Email en verslag bezoek van 2 beheerders aan Jeroen Recourt nav de Divorce Challenge

Geachte leden van de Tweede Kamer  vaste Commissie Veiligheid en Justitie speerpunt ‘Vechtscheidingen, Alimentatie ed’,

Bijgaand treft u het verslag aan van het gesprek dat twee beheerders van de facebookpagina (h)erkenouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ naar aanleiding van de Divorce Challenge op 18 januari hebben gevoerd.

Ik deel dit verslag met u, daar alle Commissie leden geïnformeerd horen te zijn. Zoals gezegd op de Divorce Challenge zijn jaarlijks 70.000 kinderen betrokken bij een echtscheiding. Van die kinderen verliest 1 op de 4 het contact met de uitwonende ouder. Een ouder wiens ouderschap niet ter discussie stond tot aan de scheiding, of zelfs jaren na de scheiding. Deze kinderen gaan, vaak moeten uit loyaliteit, voor 1 ouder kiezen, met alle desastreuze gevolgen van dien voor het kind, maar ook de ouder die uitgebannen wordt/ verstoten wordt.

Helaas bieden de instanties nu niet wat hun titels suggereren. Juist het wenden tot de Raad van kinderbescherming, Veilig Thuis of Jeugdzorg, zorgt voor nog meer ellende, het laatste stukje contact dat je als ouder nog had, gaat verloren.

Het is onvoorstelbaar hoe gemakkelijk ouders te horen krijgen dat, als ze echt van hun kind houden, zij afstand moeten nemen en moeten wachten totdat het kind uit zichzelf op zoek gaat. Dit heet de Koninklijke weg. Dit werkt niet en zorgt er zelfs voor dat ouder en kind worden onthecht, met als gevolg ernstige schade voor het kind (en de ouder).Bekend met de mechanismen van ouderverstoting weten wij dat het een lange zit kan zijn en dat er een externe schok voor nodig zal moeten zijn om het contact weer te herstellen, als dat überhaupt nog mogelijk is.

Juist die ‘rust’ werkt ouderverstoting in de hand. Paradoxaal genoeg krijgen heel veel ouders later het verwijt van de kinderen dat ze niet hard gevochten hebben voor de kinderen. Als je echt van jouw kind had gehouden, dan had jij de adviezen van de instanties en het vonnis van de rechter (contact/omgangsverbod is vaak de uitkomst na lang procederen) in de wind geslagen.

Sterker nog, buiten Ed Spruijt kan ik niet 1 wetenschapper ontdekken die de Koninklijke weg propagandeert. Wel een wereldwijde groep van professoren en hulpverleners die een andere aanpak voorstaan. Andere onderzoeken en studies worden structureel genegeerd.

Binnen de Nederlandse wet kunnen wij nu al heel veel, als de wet maar wordt toegepast en gehandhaafd. De opmerkingen dat waarheidsvinding niet mogelijk is of belastend voor het kind kunnen we zo ontkrachten. Zo ook het idee dat ouderverstoting moeilijk te onderkennen is, gaat niet op. Laat staan dat er niet effectief tegen kan worden opgetreden.

Kom naar onze pagina, scroll door onze bestanden of lees een maandje mee; u bent dan beter bijgeschoold dan menig professional of ketenpartner zou moeten zijn. En hoe kan dat?!

Waarom deze mail nu? Omdat er 5 podiumwinnaars zijn bij de Divorce Challenge, die alle 5 niet de likes en bijval kregen,  dan de 501 andere ingediende plannen. Waarvan er 2, Kind uit de Knel en het project BRAM, ronduit traumatiserend zijn voor ouder en kind. Ondanks het feit dat juist deze plannen geen draagkracht hebben, krijgen deze 2 plannen nu de prioriteit en worden die landelijk uitgerold. Hoe kan dit gebeuren?

Gaat u hier nog iets van vinden voordat het te laat is en er nog meer familiedrama’s volgen? Graag vernemen we uw mening en visie hierover.

Want zeg nou zelf, wat zou u doen als u er voor uw kinderen wilt zijn, maar door een rechter een contact of omgangsverbod krijgt omdat ‘rust’ het beste is voor het kind? Zeker als die ‘rust’ gebaseerd is op valse aantijgingen en valse  aangiftes, terwijl de waarheid evident voor de neuzen van de professionals ligt?

Op dit moment ligt er een wetsvoorstel met betrekking tot de alimentatie. Dit plan is niet goed doordacht en zal het conflict alleen maar doen toenemen. Daarbij is het wetsvoorstel totaal niet rechtvaardig en staat haaks op de motie vechtsceidingen.

Stel; je bent nog samen en je hebt een kind dat niet wil bewegen, een bankhanger. Dan kan je, samen als ouders, zeggen dat het kind in zijn/haar eigen onderhoud moet voorzien en/of moet gaan studeren. Sterker nog, het NIBUD adviseert ouders de kinderen bewust gebruik te laten maken van een studielening, opdat ze dus een studie kiezen waarmee ze hun lening later kunnen terugbetalen.

Maar nu ben je gescheiden. Je betaalt al jaren alimentatie. Je mag de indexatie nog niet eens overslaan, het LBIO neemt de vordering over. Je weet echter niet hoe jouw kind eruit ziet, hoe zijn/haar stem klinkt, hoe het met het kind gaat. Informatieplicht? Daar wordt niet aangehouden en daar er geen handhaving(boete, dwangsom) is, is de betalende/uitwonende ouder de klos.

Nu staat er in elke beschikking het vonnis dat een ouder verplicht is een x bedrag over te maken aan de minderjarige….. Dat is tot 18 jaar. Maar bij wet ‘moeten’ wij levensonderhoudbijdrage gaan betalen aan dat ‘kind’ tot aan hun 21e jaar. Een kind dat we niet eens meer kennen. Nu weet ik zeker dat het bijdragen aan het levensonderhoud geen probleem is, als het kind een relatie heeft met die uitwonende ouder, maar daar zit dus de crux. Het kind kan namelijk een briefje schrijven naar de betalende ouder, dat die het geld rechtstreeks naar mama (90% van alle zaken) moet blijven overmaken. Hoe weet jij, als betalende ouder, dat het mailtje echt van het kind is? Wist u dat heel veel kinderen nog niet eens weten dát de uitwonende ouder braaf elke maand een bedrag overmaakt? En het heet bijdrage in het levensonderhoud; als wij niets weten van/over het kind, hoe weten wij dan of die bijdrage nog wel nodig is? Betaling stopzetten kan al helemaal niet; het LBIO neemt het over. Rest ons te procederen, wederom een hoop geld kwijt en de uitspraak is maar afwachten…..

Met deze wet doen jullie er nog een stapje boven op. Niet 3 jaar automatisch doorbetalen, maar 5 jaar… hoe onrechtvaardig is dat en welke vrijbrief geef je aan het kind? 5 jaar een leuk bedrag, ‘zo maar’, 5 jaar extra lanterfantreen?

Terwijl de oplossing zo eenvoudig is; laat die knip er werkelijk zijn. Heel veel ouders hopen juist dat er een aanleiding komt om in gesprek te gaan, dit is een mooi moment!  De beschikkingen hoeven niet te worden aangepast; betalen voor de minderjarige. Een briefje van het kind is echter niet afdoende. Laat er opdat moment een contact zijn, waarbij het kind en betalende ouder in gesprek gaan, waarbij het kind zal moeten motiveren waarom die aanspraak denkt te kunnen maken op een onderhoudsbijdrage. Waarbij de betalende ouder dan ook voorwaarden mag stellen mbt de informatie. Waarbij het een vrijwillige keuze is van de betalende ouder of die wil bijdragen aan het levensonderhoud en tot wanneer. Vindt het kind dat die recht heeft op, of vindt die het bedrag niet genoeg? Laat er dan een rechter naar kijken, waarbij de rechter dit keer wel rekening houdt met dezelfde woorden waarmee wij afgeschreven zijn: ouderschap onwaardig, geen nauwe betrekkingen, geen lotsverbondenheid. De grote redenen voor de rechters om zo gemotiveerd ouders omgang te ontzeggen. Bepaalt de rechter dat er betaald moet worden en weigert die ouder dat, dan pas zou het LBIO de vordering over moeten nemen.

Kijk, bovenstaand is haalbaar, rechtvaardig en voor alle partijen beter. Hoe dan ook, over deze wet valt nog een hoop te zeggen. Zeker is wel dat met verplicht automatisch doorbetalen tot aan het 23e jaar, terwijl de ouder gewoon verstoten is, niet eens meer wie dat kind is, en blijft, tot nog meer boosheid en  frustratie leidt. Nog meer kolen op het vuur. Juist omdat u in de commissie zit, ga ik er vanuit dat dit niet de bedoeling is/kan zijn. 

Ik verzoek u derhalve het wetsvoorstel af te wijzen of aan te houden totdat er echt goed gekeken is naar de rechtvaardigheid en haalbaarheid van de wet. Ik verzoek u tenminste de uitslag van de motie Recourt af te wachten. Veel verstoten ouders zijn al ’gestraft’ door te scheiden, ze zien immers hun kinderen niet meer. Is het dan aan u om hun nog meer te straffen door hun als pinautomaat te behandelen, want zo voelen wij ons. Niet goed genoeg voor het ouderschap, afgeschreven door de instanties, familie en kennissen als ouder, maar blijkbaar wel goed genoeg voor ons geld. Dat kan toch niet?

Met dit schrijven richt ik nog 1 verzoek tot u; is het mogelijk dat de leden, vermeld in het verslag, bij u op bezoek komen, als u in vergadering bent om over ‘vechtscheidingen’ te praten? Waarom praat u niet eens met ons? Met de mensen/ouders die ouderverstoting beleven, ervaren en u precies uit kunnen leggen waar ze tegen aanlopen? Want fijn al die onderzoeken en rapporten, wij voelen ons er vaak niet in vertegenwoordigd. Wat erg eigenaardig is, toch? Wij komen ontzettend graag bij u langs om u te vertellen hoe het nu werkelijk in de praktijk werkt, hoe de harde realiteit is. Tot nu toe is het toch echt de slager die zijn eigen vlees keurt, ook bij die rapporten, een uurtje met ons geeft een veel eerlijker beeld.

Vriendelijke groet,

Annemarie van Mackelenbergh

06 37 16 94 08

(h)erken ouderverstoting

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Bijlage:

Verslag van het bezoek aan het 2e Kamerlid dhr. Recourt, ivm de motie ‘vechtscheidingen’ en de Divorce Challenge

18 januari 2017, helaas hadden we maar 45 minuten ter beschikking.

Als voorbeeld hebben 2 beheerders van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting hun persoonlijke situatie toegelicht. Verder hebben zij de onderstaande punten geduid:

 

  1. We hebben aangegeven dat juist de inzending BRAM van de raad olie op het vuur is en vaak een bron van ouderverstoting. De raad zou meer bevoegdheden krijgen en wij hebben aangegeven dat dit fout gaat uitpakken, onwenselijk is en vechtscheidingen juist aanwakkert.
  2. We hebben aangegeven dat er NIET aan waarheidsvinding wordt gedaan en dat de ouder die de meest vreselijke verhalen aan de rechter vertelt vaak gelijk krijgt. De andere ouder is de dupe en ziet haar/zijn kinderen niet of nauwelijks meer. Recourt gaf aan zelf rechter te zijn geweest.
  3. We gaven aan het vreemd/merkwaardig is dat inzendingen met 0 tot 3 likes zijn uitgekozen, terwijl andere inzendingen vaak tot 100 likes hebben. Deze inzendingen lijken volkomen te zijn genegeerd. We vroegen Recourt of hij de andere inzendingen heeft gelezen. Hij gaf aan de meeste te hebben gezien.
  4. We gaven aan dat er selectief wordt gehandhaafd. Het LBIO handhaaft direct en hard. Bij frustreren omgangsregeling gebeurt er niets. Zelfs de politie weigert aangifte op te nemen inzake onttrekking ouderlijk gezag. De frustrerende ouder komt er makkelijk mee weg zonder enige sanctie. Wij gaven aan dat hier iets aan gedaan moet worden.
  5. Tevens gaven wij aan dat Recourt tevens indiener was van een wetswijziging verhoging leeftijd van 21 jaar naar 23 jaar inzake kinderalimentatie/onderhoudsbijdrage. We gaven aan dat dit onwenselijk is en dat het juist vechtscheidingen verergert. De scheiding wordt hierdoor een conflict tussen kind en ouder omdat een kind de ouder voor de rechter kan dagen. Dat het advies van het Nibud is dat kinderen en ouders in gesprek gaan over de kosten van studeren niet van toepassing is omdat er geen contact is. Het is ook stof tot verdere rechtszaken en houd als zodanig vechtscheidingen in stand.
  6. We hebben aangegeven dat juist een rapport als van Hill veel zou kunnen verbeteren.
  7. We lezen dat de jury van mening is dat de Raad van Kinderbescherming een grotere rol zou moeten spelen in vechtscheidingen. Bij de Raad van Kinderbescherming ontbreekt kennis en men doet niet aan waarheidsvinding. We gaven aan dat de groep van ervaringsdeskundigen op het gebied van ouderverstoting een grotere, een belangrijkere en adviserende rol zou moeten hebben.
  8. We gaven aan dat het gevecht in vechtscheidingen juist ontstaat omdat één ouder wordt uitgesloten in het contact met het kind en daarom vecht voor zijn/haar kind. Dit is onaanvaardbaar. De verstotende ouder wordt zelfs beloond als deze in de rechtszaken elk overleg weigert met de andere ouder. Dan kiest de rechter voor rust en regelmaat en wijst het kind toe aan de verstotende ouder. Ook dit vinden wij onaanvaardbaar.
  9. We gaven aan dat massaal door de rechtbank, de Raad van Kinderbescherming en alle verdere instanties elke vorm van herkenning of erkenning wordt geweigerd. We geven aan dat deze instanties moeten worden (bij)geschoold op het gebied van ouderverstoting.
  10. We gaven aan dat, ondanks dat de kinderombudsman in 2014 schriftelijk vast stelde dat ouderenverstoting een ernstige vorm van kindermishandeling is, er totaal niets mee gebeurd, zelfs niet als melding word gedaan bij politie of veilig Thuis. Men wil niet en ziet ouderverstoting niet als iets belangrijks, want rechter bepaalde. Ik gaf aan dat dit zo niet verder kan.
  11. We gaven aan dat er een manifest/alternatief plan in de maak is, als tegenhanger van de gekozen plannen door de jury van de Divorce Challenge.
  12. Margreeth en ik gaven aan dat ouderenverstoting van generatie naar generatie gaat. Als er niet wordt ingegrepen maken onze kinderen zich later ook schuldig aan ouderverstoting. Ook de regering en kamer houden dit systeem in stand en zij zijn zich niet bewust van het feit dat daardoor vechtscheidingen in stand worden gehouden met als gevolg grote maatschappelijke kosten en maatschappelijke impact. Recourt bevestigt dat hij op de hoogte is van genenrationele overdracht die plaatsvindt.

Recourt gaf aan het met de meeste punten wel eens te zijn. Wat hij ermee gaat doen is nu nog onduidelijk. Wel gaf hij aan dat hij handvatten nodig heeft waarmee hij iets kan. Een manifest met oplossingen!

We vroegen aan Recourt hoe wij een vervolg kunnen geven. Hij gaf het volgende advies. De kamer wil graag alternatieve plannen zien. Dus een duidelijke richtlijn en handvatten. Er is de mogelijkheid petities aan te beiden. Hiervoor is 15 minuten tijd beschikbaar. We stellen voor om eventueel het Hiil-plan in te dienen, wat betreft het deel voor de wet- en regelgeving alsmede het juridisch kader. Tevens gaven we aan de ervaringsdeskundigheid belangrijker gevonden moet worden. Deze moeten worden geraadpleegd en onderdeel uitmaken van de ketenpartners.  En deze als alternatieve keuze in te dienen als plan/manifest. Vermoedelijk zal dit dan kunnen in de vorm van een petitie. Als voorbeeld kunnen we het Manifest van Hugo Borst als uitgangspunt nemen. Vooral verbeterpunten (advies) benoemen en onderbouwen samen met deze petitie.

 

Advertisements
Email en verslag bezoek van 2 beheerders aan Jeroen Recourt nav de Divorce Challenge

Rust zacht oma

 

Afgelopen week was een verdrietige week. Vrij onverwacht is de moeder van mijn lief gestorven. Met de leeftijd van 75 jaar en nog heel erg bij de tijd, is het voor ons allemaal veels te vroeg en voelen wij ons overvallen met dit definitieve afscheid.

Tja en dan ‘moet’ je in 1 keer heel veel. De begrafenis regelen, wat zou moeder willen. Het huis leegruimen. Instanties contacten.

Alles is in harmonie en in goed overleg met de zus (en haar man) van mijn lief gegaan. Ook naar de levenspartner van moeder is goed geluisterd. Afgelopen woensdag hebben wij een hele mooie gedenkdienst gehouden, daarna de condoleance.

Waar zit de pijn? Die begint voor mij bij de rouwkaart. Iedereen was heel snel  en het unaniem met elkaar eens; zoon (nu ruim 16 jaar) van mijn lief komt er niet op. De andere 2 kleinkinderen, waaronder de dochter van mijn man uit een andere relatie en het achterkleinkind wel.

Moeder/oma heeft veel verdriet gehad over de ouderverstoting door haar kleinkind. Toen haar kleinkind was geboren werd ze al weggehouden van de wieg door moeders. Toen mijn lief binnen een jaar na de geboorte eieren voor zijn geld koos, zag hij zijn zoon(tje) sporadisch. Toen ik in zijn leven kwam verslechterde de situatie. We stonden meer voor een dichte deur dan wat anders en als hij het een keertje leuk had gevonden, konden wij er de klok op gelijk zetten; we zagen hem dan weer weken niet.  Het jochie mocht het niet leuk hebben bij ons, mocht niet blij zijn met zijn vader. Scènes aan de deur door moeders.  Ach, verstoten ouders weten precies waar ik het over heb.

Het jochie zal zo’n 6 of 7 jaar oud zijn geweest toen de politie bij ons op de stoep stond. Er was aangifte gedaan van bedreiging, die vervolgens snel weer werd ingetrokken, maar het was wel de genade klap. Op advies van jeugdzorg, de politie en ook vrienden hebben we afstand genomen(Koninklijke weg) want het manneke zat overduidelijk in de verdrukking.

Toen hij 12 was, na de Cito toetsen dachten wij dat hij oud genoeg zou zijn om op de fiets naar ons toe te komen. Moeders was echter verhuisd naar een geheim adres. Ook reageerde ze niet op schriftelijke contactverzoeken, dus heeft mijn man hem op het schoolplein benaderd. Het was een ontroerend gezicht, die 2 op de zandbakrand. Emotioneel ook, hij herkende zijn vader natuurlijk niet (en wij hem ook niet), had ook geen herinneringen aan de eerste jaren. Die 10 minuten op de zandbakrand zijn de laatste 10 minuten dat wij hem hebben gezien en mijn man met hem heeft gesproken.

Wat hierna volgde zijn rechtszaken, opgestart door moeder, onderzoeken door Veilig Thuis en de Raad van Kinderbescherming en een volkomen mislukt traject bij Kompaan en de Bocht. Om uiteindelijk een contactverbod van een jaar te krijgen, daar ‘wij’ te belastend zijn voor die jongen.

Een contactverbod, terwijl mijn man al gezag op afstand hield, hem hooguit met zijn verjaardag of kerst een kaart zou sturen. Een contact verbod gebaseerd op vreselijke leugens, daar niemand aan waarheidsvinding doet. Zo staat in de stukken dat moeder is weggegaan met een koffer, kind op de arm en blauwe plekken en dat ze tot op de dag van vandaag samen met kind doodsbang is voor die man, die overigens militair is en op uitzending is geweest….Ja ja.  Terwijl mijn man een jaar op een kamertje bij vrienden heeft gezeten en zij met zoontje in de villa. Alle tijd krijgend om een goed onderdak te vinden. Alle trucjes en leugens zijn gepasseerd.

Opdat moment dachten wij nog uniek te zijn. Hoe stuitend is het om er achter te komen dat het standaard argumenten zijn, standaard leugens en indoctrinatie.

Mijn man is zo teleurgesteld in de instanties, in de rechtspraak, hij wil er geen woord meer over horen. Dat hij niet alleen is, dat dit minimaal 5600 kinderen per jaar (!) meemaken, doet er niet toe.

Mijn man voelt zich niet alleen niet serieus genomen, hij voelt zich geschoffeerd, gecriminaliseerd. Zijn eer en naam zijn aangetast.

Wat hem het meest heeft geraakt is het feit dat zijn zoon in de leeftijd van 13, 14 en 15 jaar  bij diverse instanties en de rechter (schriftelijk is ook horen) heeft verklaard geen contact met zijn vader te willen. Ook heeft zoon verklaard dat hij vroeger door ons is verwaarloosd (als hij op bezoek kwam) en dat wij hem uitscholden, hem een rot gevoel gaven, dat mijn man het niet waard is om als vader gezien te worden! Naarmate hij ouder werd, werden de beschuldigingen ook zwaarder. Schijnbaar is hij dus bang voor zijn eigen vader en omdat hij zit te trillen als een rietje (ja, echt waar, dat lees je dan terug in de beschikking) leek het de rechter maar beter dat mijn man het afgelopen jaar geen kaartje mocht sturen.

Ik snap mijn man. Zo principieel en integer als dat hij is. Ook hij heeft eergevoel. Als ‘iedereen’ dan meegaat in leugens, valse aangiften, bedrog,  dan zoeken ze het maar uit. Ze verdienen elkaar!

Natuurlijk probeer ik mijn man erop te wijzen dat het jong geïndoctrineerd is. Hij is nota bene al die keren bevraagd in bijzijn van zijn moeder! Maar daar zit ook de crux! Kon hij werkelijk niet zijn moeder wegsturen toen hij daar zat bij die ouderschapsbemiddelaar van Kompaan en de bocht? Kon hij niet zeggen ‘het is goed mam, haal lekker koffie, ik red het hier wel”? Nee, dat heeft hij niet gedaan en dat verslag is wel de genade klap geweest.

Mijn man is enorm teleurgesteld. Waar is zijn DNA? Het lijkt wel alsof zijn zoon 100% zijn moeder is. Als zijn zoon maar iets op hem zou lijken, dan zou hij zelfstandig durven en kunnen denken. Dat deed mijn man ook toen hij in die leeftijd was. Dan zou hij desnoods aangegeven hebben dat hij geen herinneringen heeft aan die eerste jaren en dat hij lekker gaat voetballen. Maar in plaats daarvan heeft hij actief gelogen en dat is iets, daar kan mijn man, zo eerlijk als dat hij is, dus helemaal niets mee.

En nu is dus oma er niet meer. Een vreselijk lief mens die tot zijn 12e nog elk jaar een cadeautje kocht voor zijn verjaardag. We kwamen ze tegen toen wij het huis opruimden. Die niet kon begrijpen waarom zij, als oma, van moeder niet met haar kleinkind om mocht gaan. Sterker nog; als ze elkaar tegenkwamen in de stad, dan liep ze met het kleinkind straal langs oma voorbij!

Oma had geen band met dit kleinkind. Oma had nog een brief naar Veilig Thuis geschreven destijds, het heeft niet mogen baten. Oma kon maar niet begrijpen dat de instanties en de rechters actief meewerken aan ouderverstoting. Ook dat woord kon ze maar niet bevatten. Als je echt van jouw kind houdt, dan doe je toch zo iets niet?!

Zoon stond dus niet op de rouwkaart. Ik begrijp het en toch doet het mij zo veel verdriet. Ik snap de houding van mijn schoonzus, haar partner en mijn man. Volledig en toch…..

 

Rust zacht oma

Brief van moeder tot moeder

Daar ik nu de stok ben om te slaan (je moet toch wat!) en de laatste zitting het vooral om mij draaide en niet om de zoon van mijn man (waar het toch over had moeten gaan), deel ik deze brief die ik maart 2014 aan haar heb geschreven, naar aanleiding van het verzaken van haar informatieplicht en de hetze, de rechtszaken, die zij heeft opgestart om omgang tussen vader en zoon tegen te houden.  Moeder is een week voor de zitting (mei 2015) met een pak papier van 2,5 cm gekomen om kracht bij haar eis te zetten: elke vorm van omgang moet ontzegd worden en ze wil vrijgesteld worden van de informatieplicht. Die 2,5 cm ging gelukkig niet meer over mijn man, dus daar zijn geen problemen meer mee….. Nee, die 2,5 cm ging over mij, met veel dubbele mails als productie, zoals dat in het vakjargon heet. Erg apart dat ze nagelaten heeft om ook deze brief als productie toe te voegen….

ivm de privacy heb ik de namen verwijderd.

Beste moeder,

Ik richt mij nu even van moeder tot moeder. Ook ik ben gescheiden en heb het echt niet makkelijk gehad. Ze waren erg jong toen ik er echt alleen voor stond. Ik heb altijd gedacht/ gevonden dat wij samen voor ze hadden gekozen. Dat hij, hoe dan ook, hun vader was en zijn verantwoordelijkheid hoorde te nemen. Daar hoorde zeker een goede omgangsregeling bij. Hoe ik hem ook haatte (er zijn geen woorden voor mijn gevoelens voor hem), hij is hun vader. Zo kon ik ook genieten tijdens de weekenden “vrij” van de kinderen en een paar weekjes tijdens de vakanties. Ik heb duizenden redenen gehad om mijn kinderen hun vader te ontzeggen. Om mij te raken heeft hij de kinderen gebruikt. Daar is hij erg ver ingegaan en ik ging er bijna onder door. Toch hield ik vast aan de weekenden. Alimentatie/ geld was een drama en ik ben vaak onder druk gezet. Maar ik vond dat ik daar de kinderen niet mee kon belasten. Keer op keer heb ik hem mijn hand boven zijn hoofd gehouden.

Op een dag kwam ik mijn huidige man tegen en ik denk echt dat mijn engelbewaarder een “high five” heeft gemaakt met de zijne. Het was voor mij liefde op eerste gezicht. Als of een bliksem insloeg. Vanaf de eerste date waren/zijn we een stel. Hij was erg populair. Ik heb huilende vrouwen bij me gehad. Boze vrouwen ”waarom Jij?!”

Tot op de dag heb ik niet getwijfeld aan zijn trouw, loyaliteit, eerlijkheid, rechtschapenheid, authenticiteit, kracht, mannelijkheid en puurheid. Mijn man is zoals hij is en dat weet jij als geen ander. Ook jij kent hem als zodanig. Mijn man zal nooit liegen, zieltjes voor zich winnen, manipuleren. Hij zal nooit roddelen of zich bezig houden met anderen. Zelfs scheldwoorden zijn hem vreemd en klinken raar uit zijn mond. Het is een op en top correcte vent.

Hij zal niemand benadelen, alleen laat hij zich ook niet benadelen. Hij heeft een enorme trots en die heb je keer op keer geraakt. Moeder/ ex van mijn man, hij vertelt bijzonder weinig over jou, over jullie relatie. Als ik hem vraag hoe hij ooit met jou een relatie aan kon gaan, dan zegt hij dat jij in het begin echt niet zo was, dat het groeide en steeds erger werd. Je leefde in reserve tijd en dat wist je.

Je woonde prachtig, er kon geen kamer voor zijn dochter uit een eerdere relatie af. Je had een prachtige man, vol carrière kansen. Fijne vakanties. Maar het was niet genoeg. Een piramide fonds, een winkeltje aan de grens ( zit een goedlopende traiteur in heden), gedoe over auto’s, vakanties, banen en toen wilde je een kind. Mijn man niet en dat wist je.

Dacht je dat je met het hebben van een kind gebeiteld zou zitten? Dacht je daarmee jouw verzekering te hebben? Of waren het echt jouw hormonen, was het sterker dan wat dan ook in je en “moest” je gewoon een kind hebben? Waren er vriendinnen in jouw omgeving en wilde jij dat ook? Wat het ook was, mijn man wilde niet en je hebt het toch gedaan. Daarmee heb je al zijn vertrouwen in jou verbroken. Stel je eens voor dat jouw zoon dit overkomt in de toekomst.

Dat mijn man voor zich zelf koos, toen zijn/jouw zoon 10 maanden oud was en tegen jou zei dat je dit keer niet meer terug hoefde te komen (omdat je weer eens bij jouw ouders zat omdat je niet jouw zin kreeg), dat hij klaar was met jou, dat heb je helemaal zelf veroorzaakt.

Jij weet dat mijn man een fatsoenlijke vent is. Ik heb zijn papieren uitgezocht en ik stuitte op een correspondentie tussen jullie advocaten rond jullie scheiding. Het gaat alleen maar over geld en je gebruikte jouw/zijn zoon als wisselgeld. Het convenant werd getekend onder de voorwaarde dat mijn man het verzoek tot omgangsregeling bij de rechter terug trok. In ruil daarvoor zou volgens het convenant de omgangsregeling worden opgestart. Nog geen week later komt er een bericht dat jij je hebt bedacht, het voelde niet goed, mijn man kreeg zijn/jouw zoon toch niet te zien.

Waarom? Ben je bang dat mijn man maar iets over jou, over jullie relatie tegen zijn/jouw zoon zou zeggen? Nee toch? Je kent hem toch?

In de rapporten beweer jij dat jij er alles aan hebt gedaan om een goede vader/zoon relatie te zien, maar dat mijn man niet wilde. Dat jij er werkelijk niets van snapt dat mijn man van de ene op de andere dag is weg gebleven. Maar wij weten toch wel beter, niet? Waarom die eerste aangifte, die je later weer introk, toen je werd gewezen op de consequenties van een valse aangifte?

Waarom riep jouw broer dat zijn/jouw zoon als de dood is voor zijn vader en dat mijn man zijn rechten 6 jaar geleden heeft verspeeld? Wat heeft mijn man gedaan?

Alleen al die jaartjes dat ik jullie ken, heb ik genoeg mee gekregen om te ervaren dat jij de omgangsregeling frustreerde. Dat kan jij niet vergeten zijn? Waarom mocht jouw/zijn zoon jou 24/7 bellen? Waarom kon jij, net zo als ik, niet zeggen dat jouw/zijn zoon het fijn en leuk bij zijn vader zou hebben en geen redenen om te bellen? Jouw/zijn zoon was als de dood dat jij met een vriend aan zou komen, dus als jij uitging, wilde hij dat voorkomen. Kon jij jouw uitgaansavond afbreken.

Ik heb jou mee gemaakt aan de deur. Gezien hoe jij mijn man benaderde en aansprak. Wat maakt jou het meest boos? Dat jij hem niet kan raken? Het is een commando, het zal je nooit lukken. Neem van mij aan dat ik ook mijn momenten van frustratie heb gehad, maar ruzie maken met mijn man lukt niet, dat verlies je. Je zult geen emotie zien, hij zal rustig blijven, hij zal zich niet laten provoceren, hoe hard je ook te keer gaat.

Moeder, wat is er aan de hand? Jij kent mijn man toch ook? Waarom mogen mijn man en zijn/jouw zoon niet met elkaar omgaan? Waar ben je bang voor? Jij weet dat mijn man veel kan toevoegen in zijn leven. Hoeveel jongens kunnen zo trots zijn op hun vader?!

Het allerlaatste wat jij zou moeten willen is dat jouw/zijn zoon  bang is voor zijn vader. Dat weet jij best.

Had je nou werkelijk gedacht dat mijn man, na die 1e aangifte, weg zou blijven? Je was toch niet echt verrast na die CITO toets? Ik had je immers al benaderd op facebook. Een gezamenlijke kennis mocht niet “bevriend” met mij zijn. Moeder, wat hebben wij een moeite gedaan om er achter te komen waar jullie woonden. Je had jouw sporen goed gewist, de school was de enige uitkomst. Jouw/zijn zoon reageerde verrast, nieuwsgierig, zeker niet boos. De juf is komen informeren of het ging. Maar jouw/zijn zoon hoefde niet mee terug naar de klas, het ging goed. Het was een prachtig plaatje, samen op de rand van de zandbak.

Als jij dan echt zo graag die vader/ zoon relatie had willen zien, waarom dan die 2e aangifte, waarom jouw broer op mijn man afsturen (wat wel erg interessant was)? Jouw/zijn zoon was dus bang voor zijn vader. Waarom? We hebben overlegd met diezelfde gezamenlijke vrienden van jou en mijn man, die ons ook geadviseerd hadden jouw/zijn zoon rust te gunnen 4,5 jaar geleden. Jouw/zijn zoon heeft een vader waar hij trots op kan zijn, een goede man, dit klopte niet. Genoeg aanleiding om te laten onderzoeken waar jouw/zijn zoon nu zo bang voor is.

Wat ik mij afvraag als moeder, is dat als je dan in het AMK rapport leest dat jouw/zijn zoon last heeft van een sterk loyaliteit gevoel dat hij gestimuleerd zal moeten worden in het vrij zijn in denken en maken van eigen keuzes en ze raden 4 wegen aan, dat jij dan dit opneemt en aanpakt om er een gezagskwestie van te maken?

Wederom, waarom? Zit je zo vast in jouw web van leugens, heb je zoveel onzin verteld aan jouw omgeving, dat jouw zoon zijn vader niet mag kennen?

Ik heb het hele proces met verbazing gevolgd. Ik heb de rapporten gelezen. Ik kan me voorstellen dat het nu niet goed gaat met jouw/zijn zoon. Hoe moet die jongen zich voelen? Hij heeft dingen gezegd, die hij helemaal niet had willen zeggen. Jouw/zijn zoon is nooit uitgescholden, nooit mishandeld en heeft het altijd leuk gehad. Hij belde jou om een andere reden (zie bovengaand). Wat weet hij, behalve hetgeen wat jij hem verteld hebt. Heb jij hem verteld dat zijn vader niets om hem geeft? Dat jij het al die jaren al helemaal alleen moet doen? Heb jij jouw/zijn zoon verteld dat zijn vader wist dat hij in het Ziekenhuis lag, maar niet wilde komen?!

Waarom is jouw/zijn zoon zoveel ziek? En wat is ziek , hoe vaak is een mens nou zo ziek dat die persoon echt moet verzaken, niet kan werken, niet naar school kan? Waarom heeft hij in dat Ziekenhuis gelegen? Wat is hier aan de hand? Is het een soort afspraak die jullie samen hebben? Jij mag hem betuttelen, in ruil daarvoor ziet hij af van een mogelijke functionerende relatie met zijn vader?

Want die wil jij niet toelaten en jij dacht met die gezagsprocedure van de vader af te komen. Maar moeder  toch, wat had je nou verwacht? Dat hij jou, na al deze jaren, de wang zou toekeren? Nu, meer dan ooit, is hij vast besloten zijn naam te zuiveren. En je kent mijn man, als hij op een missie is. Jouw/zijn zoon hoeft niet bang voor zijn vader te zijn.

Moeder, wat doe jij jouw zoon aan? Is jouw haat naar mijn man zou groot dat jouw/zijn zoon daaronder moet lijden? Nu nog heb je de kans om met jouw/zijn zoon te praten. Jouw verhaal af te zwakken. We kunnen ook afspreken dat wij het met jouw/zijn zoon  helemaal niet over jou hebben, over jouw relatie met jouw/zijn zoon of wat dan ook. Jij kunt hem helpen en naar een KIES training sturen en hem in vrijheid te laten genieten van zijn vader.

Dan heb jij hier toch nog een rol in , positieve vorm van controle. Maar moeder, je kunt ook door blijven liegen, verhalen vertellen en dan zorg IK er voor dat alles op straat komt. Alles! Wederom, je kent mijn man, hij is veels te fatsoenlijk, maar ik wil niet dat jouw/zijn zoon nog maar 1 seconde van zijn leven bang hoeft te zijn voor zijn vader, of boos. Of dat hij denkt dat zijn vader niet om hem geeft, of hem in de steek laat, of dat jij zielig bent, omdat jij het helemaal alleen moet doen. Want dat is niet zo en dat weet je, daar heb je tot nu toe helemaal zelf voor gekozen en dat komt hij dat uiteindelijk toch te weten. Hoe erg is dat?! Om er achter te komen dat je belogen wordt door degene die je het meest hoort te kunnen vertrouwen?!

Dus moeder, als je vragen wilt beantwoorden, begin dan met deze: Waarom mogen jouw/zijn zoon en zijn vader elkaar niet echt leren kennen en een vader/zoon relatie uit te bouwen? Ik weet namelijk zeker dat de basis er ligt. Daarvoor heeft mijn man al genoeg liefde gegeven in de spaarzame momenten dat hij in de begin jaren van jouw/zijn zoon mocht genieten. Als jij gelooft in jouw kracht als moeder, dan hoef je niet bang te zijn voor een vader in zijn leven. Je verliest jouw/zijn zoon echt niet, maar krijgt wel een evenwichtigere situatie. Een zoon die in balans is! Gun jouw zoon dat.

NB: wij hebben niet voor deze rechtsgang gekozen. “jouw/zijn zoon wilde dat”. Omdat hij zich zorgen maakte waar hij zou moeten leven als jij dood zou zijn. Laat dat nou net niets met “gezag” te maken te hebben, maar met biologisch vaderschap en mijn man moest met jou mee naar dat gemeentehuis nog voordat jouw/zijn zoon was geboren. Kon jouw/zijn zoon zich bij het onderzoek van het AMK nog niets veel herinneren, de baggerput ging zeker open bij de RVK. Daar zal hij zich rot onder voelen, zie boven gaand.

Wat ik maar wil zeggen, dat hij zich nu niet zo prettig voelt, ligt niet aan mijn man. Wij zijn dit niet begonnen, maar hebben ons te verweren. Dat dan weer wel!

Moeder, doe hier jouw voordeel mee. Ik wil jou helemaal niet diskwalificeren. Je woont prachtig, leuk autootje, leuke baan, hopelijk een fijn sociaal leven. Gun jezelf ook wat vrijheid, als jouw/zijn zoon bij ons geniet, bij ons op bezoek is. Denk na!

 

Brief van moeder tot moeder