Ik heb een vraag:

 

Ik heb een vraag, waar ik echt mee zit en niet uit kom. Wellicht dat er al eerder wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan, ik hoop van wel. Want voor de vuist weg meningen, opinies of eigen inzichten helpen mij niet verder.

Wat ik mij afvraag is het volgende:

Kleine kinderen worden groot. Kinderen die eenzijdig worden opgevoed, met verhalen over de ontbrekende ouder, of juist helemaal geen verhalen over de ontbrekende ouder, die is immers helemaal weggepoetst.

Ik begrijp dat deze kinderen een beeld van de ontbrekende/uitwonende ouder hebben, dat ouderverstoting voor het kind legitimeren. Ik begrijp dat als een kind zijn/haar hele leven/jeugd te horen krijgt dat die ouder niet deugt, niet van het kind houdt of erger, dat die ouder het kind misbruikt heeft, het kind niet staat te popelen om op zoek te gaan naar die ontbrekende ouder.

Ik begrijp zelfs dat ouderverstoting bij sommige kinderen werkt en dat er toch ook genoeg kinderen zijn die toch op zoek gaan naar de waarheid, als ze volwassen zijn. Daar kunnen verstoten ouders alleen maar op hopen. Dat het dus wel degelijk ook afhankelijk is van het karakter van het kind, wat dus weer hard te verteren is voor de verstoten ouder, maar goed.

Wat ik ook kan begrijpen is dat juist heel veel kinderen, die zonder 1 biologische ouder zijn opgevoed, kiezen voor maatschappelijke studies. Denk aan Rechten, Maatschappelijke studies, Sociologie, Psychologie, onderwijs.

Maar nu mijn vraag; wat ik niet kan begrijpen is dat juist deze kinderen tijdens hun studie de informatie niet relateren aan hun eigen situatie. Dat ze blind blijven gaan voor de ouder die de kinderen heeft aangezet tot ouderverstoting. Dat ze met de geleerde informatie niet zelf op onderzoek uit gaan en dus de echte waarheid. Zichzelf op zijn minst vragen stellen. Hoe kan dat?

Wat ik vervolgens al helemaal niet kan begrijpen, bevatten, is het feit dat vervolgens deze kinderen, die een ouder hebben verstoten, waar totaal niets mee aan de hand is, of het moet de verhalen zijn die over die persoon zijn verzonnen (hoe zo waarheidsvinding), vervolgens met kinderen aan de slag gaan om naar hun zeggen, een positief verschil te maken, terwijl hun eigen leven nog berust op leugens. Als dan een kind met een hulpvraag komt, dan moet die vraag toch herkenbaar zijn voor die afgestudeerde ‘kinderen’ die hun eigen ouder hebben verstoten?

Hoe werkt dat dan?

Nogmaals kleine kinderen worden groot. Gaan studeren en de maatschappij in. Velen, meer dan gebruikelijk, gaan dus werken met kinderen gerelateerd aan echtscheidingssituaties. Maar, ondanks alle informatie en zelfs situaties waarin zij zich zouden moeten herkennen, gebeurt dat dus niet.

Hoe komt dat?

Verstoten ouders krijgen steevast te horen dat ze afstand moeten nemen. Dat, als ze echt van hun kind houden, het kind met rust laten, daar die in de verdrukking komt te zitten omdat de ouder, die het meeste invloed heeft, het contact tussen de kinderen en de uitwonende ouder niet aankan. Verstoten ouders krijgen te horen dat ze moeten wachten totdat het kind, uit zichzelf op zoek gaat.  Maar blijkbaar is dat niet een automatisme. Als een studie de ogen niet opent en zelfs het werken met kinderen hun ogen niet opent, wat dan wel?

Persoonlijk vind ik deze ontwikkeling dood eng. Blijkbaar voelen kinderen die verstoten niet de urgentie om op zoek te gaan naar de waarheid en is het wachten een lange zit.

Wat echter wel al wetenschappelijk bewezen is, is het feit dat juist deze kinderen een zeer vergrote kans hebben om het gedrag van de verstotende ouder te herhalen. Dus ook scheiden en het kind vervreemden van hun partner. Moeite hebben met autoriteit (wat wij dus nu al terug zien in de maatschappij), een bepaald, niet te benoemen, onvrede bij zich dragen. Eerder geneigd zijn te vervallen in verslavingen.

Deze ‘kinderen’, daar ben ik in de toekomst afhankelijk van. Deze ‘kinderen’ zijn de artsen, advocaten, rechters, raadsonderzoekers, jeugdhulpverleners, psychologen, coaches, counselors, onderwijzers van  vandaag en morgen. Deze ‘kinderen’ gaan het voor mij bepalen in de politiek, in het bedrijfsleven. En ja, ik vind dat eng! Dood eng.

Nou goed, ik wil het echt begrijpen, dus ik nodig je uit, om te reageren op deze blog. Hoe kan het zijn dat juist deze ‘kinderen’ niets op zichzelf betrekken?

 

 

 

Advertisements
Ik heb een vraag:

Weet je zeker dat jij mij wil contacten?

Steeds meer verstoten ouders weten mij te bereiken. Dat komt er nu eenmaal van als jij je nek uitsteekt en er iets publiekelijk van gaat vinden, via het internet.

Ja, ik ben mede oprichter en mede beheerder van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/. Een pagina die in het leven is geroepen ter bewustwording. Maar ook ter ondersteuning en om het geven van advies. Wat werkt, wat werkt niet. Nou het meeste wat er nu is, werkt niet.

Doelstelling is om ouders terug in hun kracht te zetten. Mondiger te maken. Opdat ze weten wat ze mogen verwachten van de instanties en waar ze zeker niet aan mee moeten werken, willen ze ooit nog omgang met hun kinderen krijgen. Wij geven de ouders de middelen om hun zeggen te motiveren. Neem van mij aan dat de instanties niet staan te juichen van geluk. Jammer dan, het gaat wel over onze kinderen!

Maar goed, dat houdt dus ook in dat ouders mij persoonlijk willen spreken. Ze sturen mij een pb, een persoonlijk bericht via Messenger. Ouders mogen mij arrogant vinden, maar de tijd die ik in een individueel geval steek, ben ik kwijt en kan ik dus beter breder inzetten, voor iedereen.

Daarbij komt, ik ben aardig kort door de bocht. Bij mij geen nuance, geen ‘ja maar’, geen grijstinten. Ik zie ouderverstoting als een piramide. Onderin de ouders die elkaar bevechten. Waarvan de rollen zo zouden omkeren, als dat zou kunnen. Waarbij de kinderen werkelijk met rust gelaten willen worden en zich terug trekken bij de ouder waar ze het meest wonen. Dit zijn ook de ouders waarbij, als er weer omgang is, of nog erger, waarbij het kind van hoofdverblijfplaats is gewisseld, de strijd actief gehouden wordt en zelfs dus het kind weghouden bij die andere ouder onder het motto ‘er is zoveel gebeurd, ik kan het kind toch echt niet dwingen’!

Deze ouders zijn alleen maar met zichzelf en hun ego’s bezig. Deze ouders zorgen voor een misplaatste discussie en doen de naam VECHTscheiding eer aan. Deze groep ouders trekt onze lobby en discussie naar beneden. Gepokt en gemazeld als ik ben, heb ik voelsprieten ontwikkeld en filter ik ze er zo uit! Ik heb geen geduld met ze en al helmaal geen sympathie. Sterker nog, ik baal enorm van deze onderste groep /trede/schijf van de piramide.

De schijf erboven is ook al niet zo fris en het valt mij op dat daar vooral veel moeders zitten. Deze groep ouders heeft hun identiteit aan ouderverstoting ontleend. Enorm veel drama. Ze schreeuwen het uit! Hele groepen mensen/professionals houden zich bezig met die individuele zaken, iedereen is betrokken, maar tot een oplossing gaat het niet komen. Niet omdat het kind niet wil, nee, omdat die ouder het stiekem niet wil. Dat zal die ouder niet toegeven, maar je kunt het zo zien. Telkens als je naar een oplossing beweegt komt er een ‘ja maar’ van die ouder. Die ouder gaat onredelijke eisen stellen of wil totaal geen rekening houden met het kind. Eigen ego gaat voor. Stel dat het kind weer in het leven van die ouder is, dan verliest die ouder alle aandacht. Verliest die ouder het medelijden, dat nu als een warme deken over die ouder ligt. Dit zijn ook de ouders die in therapie willen met het kind ‘omdat er zo veel gebeurd is….’ Dit zijn ook de ouders die maar blijven zoeken om te kunnen ageren. Ze spugen het internet vol; ‘kijk naar mij, help mij!’ In plaats van “help mijn kind!”

Er zijn genoeg goede definities van ouderverstoting. Van al die ouders die zonder enige contra indicatie hun kinderen moeten missen. Deze ouders (waaronder mijn lief) zitten in het topje van de piramide. Stuk voor stuk mensen die eigenlijk te fatsoenlijk zijn, te lief, te bescheiden. Het woordje ‘te’. Stuk voor stuk ouders die in 1e instantie totaal niet kunnen bevatten wat er nu eigenlijk gebeurt. Die dan pas goed gaan beseffen dat hun ex dus echt van het padje is. Het zit gewoonweg niet in hun gedachtewereld en ze kunnen er dus ook niet bij dat iemand anders zo fout is. Dr Childress is zeer duidelijk; deze ouders moeten zich te weer stellen tegen pathogene ouders. Praktisch een ondoenlijke zaak. Een zaak die ook nog eens bemoeilijkt wordt door de rechtspraak, door de instanties, door de scholen en weet ik al niet meer. Voor deze ouders wil ik er zijn, punt!

Wat mij ook opvalt is de grenzeloosheid van die onderste groep. Zelden dat een ouder uit die top contact met mij afdwingt. Maar die ouders uit de onderste groep, ach, die zitten er niet mee. Het maakt mij boos. Ik waarschuw elke ouder als ze mij willen contacten. Je kunt je beter wenden tot Margreet de Leeuw, tot Erna Janssen/ de Familie academie. Ik ben te direct, te oplossingsgericht en al helemaal niet aardig als ik merk dat jij dus onderin die piramide zit. Dat maakt blijkbaar niet uit en ja, dan krijgen ze mij aan de telefoon en dan wordt dat gesprek toch niet gezellig!

Voorbeeld: Op oudejaarsavond (lees goed; oudejaarsavond!) krijg ik een paniek pb. Een vader MOET mij NU spreken. Ik verwijs naar Margreet. Maar nee, hij MOET mij NU spreken, want hij is in alle staten en kan nu niet een advocaat bereiken en weet nu niet hoe hij verder moet.

Dus vooruit, daar zal toch wel wat aan de hand moeten zijn. Eerlijk gezegd laat ik hem mij uit nieuwsgierigheid bellen. Ik denk dat hij daar spijt van heeft, maar ik hoop van niet. Ik hoop dat ik zijn ogen geopend heb en dat hij zich doodschaamt.

Wat blijkt; ex/moeder had hem een mail gestuurd. In plaats van de kinderen morgen te brengen, wilde zij dat hij de kinderen kwam ophalen. Hoezo paniek?!

Hij heeft nota bene co-ouderschap. Ziet zijn kinderen nog (mijn lief weet nog niet eens hoe zijn zoon eruit ziet, hoe zijn stem klinkt, wat die denkt of voelt). Oké, doorvragen….Waar woont die ex, wellicht een enorm eind rijden? Wel nee, 15 kilometer verderop!

Moet ik dan nog aardig zijn? Nee, ik ben aardig te keer gegaan en heb hem verteld dat hij zich bevindt in de onderste regionen van de onderste trede van de piramide. Wat denkt ie wel, op oudejaarsavond nota bene. Een advocaat??? Wat zou die dan toevoegen?

Wat is nou het probleem? Nou volgens de vader was het ophalen tegen de afspraak. Via meditation was afgesproken dat ze de kinderen brengen. Schijnt beter voor ze te zijn. Nou, ik denk graag in oplossingen, degene die het kind wilt hebben, haalt! Zo simpel als wat.

Dus als moeders het nu anders wil, is dat een goede aanleiding om te zeggen weet je wat, we gaan het voortaan altijd zo doen! Degene die de kinderen wilt hebben, haalt. Dus over een week kan moeders de kinderen halen en is alles weer in evenwicht, toch? Ja maar, als ze dan niet komt?! Denk je dat nou werkelijk zelf? Nou dan komt ze niet, wonen ze bij jou, maar zie je dat echt gebeuren? Nee natuurlijk niet.

Ja maar mijn vriendin vindt dat….. Ik heb helemaal NIETS met nieuwe partners te maken. Wie is nou de vader? Wie heeft 3 kinderen gemaakt? Van wie zijn die kinderen? Als die nieuwe partner het niet wil snappen, is dat haar probleem, maar zeker niet die van de kinderen, die hier helemaal niet omvragen. Ga die kinderen halen en houdt op met die strijd en jouw ego!

Ja maar ik kan niet in overleg, moeders verandert telkens haar mening en ik wil niet naar haar pijpen dansen….Ego, ego, ego

Het is een narcist….O ja? Diagnose? En ook al heb je die, blijkbaar was dat narcisme ook geen probleem toen je in 6 jaar tijd 3 kinderen op de wereld zette. Was het ook geen probleem tijdens de relatie.

Ik heb hem keihard verteld hoe ik over hem denk. Ik hoop dit soort ouders zo min mogelijk te spreken, op de pagina zitten er genoeg tussen, soms heb ik er een dagtaak aan om ze er bewust van te maken. Niet leuk, erg ontmoedigend.

Waar zit jij? Waar voel jij weerstand bij? Mensen, mensen, mensen, denk nou toch eens na! Het gaat niet om jou! Het gaat om de kinderen, om de positief toegevoegde waarde die jij hoort te leveren bij die kinderen. Over de verantwoordelijkheid die jij hebt genomen toen jij dat kind hebt gemaakt. Neem jouw taak als ouder serieus en weet je wat, als jij niet in dat topje zit, laat mij dan maar met rust.

Ik kan en wil dus helemaal NIETS van en/of met jou.

Weet je zeker dat jij mij wil contacten?

Divorce Challenge? De geest is uit de fles.

De geest is uit de fles

Gisteren ben ik met een fijne groep verstoten ouders naar de  prijs uitreiking  van de Divorce Challenge gegaan. Om aandacht voor ons, voor ouderverstoting op te eisen (vragen doe ik niet meer, dat heeft geen zin).

Ik moet zeggen, goed verzorgd, we zijn niet tekort gekomen. Ja, het was een ‘Wij van Wc Eend’ gevalletje, maar toch ben ik blij dat wij er waren.

Wij hebben ons namelijk verdeeld over de discussie groepjes en konden zo per groep ons punt maken. Zo zat ik in het groepje “Werkt het ! “. In een grote kring, met Mevrouw Margreet Visser van Kind uit de Knel recht tegen over mij. Volgens haar is dit traject 1 groot succes. Volgens het comité blijkbaar ook, want ja, zij mocht op het podium, voor een verdere professionalisering (huh?) van de training. Wat ze er op terug had, over wat vorige week tijdens de VNG bijeenkomst luidkeels is verkondigd? Namelijk dat mediation, Kind uit de Knel, Ouderschap blijft, KIES en wat al niet meer, niet alleen niet werken, maar, nog erger, traumatiserend zijn voor de welwillende ouder en voor de kinderen, die hierdoor nog meer het vertrouwen in volwassenen en hulpverlening (autoriteit) verliezen. Er zat een mijnheer bij (sorry, naam kwijt) die ons ook wist uit te leggen dat dit soort trajecten alleen werken bij 40 % van alle scheidinggevallen. Eigenlijk bij al die ouders, die als ze tot hun zinnen komen, ook wel beseffen dat elkaar bevechten niet goed is voor de kinderen.

Een duur traject, terwijl een goed gesprek met vrienden of familie, net zo goed werkt…. Maar ja.

Mevrouw Visser heeft die prijs wel nodig. Voor die professionalisering, opdat de dames, die ouders op krukjes zetten, beter kunnen optreden/handelen bij ouders die tegen werken! Ja, hoor echt. Want ja, zij vindt het ook ‘vervelend ‘om te horen dat de dames in de verdediging schieten als wij vragen naar de Meldcode (die is daar niet voor….o nee?) en ons als strijdend wegschrijven als wij de dames op hun werk wijzen.

Marscha Pinedo zegt het gelukkig ook, wij zijn niet gek, dit soort trajecten werken niet en zouden wij massaal moeten weigeren. Mits er dus echt sprake is van ouderverstoting, dat dan weer wel.

Dus…als jullie elkaar bevechten en de rollen omdraaien zodra het kan, ga dan maar daar op dat krukje zitten en kom samen tot je zinnen, maar als je een ex hebt die ja zegt, maar nee doet, bespaar je dan al deze ellende en motiveer dat met alle informatie, die je via onze Facebook pagina (h)erken ouderverstoting kunt krijgen.

Een verstoten moeder zat in een ander groepje; de stem van het Kind. Nou die kindercoaches zaten daar blij te wezen. Totdat zij rustig vragen stelde; ‘hoe weet jij zeker dat het de stem van het kind is en dat het kind niet beïnvloed is door 1 ouder?’ Stil! Nou ja, er zat iemand bij van jeugdzorg die het bepaald niet makkelijk had en na 5 keer te roepen dat ze het gesprek niet fijn vond is zo uit de sessie weg gelopen.

We hebben allemaal gelobbyd, allemaal op onze eigen manier en hebben goede contacten opgedaan. Wie weet wordt er heel langzaam aan toch naar ons geluisterd. Feit is dat wij, verstoten ouders, het zelf zullen moeten doen, want de vaste kliek van 1,5 tot 2 miljard gaat niet bewegen.

Zo komt de Raad van Kinderbescherming met BRAM. Ypie Terpstra stond daar op het podium blij te wezen met haar prijs. 0 likes. Lees het artikel van Alina Sedee maar om te weten hoe dit bij ons is gevallen.

Ik weet niet wat ik erger vind. Een traject als Kind uit de Knel of BRAM, waarbij de Raad volledig vrij spel krijgt om nog meer ellende aan te richten. Toen een verstoten vader haar confronteerde met een compleet gefaald BRAM traject, waar zij zelf dus een zeer groter vinger in had, kon ze alleen maar stamelen: ‘We doen ons best, wij kunnen het niet alle ouders naar hun zin maken!”

Een vrouw nam haar in bescherming, bleek Annette Roeters te zijn.  Het opperhoofd van de Raad van Kinderbescherming. We hebben haar kaartje en ja, we gaan met haar in gesprek, maar heb niet de illusie dat de Raad gaat bewegen. Wederom, dat zullen wij zelf moeten veroorzaken.

Hoe dan? Nou heel simpel, door iedereen, die bij onze kinderen betrokken is, te houden aan hun werk. Gedrags -en beroepscode erbij, de Wet (waarheidsvinding is een leuke) erbij en klachten indienen. Niet verzamelen, maar elke verkeerde opmerking/houding/handeling aanpakken.

Cc naar de Kinder- en Nationale Ombudsman. En ach, stuur ook een cctje naar het College van de Rechten van de Mens.

Ook al worden onze klachten ongegrond verklaard, het maakt wel voor iedereen inzichtelijk dat er iets aan de hand is. Het maakt ook inzichtelijk dat wij daar dus iets van vinden.

En neem van mij aan dat niemand, maar dan ook niemand, het leuk vindt dat zijn of haar naam bij diverse instanties bekend wordt als iemand die actief meewerkt aan ouderverstoting.

Ik zit vol met plannen en we hebben een fijne groep mensen om ons heen om bergen te verzetten. Allen zijn overkoepeld bezig. Velen zijn hun kinderen al kwijt, de strijd is gestreden, maar ook ouders die naast hun ellende, toch nog iets voor al die andere ouders en kinderen willen betekenen.

Het is niet anders, ik heb gesproken met ‘hele belangrijke mensen’. Ze zeggen allemaal dat de verandering zeker via ons zelf zal moeten komen. Wij zullen dus constructief aan de slag moeten.

Onze boodschap is heel helder overgekomen, maar zal nog moeten landen: de geest is uit de fles.

Het kan niet zijn dat wij bevraagd worden, 506 ingebrachte ideeën bij de Divorce Challenge, en dan heb ik het nog niet over alle likes, over alle moeite die wij hebben genomen om mee te lezen en plannen van commentaar ter voorzien, om ons vervolgens weer aan de kant te zetten

Dan kun je nu niet zeggen “en bedankt, wij weten het weer beter voor jou!” Het is als of de honden uit hun hokken worden gehaald, mogen proeven aan vrijheid en daarna weer terug gestopt worden.

Laten wij dat gebeuren? Ik in ieder geval zeker niet.

Er komt een vervolg op de Divorce Challenge en ik hoop dat er meer verstoten ouders komen om aandacht op te eisen.

Jij kunt meer dan dat je denkt. Ga naar jouw wethouder, vertel jouw verhaal in de gemeente raad. Sta op tegen die idiote rechtspraak. Vermijd de huidige zorg, maar vraag/eis de goede zorg. Onder het motto “ik buikpijn? Jij nog meer” . Wie niet horen wil, moet voelen.

Heb ik nog iets goeds te melden over die bijeenkomst? Volgens van der Steur moeten we het niet meer hebben over vechtscheiding, maar over compleze scheiding, of in ons geval, hoog conflict scheiding. Daarbij heeft hij oog voor ons, daar het departement goed beseft dat het vaak 1 ouder is die de boel frustreert.

Hij kon ook zo de nadelen van ouderverstoting benoemen, van verhoogde kans op criminaliteit, verslaving, kans op herhaling, beslag op GGZ aan toe. Ook noemde hij het beestje bij de naam: ouderverstoting.

Divorce Challenge? De geest is uit de fles.

De droomprofessional van de toekomst mag van niets weten!

Naast de farce van een Divorce Challenge zijn er lokale initiatieven. Zo heb je in Tilburg het Platform Innovatienetwerk Jeugd. Daar gaat een fijne pot subsidie naar toe, maar dan heb je wel wat. Althans, dat zou de bedoeling moeten zijn.

Deze club organiseerde van ons gemeenschapsgeld bijeenkomsten. Iedereen is welkom! Hoe moet de jeugdprofessional er in de toekomst uitzien?

Grote ruimte afgehuurd, koffie en thee, frisdrank. Uiteraard de lokale politiek erbij (centjes…), maar natuurlijk ook de Hoge school, de GGZ en Kompaan en de Bocht.

Vorige bijeenkomst was ik erbij. Leuk hoor dat idealistische gedoe. Samen meedenken. Welke karaktertrekken passen bij een jeugdzorgmedewerker? Over welke tools zouden ze moeten beschikken? Van het woord ouderverstoting hadden ze allen nog niet gehoord. Vraag om scholing opdat gebied werd niet gewaardeerd. De waarschuwing dat ouders toch ook mondiger worden en toch echt een sterke Gezinsvoogd/jeugdhulphulpverlener nodig hebben daar er een maatschappelijke ramp plaatsvindt, werd niet gewaardeerd. 80% van alle jeugdhulpverlening gaat namelijk naar echtscheidingssituaties…Dat is toch wel tekenend.

2 november heb ik mijn punt kunnen maken, maar de betaalde professionals voelden zich er niet fijn bij.

Zeker niet toen ik er wat van vond dat Kompaan en de Bocht blijkbaar het nodig vond op onze kosten een veredelde extra kantine te bouwen, in plaats van zich toe te leggen op een passende aanpak in de vorm van een eindelijk goed werkend traject richting ouderverstoting. Veredelde kantine?! Ja, nou het heet anders hoor. Het is een café waar ouders en kinderen en eventuele hulpverleners elkaar kunnen treffen voor een gezellig kopje thee. In Goirle, dus als je zin en tijd hebt….Als je een fijn fietstochtje maakt met jouw kind (?!) dan parkeer je jouw fiets toch even bij Kompaan en de Bocht voor een drankje, toch?

Al met al was ik natuurlijk erg benieuwd naar de eindpresentatie en ik kreeg zo waar een digitale uitnodiging, waar ik aangaf zeker te komen, al is het maar om OVS wederom op de kaart te zetten.

Oeps, dat had ik niet moeten doen. Vorige week vrijdag kreeg ik een telefoontje van een dame die haar naam niet wilde herhalen (…..) van dat Innovatieplatform (ah, dat valt onder Kompaan en de Bocht, nou begin ik het te begrijpen).

Dat de geplande bijeenkomst gezellig moet zijn. Pardon? Niet om te leren? Niet om werkelijk te ervaren wat er in de markt speelt? Is het dus alleen maar ‘mooi weer spelen’? Zij wil toch ook dat de jeugdhulpmedewerker goed terdege is voorbereid op haar/zijn taak? Dat zo’n jeugdhulpmedewerker dus niet afbrandt, afknapt en binnen de kortste keren weer thuis komt te zitten? Dat ze juist blij zouden moeten zijn met een reëler beeld over hun toekomstige vak?

Maar nee, dat is dus helemaal de bedoeling niet! Ook deze opleidingen moeten gevuld worden. Zo simpel is dat dan weer. Dat een leerling, die maatschappelijke opleidingen volgt, het moet doen met boeken van ouderverstoter pur sang, Ed Spruijt, uit het verre verleden, waarbij die Koninklijke weg (rust, rust, rust) wordt gepropagandeerd,  is een feit.

Wat ik ronduit schokkend vind (ja zelfs ik vind dat nog….) is de idiote weerstand van de instanties om concreet nu eens werkelijk te gaan doen wat echt in het belang van het kind zou kunnen zijn: beide ouders onverminderd in het leven van het kind, ondank het feit dat ze ex-partner zijn.

Ze willen het niet weten en de leerlingen mogen het niet weten. Wij, ouders, worden monddood gemaakt en zijn uitgeleverd aan een complete club bewust handelingsverlegen, ondeskundige ……. (vul maar in).

Oké, jammer, hun verlies. Onze openbare Facebook pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ is nu al een succes. Samen maken we dat succes nog groter. Door net zo out of the box gaan handelen als onze exen en dus ook de instanties en rechtspraak net zo serieus te nemen als onze exen.

Gelukkig is er een gedrags – en beroepscode. We zullen ze er aan houden! De tijd van lijdzaam toekijken is wat mij betreft wel voorbij. We zullen ze blijven wijzen op het inzetten van de meldcode en confronteren met de gevolgen bij het niet toepassen van de Meldcode.

Willen ze het niet weten, dan maar voelen….binnen de wet, met de riemen die we hebben.

En ach, ik mag dan wel niet welkom zijn, wellicht dat andere ouders interesse hebben en ons willen vertegenwoordigen?

Onderstaand  de email waar ‘ze’ een week over heeft moeten doen om die te formuleren.Zonder handtekening, naam of toenaam….erg laf.

Ik kan er alleen maar heel hartelijk om lachen, want de geest is uit de fles en wat ze ook proberen, hij gaat er nooit meer terug in!

De bijeenkomst ‘Droomprofessional van de toekomst’ wordt georganiseerd door Fontys Hogeschool Pedagogiek, Zorgbelang Brabant, de Samenwerkende Jeugdzorgspecialisten (SJS) en het Innovatienetwerk Jeugd regio Hart van Brabant

 

Betreft: Ontzegging bijeenkomst ‘Droomprofessional van de toekomst’

Datum: 1-12-2016

 

Geachte Mw. Mackelenbergh,Anne-Marie van Mackelenbergh

Anne-Marie van Mackelenbergh

U heeft zich aangemeld voor de bijeenkomst ‘Droomprofessional van de toekomst’ op 6 december op de Fontys Hogeschool Pedagogiek. Bijgesloten bij uw aanmelding beschrijft u een aantal punten die u mis ziet gaan in de jeugdzorg en geeft u aan de oproep te doen aan ouders ‘om alle zorg te mijden’. Naar aanleiding van deze mail heeft de organisatie van de bijeenkomst contact met u opgenomen op 25 november 2016 om met u te spreken over deze mail en om het doel van de bijeenkomst toe te lichten. In het telefoongesprek reageert u een aantal maal met stemverheffing en verwijten naar de medewerker van de organisatie. Daarbij sluit u het telefoongesprek af met wat ervaren wordt als een dreigement richting de betreffende medewerker.

 

Uw gedrag belemmert hiermee de positieve doelstelling van de bijeenkomst: een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van het competentieprofiel voor de jeugdprofessional van de toekomst. Uw gedrag wordt door de organisatie als verstorend en bedreigend ervaren, en daarom wordt u de toegang tot de bijeenkomst ‘Droomprofessional van de Toekomst’ op 6 december ontzegd.

 

De ontzegging geldt voor de bijeenkomst in het gebouw: Fontys Hogeschool Pedagogiek, Campus Stappegoor, Mollergebouw, Prof. Goossenslaan 1-01, Tilburg.

Als u op de genoemde datum en tijd in het genoemde gebouw komt, zult u door de politie verwijderd worden én zal er aangifte gedaan worden van lokaalvredebreuk.

 

 

Hoogachtend,

 

namens de organisatie van de bijeenkomst ‘Droomprofessional van de toekomst’.

De droomprofessional van de toekomst mag van niets weten!

Ouderverstoting: eenmaal bewust, mag je niet meer wegkijken

Afgelopen vrijdag had ik mijn lief eindelijk zo ver. Hij ging met mij naar de Lidl !

Bepaald niet zijn winkel, maar de wildproducten zijn daar een stuk betaalbaarder dan bij zijn supermarkt, dus vooruit. Ik loop mijn rondje en zie hem in 1 keer in gesprek met een wat oudere vrouw. Ik laat ze maar en loop naar enige tijd naar ze toe. Ze stelt zich voor. Het is de moeder van zijn ex. De oma van zijn zoon. Een zoon (bijna 16 jaar oud) waar hij geen echte band mee heeft mogen opbouwen.

Ik herken haar niet. Ik heb haar maar 1 keer eerder ontmoet, tevens de laatste keer dat mijn lief haar ook heeft gezien en gesproken. Zijn zoon zal een jaar of 5 zijn geweest, toen we weer voor een dichte deur stonden, terwijl het toch echt ‘onze’ zaterdag was. Waar zou zijn zoon zijn? We besloten te gaan kijken bij oma, die in Poppel woonde. Ja, daar was hij. We zijn toen bij oma binnen geweest en hebben gevraagd waarom oma hieraan mee werkte. De broer van zijn ex was er ook. Ze wisten toch ook dat het ‘onze dag’ was? Dat we zo weken zijn zoon niet te zien kregen, dat kon toch niet goed zijn? Oma antwoordde  dat ze koos voor haar dochter, wat kon ze anders ?! Ook al was moeders op stap, haar goed recht trouwens, de zoon mocht, wat moeders betreft, niet bij vader zijn en haar omgeving ondersteunde haar hierin, ook al wisten zij dat mijn lief een goede vader zou kunnen zijn, als hij in de gelegenheid werd gesteld.

Ook al kende zij haar dochter als geen ander, hadden ze al heel wat met elkaar meegemaakt, blijkbaar was het makkelijker voor oma om maar mee te werken met wat dochter dicteerde.

Nu stond ze daar dus in de supermarkt, was ze naar mijn lief gelopen en sprak ze hem aan. Hoe het nu met hem ging. Goed zei mijn lief en dat meende hij oprecht. Nou met haar dochter, de moeder van hun zoon, haar kleinkind, ging het niet goed, aldus oma.

Apart. Moeder had het toch voor elkaar? Zoon heeft vader actief verstoten. Herinneringen aan de sporadische ontmoetingen met zijn vader, die allemaal even leuk waren, zijn er niet meer. In ruil daarvoor zaten er andere herinneringen; dat wij hem uitscholden (!), dat wij nooit aardig tegen hem waren, dat zijn vader nooit van hem heeft gehouden, dat hij bang is voor zijn vader en het allerbelangrijkste; dat hij niets van zijn vader wil weten, zelfs een kaart wil hij niet ontvangen.

Tja, oma vond het allemaal wel wat vervelend voor haar kleinkind, maar ach, het ontbreken van de vader werd ruimschoots gecompenseerd door andere mannen in de familie ! Daarbij komt moeder en zoon vormen zo’n hechte twee-eenheid, zo indrukwekkend om dat te zien! Bal op de stip voor ons. Als oma kon ze toch niet zo langs de kant staan? Zo’n twee-eenheid, dat is toch niet gezond? Maar daar wilde oma niets van weten. Het was/is de keuze van haar kleinkind, de zoon van mijn lief, om geen contact te willen, die moesten wij maar respecteren ! Zij kon en wilde hier niets in betekenen, de zoon zou later wel op zoek gaan. Het was nu toch allemaal voorbij?! Hoe zo voorbij? Voor mijn lief niet.

Daar schrok oma wel van. Ze wilde zich er niet mee bemoeien, wist ook eigenlijk nergens vanaf, maar kwam wel met zinnen aanzetten als ‘er is te veel gebeurd’. Wat dan? Dus ik haal maar een citaat uit het rapport van Veilig Thuis aan: “moeder verliet vader met een koffer, kind op de arm en blauwe plekken. Eerder kon ze niet vertrekken en moeder is nog steeds bang voor vader”. Oma wist toch ook wel hoe het in werkelijkheid was gegaan? Dat mijn lief nog maanden bij vrienden heeft gewoond totdat moeder en zoon een andere woonruimte hadden gevonden en het huis verkocht was. Dat ‘het koffer’ uit heel wat meer bestond dan enkel een koffer. De scheiding had nota bene 2 jaar geduurd en ging alleen maar over haar grillen en eisen, toen al werd de zoon als wisselgeld gebruikt. Als je hiermee instemt, krijg jij jouw zoon te zien. Eenmaal getekend volgde er een briefje van de advocaat: het bezoekje gaat toch niet door, het voelt niet goed voor moeder. Kon oma zich niet herinneren dat ze smekend bij mijn lief op de stoep heeft gestaan, om haar dochter de zoveelste kans te geven? Oma wilde dit niet horen.

En ook al was oma nergens van op de hoogte, ze wist mij bijvoorbeeld wel te vertellen dat ik een straat verbod had. Weer die bal op de stip. Oma was overduidelijk eenzijdig geïnformeerd en blijkbaar ook niet goed ingelicht en dat ze dus beter naar het hele, echte verhaal kon kijken, net zo als de zoon ooit zal moeten doen. Ze haalde haar schouders op. Vertelde ons nog bij het weglopen dat ze geen keuze had. Ze koos voor haar dochter. “Daarbij laat je jouw kleinkind in de steek”, riep ik haar na en “er is een woord voor, zoek het maar op, als je er mee kunt leven; ouderverstoting. Jij werkt daar dus aan mee! Met alle gevolgen voor jouw kleinkind.”

Want het gaat dus niet goed met die jongen. Niet als we kijken naar zijn cijfers op school. Terwijl zijn vader op dit moment volledig op een zij spoor is gezet en de zoon zich dus volledig op zijn schoolresultaten zou kunnen concentreren, zien wij 3 voldoendes en voor de rest diepe onvoldoendes. Met een regelmatig verzuim van zo’n 2 a 3 dagen per maand. (dat is nu al 4 jaar zo). Toch reageert de school op zijn staart getrapt als ik de vertrouwenspersoon wijs op de meldcode !

Eerlijk gezegd begrepen wij dat niet zo, maar als we dan van oma horen dat het slecht gaat met 1 van de twee-eenheid, dan gaan wij het wat beter begrijpen.

Ach, waarvan acte! We staan erbij en kijken ernaar. Wat zou ik graag de betrokkenen van de afgelopen jaren bewust willen maken van hun falende professionaliteit. Dat ouders en familieleden nog meegaan met de verstoter, dan kan ik bevatten. Het is nu eenmaal een familiedynamiek en ik ben bang dat het hier niet anders is. Maar degenen die deze cirkel hadden kunnen doorbreken (Raad van Kinderbescherming, Veilig Thuis, Kompaan en de Bocht, Mr. B Prenger van de Rechtbank te Breda) hadden beter moeten weten. Hadden er voor die jongen moeten zijn. In plaats daarvan werden eigen ego’s voorop gesteld en heeft men bewust en onbewust zich voor het karretje van een vrouw laten spannen, die niet het beste met haar zoon voor had, zelfs niet het beste voor zichzelf! Blijkbaar plukt ze daar nu de vruchten van.

Ons verhaal is niet uniek. 40% van de kinderen verliest het contact met de uitwonende ouder ! 40% !

Sta eens stil bij de maatschappelijke ramp die zich onder onze ogen afspeelt. Kinderen die uit misplaatste loyaliteit door 1 ouder worden gedwongen te kiezen….. Kinderen die worden bewerkt door 1 ouder met slechte leugenachtige verhalen over de uitwonende ouder. Kinderen die bang gemaakt worden voor die uitwonende ouder. Kinderen die betrokken worden bij onderzoeken en moeten verklaren, vaak in bij zijn van de verstotende ouder, waar ze later weer mee naar huis moeten, waarvan ze afhankelijk zijn met betrekking tot de zorg. Kinderen die niet mogen genieten van een tijdje bij de uitwonende ouder. Thuis komen en worden ondervraagd of een paar dagen worden doodgezwegen omdat ze naar de uitwonende ouder zijn gegaan.

De pijn bij de uitwonende ouder, die gedwongen wordt de Koninklijke weg te bewandelen. Want als je echt van jouw kind houdt, dan laat je het met rust. Die onmachtig moeten toezien hoe slecht het met de kinderen gaat. Want bij ouderverstoting heb je te maken met psychopathie. Ook al ben jij als partner uit zijn of haar leven, die psychopathie leeft voort in de verstotende ouder. Dat stopt niet als je weg bent en dat weet je! Alleen kan jij jouw kind niet beschermen.

De instanties die zouden moeten acteren in het belang van het kind falen massaal. De rechters passeren massaal de wet. Jouw plicht en recht om ouder te zijn, het recht van het kind om beide ouders te hebben, wordt massaal genegeerd. Na jaren procederen, trajecten doorlopen te hebben, aan alles meegewerkt te hebben, staan de uitwonende ouders concreet met lege handen op straat.

Kinderen zijn dieper het ouderverstotingsmoeras getrokken. Hebben verklaard tegen de uitwonende ouder. Zijn boos en verdrietig, sommigen schamen zich en durven de uitwonende ouder nog niet eens meer onder ogen te komen.

Enfin, wij kennen dus allemaal wel dit soort kinderen. Of je nu les geeft op school, of je nu een vriendin of vriend hebt die gescheiden is, of je nu als raadsonderzoeker werkt of ouderschapsbemiddelaar. Ieder voor zich kan beslissen mee te werken aan een oplossing. Instanties en rechtbanken hebben de sleutel in handen, mits ze hun beleid top down gaan veranderen.

Pik de signalen van ouderverstoting op en adresseer degene die ouderverstoting veroorzaakt. Ga met die persoon aan de slag en houdt het kind uit de wind. Besef dat die stem van het kind niet de echte stem van het kind is.

Boven alles zou iedereen zich in moeten zetten om omgang met beide ouders te faciliteren. Die “rust”, de Koninklijke weg, is desastreus voor kind en uitwonende ouder. Geen gezag op afstand gedurende trajecten, gedurende gerechtelijke procedures of onderzoeken. Een ouder die zich onderwerpt aan deze vernederende martelgang is niet een egoïst, maar bezorgd en iemand die dolgraag zou zien dat de wet wordt nageleefd, alsmede de rechten van het kind.

2016 is voor mij het jaar dat niemand, maar dan ook niemand, die betrokken is met onze kinderen kan beweren dat ouderverstoting niet bestaat. Dat ze mij glazig aankijken en mij vertellen dat ze er nog nooit van gehoord hebben ( 2015: ouderschapsbemiddelaar had nog nooit over ouderverstoting gehoord). Daar hebben wij met zijn allen een rol in.

Verwijs zo veel mensen naar de openbare facebook pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Onderwijzers, leraren, jeugdzorgmedewerkers, rechters, raadsonderzoekers, gezinsvoogden, gedragsdeskundigen, mediators, coaches, counselors, maar ook jouw vrienden en familie. Zet de pagina op jouw tijdlijn en deel die met jouw vrienden.

Onder bestanden van die pagina staan enorm veel PDF’s vol met informatie over ouderverstoting waar ieder voor zich zijn/haar voordeel kan doen. Opdat wij een halt toe kunnen roepen aan deze maatschappelijke ramp! Ouderverstoting is geestelijke kindermishandeling en de gevolgen op langere termijn voor het individu, maar ook op zijn/haar omgeving zijn groot. Eenmaal bewust is het moeilijk wegkijken.

Dus wie weet gaat oma toch nog eens goed bij zichzelf te rade. Wat is de stem van haar kleinkind waard, als hij zijn vader niet mag kennen?

 

Ouderverstoting: eenmaal bewust, mag je niet meer wegkijken