Pas op! Divorce Challenge; meer dan een rookgordijn; nog meer slachtoffers….

Onderstaand is mijn belangrijkste blog tot nu toe door mij geschreven. Gewoon in begrijpbare taal, want daar hebben de instanties ook een handje van; moeilijke woorden, opdat wij het ook niet meer snappen.

Deze blog is belangrijk voor:

  • Ouders met kinderen die willen gaan scheiden
  • Ouders met kinderen die aan het scheiden zijn
  • Ouders met kinderen die gescheiden zijn, maar een moeizame ex-partner relatie hebben
  • Ouders die vervreemd worden door hun ex, door de instanties, door de rechtspraak
  • Ouders die verstoten zijn door hun kinderen vanwege een loyaliteitsconflict
  • Opa’s en oma’s die hun kinderen in bovenstaande herkennen
  • Familie en vrienden die bovenstaande om zich heen zien gebeuren
  • En ach, waarom niet, het zou handig zijn als de grote spelers dit ook lezen;
    • Het Ministerie van Veiligheid en Justitie, met in het bijzonder de heer Carsten Herstel (jeugd) en de projectleider van de Divorce Challenge; mevrouw Sandra de Vries
    • De heer Jeroen Recourt, commissievoorzitter Tweede kamer m.b.t. motie tegen vechtscheidingen
    • Professor Maurits Barendrecht van Hiil
    • Margreet Visser van Kind uit de Knel
    • Mevrouw Annette Roeters, Directeur van de Raad van Kinderbescherming, promotor van het project BRAM
    • Margrite Kalverboer, Kinderombudsman
    • Reinier van Zutphen, Nationale Ombudsman
    • Adriana van Dooijeweert, College voor de Rechten van de Mens

 

Eerst bemoedigende woorden: Laat ik voorop stellen dat de Divorce Challenge nou niet bepaald een initiatief is van de instanties. Wel nee, in hun ogen gaat alles lekker en goed, graag meer van hetzelfde.

Nee, de Divorce Challenge is het vervolg op een Tweede kamer motie van o.a. de heer Recourt, tegen vechtscheidingen.

Deze motie is ingediend en aangenomen door ons! En daar moeten wij erg trots op zijn. Door het aanschrijven van de Tweede kamer. Door het de spelers rondom echtscheidingen zo lastig te maken, dat ook zij er last van hebben. Helaas ook door de familiedrama’s die nog steeds plaatsvinden, al hoe wel de pers heeft afgesproken terughoudend te informeren daar het ‘aanstekelijk’ zou werken. Doordat het Familierecht, de Raad van Kinderbescherming en Jeugdzorg  steeds meer ‘last’ hebben en krijgen van mondige ouders die de bewust handelingsverlegen professionals onderwijzen en voorzien van informatie die zij allang zelf hadden moeten achterhalen. (Wat wij kunnen, zouden zij  ook kunnen, toch?). Door het gebrek aan respect voor elke vorm van autoriteit, waarbij dwang en drang steeds lastiger is om op te leggen. Door kinderen die vastlopen in de maatschappij. Door de bewustwording dat er 2 miljard in deze sector omgaat en dat deze kosten de spuigaten uitlopen.

Maar ook door het feit dat Nederland al een paar keer flink op de vingers is getikt door het Europese hof, o.a. door de VN wegens het schenden van de Rechten van het Kind en de Rechten van de Mens. Internationaal staan wij er slecht voor, kijk bijvoorbeeld naar het aantal Onder Toezichtstellingen (OTS) en het Uit Huisplaatsen (UHP) van kinderen, wat extreem idioot  hoog is. Het mag allemaal wat kosten en sta er eens bij stil; hoeveel banen zijn afhankelijk van het leed dat de kinderen en ouders wordt aangedaan? Hoeveel perverse prikkels zijn er en zullen er blijven, als de politiek nu niet gaat opstaan en deze farce niet langer accepteert?

Nou goed, wij werden dus lastig, mondiger, de politiek wordt gedwongen er iets van te vinden, zeker als er internationaal een paar tikjes worden uitgedeeld. Maar dan komen wij meteen bij het probleem: Het Familierecht, de instanties met de woorden ’bescherming, veilig en zorg’ in hun titels, aanverwante partijen zoals al die meesnoepers met hun trajecten en hun zogenaamde adviesklusjes, zij zitten totaal niet op verandering te wachten. Sterker nog, liefst krijgen ze nog meer macht, waardoor ouders en hun kinderen onmondige speelballen worden.

Dus er is druk vanuit de maatschappij ten opzichte van een voldane groep die zich niet aangesproken voelt. Wat te doen? Nou, dan regelen we toch een Divorce Challenge. Waar bij iedereen de indruk wordt gewekt dat er nu in 1 keer geluisterd gaat worden. Waarbij ‘het volk’ uitgenodigd wordt om met plannen en ideeën te komen die draagkracht hebben juist door de kinderen en de ouders, want daar zou het toch om moeten gaan?

506 plannen. Niet meer terug te vinden, het Ministerie van Veiligheid en Justitie heeft ze van de site gehaald. Geen nood, een lid van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ heeft alles (!) nog snel weten te downloaden en dus alle plannen veilig gesteld, voor ons, het volk

Met het uitroepen van de Divorce Challenge heeft het Ministerie van V &J zich in de voet geschoten. Dat niet alleen, neem van mij aan dat er meer personen met buikpijn rondlopen; Annette Roeters, Margreet Visser, Professor Maurits Barendrecht kan ik nog niet helemaal peilen.

Ze hadden namelijk helemaal niet gerekend op onze animo en inzet. Lastig hoor en wat te doen? Nou gewoon, wat ze al jaren doen; negeren!

Kijk, ze konden ons moeilijk buiten sluiten van hun bijeenkomsten, dus we zijn gegaan en hebben ons verhaal verteld. Dat is erg belangrijk om te weten. Ze zijn op de hoogte! Neemt niet weg dat er  5 podiumwinnaars stonden, alle 5 dikke vriendjes bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie. Sterker nog, de Raad van Kinderbescherming zit in het zelfde gebouw als het ministerie en lopen in en uit bij elkaar. Al met al is het duidelijk een “wij van WC eend, vinden WC eend de beste”.  Let op;  de uitverkoren plannen hadden géén likes, hadden géén draagkracht vanuit de praktijk. Sterker nog, wij kunnen (wetenschappelijk) aantonen dat 2 plannen (Kind uit de Knel en BRAM) ronduit extra kolen op het vuur gooien en extra traumatiserend zijn voor, niet alleen de kinderen, maar ook de verstoten ouders. Ouders die welwillend zijn en het beste voor de kinderen willen, maar volledig worden tegengewerkt door de andere ex-partner, die de kinderen gebruikt als pionnen en eenzijdig een machtsstrijd ontketent.

Toen ze daar zo stonden op dat podium heb ik meteen gezegd dat de geest uit de fles is. Dat ze ons nu niet meer mogen of kunnen passeren. Je kunt ons niet uitnodigen om mee te denken, om ons vervolgens weer weg te sturen onder het mom ‘wij weten het wel beter voor jullie”! Zeker niet als in de praktijk bewezen is dat die podiumplekken niet gaan werken.

Toch is dat hetgeen waar ze op uit zijn. Ja, wij mogen nog net er iets van vinden, maar wel op hun toon en zoals zij het willen hebben.

Riep van der Steur nog dat er ervaringsdeskundigen betrokken moeten worden, de 5 clubjes zijn lekker selectief wie dat dan mogen zijn. We moeten wel vriendjes blijven. Dat wetende; heeft het dan nog wel zin om te investeren of moeten wij elkaar nog meer verenigen en burgerlijk ongehoorzaam zijn?

Gewaarschuwd door enkele spelers in het veld, ben ik toch de gesprekken aangegaan. Ook om na te gaan of mijn onderbuik gevoel klopt. Het is makkelijk om tegen iets aan te schoppen, of er juist niets mee te doen, maar dan heb je naderhand natuurlijk geen recht op klagen, vind ik.

Dus ik heb gesprekken gevoerd en ik voel mij teleurgesteld. Sterker nog ik MOET jullie waarschuwen; De Divorce Challenge is een rookgordijn. Ondertussen worden plannetjes onverminderd doorgevoerd, ja ook die 2 die aantoonbaar traumatiserend zijn.

Binnenkort zitten we massaal op kinderkrukjes in groepen van zo’n 12 ouders, met de kinderen erbij. Kinderen die liever gewoon kind willen zijn,maar nu keuzes moeten maken en zich uit moeten spreken. Kinderen die de indruk krijgen dat hun stem telt, om vervolgens bedonderd te worden. Kinderen die gebruikt worden als pionnen . Kinderen die gezien worden als targets die gehaald moeten worden. Kinderen die een verdienmodel zijn.

Binnenkort heeft de Raad van Kinderbescherming nog meer macht. De rechter hoeft zich er niet meer mee te bemoeien, nee, de raadsonderzoeker en gedragsdeskundigen nemen het stokje over.

Niets mis mee? Sta er eens bij stil dat wij en de kinderen te maken hebben/krijgen met professionals die niet goed geschoold zijn. Die het doen met verouderde boeken van bijvoorbeeld Ed Spruijt, waarbij hij ervan uitgaat dat ouderverstoting niet bestaat. Wel nee, waar er 2 vechten, hebben er 2 schuld en omdat het kind afhankelijk is van de zorg van de ouder waar die het meest woont, is het beter voor het kind dat de uitwonende ouder afstand neemt, als de ‘zorg’-ouder omgang als onrustig ervaart. Dat heet dus de Koninklijke weg en die wordt verstoten ouders massaal opgelegd.

Niets recht op “familylife’, niets handhaven van de wet, niets de Rechten van het Kind en de Mens respecteren. Wel nee, gewoon het beleid doorvoeren dat nog berust op het rapport Het verdeelde Kind uit 2002 (!), geschreven door diezelfde Ed Spruijt. Om zo zijn ex en de partner van zijn nieuwe vriendin hoogstpersoonlijk uit te kunnen bannen.  Ook dit weten de instanties, een ongemakkelijke waarheid.

Zo lang een Margreet Visser met haar Kind uit de Knel en een Raad van Kinderbescherming hun gedachtengoed berusten op een malafide rapportje, zo lang hebben hun plannen dus geen zin. Nou, die boodschap is helder en duidelijk gecommuniceerd naar alle betrokkenen. Een boodschap die niet van harte wordt ontvangen, sterker nog, ze gaan er gewoon mee door en binnenkort zijn wij dus allemaal het haasje!

Ondertussen loopt er nog zo iets als Hiil. Interessant is het om te weten dat juist deze organisatie in bed ligt bij het Ministerie van V&J, net zoals bijvoorbeeld de Raad van Kinderbescherming overigens. Sterker nog, zij zijn de drijvende kracht achter het organiseren van de Divorce Challenge, natuurlijk ook een podiumplek. Dat moet toch raar voelen? Hoe kan je blij zijn met een prijs, terwijl je eigenlijk weet dat het doorgestoken kaart is? Zijn de belangen dan zo groot dat je geen trots meer hebt? Zit de nood zo hoog bij de instanties dat je gewoon doorgaat over de ruggen van 70.000 kinderen per jaar?

Met het plan van Hiil kunnen wij wel iets. Maarrrrr het uitwerken van hun plan stuurt Kind uit de Knel en BRAM meteen naar huis. Is dat de reden dat Hiil tot nu toe niet van de grond komt? Is dat de reden dat wij daar gezellig  koffie hebben gedronken, maar met angst en beven de promotie van Kind uit de Knel en BRAM door het Ministerie van V&J moeten gedogen?

Wij hebben aan professor Barendrecht voorgesteld om bijvoorbeeld samen een congres te organiseren en zijn plan stap voor stap aan de deelnemers in sessies voor te leggen op haalbaarheid/draagkracht en tips wat wel en niet zou werken. Voor hun een peulenschil om te organiseren. Sterker nog, geef ons subsidie en wij organiseren het zelf wel, maar wel samen met Hiil. Geen zin om losse flodders te schieten. Nee, daar ligt een plan. Een plan wat uitgewerkt moet worden. Een plan wat een positief verschil kan maken. Een plan waar blijkbaar geen druk op zit, want dan kunnen Kind uit de Knel en BRAM wel naar huis.

En dat doet Hiil wel vaker. Ruim een jaar geleden kwam Hiil met een lijvig rapport over de “Rechtvaardigheid bij echtscheidingen”. Spot on! Dus ze zien het wel. Voor mij een reden om aan prof Barendrecht een mail te sturen met de vraag ‘hoe nu verder, tijd om actie te ondernemen?’.  Zijn er dan oplossingen vroeg prof Barendrecht nog aan mij, dus ik deed wat voorzetjes. Ik zit er vol mee! En toen werd het stil, doodstil. Dat is wat. Je merkt vreselijke toestanden op, schrijft zelfs over minimaal zo’n 200 geregistreerde zelfmoorden per jaar, om vervolgens weer over te gaan tot de orde van de dag. Ik snap het wel, maar wil het niet snappen. Ik snap dat de relatie met het Ministerie (subsidie) zwaar verslechtert als je aangeeft dat het optreden van de Raad van Kinderbescherming ronduit misdadig is en idioot veel slachtoffers geeft, denk maar weer aan die 200 geregistreerde zelfmoorden.

Wat nu?! Als wij dus nu niet massaal op gaan staan, wordt de maatschappelijke ramp alleen maar groter. Ouderverstoting is namelijk epidemisch; 80% herhaalt het gedrag van de verstotende ouder. Volwassen ‘kinderen’ die met een onbestemd gevoel rondlopen, met 80% kans op verslavingen om dat gevoel te compenseren. Volwassen kinderen met totaal geen respect meer van autoriteit (snap ik dus heel goed) de rechtspraak of zelfs jouw naasten. Volwassen ‘kinderen’ die een toevlucht nemen naar de GGZ, geen baan kunnen houden, in de ziektewet zitten

Maar denk ook aan al die ouders met hun rug tegen de muur. Die compleet afgeserveerd worden. Die bewust in de bijstand gaan om zo de financiële schade te beperken. Massaal een beroep doen op de GGZ, ziek worden, de WIA ingaan.

Ik voorzie een toename in familie drama’s. Zoals ik van heel wat vaders hoor dat ze beter hun ex kunnen vermoorden, dan ben je er na zo’n 6 to 9 jaar vanaf, anders heb je levenslang en de kinderen natuurlijk ook. Bizar dat we zo gaan denken om onze kinderen te beschermen.

Wat nu? Neem van mij aan dat alle spelers zijn geïnformeerd. Ze zijn geërgerd en proberen dus nu mij (en andere mensen die er iets van willen vinden) buitenspel te zetten. Dat gaat geraffineerd, zij het niet dat ik maatschappelijk niets te verliezen heb en niet koopbaar ben. Ik wil geen geld voor een ‘adviesje’, want dan zit ik in hun kamp.

Ik kan niet alléén zenden/schoppen/bewustmaken. Ja, we zijn moe. We zijn toe aan rust, aan bijkomen. Maar mensen, daar is dus nu niet tijd voor! Want als wij ons in slaap laten sussen met het idee dat het Ministerie het beste met ons voor heeft, terwijl ze dus heel goed geïnformeerd zijn, dan zijn wij in de toekomst nog meer slachtoffer van machtsmisbruik. We stonden erbij en keken ernaar.

Schrijf jouw wethouder aan met jouw verhaal. Hij/zij koopt de zorg in. Doe een cc naar de Nationale- en Kinderombudsman, naar het College van de Rechten van de Mens. Schrijf de politiek aan. Blijf de spelers informeren en sta op! Weiger bij de rechter deel te nemen aan Kind uit de knel. Onder bestanden van de facebookpagina (h)erken ouderverstoting vindt je genoeg munitie om dat plan te kunnen weigeren. Jij werkt toch niet mee aan kindermishandeling? Nou dat mag jij dus ook van een rechter  verlangen. Als je daar nog komt, want BRAM gaat jou die stap voor zijn, vandaar dat die 2 elkaar promoten.

Spreek je uit. Noteer de namen die jij informeert. Waarom? Voor de komende schadeclaims, die wij, maar ook onze volwassen ‘kinderen’ kunnen indienen, daar ze willens en wetens toch doorgaan met kindermishandeling!

 

Advertisements
Pas op! Divorce Challenge; meer dan een rookgordijn; nog meer slachtoffers….

Rust zacht oma

 

Afgelopen week was een verdrietige week. Vrij onverwacht is de moeder van mijn lief gestorven. Met de leeftijd van 75 jaar en nog heel erg bij de tijd, is het voor ons allemaal veels te vroeg en voelen wij ons overvallen met dit definitieve afscheid.

Tja en dan ‘moet’ je in 1 keer heel veel. De begrafenis regelen, wat zou moeder willen. Het huis leegruimen. Instanties contacten.

Alles is in harmonie en in goed overleg met de zus (en haar man) van mijn lief gegaan. Ook naar de levenspartner van moeder is goed geluisterd. Afgelopen woensdag hebben wij een hele mooie gedenkdienst gehouden, daarna de condoleance.

Waar zit de pijn? Die begint voor mij bij de rouwkaart. Iedereen was heel snel  en het unaniem met elkaar eens; zoon (nu ruim 16 jaar) van mijn lief komt er niet op. De andere 2 kleinkinderen, waaronder de dochter van mijn man uit een andere relatie en het achterkleinkind wel.

Moeder/oma heeft veel verdriet gehad over de ouderverstoting door haar kleinkind. Toen haar kleinkind was geboren werd ze al weggehouden van de wieg door moeders. Toen mijn lief binnen een jaar na de geboorte eieren voor zijn geld koos, zag hij zijn zoon(tje) sporadisch. Toen ik in zijn leven kwam verslechterde de situatie. We stonden meer voor een dichte deur dan wat anders en als hij het een keertje leuk had gevonden, konden wij er de klok op gelijk zetten; we zagen hem dan weer weken niet.  Het jochie mocht het niet leuk hebben bij ons, mocht niet blij zijn met zijn vader. Scènes aan de deur door moeders.  Ach, verstoten ouders weten precies waar ik het over heb.

Het jochie zal zo’n 6 of 7 jaar oud zijn geweest toen de politie bij ons op de stoep stond. Er was aangifte gedaan van bedreiging, die vervolgens snel weer werd ingetrokken, maar het was wel de genade klap. Op advies van jeugdzorg, de politie en ook vrienden hebben we afstand genomen(Koninklijke weg) want het manneke zat overduidelijk in de verdrukking.

Toen hij 12 was, na de Cito toetsen dachten wij dat hij oud genoeg zou zijn om op de fiets naar ons toe te komen. Moeders was echter verhuisd naar een geheim adres. Ook reageerde ze niet op schriftelijke contactverzoeken, dus heeft mijn man hem op het schoolplein benaderd. Het was een ontroerend gezicht, die 2 op de zandbakrand. Emotioneel ook, hij herkende zijn vader natuurlijk niet (en wij hem ook niet), had ook geen herinneringen aan de eerste jaren. Die 10 minuten op de zandbakrand zijn de laatste 10 minuten dat wij hem hebben gezien en mijn man met hem heeft gesproken.

Wat hierna volgde zijn rechtszaken, opgestart door moeder, onderzoeken door Veilig Thuis en de Raad van Kinderbescherming en een volkomen mislukt traject bij Kompaan en de Bocht. Om uiteindelijk een contactverbod van een jaar te krijgen, daar ‘wij’ te belastend zijn voor die jongen.

Een contactverbod, terwijl mijn man al gezag op afstand hield, hem hooguit met zijn verjaardag of kerst een kaart zou sturen. Een contact verbod gebaseerd op vreselijke leugens, daar niemand aan waarheidsvinding doet. Zo staat in de stukken dat moeder is weggegaan met een koffer, kind op de arm en blauwe plekken en dat ze tot op de dag van vandaag samen met kind doodsbang is voor die man, die overigens militair is en op uitzending is geweest….Ja ja.  Terwijl mijn man een jaar op een kamertje bij vrienden heeft gezeten en zij met zoontje in de villa. Alle tijd krijgend om een goed onderdak te vinden. Alle trucjes en leugens zijn gepasseerd.

Opdat moment dachten wij nog uniek te zijn. Hoe stuitend is het om er achter te komen dat het standaard argumenten zijn, standaard leugens en indoctrinatie.

Mijn man is zo teleurgesteld in de instanties, in de rechtspraak, hij wil er geen woord meer over horen. Dat hij niet alleen is, dat dit minimaal 5600 kinderen per jaar (!) meemaken, doet er niet toe.

Mijn man voelt zich niet alleen niet serieus genomen, hij voelt zich geschoffeerd, gecriminaliseerd. Zijn eer en naam zijn aangetast.

Wat hem het meest heeft geraakt is het feit dat zijn zoon in de leeftijd van 13, 14 en 15 jaar  bij diverse instanties en de rechter (schriftelijk is ook horen) heeft verklaard geen contact met zijn vader te willen. Ook heeft zoon verklaard dat hij vroeger door ons is verwaarloosd (als hij op bezoek kwam) en dat wij hem uitscholden, hem een rot gevoel gaven, dat mijn man het niet waard is om als vader gezien te worden! Naarmate hij ouder werd, werden de beschuldigingen ook zwaarder. Schijnbaar is hij dus bang voor zijn eigen vader en omdat hij zit te trillen als een rietje (ja, echt waar, dat lees je dan terug in de beschikking) leek het de rechter maar beter dat mijn man het afgelopen jaar geen kaartje mocht sturen.

Ik snap mijn man. Zo principieel en integer als dat hij is. Ook hij heeft eergevoel. Als ‘iedereen’ dan meegaat in leugens, valse aangiften, bedrog,  dan zoeken ze het maar uit. Ze verdienen elkaar!

Natuurlijk probeer ik mijn man erop te wijzen dat het jong geïndoctrineerd is. Hij is nota bene al die keren bevraagd in bijzijn van zijn moeder! Maar daar zit ook de crux! Kon hij werkelijk niet zijn moeder wegsturen toen hij daar zat bij die ouderschapsbemiddelaar van Kompaan en de bocht? Kon hij niet zeggen ‘het is goed mam, haal lekker koffie, ik red het hier wel”? Nee, dat heeft hij niet gedaan en dat verslag is wel de genade klap geweest.

Mijn man is enorm teleurgesteld. Waar is zijn DNA? Het lijkt wel alsof zijn zoon 100% zijn moeder is. Als zijn zoon maar iets op hem zou lijken, dan zou hij zelfstandig durven en kunnen denken. Dat deed mijn man ook toen hij in die leeftijd was. Dan zou hij desnoods aangegeven hebben dat hij geen herinneringen heeft aan die eerste jaren en dat hij lekker gaat voetballen. Maar in plaats daarvan heeft hij actief gelogen en dat is iets, daar kan mijn man, zo eerlijk als dat hij is, dus helemaal niets mee.

En nu is dus oma er niet meer. Een vreselijk lief mens die tot zijn 12e nog elk jaar een cadeautje kocht voor zijn verjaardag. We kwamen ze tegen toen wij het huis opruimden. Die niet kon begrijpen waarom zij, als oma, van moeder niet met haar kleinkind om mocht gaan. Sterker nog; als ze elkaar tegenkwamen in de stad, dan liep ze met het kleinkind straal langs oma voorbij!

Oma had geen band met dit kleinkind. Oma had nog een brief naar Veilig Thuis geschreven destijds, het heeft niet mogen baten. Oma kon maar niet begrijpen dat de instanties en de rechters actief meewerken aan ouderverstoting. Ook dat woord kon ze maar niet bevatten. Als je echt van jouw kind houdt, dan doe je toch zo iets niet?!

Zoon stond dus niet op de rouwkaart. Ik begrijp het en toch doet het mij zo veel verdriet. Ik snap de houding van mijn schoonzus, haar partner en mijn man. Volledig en toch…..

 

Rust zacht oma

Laat het woord syndroom achterwege bij ouderverstoting

Laat het woord syndroom achterwege bij ouderverstoting

De discussie over het woord syndroom is een rookgordijn, waardoor het eigenlijke probleem, ouderverstoting, niet adequaat wordt aangepakt.

Feit is dat deze discussie blijft voortduren. Het gaat daarbij om grote (financiële) belangen met net zo grote ego’s, waardoor er nog geen einde komt aan deze discussie. Met andere woorden; zo lang verstoten ouders het hebben over PAS (parental Alienation Syndroom) of het ouderverstotingssyndroom, schieten zij zichzelf in de voet. Als simpele burger ga je een wetenschappelijke discussie aan, moet je professionals overtuigen. Je zult als verstoten ouder in de kou komen te staan, want de professionals voeren nu eenmaal het beleid uit en die erkennen het woord syndroom (nog) niet. Ondertussen wordt er niet ingegrepen en het kind steeds meer vervreemd. Met ondersteuning van dus de instanties, waarvan je dacht dat zij er zouden zijn voor het kind.

Met het woord ouderverstoting of te wel parental alienation (PA) zijn de instanties nu wel bekend. Ze zullen wel moeten. Er is te veel gepubliceerd, door diverse professoren, waaronder professor Hoefnagels, de instanties kunnen het feit dat ouderverstoting plaats vindt niet ontkennen. Dit zouden de verstoten ouders moeten weten, want dan staan ze een hoop sterker, met de Wet en de Rechten van het Kind in de hand. Benoem wat er gebeurt en houdt het dus op ouderverstoting.

Dat er ondertussen die discussie nog plaats vindt, prima, maar dat moet de aanpak tegen ouderverstoting niet in de weg staan. Helaas zullen dus alle ouders die met ouderverstoting te maken krijgen, individueel, voor zichzelf, vanuit hun eigen kracht, liefde en verantwoordelijkheid voor hun kind, zich te weer moeten stellen tegen ouderverstoting. Een bijna onmogelijke taak, voor velen, midden in hun emotie en pijn, praktisch ondoenlijk. Men holt verbijsterd achter de feiten aan, het overkomt je als het ware, maar niets is minder waar. Had je het maar op tijd geweten……

Maar het is niet anders, we mogen en kunnen niet wachten totdat instanties in beweging komen. Er vallen nu teveel slachtoffers. Kinderen groeien op met een vertekend beeld over de afwezige ouder. Vaak in angst of zelfs ongegronde haat tegen de afwezige ouder. Opgroeiend met leugens, ontkenning van 50 % DNA. Met de gedachte dat de afwezige ouder niets om je geeft.

De uitkomst van deze eenzijdige opvoeding tekent zich heden ten dage af in de maatschappij. Zelfs de instanties kunnen de schadelijke gevolgen van ouderverstoting niet meer ontkennen. Want kinderen worden groot en als adolescent of volwassene loopt 80% uiteindelijk vast. Een vertekend zelfbeeld, er achter komen jou een goede ouder is onthouden, een leeg gevoel. Vaak gaat men pas op zoek, of met zichzelf aan de slag, als er een externe schok plaats vindt. Neem van mij aan dat hun wereld op zijn kop staat en ieder gaat daar anders mee om. Buiten de psycho-sociale effecten kost dit de maatschappij een hoop geld.

Het is dus geen egoïsme als verstoten ouders bij de familierechtbank staan om aan de rechter te vragen of de afgesproken omgangsregeling, vastgesteld in het ouderschapsplan, kan worden nageleefd. Of bij  de familierechter moet gaan smeken om zijn/haar kind te mogen zien. Hier is geen sprake van een vechtscheiding, waarbij beide ouders elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Als er geen contra-indicatie is bij de niet-zorg ouder, dan zou een familie rechter niet deze lijdensweg moeten verlengen door bijvoorbeeld de Raad van Kinderbescherming erbij te betrekken, maar beide ouders een verplicht traject gericht op gezamenlijk ouderschap moeten opleggen, waarbij degene die het traject frustreert, gemeld wordt bij meldcode Kindermishandeling. Kindermishandeling is strafbaar en hoort vervolgd te worden volgens het strafboek. Vaak is dit gegeven al genoeg om beide ouders positief in beweging te krijgen.

Wij hebben recht op waarheidsvinding. Sterker nog; als er niet aan waarheidsvinding is gedaan, kunnen wij in het ergste geval zelfs een rechter wraken. Bij vermoeden van leugens zou de familierechter over kunnen gaan tot het horen onder ede, dat zou een hoop ellende kunnen besparen. Maar dit alles maakt geen indruk als er geen consequenties worden verbonden aan laakbaar gedrag zoals valse verklaringen, het doen van valse aangiftes, het vertellen van leugens en het opzetten van de kinderen tegen de afwezige ouders, zelfs kinderen zodanig beïnvloeden dat zij valse verklaringen afleggen (in ruil voor een zak snoep, een fiets of wat dan ook). Dit is gewoonweg strafbaar en ik begrijp niet dat deze personen dus niet worden vervolgd door het OM. Denk aan bijvoorbeeld TOM zittingen.

Het zou mooi zijn als de familie rechters de wet (gelijkwaardig ouderschap, elk kind heeft recht op beide ouders, de ouders hebben de plicht en het recht voor hun kind te zorgen)  gaan naleven en de rechten van het kind respecteren.

Een bijscholing onder alle familie rechters op het gebied van ouderverstoting is essentieel en zou verplicht moeten zijn. Naast het feit dat ik het helemaal van de zotte vindt dat professionals, die met onze kinderen omgaan, onderzoeken, rapporten schrijven en er over beslissen, mij glazig aankijken als ik het heb over ouderverstoting. Typ 3 woorden in op het internet: kind- verklaart- tegen en ik word overspoeld met informatie over ouderverstoting. Hoe kan het zijn dat al deze mensen blijkbaar hun vakliteratuur en de media niet volgen, terwijl het hun vak is?!

Wij, verstoten ouders, mogen deze professionals hierop aanspreken en met de wet in onze hand staan we veel sterker, dan de instanties ons doen geloven. Een dreigement dat zij het voor jou bepalen en dat je dus maar beter mee kunt werken, mag de afgelopen jaren gewerkt hebben, nu niet meer. Maar je moet het wel aankunnen! Als jij zeker weet dat er sprake is van pure ouderverstoting en je ziet dat de instanties niet aan waarheidsvinding doen, sterker nog, geen notie hebben van ouderverstoting, dan zou je een klacht in kunnen dienen betreffende het disfunctioneren van de betreffende persoon/organisatie en  geestelijke kindermishandeling. Diezelfde dag stuur je deze klacht door naar het Nationale Ombudsman en de kinderombudsman.

Waarom de Nationale Ombudsman? Omdat het ook een volwassen probleem is en wij, als volwassenen, vastlopen in de maatschappij, door het disfunctioneren van de instanties. Dat doet wat met ons! Ik zie mensen er psychisch en financieel helemaal aan kapot gaan. Het gevoel van rechtvaardigheid wordt fors aangetast. Nieuwe relaties komen onder druk te staan, mensen plegen zelfmoord en sommigen nemen daarbij hun kinderen mee. Kinderen worden groot en volwassen komt het gros in de problemen.

Dus ja, zeker naar de Nationale Ombudsman. Vertel wat dit allemaal met je doet en vraag aan de Nationale Ombudsman wat die hier van vindt. Overstelp ze met meldingen, dan zal er iets moeten bewegen.

Onder bestanden op de openbare facebook pagina (h)erken ouderverstoting staan documenten die jou, verstoten, ouder steunen helpen, steunen, in staat stellen je te weren tegen ieder, de instanties, die ouderverstoting in de hand werken. Binnen de wet hebben wij heel wat mogelijkheden, voordat wij ons zouden moeten wenden tot het familie recht, daar dit tot nu toe, ons niets veel goeds heeft gebracht. Speel hun spel niet meer mee, maar eis jouw ouderrol op, met de wet in de hand.

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Heel geleidelijk aan, stapje voor stapje komen we tot een oplossing want onze noodkreet wordt steeds luider. Ook worden wij als burger mondiger en beter geïnformeerd. Met dat gegeven zou ieder voor zich al een klein verschil kunnen maken.

Laat het woord syndroom achterwege bij ouderverstoting