door dit alles is dit platform ontstaan, dus we mogen haar eigenlijk een klein beetje dankbaar zijn. Als zij had kunnen bedenken dat zij zelf er eigenhandig voor heeft gezorgd dat mijn lief is vertrokken. Als zij zich had kunnen realiseren dat je altijd samen ouder blijft en dat het in het belang van zoon was geweest als hij zijn vader gewoon had kunnen leren kennen en vanuit nature van beide ouders had mogen houden, was er wellicht iemand anders opgestaan om te strijden tegen dit onrecht.

Enfin, ik voel mij dus niet echt aangesproken en zie het vervolg met genoegen tegemoet. Als het OM nu mij gaat vertellen dat het aanhalen van situaties, zonder naam/toenaam of bedrijfsnaam, ook al niet meer mag, dan hebben we de censuur goed te pakken.

Als ik van het OM te horen krijg dat ik het niet over zoon mag hebben, dan wil daarover een vette discussie aangaan, want dan kunnen wij het allemaal wel schudden.

Dan kan niemand meer uiting geven aan haar/zijn situatie. Let wel, zonder dus de namen van onze kinderen en/of exen te benoemen. Dan mag het OM mij uitleggen hoe wij dan de rest van alle wanhopige ouders kunnen benaderen. Want juist door die praktijk voorbeelden herkennen ouders zaken en leren ze dat ze a) niet alleen zijn. b) het niet te persoonlijk moeten ervaren c) dat ze geen gekke dingen moeten/hoeven doen d) dat er gewerkt kan worden naar oplossingen toe, zelf!

En laat dat laatste nou net zijn wat het Ministerie beoogt. Dat ouders alles op alles gaan zetten er zelf uit te komen. Herken ouderverstoting helpt deze ouders. Dan is het dus niet aan de politie en het OM om ons het zwijgen op te leggen, maar nu eens eindelijk hun werk te gaan doen; optreden tegen ouderverstoters en hun zeker niet faciliteren.

Het OM en de politie, ze hebben er zin in! (met name politie Tilburg Binnenstad)

Slachtofferschap brengt ons niets!

Slachtofferschap brengt ons niets

Hoewel het erg begrijpelijk is, weet dat het wijzen naar derden ons niet alleen niets gaat brengen, het keert tegen ons. 

Zeker als wij instanties inschakelen en aldaar wijzend ons verhaal doen.Daarvoor moet je dus weten hoe die instanties denken en vervolgens handelen. Wat dat betreft nodig ik je uit om onder het kopje instanties te kijken op www.herkenouderverstoting.nl.

Voorop gesteld; het is vreselijk wat ons ‘ overkomt’ . Daarbij zet ik overkomen tussen haakjes, want als jij een klein stapje terugneemt en je goed gaat inlezen, jij een autodidact wordt op het gebied van ouderverstoting, dan besef jij je dat jij wel degelijk deel bent van de oorzaak en dus ook de oplossing.

Signalen van komende ouderverstoting zijn er vaak al voor de komst van de kinderen, moet je na gaan welke signalen jij over het hoofd hebt gezien, of het genegeerd, of hebt laten gebeuren tijdens de relatie. Het vergt moed en hard werken om hiernaar te durven kijken. Om onder ogen te komen dat jij al jaren onrespectvol gedrag hebt geaccepteerd, wat nu uiteindelijk resulteert in (beginnende) ouderverstoting.

Daarom ben ik zo blij met de MASIC, ter bewustzijn van alle partijen, want heel veel ouders beseffen nog niet eens dat zij vernederd werden in de relatie, of buitengesloten, of voor de gek gehouden, of niet geïnformeerd, of uit het huis gekeken; alles onrespectvol gedrag, wat heel veel ouders als ‘ normaal’ ervoeren. Simpel weg omdat heel veel ouders nog niet eens weten wat liefdevol, respectvol gedrag is en wat niet. Dat hebben ze in hun jeugd niet meegekregen, vaak wel wat anders. Niet voor niets herhaalt 80% de fouten van hun ouders en is ouderverstoting explosief toegenomen (erfelijk)

Pas als jij deze niet-geadresseerde signalen durft en kan omschrijven, heb jij een grote stap gezet. Want daaruit volgt uiteraard een excuus, een reden waarom jij als nog deze signalen destijds hebt laten gebeuren. Nou, ik zal maar helder zijn, dat jij een partnerkeuze hebt gemaakt, die niet de meest handige was, dat komt voort uit een jeugdtrauma. Vandaar dat wij wel iets hebben met Familie opstellingen en PRI. Hoe dan ook, om effectief op te staan tegen ouderverstoting, zal jij dus eerst heel veel eigen werk moeten doen, voordat jij gaat wijzen en daar zit dus net de crux.

Voorop gesteld en bewezen; als je gaat scheiden ben je tijdelijk ontoerekeningsvatbaar. Er komt idioot veel op je af. En of jij nou degene bent die de beslissing neemt of jouw toekomstige ex, jouw toekomstbeeld en dat van jouw toekomstige ex gaat volledig op de schop. Dat is eng, heel eng en mensen doen rare dingen als ze bang zijn.

Wat wij ons moeten realiseren is dat er echt niet ‘ zo maar’  gescheiden wordt. Immers, als je elkaar nog leuk vindt, is er geen reden om uit elkaar te gaan. Juist bij komende ouderverstoting in de relatie zie je dat ergernissen zich opstapelen en dan komt het dus eigenlijk neer op bewust scheiden.

Te vaak zie ik dat juist bij deze ouders er totaal geen sprake is van ‘bewust’ scheiden. Het is ‘in 1 keer’ genoeg. Met name moeders pakken hun koffers omdat hij voor de zoveelste keer bijvoorbeeld een schuld is aangegaan, of afspraken niet is nagekomen, of de onderdrukking te verstikkend is, trekken spontaan bij een kennis of zo in, om er vervolgens achter te komen dat de sloten binnen een maand verwisseld zijn. Dan kan jij dus door de brievenbus roepen om jouw kinderen. Met mazzel komt een puber aan de deur, die jou door de brievenbus toebijt dat je maar beter kunt vertrekken. Jouw partner verlaten, is het hele gezin verlaten….Van de ene op de andere dag worden jouw kinderen geconfronteerd met iets wat je al die jaren daarvoor hebt vergoelijkt, genegeerd, gebagatelliseerd . N 1 keer is de buffer (jij dus) weg en moeten de kinderen ermee dealen. En bedankt!

Daarbij komt, je kunt nu wel gaan roepen dat jouw ex niet goed is, een narcist, een borderliner of wat dan ook, weet dat dit zo ontzettend tegen jou kan keren. 

Prima, dat jij nu dus zo ver bent om te onderkennen dat jij jaren van jouw leven verloren hebt aan een verkeerde partner, maar ga eens bij jezelf na waarom jij er zo lang over hebt gedaan en waarom jij de kinderen bij die slechte partner hebt achter gelaten…. 

En sta eens stil bij het feit dat jullie het slechtste uit elkaar konden halen, maar dat dit niet inhoudt dat die andere persoon altijd ‘ slecht’ is. 

Mishandeling kan een proces van jaren zijn. 

Als jij mij zo’n 30 (!) jaar geleden had ontmoet, had je mij niet herkend. Ik hield niet van mezelf. Ik maskeerde dat goed. Ik deed mijn studie, zat in vriendengroepjes, maar mannen? Lastig.

Ik liep tegen een man aan die 6 dagen in de kroeg zat. Waarom???? Van begin af aan accepteerde ik onrespectvol gedrag. Ik redderde tegen beter weten in. Als vergoelijking van mijn kant kan ik alleen maar zeggen dat ik destijds helemaal niemand had die mij bij mijn schouders pakte en mij erop wees dat ik veel meer waard was. Dat ik wel mooi ben, wel de moeite waard, wel lief, wel leuk. Je snap dat mijn ex, popie Jopie, er een sport van maakte mij te vernederen in bijzijn van anderen. Hoe ongemakkelijk was dat?! Maar behalve zielig te huilen en veel buikpijn te hebben, ondernam ik niets. Veel te bang om ooit alleen te zijn. Wie zou mij willen?! En ja, dat herhaalde hij elke dag, net zo lang als dat ik er ook in geloofde.

Had ik met mijn 30e 3 kinderen van hem moeten nemen? Nee natuurlijk niet! Maar mijn wereld was zo klein geworden, dat ik totaal geen andere weg zag dan al mijn liefde dan maar in mijn kinderen te stoppen. Ondertussen kom je elkaar met kinderen wel heel hard tegen.

Nu, 30 jaar later, zie ik in dat mijn ex mij wel moest haten! Ik haalde het slechtste in hem naar boven. En ja, toen de eerste klappen vielen riep hij uit ‘ zie je nu waar jij mij toe forceert, wat ik door jou doe?!’ 

Door te begrijpen, kan je vergeven. Het is een lange weg, maar ik heb de afgelopen jaren mijn verantwoordelijkheid daarin genomen en het heeft mij heel veel gebracht. Ik kan nu zelfs mijn ex bedanken. Wat hij mijn kinderen heeft aangedaan, daar heb ik meer moeite mee, maar ze zijn nu volwassen en dat is nu toch echt aan hen. Ik vind daar niets van. 

Ondertussen blijft mijn ex bezig, blijft hij de kinderen beïnvloeden, alleen heb ik de afgelopen jaren zo veel geleerd, vooral van mijzelf, dat het mij niet meer raakt. Sterker nog; door mijn ex ben ik van mezelf gaan houden! Ik ben sterker geworden, mondiger. Ik geloof in mijzelf en zie dus in niemand concurrentie.

Toen ik ging scheiden waren mijn kinderen 2, 3 en 4. Ik heb mijn ogen uit mijn hoofd gehuild. Niet vanwege het gemis van mijn toekomstige ex. Wel nee, de opluchting was enorm. Maar wel vanwege het onrecht. Want wat heeft het mij persoonlijk veel gekost. Ik ben met mijn kinderen mijn eigen huis uitgezet, hele bedragen heeft vader zich toegeëigend en al heeft hij jaren de missie ‘ ik maak jou kapot, jij gaat in de goot etc’ , uitgevoerd, het is hem niet gelukt. En weet je waarom? Omdat ik dat besloot.

Ik had kunnen wijzen op zijn narcistisch gedrag. Maar als ik dat doe, zegt dat ook heel veel van mijzelf. Sterker nog, als ik dat uit tegen een gezinsvoogd, dan zal zij stiekem de aantekening maken dat er ook iets mis is met mij! Immers, ik ‘nam’ wel kinderen bij hem en heb dus blijkbaar jaren narcistisch gedrag getolereerd.

Wat ik dus  gedaan heb ik, nadat ik tot het reine was gekomen, dat ik vanuit een jeugdtrauma voor mijn ex had gekozen, beslissen dat er nooit meer zo’n man in mijn leven mocht komen. Dus moest ik bewust worden van de signalen die zo’n persoon uitzendt en welke signalen ik uitzond.

Verder heb ik mij ingelezen en begreep al heel snel dat ik maar beter mijn ex niet kon voeden! Ja, mijn ex had mij verlaten om een ander, hoera! Mijn biologische halfzus nota bene, die ik net 1 keer had ontmoet.Het idee dat ik in 1 keer een grote familie zou hebben, brak hem op. Hij dacht mij pijn te doen door er met haar vandoor te gaan en ja, dat lukte.

Natuurlijk had ik een mening over haar! Ik vind een heleboel en laat dat nou net koren op de molen zijn van mijn ex en haar. Ik heb vreselijk pijnlijke situaties met haar en mijn ex achter de rug. 2 van mijn kinderen zijn bij hun gaan wonen, tja, die beloften….en ik kon niet tegen die cadeaus op. Een strijd die ik overigens nooit ben aangegaan. Fijn al die extraatjes, al die luxe vakanties, dan hoefde ik dat tenminste niet te doen!

Ik heb een eindmusical van mijn zoon achter de rug waarbij het schoolhoofd riep dat de papa en mama van zoon iets wilden zeggen. Huh? Stapte zij dus op het podium! Kloppend hart.

Na afloop ben ik naar mijn kinderen gelopen en heb ik heel hard gevraagd wie hun mama is. Ze wezen naar mij, natuurlijk.

Ja, ik heb therapie geaccepteerd, maar wel bij mensen met een goede studie. Niet een of andere coach die zichzelf ontdekt had en alles op een ander projecteert. Nee, mensen die echt er voor geleerd hebben en mij op mijn patronen wezen, opdat ik het kon veranderen.

En veranderd ben ik! Onherkenbaar voor mijn oude omgeving. De moeder die jij elke hoek van de kamer kon laten zien, is uitgegroeid tot een zelfbewuste vrouw met haar op d’r tanden. 

Ik heb geleerd om niets op te zoeken, niets te veroorzaken en al helemaal geen mening te hebben over mijn ex, laat staan over wat er zich daar thuis afspeelt.

Door mij zelf anders op te stellen, mijn ex hooguit een duwtje te geven als hij zijn kuil diep genoeg had gegraven, ben ik er niet alleen sterker uitgekomen, ouderverstoting heeft geen kans gekregen. Onlangs ben ik nog een paar daagjes met mijn oudste wezen skiën en gezellig was dat!

Toen ik besefte dat ik de lijm in hun relatie was, ben ik volledig gestopt maar iets van die nieuwe vriendin van mijn ex te vinden. Wilde zij als mama aangesproken worden en kreeg ik daarom een belletje van mijn toen 8 jarige dochter, dan riep ik, inwendig kokend, dat mijn dochter moest doen wat haar hartje op dat moment ingaf……

Als mijn kinderen met verhalen over het leven bij hun vader aankwamen en de vreselijkste verhalen kwamen, uiteindelijk, over die vriendin, dan luisterde ik. Vervolgens zei ik tegen mijn kinderen dat het mij raakte, natuurlijk en dat ik het zeker niet oké vind dat een stiefmoeder het dagboek van mijn dochter leest en deze informatie zelfs tegen mijn dochter gebruikte. Maar ik vertelde mijn kinderen ook dat mijn mening er niet toe deed. Dat ik papa niet kan veranderen. Ik heb mijn kinderen geleerd onderwerpen die echt belangrijk voor hem waren, bespreekbaar te maken met hun vader. Ongeacht de leeftijd heb ik mijn kinderen geleerd om vragen te stellen: papa, stel dat iemand jouw dagboek leest, wat zou jij daarvan vinden?!

Want jouw mening/gevoel is niet belangrijk, je moet de ander aan het denken zetten. Wat is het effect van ‘ papa, zij heeft mijn dagboek gelezen, ik vind dat gemeen!’ ?

Ik heb mijn kinderen verteld, dat als zij tot hun vader weten door te dringen, zij later de vruchten zouden plukken. Immers, dit soort mensen kom je overal tegen. Wat dat betreft was papa mooi oefenmateriaal.

Toen ik mijn huidige partner, 14 jaar gelden tegen kwam, heb ik hem natuurlijk gevraagd waarom ik?! Want hij was aardig populair bij de dames. Hij keek mij verbouwereerd aan en vertelde mij dat ik 1 van de weinige vrouwen was die NIET verbitterd was. Die genoot van het leven, ondanks alle stoornissen en gedoe. Waarmee hij kon lachen. Een vrouw die in staat is om liefde te geven en net zoals hij in het nu, de huidige relatie staat en niet blijft wijzen naar anderen.

Beste verstoten moeders, want met name, deze dames hebben er een handje van. Ik weet dat ik nu aardig wat moeders zal raken, maar hoe meer jouw weerstand, hoe harder ik jou op de kern raak.

Houdt op met wijzen. Houdt je niet bezig met die nieuwe vriendin, ook al loopt ze op handen en voeten om jouw rol over te nemen.

Jij hebt een voorsprong van 9 maanden die niemand weg kan nemen. Als jij al die jaren een betrokken liefdevolle moeder bent geweest, kan niemand daar afbreuk aan doen. Dit voor jezelf weten is genoeg, punt! Dan ben je niet bang voor concurrentie, dan ben je blij als er iemand komt die liefdevol voor jouw kind wilt zijn. Dan ervaar jij die nieuwe liefde niet als een bedreiging, hooguit een fase. Besef dat de meeste 2e relaties een kort leven zijn beschoren, mits jij niet de lijmfactor wilt zijn. Laat die nieuwe vriendin zelf tegen jouw ex aanlopen. 

Maar besef ook dat die nieuwe vriendin wellicht een hele ander persoonlijkheid heeft als jij en dus beter in staat is het goede uit jouw ex te halen.

Hoe dan ook, iets vinden op afstand is een onmogelijke zaak. Focus op jezelf! Ga niet jouw kinderen, jouw situatie gebruiken als excuus om verbitterd en vervelend te zijn. Om jouw kinderen te belasten met giftige opmerkingen over jouw ex of dienst vriendin . Door te gaan shoppen bij instanties om begrip te krijgen voor het feit dat jij jezelf jaren hebt laten mishandelen. Door daarbij jouw kinderen ook nog eens te belasten, want zeg nou zelf, wat moet een kind met een gezinsvoogd die het kind verder het ouderverstotingsmoeras induwt?!

Houdt op met wijzen! Is jouw ex een narcist? Pas jouw gedrag dan aan. Als eerste geef je hem geen aandacht meer. Je reageert nergens op en je trekt volledig jouw eigen plan. Met gezamenlijk gezag heb je zoveel rechten en mogelijkheden dat als jij echt wilt, er een oplossing is.

Bloed kruipt namelijk waar het niet gaan kan. 

Maar slachtofferschap? Nee, dat zal jou erg verbitterd maken en niet aantrekkelijk voor wie dan ook, dus zeker niet voor jouw kinderen.

PS, die nieuwe vriendin, die erop stond om mama genoemd te worden en uiteraard voor de buitenwereld de biologische moeder speelde, die relatie is voorbij. Toen ik stopte er iets van te vinden, gaf ik mijn kinderen en omgeving de kans zelf met haar kennis te maken. Toneelspelen houdt je maar zo lang vol. Dus ja, die relatie klapte. Uiteindelijk door aangeven van mijn kinderen zelf, zonder enige invloed van mij.

En ja, mijn ex heeft een nieuwe vriendin, waar mijn kinderen wel blij mee zijn. En ik? Ik ben dolblij voor mijn kinderen. Want blijkbaar haalt deze dame wel het beste uit mijn ex, wat ten goede komt aan mijn kinderen.

Slachtofferschap brengt ons niets!

Ik heb een vraag:

 

Ik heb een vraag, waar ik echt mee zit en niet uit kom. Wellicht dat er al eerder wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan, ik hoop van wel. Want voor de vuist weg meningen, opinies of eigen inzichten helpen mij niet verder.

Wat ik mij afvraag is het volgende:

Kleine kinderen worden groot. Kinderen die eenzijdig worden opgevoed, met verhalen over de ontbrekende ouder, of juist helemaal geen verhalen over de ontbrekende ouder, die is immers helemaal weggepoetst.

Ik begrijp dat deze kinderen een beeld van de ontbrekende/uitwonende ouder hebben, dat ouderverstoting voor het kind legitimeren. Ik begrijp dat als een kind zijn/haar hele leven/jeugd te horen krijgt dat die ouder niet deugt, niet van het kind houdt of erger, dat die ouder het kind misbruikt heeft, het kind niet staat te popelen om op zoek te gaan naar die ontbrekende ouder.

Ik begrijp zelfs dat ouderverstoting bij sommige kinderen werkt en dat er toch ook genoeg kinderen zijn die toch op zoek gaan naar de waarheid, als ze volwassen zijn. Daar kunnen verstoten ouders alleen maar op hopen. Dat het dus wel degelijk ook afhankelijk is van het karakter van het kind, wat dus weer hard te verteren is voor de verstoten ouder, maar goed.

Wat ik ook kan begrijpen is dat juist heel veel kinderen, die zonder 1 biologische ouder zijn opgevoed, kiezen voor maatschappelijke studies. Denk aan Rechten, Maatschappelijke studies, Sociologie, Psychologie, onderwijs.

Maar nu mijn vraag; wat ik niet kan begrijpen is dat juist deze kinderen tijdens hun studie de informatie niet relateren aan hun eigen situatie. Dat ze blind blijven gaan voor de ouder die de kinderen heeft aangezet tot ouderverstoting. Dat ze met de geleerde informatie niet zelf op onderzoek uit gaan en dus de echte waarheid. Zichzelf op zijn minst vragen stellen. Hoe kan dat?

Wat ik vervolgens al helemaal niet kan begrijpen, bevatten, is het feit dat vervolgens deze kinderen, die een ouder hebben verstoten, waar totaal niets mee aan de hand is, of het moet de verhalen zijn die over die persoon zijn verzonnen (hoe zo waarheidsvinding), vervolgens met kinderen aan de slag gaan om naar hun zeggen, een positief verschil te maken, terwijl hun eigen leven nog berust op leugens. Als dan een kind met een hulpvraag komt, dan moet die vraag toch herkenbaar zijn voor die afgestudeerde ‘kinderen’ die hun eigen ouder hebben verstoten?

Hoe werkt dat dan?

Nogmaals kleine kinderen worden groot. Gaan studeren en de maatschappij in. Velen, meer dan gebruikelijk, gaan dus werken met kinderen gerelateerd aan echtscheidingssituaties. Maar, ondanks alle informatie en zelfs situaties waarin zij zich zouden moeten herkennen, gebeurt dat dus niet.

Hoe komt dat?

Verstoten ouders krijgen steevast te horen dat ze afstand moeten nemen. Dat, als ze echt van hun kind houden, het kind met rust laten, daar die in de verdrukking komt te zitten omdat de ouder, die het meeste invloed heeft, het contact tussen de kinderen en de uitwonende ouder niet aankan. Verstoten ouders krijgen te horen dat ze moeten wachten totdat het kind, uit zichzelf op zoek gaat.  Maar blijkbaar is dat niet een automatisme. Als een studie de ogen niet opent en zelfs het werken met kinderen hun ogen niet opent, wat dan wel?

Persoonlijk vind ik deze ontwikkeling dood eng. Blijkbaar voelen kinderen die verstoten niet de urgentie om op zoek te gaan naar de waarheid en is het wachten een lange zit.

Wat echter wel al wetenschappelijk bewezen is, is het feit dat juist deze kinderen een zeer vergrote kans hebben om het gedrag van de verstotende ouder te herhalen. Dus ook scheiden en het kind vervreemden van hun partner. Moeite hebben met autoriteit (wat wij dus nu al terug zien in de maatschappij), een bepaald, niet te benoemen, onvrede bij zich dragen. Eerder geneigd zijn te vervallen in verslavingen.

Deze ‘kinderen’, daar ben ik in de toekomst afhankelijk van. Deze ‘kinderen’ zijn de artsen, advocaten, rechters, raadsonderzoekers, jeugdhulpverleners, psychologen, coaches, counselors, onderwijzers van  vandaag en morgen. Deze ‘kinderen’ gaan het voor mij bepalen in de politiek, in het bedrijfsleven. En ja, ik vind dat eng! Dood eng.

Nou goed, ik wil het echt begrijpen, dus ik nodig je uit, om te reageren op deze blog. Hoe kan het zijn dat juist deze ‘kinderen’ niets op zichzelf betrekken?

 

 

 

Ik heb een vraag:

Weet je zeker dat jij mij wil contacten?

Steeds meer verstoten ouders weten mij te bereiken. Dat komt er nu eenmaal van als jij je nek uitsteekt en er iets publiekelijk van gaat vinden, via het internet.

Ja, ik ben mede oprichter en mede beheerder van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/. Een pagina die in het leven is geroepen ter bewustwording. Maar ook ter ondersteuning en om het geven van advies. Wat werkt, wat werkt niet. Nou het meeste wat er nu is, werkt niet.

Doelstelling is om ouders terug in hun kracht te zetten. Mondiger te maken. Opdat ze weten wat ze mogen verwachten van de instanties en waar ze zeker niet aan mee moeten werken, willen ze ooit nog omgang met hun kinderen krijgen. Wij geven de ouders de middelen om hun zeggen te motiveren. Neem van mij aan dat de instanties niet staan te juichen van geluk. Jammer dan, het gaat wel over onze kinderen!

Maar goed, dat houdt dus ook in dat ouders mij persoonlijk willen spreken. Ze sturen mij een pb, een persoonlijk bericht via Messenger. Ouders mogen mij arrogant vinden, maar de tijd die ik in een individueel geval steek, ben ik kwijt en kan ik dus beter breder inzetten, voor iedereen.

Daarbij komt, ik ben aardig kort door de bocht. Bij mij geen nuance, geen ‘ja maar’, geen grijstinten. Ik zie ouderverstoting als een piramide. Onderin de ouders die elkaar bevechten. Waarvan de rollen zo zouden omkeren, als dat zou kunnen. Waarbij de kinderen werkelijk met rust gelaten willen worden en zich terug trekken bij de ouder waar ze het meest wonen. Dit zijn ook de ouders waarbij, als er weer omgang is, of nog erger, waarbij het kind van hoofdverblijfplaats is gewisseld, de strijd actief gehouden wordt en zelfs dus het kind weghouden bij die andere ouder onder het motto ‘er is zoveel gebeurd, ik kan het kind toch echt niet dwingen’!

Deze ouders zijn alleen maar met zichzelf en hun ego’s bezig. Deze ouders zorgen voor een misplaatste discussie en doen de naam VECHTscheiding eer aan. Deze groep ouders trekt onze lobby en discussie naar beneden. Gepokt en gemazeld als ik ben, heb ik voelsprieten ontwikkeld en filter ik ze er zo uit! Ik heb geen geduld met ze en al helmaal geen sympathie. Sterker nog, ik baal enorm van deze onderste groep /trede/schijf van de piramide.

De schijf erboven is ook al niet zo fris en het valt mij op dat daar vooral veel moeders zitten. Deze groep ouders heeft hun identiteit aan ouderverstoting ontleend. Enorm veel drama. Ze schreeuwen het uit! Hele groepen mensen/professionals houden zich bezig met die individuele zaken, iedereen is betrokken, maar tot een oplossing gaat het niet komen. Niet omdat het kind niet wil, nee, omdat die ouder het stiekem niet wil. Dat zal die ouder niet toegeven, maar je kunt het zo zien. Telkens als je naar een oplossing beweegt komt er een ‘ja maar’ van die ouder. Die ouder gaat onredelijke eisen stellen of wil totaal geen rekening houden met het kind. Eigen ego gaat voor. Stel dat het kind weer in het leven van die ouder is, dan verliest die ouder alle aandacht. Verliest die ouder het medelijden, dat nu als een warme deken over die ouder ligt. Dit zijn ook de ouders die in therapie willen met het kind ‘omdat er zo veel gebeurd is….’ Dit zijn ook de ouders die maar blijven zoeken om te kunnen ageren. Ze spugen het internet vol; ‘kijk naar mij, help mij!’ In plaats van “help mijn kind!”

Er zijn genoeg goede definities van ouderverstoting. Van al die ouders die zonder enige contra indicatie hun kinderen moeten missen. Deze ouders (waaronder mijn lief) zitten in het topje van de piramide. Stuk voor stuk mensen die eigenlijk te fatsoenlijk zijn, te lief, te bescheiden. Het woordje ‘te’. Stuk voor stuk ouders die in 1e instantie totaal niet kunnen bevatten wat er nu eigenlijk gebeurt. Die dan pas goed gaan beseffen dat hun ex dus echt van het padje is. Het zit gewoonweg niet in hun gedachtewereld en ze kunnen er dus ook niet bij dat iemand anders zo fout is. Dr Childress is zeer duidelijk; deze ouders moeten zich te weer stellen tegen pathogene ouders. Praktisch een ondoenlijke zaak. Een zaak die ook nog eens bemoeilijkt wordt door de rechtspraak, door de instanties, door de scholen en weet ik al niet meer. Voor deze ouders wil ik er zijn, punt!

Wat mij ook opvalt is de grenzeloosheid van die onderste groep. Zelden dat een ouder uit die top contact met mij afdwingt. Maar die ouders uit de onderste groep, ach, die zitten er niet mee. Het maakt mij boos. Ik waarschuw elke ouder als ze mij willen contacten. Je kunt je beter wenden tot Margreet de Leeuw, tot Erna Janssen/ de Familie academie. Ik ben te direct, te oplossingsgericht en al helemaal niet aardig als ik merk dat jij dus onderin die piramide zit. Dat maakt blijkbaar niet uit en ja, dan krijgen ze mij aan de telefoon en dan wordt dat gesprek toch niet gezellig!

Voorbeeld: Op oudejaarsavond (lees goed; oudejaarsavond!) krijg ik een paniek pb. Een vader MOET mij NU spreken. Ik verwijs naar Margreet. Maar nee, hij MOET mij NU spreken, want hij is in alle staten en kan nu niet een advocaat bereiken en weet nu niet hoe hij verder moet.

Dus vooruit, daar zal toch wel wat aan de hand moeten zijn. Eerlijk gezegd laat ik hem mij uit nieuwsgierigheid bellen. Ik denk dat hij daar spijt van heeft, maar ik hoop van niet. Ik hoop dat ik zijn ogen geopend heb en dat hij zich doodschaamt.

Wat blijkt; ex/moeder had hem een mail gestuurd. In plaats van de kinderen morgen te brengen, wilde zij dat hij de kinderen kwam ophalen. Hoezo paniek?!

Hij heeft nota bene co-ouderschap. Ziet zijn kinderen nog (mijn lief weet nog niet eens hoe zijn zoon eruit ziet, hoe zijn stem klinkt, wat die denkt of voelt). Oké, doorvragen….Waar woont die ex, wellicht een enorm eind rijden? Wel nee, 15 kilometer verderop!

Moet ik dan nog aardig zijn? Nee, ik ben aardig te keer gegaan en heb hem verteld dat hij zich bevindt in de onderste regionen van de onderste trede van de piramide. Wat denkt ie wel, op oudejaarsavond nota bene. Een advocaat??? Wat zou die dan toevoegen?

Wat is nou het probleem? Nou volgens de vader was het ophalen tegen de afspraak. Via meditation was afgesproken dat ze de kinderen brengen. Schijnt beter voor ze te zijn. Nou, ik denk graag in oplossingen, degene die het kind wilt hebben, haalt! Zo simpel als wat.

Dus als moeders het nu anders wil, is dat een goede aanleiding om te zeggen weet je wat, we gaan het voortaan altijd zo doen! Degene die de kinderen wilt hebben, haalt. Dus over een week kan moeders de kinderen halen en is alles weer in evenwicht, toch? Ja maar, als ze dan niet komt?! Denk je dat nou werkelijk zelf? Nou dan komt ze niet, wonen ze bij jou, maar zie je dat echt gebeuren? Nee natuurlijk niet.

Ja maar mijn vriendin vindt dat….. Ik heb helemaal NIETS met nieuwe partners te maken. Wie is nou de vader? Wie heeft 3 kinderen gemaakt? Van wie zijn die kinderen? Als die nieuwe partner het niet wil snappen, is dat haar probleem, maar zeker niet die van de kinderen, die hier helemaal niet omvragen. Ga die kinderen halen en houdt op met die strijd en jouw ego!

Ja maar ik kan niet in overleg, moeders verandert telkens haar mening en ik wil niet naar haar pijpen dansen….Ego, ego, ego

Het is een narcist….O ja? Diagnose? En ook al heb je die, blijkbaar was dat narcisme ook geen probleem toen je in 6 jaar tijd 3 kinderen op de wereld zette. Was het ook geen probleem tijdens de relatie.

Ik heb hem keihard verteld hoe ik over hem denk. Ik hoop dit soort ouders zo min mogelijk te spreken, op de pagina zitten er genoeg tussen, soms heb ik er een dagtaak aan om ze er bewust van te maken. Niet leuk, erg ontmoedigend.

Waar zit jij? Waar voel jij weerstand bij? Mensen, mensen, mensen, denk nou toch eens na! Het gaat niet om jou! Het gaat om de kinderen, om de positief toegevoegde waarde die jij hoort te leveren bij die kinderen. Over de verantwoordelijkheid die jij hebt genomen toen jij dat kind hebt gemaakt. Neem jouw taak als ouder serieus en weet je wat, als jij niet in dat topje zit, laat mij dan maar met rust.

Ik kan en wil dus helemaal NIETS van en/of met jou.

Weet je zeker dat jij mij wil contacten?

Hebben trajecten zoals ‘Ouderschap Blijft’ bij een omgangshuis, opgelegd middels een beschikking zin als er sprake is van ouderverstoting?

Onderstaand onze ervaring met het omgangshuis Kompaan en de Bocht te Goirle. Ons verhaal is echter geen uitzondering. Sterker nog, in contact met lotgenoten, weten wij nu dat ons verhaal vrij standaard is. Mijn stelling is dat een traject geen zin heeft als beide ouders niet ter wille zijn. Laat dat nou net bij ouderverstoting het geval zijn.

Voorgeschiedenis:

Mijn man en zijn ex zijn uit elkaar gegaan toen de zoon 10 maanden oud was. Vanaf dat moment heeft de moeder veel gedaan om te voorkomen dat vader en zoon een band konden krijgen. Daarbij was het duidelijk dat zijn zoon onder de situatie leed. Een valse aangifte was de druppel. Op advies van jeugdzorg, de politie en gezamenlijke vrienden heeft mijn man 4,5 voor de Koninklijke weg bewandeld, met de naïeve gedachte dat zijn zoon met de leeftijd van 12 jaar oud genoeg zou zijn om zelf, als hij er zin in had, op de fiets naar ons toe te komen.

Toen wij na de Cito toetsen contact zochten met moeder, bleken ze verhuisd naar een geheim adres. Mijn man heeft zijn zoon uiteindelijk een kaart kunnen overhandigen op het schoolplein. Het was een mooi contact van 15 minuten op de zandbakrand. Daarna heeft hij zijn zoon niet meer mogen zien.

Moeder is een rechtszaak tegen hem gestart, zogenaamd in opdracht van haar toen 12 jarige zoon om 1 ouderlijk gezag te verkrijgen. Mijn man heeft de rechtbank verzocht om het her-opstarten van de omgangsregeling. De Raad van Kinderbescherming mocht dit onderzoeken. In een andere blog kun je lezen hoe dat is gegaan, voor nu hoef je alleen maar te weten dat de conclusie van de RvK vernietigend was. Mijn man was een grote egoïst, die geen oog had voor zijn zoon, ook niet van hem hield en de agressor omdat hij zijn vaderrol wilde vervullen. De Raad adviseerde tegen enige vorm van contact.

De rechter schoof echter het rapport ter zijde en berispte de moeder; de zoon had recht op beide ouders en stelde het traject ‘Ouderschap blijft’ voor ten einde vader en moeder weer met elkaar zouden communiceren opdat zoon weer een relatie met vader op zou kunnen bouwen. De Raad was duidelijk op zijn vingers getikt en de raadsmedewerker ter plekke heeft nog aangegeven dat, als het dan zo zou moeten, er wel rekening zou moeten gehouden worden met de wil van het kind, dat de zoon zelf zijn tempo aan zou moeten kunnen geven. Dat staat in het proces verbaal en in de beschikking als zijnde het verslag/de context van de zitting. Ook wilde moeder nog genoteerd hebben dat zij zeker niet een vader/zoon relatie in de weg zou gaan staan. Aan haar zou het niet liggen…

De rechter vroeg mijn man gedurende het traject gezag op afstand te houden, wat neer komt op nog meer maanden van oudervervreemding. Maar je hoopt en denkt te werken naar een oplossing, dus je stemt toe.

Omgangshuis:

De beschikking en het rapport van de RvK zijn naar het omgangshuis gestuurd. De reactie (het verweerschrift zoals wij het noemen) op het rapport niet. Daarvoor zou mijn man een aparte advocaat in moeten huren om dat aan te vragen en van geen gewicht, aldus de ouderschapsbemiddelaar van Kompaan en de Bocht. 8 kantjes uitleg over hoe het werkelijk gegaan is, is vervlogen, van geen waarde. Met zo’n negatief rapport, ook al is het terzijde geschoven door de rechter, ook al weet Kompaan en de Bocht dat er niet aan waarheidsvinding is gedaan en dat het bol staat van signalen richting ouderverstoting, begon mijn man met grote achterstand aan het traject. Want ja, dat rapport, de conclusie van de RvK, dat was wel van gewicht!

Vanaf dat moment is het wachten op de uitnodiging van het omgangshuis en de maanden van geen contact tikken weg. Pas 5 maanden na de zitting kreeg mijn man de brief en meteen op dat moment gaat het al mis. We zijn dan 2 jaar verder dan de zandbakrand en de zoon is ondertussen 14, 5 jaar oud.

In de uitnodigingsbrief staat namelijk dat je aan kunt geven dat als ouder apart op het kennismakingsgesprek wilt komen, bij opgaaf van dringende reden. Blijkbaar had moeder die (uiteraard…) en zo kon ze de afspraak meteen een paar weken rekken. Moeder kreeg dus haar eerste uitzonderingspositie, zeker niet de laatste.

Mijn man heeft een prettig kennismakingsgesprek gehad met de ouderschapsbemiddelaar. Heel anders dan met die Raadsonderzoeker. Zijn lesje geleerd bij de RvK, is hij nu maar wel in het verleden gedoken en heeft hij verteld hoe zijn relatie met zijn ex vroeger was, de komst van zijn zoon en de reden van vertrek. Hoe het daarna was verlopen. De ouderschapsbemiddelaar legde uit dat ze geen stelling wil nemen. Dat ze er de ene keer voor mijn man is, de andere keer voor moeder. Dat ze een brug wil bouwen waarover de zoon heen en weer kan lopen. Dat leek mijn man een prima idee.

Nadat de ouderschapsbemiddelaar de moeder (met het rapport van de RvK letterlijk en figuurlijk in haar hand) had gesproken, wilde zij ook een gesprek hebben met de zoon. Om hem gaat het immers uiteindelijk. Dat gesprek werd tegen gehouden door moeder. De zoon zou niet willen. De zoon wilde dat ook niet zelf aan de telefoon vertellen, nee moeder communiceerde namens hem en dat kon dus blijkbaar. Op aanraden van mijn man heeft toen de ouderschapsbemiddelaar bij de moeder aangegeven dat ze dan het traject zou beëindigen en terug te geven aan de rechtbank.

Zoon, 14, 5 jaar, is toen aan de hand met moeder op gesprek geweest bij de ouderschapsbemiddelaar. Pas in de eindevaluatie hebben wij dat gespreksverslag gelezen; het was vooral moeder die antwoorden gaf. De zoon gaf duidelijk aan geen contact te willen. Een goede reden had hij eigenlijk niet, dan dat hij bang is voor zijn vader. Uiteindelijk had de ouderschapsbemiddelaar de zoon zo ver dat hij wel een kaartje wilde ontvangen van zijn vader. Waarop moeder inbrak en dat ter discussie stelde en zoon wees op het feit dat hij nu dingen toe zegde waarvan hij later spijt zou krijgen. Ja, dat was zo, volgens de zoon en ook het kaartje was weer van de baan. Hij wilde pertinent niets van zijn vader weten.

De ouderschapsbemiddelaar vertelde later aan mijn man dat zij zelden een kind was tegen gekomen die zo in de weerstand zit. Dat elk kind van nature wel enige vorm van nieuwsgierigheid naar de andere ouder hoort te hebben. Ook gaf ze aan dat de zoon een stille en timide indruk gaf en dat hij geen ruimte had gehad aan te geven wat hij nu werkelijk zou willen.

Maar ondertussen liet ze de gesprek setting wel zo toe en greep ze niet in tegen de moeder.

Zo werd de zoon nog dieper het ouderverstotingsmoeras ingetrokken. In bij zijn van zijn moeder moest hij zich weer tegen zijn vader uitspreken en met beschuldigingen komen om zijn gedrag/keuze te ondersteunen. Waarvan hij best wel weet dat dit niet gebeurd is, waardoor hij nog meer op zal zien om zijn vader onder ogen te komen.

Dan moet er een vervolg komen; de ouders moeten samen aan tafel ten einde te leren communiceren met elkaar. Daarvoor moet er een afspraak worden gemaakt.

Moeder wilde echter niet tot een afspraak komen. Moeder stelde voor om te communiceren via kaarten, die de ouderschapsbemiddelaar dan aan elkaar zou moeten doorgeven! Dit voorstel werd serieus opgepakt door de ouderschapsbemiddelaar en doorgegeven aan mijn man.

Het was mijn man die de ouderschapsbemiddelaar moest wijzen op de absurditeit; een kaartje naar zijn zoon wordt door moeder ontraden, maar nu het tot gesprekken moet komen, mag dat kaartje, tussen ouders, in 1 keer wel. Nee, mijn man wilde dat de beschikking werd nageleefd. Als moeder niet op gezamenlijke gesprekken wilde komen, moest Kompaan en de Bocht dat maar in het verslag zetten richting rechtbank en het traject teruggeven.

Mooi, dat toegezegde gezag op afstand. Maar wat als moeder zelf alle afspraken wel aan haar laars lapt en ook, of zeg maar uiteraard, zich niet houdt aan de informatieplicht? De maanden tikten weg en mijn man wist totaal niet hoe het met zijn zoon ging, hij had nog niet eens een foto! Hij wist (weet) nog niet eens hoe zijn zoon eruit ziet! Mijn man heeft toen op de middelbare school de code van het schoolvolgsysteem opgevraagd.

Dat ging niet van harte. Mijn man is zelfs op afspraak geweest bij de onderbouw coördinator om zichzelf voor te stellen. Dat was onder lestijd van de zoon en de onderbouw coördinator kan bevestigen dat zijn zoon zijn vader niet heeft gezien of gehoord. In eerste instantie zou mijn man de code krijgen, maar nadat school gesproken had met moeder in 1 keer niet meer; de school wilde eerst de ontwikkelingen bij het omgangshuis afwachten. Wij hebben de school gewezen op de wet en afgesproken dat de code zou komen na het eerste gezamenlijke gesprek.

Mijn man had een positief gevoel bij de ouderschapsbemiddelaar. Hij had het gevoel dat zij er echt voor zijn zoon wilde zijn, maar waarom gebeurde dit toch allemaal? Waarom pakte ze niet door en benoemde ze niet wat er gebeurde?

Ik besloot mij er mee te bemoeien en ik heb haar een email gestuurd met informatie over ouderverstoting. Heel eenvoudig; 5 signalen voor professionals. Bij elk kon ze een vinkje zetten. De ouderschapsbemiddelaar bedankte mij voor de informatie en vroeg mij waar ik deze informatie vandaan haalde! Via het internet, voer maar eens ‘ouderverstoting’ als zoekwoord in en zet je schrap! Ik vroeg haar of ik haar nog wat meer informatie mocht toesturen. Ja dat wilde ze wel. Zo heb ik haar bijvoorbeeld ook bekend gemaakt met Ryan Thomas. Ook voldoende informatie voor professionals wat je wel en niet moet doen bij ouderverstoting.

Zo moet je de verstoter geen uitzonderingspositie geven, dat geeft die persoon alleen maar nog meer het gevoel controle te hebben en de baas te zijn. Dat is niet wijs is de waarheid in het midden te leggen, maar dat het beter is te benoemen wat er gebeurd en de mensen erop aan te spreken. Door dat niet te doen, gaat de verstoten ouder zich nog meer hopeloos voelen, want wat kan die er nou aan doen?!

Maar het allerbelangrijkste is nog wel dat het kind nooit in bijzijn van de verstoter in gesprek moet gaan met de hulpverlener. Gebeurt dat wel, dan is elke basis van vertrouwen weg. Om de simpele reden dat het kind nooit het vertrouwen in de hulpverlening kan krijgen, als zij zeggen dat het veilig is om je uit te spreken, terwijl naast je de agressor zit, waarmee je later weer naar huis toe moet. Als een hulpverlener daar niet van doordrongen is, is alles verloren.

Met de dreiging dat het traject beëindigd zou worden, kwam het uiteindelijk tot een eerste gezamenlijk ouder gesprek op 29 oktober 2014. Voor de tijd kon moeder niet…

Weer kreeg moeder een uitzonderingspositie. Zij wilde niet met mijn man in 1 wachtruimte zitten en mocht dus een kwartier voordat mijn man er zou zijn al op kantoor bij de ouderschapsbemiddelaar zijn, wat mijn man werd meegedeeld. Toen ze dus samen bij de ouderschapsbemiddelaar in 1 ruimte zaten, is de ouderschapsbemiddelaar koffie gaan halen, waardoor ze toch met zijn tweeën voor een tijdje alleen waren….

Tijdens dat eerste gesprek wilde de ouderschapsbemiddelaar gezamenlijke acceptatie over de doelstellingen verkrijgen. Pas dan kon zij verder gaan. Moeder bleef in de weerstand en bleef wapperen met het rapport van de RvK. Gezamenlijke gesprekken tot daar aan toe, maar contact tussen vader en zoon in de toekomst alleen als de zoon het aan zou geven, op zijn tempo. Wat mij zo verbaasd is het feit dat moeder heus wel verteld is dat zij de sleutel in handen heeft. Dat zij een grote begeleidende rol heeft in het doen afnemen van de angsten van de zoon. Ook is zij bewust gemaakt van de schadelijke emotionele- psychische gevolgen voor de ontwikkeling van haar zoon, als zij er zo voor blijft liggen. Het maakte geen enige indruk. Het gesprek kwam op het schoolvolgsysteem, waarvan mijn man moest afzien volgens moeder, want dat zou de angsten van de zoon alleen maar vergroten. Mijn man zou dan zijn rooster kunnen zien en de zoon was bang dat hij hem dan na school zou gaan opzoeken. Mijn man heeft aangegeven dat moeder zoon dan maar moest verzekeren dat dit niet zou gebeuren en dat hij hun 2 weken zou geven om aan het idee te wennen.

Een ouderschapsbemiddelaar zit daar dan tussen en grijpt zeker niet in. Op naar de volgende afspraak, een maand later omdat moeder niet eerder kon.

Tijdens dat tweede gezamenlijke gesprek voelde mijn man dat er iets veranderd was in de houding van de ouderschapsbemiddelaar. Wat bleek; de advocaat van moeder had gebeld met Kompaan en de Bocht om de beschikking nog eens goed door te nemen. Was het nu wel of niet de bedoeling dat de zoon bij het traject betrokken werd.

De ouderschapsbemiddelaar vroeg moeder wat er nog niet duidelijk was en dat er toch tijdens het eerste gesprek overeenstemming was bereikt over de doelstelling? En weer was het moeder die vol in de weerstand zat, met bezwaren en bleef roepen dat ze er zat om de belangen van haar zoon te verdedigen en dat mijn man, plus ouderschapsbemiddelaar, de zoon niet serieus namen in zijn angsten en zijn wens om niets met zijn vader te maken te hoeven hebben. Wederom moest worden uitgelegd aan moeder dat het juist in het belang van de zoon zou zijn als hij onbevreesd van beide ouders zou mogen houden. Het maakte geen indruk. Uiteraard kwam het weer op het schoolvolgsysteem. Moeder had een briefje van zoon bij zich waarin stond dat, als mijn man werkelijk om hem zou geven, hij niet om de code zou vragen. Mijn man heeft gezegd dat die code er gewoon komt, klaar.

In 1 keer kwam moeder met het verhaal dat mijn man zich niet aan de afspraak met betrekking tot ‘gezag op afstand’ had gehouden, hij was op school geweest en de zoon had hem gezien. Sindsdien durfde hij niet meer naar school! Ronduit een leugen, met de onderbouw coördinator als getuige.

Het gesprek dat 1,5 uur duurt, was een herhaling van het eerste gesprek. Wel kregen ze opdrachten mee. Mijn man werd gevraagd schriftelijk een paar vragen te formuleren aan/over zijn zoon, die tijdens de komende gesprekken dan gesteld zouden kunnen worden. Moeder kreeg de opdracht een foto van de zoon mee te nemen naar het volgend gesprek. Ook moest/mocht mijn man een kaart schrijven voor de zoon en die het volgens gesprek mee nemen.

Na het tweede gezamenlijke gesprek kwam het hulpverleningsplan (gedateerd 2 juli 2014) met de post. Opvallend voor mij is het gegeven dat moeder in het rapport totaal geen verantwoording neemt, maar alles afwentelt op haar zoon en constant het rapport van de RvK blijft aanhalen om te motiveren waarom mijn man niet in het leven van haar zoon mag zijn. Frappant is het opgetekende verhaal uit haar mond dat de zoon bepaalt wat voor informatie zij deelt met de vader. Zo had hij de 2 foto’s uitgezocht die zijn vader mocht hebben. Foto’s tegen het licht genomen en met een cap op. Met andere woorden; totaal onherkenbaar. Mijn man had aan haar laten weten hier niets mee te kunnen. Maar moeder vertaalde dat aan haar zoon dat hij niet knap/mooi genoeg was, want de zoon liet weten dat hij erg verdrietig was met de afwijzing. Waarom grijpt op dat moment de ouderbemiddelaar niet in?

Maar goed, het gaat uiteindelijk om de doelstellingen;

  • Ouders zijn in staat om met elkaar te communiceren
  • De loyaliteitsontwikkeling van het kind verloopt adequaat waardoor emotionele veiligheid is gewaarborgd.
  • Einde traject geschat op 2 maart 2015.

Die moeten worden ondertekend.

27 november 2014 , 2 dagen na ontvangst van het hulpverleningsplan werd mijn man gebeld: Moeder had telefonisch eenzijdig het traject beëindigd. Ze had geen vertrouwen meer in de professionaliteit van Kompaan en de Bocht. Ze had niet het gevoel dat de ouderschapsbemiddelaar het tempo van de zoon zou gaan respecteren. Ze wilde het hulpverleningsplan niet tekenen.

Dan zit er niets anders op dan het traject te beëindigen, een eindevaluatie op te maken en die naar de rechtbank en de RvK te sturen.

De ouderschapsbemiddelaar moest dus nu eindgesprekken inplannen, die uiteraard weer gescheiden mochten plaatsvinden. Moeder had het emotioneel zwaar, lastig en kon de eerste tijd niet komen. Mijn man werkte uiteraard wel mee. Elke keer weer kwam hij positief uit een gesprek met de ouderschapsbemiddelaar, had hij het gevoel dat er naar hem geluisterd werd en had hij de indruk dat de ouderschapsbemiddelaar heel goed wist hoe het spel door moeder gespeeld werd. Hoe teleurstellend is het dan als de eindevaluatie op de mat valt. Het leek wel een déjà vu, een herhaling van de RvK. In 1 keer lag de waarheid weer in het midden. Hadden ouders verharde standpunten naar elkaar toe en niet in staat met elkaar te communiceren! Mijn man heeft zijn teleurstelling schriftelijk aangegeven en kreeg een koel berichtje terug; hij mocht zich verwoorden tijdens een laatste gesprek.

Ook dat was volgens mijn man een goed gesprek. De ouderschapsbemiddelaar liet mijn man weten dat de waarheid niet in het midden lag, maar dat het moeder was die tegen werkte. Zet dat dan in het rapport! Nee, de rechters die dit lezen, snappen wel hoe het gegaan is. Daarom hadden ze de beïnvloeding van moeder tijdens het kennismakingsgesprek met de zoon, zo letterlijk verwoord. De rechter zou hier echt wel iets van vinden. Het woord ouderverstoting kon niet letterlijk in het rapport, want daar zou de advocaat van moeder gehakt van maken. Ook het feit dat de zoon een stille, timide indruk gaf, kon niet vermeld worden, want dat is subjectief, de indruk van 1 ouderschapsbemiddelaar. Wel beloofde ze de tekst aan te laten passen om de waarheid uit het midden te halen. En, omdat moeder nog steeds niet op eindgesprek wilde komen of reageren op de eindevaluatie, zou het rapport nu 2 februari 2015) meteen opgestuurd worden.

Hoe teleurstellend is het dan dat ook deze afspraken niet worden nagekomen? Dat hele laatste gesprek is samengevat in 10 regels onder de kop: opmerkingen van vader!

En o wat een verbazing, blijkbaar had moeder alsnog te kans gekregen om ook haar opmerkingen te plaatsen op 2 maart 2015 en werden die dus onder die van mijn man, ook in 10 regels weergegeven.

Overeind bleef de eindconclusie; ernstige zorgen omtrent de psychische- en sociale/emotionele ontwikkeling van zoon, loyaliteitsconflict en dat het te belastend is voor zoon om zelf zijn eigen tempo te moeten kunnen aangeven. Het voorstel van Kompaan en de Bocht was echter zwak: voortzetten van het ingeslagen traject, maar dan wel gekaderd.

Tijdens de rechtszitting 22 mei 2015 bleek dat deze rechter (mr B. Sprenger) NIET tussen de regels door kon lezen. Het enige wat hij uit de eindevaluatie haalde was het feit dat de zoon had aangegeven helemaal niets met zijn vader te maken wilde hebben en dat hij angsten had naar zijn vader toe.

Het rapport van de  RvK, dat door de vorige rechter terzijde was geschoven, was nu in 1 keer actueel. Mijn man was in 1 keer de kwade geest, de agressor en kreeg een contact verbod van 1 jaar, ingaande op 23 juni 2015. Zijn zoon is nu 15,5 jaar.

Uiteraard hebben wij de ouderschapsbemiddelaar op de hoogte gesteld. Dit had ze niet aan zien komen! Dat de rechter helemaal voorbij is gegaan aan de zorguitingen van Kompaan en de Bocht. Ze vroeg ons de beschikking toe te sturen om die in het team te bespreken om na te gaan, hoe zij de volgende keer beter gehoord kunnen worden. Ook gaf ze aan hier iets van te willen vinden richting de rechter, want het is en blijft een ongezonde situatie voor de zoon en met een contactverbod van een jaar is niemand geholpen, of het moet de moeder zijn. Eerlijk gezegd hebben wij geen vertrouwen in deze toezegging en het zal niets veranderen aan onze situatie.

Wat mij opviel is dat het rapport/ de eindevaluatie exact op de datum van beëindiging van het traject (9 maanden maximaal) is terug gestuurd. Hebben ze er toch het volle pond voor mogen ontvangen.

Neem ik Kompaan en de Bocht het kwalijk dat dit traject zou verlopen is?

Ja en nee.

Feit is dat ouderverstoting nog lang niet zo bekend is in hulpverleningsland, als het zou moeten zijn. Zelfs nu is educatie minimaal. Ook bij bijscholing komt ouderverstoting nauwelijks ter sprake. Met andere woorden; je moet er als ouderschapsbemiddelaar letterlijk en figuurlijk mee bekend gemaakt worden en het je aantrekken, wil je, als hulpverlener, een positief verschil kunnen en willen maken. Gerichte therapieën zijn er niet. Naar aanleiding van onze zaak zijn ze bezig met het ontwikkelen van een gerichte aanpak (zogenaamd volgens Canadees model). Maar blijkbaar zijn ze zelf het wiel nog aan het uitvinden, terwijl er al zoveel bekend is.

Daarbij komt dat hulpverlenersland sowieso een shift moet maken. Eigenlijk, tot nu toe, koos men immers voor ‘rust’ in het leven van het kind, als uitgangspunt voor het belang van het kind. Onderkennen dat juist deze rust ouderverstoting in de hand werkt en erger, de schadelijke gevolgen van ouderverstoting onderkennen, is voor velen een brug te ver. Dan komen er ego’s om de hoek kijken. Blijkbaar hadden ze het de voorgaande jaren mis en zijn heel veel kinderen en verstoten ouders tekort gekomen. Sta daar maar eens bij stil… en verander het dan maar eens. Durf dat aan!

Een verstoten ouder die de hulpverlening op ouderverstoting wijst, op zo’n manier, dat ze er niet om heen kunnen, stuit snel tegen een hoop weerstand. Wie is die persoon om er iets van te vinden, zij zijn toch immers de professionals?!

Ik neem het de ouderschapsbemiddelaar zeker kwalijk dat zij, ondanks alle toegestuurde informatie over ouderverstoting, er niets mee heeft gedaan gericht op hun traject/situatie. Willens en wetens is zij stug doorgegaan met hun traject, terwijl ze over genoeg informatie beschikte om te weten dat dit contra productief zou zijn.

En ja, de perverse prikkel van trajecten, waarvoor betaald wordt. Beter er het hele jaar voor uittrekken, dat levert meer op, dan de vuist op tafel, korte metten er mee maken en bij traineren de zaak terug sturen naar de rechtbank, daarbij met naam en toenaam helder aangeven wie de boel heeft gefrustreerd en desnoods met een gegrond, uitvoerbaar, advies te komen.

Heb het hulpverleningsplan klaar voordat de gezamenlijke gesprekken aanvangen en leg dat bij het eerste gesprek op tafel te ondertekening. Hoe kan het zijn dat zo’n plan pas na 5 maanden is opgesteld?

Het is sowieso erg apart dat niet de ouderschapsbemiddelaar het hulpverleningsplan en de eindevaluatie schrijft, maar een gedragsdeskundige, die nog nooit met de ouders en/of het kind heeft gesproken. Die dan de waarheid weer in het midden legt en hooguit de commentaren van de ouders op het rapport als een voetnoot toevoegt. Gebruik makend van wollige vaktermen en woorden, maar het na laat de vinger op de zere plek te leggen. Die ervan uitgaan dat rechters dus tussen de regels door kunnen lezen, ervan uitgaande dat een rechter het rapport überhaupt leest en dan nog serieus gaat nemen.

Ook al weet Kompaan en de Bocht dat er bij de RvK niet aan waarheidsvinding wordt gedaan en van de andere misstanden bij het tot stand komen van hun rapport, blijven ze zwaar gewicht leggen bij datzelfde rapport en zijn ze willens en wetens blind voor andere informatie. Daar kunnen ze zogenaamd niets mee.

Heeft een dergelijk traject, op deze wijze dus zin in mijn ogen? NEE

Als de rechter of de RvK dus met een dergelijke beslissing komen, heb dan de tegenwoordigheid van geest te EISEN dat een professional aantoonbare kennis heeft van/over ouderverstoting zich over jouw zaak ontfermt.

Ook is het heel erg belangrijk dat je verzoekt dat het kind parallel geholpen wordt, door een aparte professional, die uiteraard in contact staat met de bemiddelaar van de ouders. In juridische termen heet dat ‘het kaderen van het traject’.

Daarbij zal de ouderschapsbemiddelaar/ hulpverlener degene die het traject frustreert direct aan moeten spreken op haar/zijn gedrag  en aangeven dat, bij het voortzetten van dat gedrag, een aangifte zal volgen bij Meldpunt Kindermishandeling.

Ligt er een negatief rapport van de RvK? Ga dan in bezwaar, dien een klacht in tegen de RvK. Zorg dat zo’n rapport van tafel gaat of eis dat de rechter in de beschikking aangeeft het rapport terzijde gelegd te hebben en er dus geen gewicht aan verleent.

Toegeven aan het verzoek tot het uitoefenen van gezag op afstand, in de hoop dat dit tot contactherstel gaat leiden, omdat jij immers mee werkt en alles doet wat van je gevraagd wordt (dat zal toch wel gezien en beloond worden) is erg naïef en in werkt dus in de praktijk niet. Sterker nog, ook deze maanden van vervreemding en afwezigheid worden bij al die andere maanden/jaren opgeteld en resulteren in de gedachte dat het kind het nu eenmaal zo gewend is en dat het voor de rust (het belang ) van het kind beter is om die afstand zo te laten. Het kind komt de verstoten ouder later, als die er aan toe is, heus wel uit zich zelf opzoeken. Ook al groeit dat kind op in leugens, bedrog, angst en ontkenning van de helft van zijn/haar identiteit. Wij, verstoten ouders, die dus blijkbaar meer van deze ellende afweten, als degenen die de kennis zouden moeten hebben, weten wel beter: zo lang het kind/ de adolescent/de volwassene nog onder invloed staat van de verstoter/agressor, zo lang is die persoon gegijzeld en niet vrij om zelf te denken, laat staan eigen keuzes te maken.

Het is vandaar uit niet de vraag of het later mis gaat is het leven van jouw kind, maar eerder wanneer en dan maar te hopen dat jij nog braaf thuis zit te wachten om de deur open de gooien en jouw kind op te vangen…. Neem van mij aan dat de strijd dan niet gewonnen is, maar dan pas begint….zeker voor jouw kind, die zijn/haar hele jeugd tegen een ander voetlicht moet gaan houden. Maar goed, dan mag de GGZ er aan gaan verdienen.

Hebben trajecten zoals ‘Ouderschap Blijft’ bij een omgangshuis, opgelegd middels een beschikking zin als er sprake is van ouderverstoting?