Mijn reactie op een ‘noodkreet’ van een verstoten moeder. (lees M/V)

Een vreselijke situatie! Geloof mij, dit overkomt, met name, veel moeders. Zwakke gezondheid en de vader/uitwonende ouder pakt zijn kans omdat die allang weet dat niemand hem tot de orde roept. Sterker nog; hij weet dat de instanties toch niet weten waarmee ze bezig zijn en hen kan gebruiken. Zij gooien de extra kolen op het vuur!

Heel veel ouders trappen standaard in de val van de Raad: vraag om OTS, dan kunnen wij je helpen. Om vervolgens er standaard achter te komen dat je nu jouw laatste stukje eigen regie kwijt bent.

Een handelingsverlegen gezinsvoogd komt jou vertellen wanneer jij jouw kinderen mag zien, hoe lang en hoe jij je op moet stellen. Liefst zitten ze er met een kladblokje bij om aantekeningen te maken, die moeten motiveren waarom het beter is dat die paar uurtjes terug gebracht moeten worden.

Elke keer weer neemt die GV meer ruimte, kom jij meer klem te zitten, raak jij radelozer en moedelozer, totdat jouw lichtje uitgaat. En dan is het sorry?!

Mag ik jou 1 groot advies geven? Gelukkig heb jij een betrokken netwerk. Stel je kwetsbaar op en deel jouw nood met hen. Laat hen bemiddelen. Sorry dat ik het zeg, maar heb schijt aan die gezinsvoogd, de instanties, de Raad en boven alles aan een rechter die dit alles zo regelt en toestaat.

Vaar jouw eigen koers, spreek de kinderen aan op gedrag, want in die tere kinderziel geloof ik niet zo! Beter helder en duidelijk aangeven wat er aan de hand is en wat het met jou doet, dan grenzeloos gedrag tolereren.

Wijs ze ook op het feit dat zij zich helemaal niet aan dat uurtje per week hoeven te houden, als zij zelf meer behoefte hebben aan contact. Jouw deur staat immers 24/7 open! Dus wijs de kids op hun eigen verantwoordelijkheid en keuzes. (ennuh, vader hoeft dit niet te weten, als het gevolgen voor de kids zou hebben).

Ik heb daar een trucje voor: omschrijf schriftelijk de situatie (dit en dat is er gebeurt/feiten), vertel wat dit met jou doet (ik voel mij) en vraag vervolgens of het de intentie van de kids is dat jij dit ervaart, om hen vervolgens uit te nodigen tot een gesprek om helder te krijgen wat hun dus wel motiveert. Dat kan al vanaf 13 plus! Ze zijn niet achterlijk; als ze uit kunnen gaan, drinken, blowen, seksen, stemmen, trouwen etc, dan kunnen ze een opvoedende ouder ook wel handelen.

En ben de schaamte voorbij. Deel jouw pijn op jouw pagina. Je hebt immers niets te verliezen. Ben je klaar met die GV (gezinsvoogd)? Zeg gewoon schriftelijk het vertrouwen op en wacht op de datum van de zitting. Wil je die naar voren halen? Schrijf eens een brief naar de rechter, met een cc naar de Nationale en Kinderombudsman. Doe het College van de Rechten van de Mens er ook bij en vraag aan de rechter of hij door heeft wat hij heeft aangericht en of hij beseft dat dit dus standaard gebeurt. Stel hem verantwoordelijk!

En excuses van jouw ex?! Vergeet die maar. Met betrekking tot hem heb ik maar 1 advies: klaar zijn met die gast! Dus op niets, maar dan ook niets, reageren. Totaal niet belangrijk en dat zul je moeten uitstralen. Als je dat kunt opbrengen heb je zoveel gewonnen. Geloof mij, harder kan je een verstotende ouder niet raken! Want het gaat hem niet om de kinderen, hij wil jou pijn doen, totdat jij erbij neervalt.

Verdiep je ook niet in het waarom! Er is geen waarom. En waarom het willen begrijpen? Maakt dat het een beter plaatje? Waarom wil je weten waarom hij het doet? Begrip krijgen?

Besef dat jouw ex heel erg sneu en ziek is. Heb hooguit medelijden en straal dat uit. Mocht het nog tot een rechtszaak/verlenging OTS komen, neem dan geen advocaat, maar neem tegen die tijd eventueel contact met ons op. Wij kunnen je helpen bij het opstellen van een pleitnota, die zo lang mag zijn als dat jij wilt, waarbij je er alles uit kunt gooien wat jou dwars zit en dan kan je tevens tegen de rechter zeggen dat die OTS eraf mag, daar jij er helemaal klaar mee bent en deze hele farce totaal niet meer serieus neemt.

Excuses van de instanties? Zo zonde van jouw energie. Haal energie uit het indienen van klachten. Wendt je tot beroepscommissies/tuchtcolleges en zie elke foute actie als een cadeautje. Mooi, hier kan ik weer iets van vinden. Verzamel ook niet te veel klachten in 1 keer. Wel nee, veel leuker om de naam van de falende hulpverleners zo veel mogelijk onder de aandacht van de autoriteiten te brengen.

Kies jouw gevechten, ga gericht om met jouw energie!

Sterkte Annemarie

(h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Advertisements
Mijn reactie op een ‘noodkreet’ van een verstoten moeder. (lees M/V)

Email en verslag bezoek van 2 beheerders aan Jeroen Recourt nav de Divorce Challenge

Geachte leden van de Tweede Kamer  vaste Commissie Veiligheid en Justitie speerpunt ‘Vechtscheidingen, Alimentatie ed’,

Bijgaand treft u het verslag aan van het gesprek dat twee beheerders van de facebookpagina (h)erkenouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ naar aanleiding van de Divorce Challenge op 18 januari hebben gevoerd.

Ik deel dit verslag met u, daar alle Commissie leden geïnformeerd horen te zijn. Zoals gezegd op de Divorce Challenge zijn jaarlijks 70.000 kinderen betrokken bij een echtscheiding. Van die kinderen verliest 1 op de 4 het contact met de uitwonende ouder. Een ouder wiens ouderschap niet ter discussie stond tot aan de scheiding, of zelfs jaren na de scheiding. Deze kinderen gaan, vaak moeten uit loyaliteit, voor 1 ouder kiezen, met alle desastreuze gevolgen van dien voor het kind, maar ook de ouder die uitgebannen wordt/ verstoten wordt.

Helaas bieden de instanties nu niet wat hun titels suggereren. Juist het wenden tot de Raad van kinderbescherming, Veilig Thuis of Jeugdzorg, zorgt voor nog meer ellende, het laatste stukje contact dat je als ouder nog had, gaat verloren.

Het is onvoorstelbaar hoe gemakkelijk ouders te horen krijgen dat, als ze echt van hun kind houden, zij afstand moeten nemen en moeten wachten totdat het kind uit zichzelf op zoek gaat. Dit heet de Koninklijke weg. Dit werkt niet en zorgt er zelfs voor dat ouder en kind worden onthecht, met als gevolg ernstige schade voor het kind (en de ouder).Bekend met de mechanismen van ouderverstoting weten wij dat het een lange zit kan zijn en dat er een externe schok voor nodig zal moeten zijn om het contact weer te herstellen, als dat überhaupt nog mogelijk is.

Juist die ‘rust’ werkt ouderverstoting in de hand. Paradoxaal genoeg krijgen heel veel ouders later het verwijt van de kinderen dat ze niet hard gevochten hebben voor de kinderen. Als je echt van jouw kind had gehouden, dan had jij de adviezen van de instanties en het vonnis van de rechter (contact/omgangsverbod is vaak de uitkomst na lang procederen) in de wind geslagen.

Sterker nog, buiten Ed Spruijt kan ik niet 1 wetenschapper ontdekken die de Koninklijke weg propagandeert. Wel een wereldwijde groep van professoren en hulpverleners die een andere aanpak voorstaan. Andere onderzoeken en studies worden structureel genegeerd.

Binnen de Nederlandse wet kunnen wij nu al heel veel, als de wet maar wordt toegepast en gehandhaafd. De opmerkingen dat waarheidsvinding niet mogelijk is of belastend voor het kind kunnen we zo ontkrachten. Zo ook het idee dat ouderverstoting moeilijk te onderkennen is, gaat niet op. Laat staan dat er niet effectief tegen kan worden opgetreden.

Kom naar onze pagina, scroll door onze bestanden of lees een maandje mee; u bent dan beter bijgeschoold dan menig professional of ketenpartner zou moeten zijn. En hoe kan dat?!

Waarom deze mail nu? Omdat er 5 podiumwinnaars zijn bij de Divorce Challenge, die alle 5 niet de likes en bijval kregen,  dan de 501 andere ingediende plannen. Waarvan er 2, Kind uit de Knel en het project BRAM, ronduit traumatiserend zijn voor ouder en kind. Ondanks het feit dat juist deze plannen geen draagkracht hebben, krijgen deze 2 plannen nu de prioriteit en worden die landelijk uitgerold. Hoe kan dit gebeuren?

Gaat u hier nog iets van vinden voordat het te laat is en er nog meer familiedrama’s volgen? Graag vernemen we uw mening en visie hierover.

Want zeg nou zelf, wat zou u doen als u er voor uw kinderen wilt zijn, maar door een rechter een contact of omgangsverbod krijgt omdat ‘rust’ het beste is voor het kind? Zeker als die ‘rust’ gebaseerd is op valse aantijgingen en valse  aangiftes, terwijl de waarheid evident voor de neuzen van de professionals ligt?

Op dit moment ligt er een wetsvoorstel met betrekking tot de alimentatie. Dit plan is niet goed doordacht en zal het conflict alleen maar doen toenemen. Daarbij is het wetsvoorstel totaal niet rechtvaardig en staat haaks op de motie vechtsceidingen.

Stel; je bent nog samen en je hebt een kind dat niet wil bewegen, een bankhanger. Dan kan je, samen als ouders, zeggen dat het kind in zijn/haar eigen onderhoud moet voorzien en/of moet gaan studeren. Sterker nog, het NIBUD adviseert ouders de kinderen bewust gebruik te laten maken van een studielening, opdat ze dus een studie kiezen waarmee ze hun lening later kunnen terugbetalen.

Maar nu ben je gescheiden. Je betaalt al jaren alimentatie. Je mag de indexatie nog niet eens overslaan, het LBIO neemt de vordering over. Je weet echter niet hoe jouw kind eruit ziet, hoe zijn/haar stem klinkt, hoe het met het kind gaat. Informatieplicht? Daar wordt niet aangehouden en daar er geen handhaving(boete, dwangsom) is, is de betalende/uitwonende ouder de klos.

Nu staat er in elke beschikking het vonnis dat een ouder verplicht is een x bedrag over te maken aan de minderjarige….. Dat is tot 18 jaar. Maar bij wet ‘moeten’ wij levensonderhoudbijdrage gaan betalen aan dat ‘kind’ tot aan hun 21e jaar. Een kind dat we niet eens meer kennen. Nu weet ik zeker dat het bijdragen aan het levensonderhoud geen probleem is, als het kind een relatie heeft met die uitwonende ouder, maar daar zit dus de crux. Het kind kan namelijk een briefje schrijven naar de betalende ouder, dat die het geld rechtstreeks naar mama (90% van alle zaken) moet blijven overmaken. Hoe weet jij, als betalende ouder, dat het mailtje echt van het kind is? Wist u dat heel veel kinderen nog niet eens weten dát de uitwonende ouder braaf elke maand een bedrag overmaakt? En het heet bijdrage in het levensonderhoud; als wij niets weten van/over het kind, hoe weten wij dan of die bijdrage nog wel nodig is? Betaling stopzetten kan al helemaal niet; het LBIO neemt het over. Rest ons te procederen, wederom een hoop geld kwijt en de uitspraak is maar afwachten…..

Met deze wet doen jullie er nog een stapje boven op. Niet 3 jaar automatisch doorbetalen, maar 5 jaar… hoe onrechtvaardig is dat en welke vrijbrief geef je aan het kind? 5 jaar een leuk bedrag, ‘zo maar’, 5 jaar extra lanterfantreen?

Terwijl de oplossing zo eenvoudig is; laat die knip er werkelijk zijn. Heel veel ouders hopen juist dat er een aanleiding komt om in gesprek te gaan, dit is een mooi moment!  De beschikkingen hoeven niet te worden aangepast; betalen voor de minderjarige. Een briefje van het kind is echter niet afdoende. Laat er opdat moment een contact zijn, waarbij het kind en betalende ouder in gesprek gaan, waarbij het kind zal moeten motiveren waarom die aanspraak denkt te kunnen maken op een onderhoudsbijdrage. Waarbij de betalende ouder dan ook voorwaarden mag stellen mbt de informatie. Waarbij het een vrijwillige keuze is van de betalende ouder of die wil bijdragen aan het levensonderhoud en tot wanneer. Vindt het kind dat die recht heeft op, of vindt die het bedrag niet genoeg? Laat er dan een rechter naar kijken, waarbij de rechter dit keer wel rekening houdt met dezelfde woorden waarmee wij afgeschreven zijn: ouderschap onwaardig, geen nauwe betrekkingen, geen lotsverbondenheid. De grote redenen voor de rechters om zo gemotiveerd ouders omgang te ontzeggen. Bepaalt de rechter dat er betaald moet worden en weigert die ouder dat, dan pas zou het LBIO de vordering over moeten nemen.

Kijk, bovenstaand is haalbaar, rechtvaardig en voor alle partijen beter. Hoe dan ook, over deze wet valt nog een hoop te zeggen. Zeker is wel dat met verplicht automatisch doorbetalen tot aan het 23e jaar, terwijl de ouder gewoon verstoten is, niet eens meer wie dat kind is, en blijft, tot nog meer boosheid en  frustratie leidt. Nog meer kolen op het vuur. Juist omdat u in de commissie zit, ga ik er vanuit dat dit niet de bedoeling is/kan zijn. 

Ik verzoek u derhalve het wetsvoorstel af te wijzen of aan te houden totdat er echt goed gekeken is naar de rechtvaardigheid en haalbaarheid van de wet. Ik verzoek u tenminste de uitslag van de motie Recourt af te wachten. Veel verstoten ouders zijn al ’gestraft’ door te scheiden, ze zien immers hun kinderen niet meer. Is het dan aan u om hun nog meer te straffen door hun als pinautomaat te behandelen, want zo voelen wij ons. Niet goed genoeg voor het ouderschap, afgeschreven door de instanties, familie en kennissen als ouder, maar blijkbaar wel goed genoeg voor ons geld. Dat kan toch niet?

Met dit schrijven richt ik nog 1 verzoek tot u; is het mogelijk dat de leden, vermeld in het verslag, bij u op bezoek komen, als u in vergadering bent om over ‘vechtscheidingen’ te praten? Waarom praat u niet eens met ons? Met de mensen/ouders die ouderverstoting beleven, ervaren en u precies uit kunnen leggen waar ze tegen aanlopen? Want fijn al die onderzoeken en rapporten, wij voelen ons er vaak niet in vertegenwoordigd. Wat erg eigenaardig is, toch? Wij komen ontzettend graag bij u langs om u te vertellen hoe het nu werkelijk in de praktijk werkt, hoe de harde realiteit is. Tot nu toe is het toch echt de slager die zijn eigen vlees keurt, ook bij die rapporten, een uurtje met ons geeft een veel eerlijker beeld.

Vriendelijke groet,

Annemarie van Mackelenbergh

06 37 16 94 08

(h)erken ouderverstoting

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Bijlage:

Verslag van het bezoek aan het 2e Kamerlid dhr. Recourt, ivm de motie ‘vechtscheidingen’ en de Divorce Challenge

18 januari 2017, helaas hadden we maar 45 minuten ter beschikking.

Als voorbeeld hebben 2 beheerders van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting hun persoonlijke situatie toegelicht. Verder hebben zij de onderstaande punten geduid:

 

  1. We hebben aangegeven dat juist de inzending BRAM van de raad olie op het vuur is en vaak een bron van ouderverstoting. De raad zou meer bevoegdheden krijgen en wij hebben aangegeven dat dit fout gaat uitpakken, onwenselijk is en vechtscheidingen juist aanwakkert.
  2. We hebben aangegeven dat er NIET aan waarheidsvinding wordt gedaan en dat de ouder die de meest vreselijke verhalen aan de rechter vertelt vaak gelijk krijgt. De andere ouder is de dupe en ziet haar/zijn kinderen niet of nauwelijks meer. Recourt gaf aan zelf rechter te zijn geweest.
  3. We gaven aan het vreemd/merkwaardig is dat inzendingen met 0 tot 3 likes zijn uitgekozen, terwijl andere inzendingen vaak tot 100 likes hebben. Deze inzendingen lijken volkomen te zijn genegeerd. We vroegen Recourt of hij de andere inzendingen heeft gelezen. Hij gaf aan de meeste te hebben gezien.
  4. We gaven aan dat er selectief wordt gehandhaafd. Het LBIO handhaaft direct en hard. Bij frustreren omgangsregeling gebeurt er niets. Zelfs de politie weigert aangifte op te nemen inzake onttrekking ouderlijk gezag. De frustrerende ouder komt er makkelijk mee weg zonder enige sanctie. Wij gaven aan dat hier iets aan gedaan moet worden.
  5. Tevens gaven wij aan dat Recourt tevens indiener was van een wetswijziging verhoging leeftijd van 21 jaar naar 23 jaar inzake kinderalimentatie/onderhoudsbijdrage. We gaven aan dat dit onwenselijk is en dat het juist vechtscheidingen verergert. De scheiding wordt hierdoor een conflict tussen kind en ouder omdat een kind de ouder voor de rechter kan dagen. Dat het advies van het Nibud is dat kinderen en ouders in gesprek gaan over de kosten van studeren niet van toepassing is omdat er geen contact is. Het is ook stof tot verdere rechtszaken en houd als zodanig vechtscheidingen in stand.
  6. We hebben aangegeven dat juist een rapport als van Hill veel zou kunnen verbeteren.
  7. We lezen dat de jury van mening is dat de Raad van Kinderbescherming een grotere rol zou moeten spelen in vechtscheidingen. Bij de Raad van Kinderbescherming ontbreekt kennis en men doet niet aan waarheidsvinding. We gaven aan dat de groep van ervaringsdeskundigen op het gebied van ouderverstoting een grotere, een belangrijkere en adviserende rol zou moeten hebben.
  8. We gaven aan dat het gevecht in vechtscheidingen juist ontstaat omdat één ouder wordt uitgesloten in het contact met het kind en daarom vecht voor zijn/haar kind. Dit is onaanvaardbaar. De verstotende ouder wordt zelfs beloond als deze in de rechtszaken elk overleg weigert met de andere ouder. Dan kiest de rechter voor rust en regelmaat en wijst het kind toe aan de verstotende ouder. Ook dit vinden wij onaanvaardbaar.
  9. We gaven aan dat massaal door de rechtbank, de Raad van Kinderbescherming en alle verdere instanties elke vorm van herkenning of erkenning wordt geweigerd. We geven aan dat deze instanties moeten worden (bij)geschoold op het gebied van ouderverstoting.
  10. We gaven aan dat, ondanks dat de kinderombudsman in 2014 schriftelijk vast stelde dat ouderenverstoting een ernstige vorm van kindermishandeling is, er totaal niets mee gebeurd, zelfs niet als melding word gedaan bij politie of veilig Thuis. Men wil niet en ziet ouderverstoting niet als iets belangrijks, want rechter bepaalde. Ik gaf aan dat dit zo niet verder kan.
  11. We gaven aan dat er een manifest/alternatief plan in de maak is, als tegenhanger van de gekozen plannen door de jury van de Divorce Challenge.
  12. Margreeth en ik gaven aan dat ouderenverstoting van generatie naar generatie gaat. Als er niet wordt ingegrepen maken onze kinderen zich later ook schuldig aan ouderverstoting. Ook de regering en kamer houden dit systeem in stand en zij zijn zich niet bewust van het feit dat daardoor vechtscheidingen in stand worden gehouden met als gevolg grote maatschappelijke kosten en maatschappelijke impact. Recourt bevestigt dat hij op de hoogte is van genenrationele overdracht die plaatsvindt.

Recourt gaf aan het met de meeste punten wel eens te zijn. Wat hij ermee gaat doen is nu nog onduidelijk. Wel gaf hij aan dat hij handvatten nodig heeft waarmee hij iets kan. Een manifest met oplossingen!

We vroegen aan Recourt hoe wij een vervolg kunnen geven. Hij gaf het volgende advies. De kamer wil graag alternatieve plannen zien. Dus een duidelijke richtlijn en handvatten. Er is de mogelijkheid petities aan te beiden. Hiervoor is 15 minuten tijd beschikbaar. We stellen voor om eventueel het Hiil-plan in te dienen, wat betreft het deel voor de wet- en regelgeving alsmede het juridisch kader. Tevens gaven we aan de ervaringsdeskundigheid belangrijker gevonden moet worden. Deze moeten worden geraadpleegd en onderdeel uitmaken van de ketenpartners.  En deze als alternatieve keuze in te dienen als plan/manifest. Vermoedelijk zal dit dan kunnen in de vorm van een petitie. Als voorbeeld kunnen we het Manifest van Hugo Borst als uitgangspunt nemen. Vooral verbeterpunten (advies) benoemen en onderbouwen samen met deze petitie.

 

Email en verslag bezoek van 2 beheerders aan Jeroen Recourt nav de Divorce Challenge

Ik heb een vraag:

 

Ik heb een vraag, waar ik echt mee zit en niet uit kom. Wellicht dat er al eerder wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan, ik hoop van wel. Want voor de vuist weg meningen, opinies of eigen inzichten helpen mij niet verder.

Wat ik mij afvraag is het volgende:

Kleine kinderen worden groot. Kinderen die eenzijdig worden opgevoed, met verhalen over de ontbrekende ouder, of juist helemaal geen verhalen over de ontbrekende ouder, die is immers helemaal weggepoetst.

Ik begrijp dat deze kinderen een beeld van de ontbrekende/uitwonende ouder hebben, dat ouderverstoting voor het kind legitimeren. Ik begrijp dat als een kind zijn/haar hele leven/jeugd te horen krijgt dat die ouder niet deugt, niet van het kind houdt of erger, dat die ouder het kind misbruikt heeft, het kind niet staat te popelen om op zoek te gaan naar die ontbrekende ouder.

Ik begrijp zelfs dat ouderverstoting bij sommige kinderen werkt en dat er toch ook genoeg kinderen zijn die toch op zoek gaan naar de waarheid, als ze volwassen zijn. Daar kunnen verstoten ouders alleen maar op hopen. Dat het dus wel degelijk ook afhankelijk is van het karakter van het kind, wat dus weer hard te verteren is voor de verstoten ouder, maar goed.

Wat ik ook kan begrijpen is dat juist heel veel kinderen, die zonder 1 biologische ouder zijn opgevoed, kiezen voor maatschappelijke studies. Denk aan Rechten, Maatschappelijke studies, Sociologie, Psychologie, onderwijs.

Maar nu mijn vraag; wat ik niet kan begrijpen is dat juist deze kinderen tijdens hun studie de informatie niet relateren aan hun eigen situatie. Dat ze blind blijven gaan voor de ouder die de kinderen heeft aangezet tot ouderverstoting. Dat ze met de geleerde informatie niet zelf op onderzoek uit gaan en dus de echte waarheid. Zichzelf op zijn minst vragen stellen. Hoe kan dat?

Wat ik vervolgens al helemaal niet kan begrijpen, bevatten, is het feit dat vervolgens deze kinderen, die een ouder hebben verstoten, waar totaal niets mee aan de hand is, of het moet de verhalen zijn die over die persoon zijn verzonnen (hoe zo waarheidsvinding), vervolgens met kinderen aan de slag gaan om naar hun zeggen, een positief verschil te maken, terwijl hun eigen leven nog berust op leugens. Als dan een kind met een hulpvraag komt, dan moet die vraag toch herkenbaar zijn voor die afgestudeerde ‘kinderen’ die hun eigen ouder hebben verstoten?

Hoe werkt dat dan?

Nogmaals kleine kinderen worden groot. Gaan studeren en de maatschappij in. Velen, meer dan gebruikelijk, gaan dus werken met kinderen gerelateerd aan echtscheidingssituaties. Maar, ondanks alle informatie en zelfs situaties waarin zij zich zouden moeten herkennen, gebeurt dat dus niet.

Hoe komt dat?

Verstoten ouders krijgen steevast te horen dat ze afstand moeten nemen. Dat, als ze echt van hun kind houden, het kind met rust laten, daar die in de verdrukking komt te zitten omdat de ouder, die het meeste invloed heeft, het contact tussen de kinderen en de uitwonende ouder niet aankan. Verstoten ouders krijgen te horen dat ze moeten wachten totdat het kind, uit zichzelf op zoek gaat.  Maar blijkbaar is dat niet een automatisme. Als een studie de ogen niet opent en zelfs het werken met kinderen hun ogen niet opent, wat dan wel?

Persoonlijk vind ik deze ontwikkeling dood eng. Blijkbaar voelen kinderen die verstoten niet de urgentie om op zoek te gaan naar de waarheid en is het wachten een lange zit.

Wat echter wel al wetenschappelijk bewezen is, is het feit dat juist deze kinderen een zeer vergrote kans hebben om het gedrag van de verstotende ouder te herhalen. Dus ook scheiden en het kind vervreemden van hun partner. Moeite hebben met autoriteit (wat wij dus nu al terug zien in de maatschappij), een bepaald, niet te benoemen, onvrede bij zich dragen. Eerder geneigd zijn te vervallen in verslavingen.

Deze ‘kinderen’, daar ben ik in de toekomst afhankelijk van. Deze ‘kinderen’ zijn de artsen, advocaten, rechters, raadsonderzoekers, jeugdhulpverleners, psychologen, coaches, counselors, onderwijzers van  vandaag en morgen. Deze ‘kinderen’ gaan het voor mij bepalen in de politiek, in het bedrijfsleven. En ja, ik vind dat eng! Dood eng.

Nou goed, ik wil het echt begrijpen, dus ik nodig je uit, om te reageren op deze blog. Hoe kan het zijn dat juist deze ‘kinderen’ niets op zichzelf betrekken?

 

 

 

Ik heb een vraag:

Weet je zeker dat jij mij wil contacten?

Steeds meer verstoten ouders weten mij te bereiken. Dat komt er nu eenmaal van als jij je nek uitsteekt en er iets publiekelijk van gaat vinden, via het internet.

Ja, ik ben mede oprichter en mede beheerder van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/. Een pagina die in het leven is geroepen ter bewustwording. Maar ook ter ondersteuning en om het geven van advies. Wat werkt, wat werkt niet. Nou het meeste wat er nu is, werkt niet.

Doelstelling is om ouders terug in hun kracht te zetten. Mondiger te maken. Opdat ze weten wat ze mogen verwachten van de instanties en waar ze zeker niet aan mee moeten werken, willen ze ooit nog omgang met hun kinderen krijgen. Wij geven de ouders de middelen om hun zeggen te motiveren. Neem van mij aan dat de instanties niet staan te juichen van geluk. Jammer dan, het gaat wel over onze kinderen!

Maar goed, dat houdt dus ook in dat ouders mij persoonlijk willen spreken. Ze sturen mij een pb, een persoonlijk bericht via Messenger. Ouders mogen mij arrogant vinden, maar de tijd die ik in een individueel geval steek, ben ik kwijt en kan ik dus beter breder inzetten, voor iedereen.

Daarbij komt, ik ben aardig kort door de bocht. Bij mij geen nuance, geen ‘ja maar’, geen grijstinten. Ik zie ouderverstoting als een piramide. Onderin de ouders die elkaar bevechten. Waarvan de rollen zo zouden omkeren, als dat zou kunnen. Waarbij de kinderen werkelijk met rust gelaten willen worden en zich terug trekken bij de ouder waar ze het meest wonen. Dit zijn ook de ouders waarbij, als er weer omgang is, of nog erger, waarbij het kind van hoofdverblijfplaats is gewisseld, de strijd actief gehouden wordt en zelfs dus het kind weghouden bij die andere ouder onder het motto ‘er is zoveel gebeurd, ik kan het kind toch echt niet dwingen’!

Deze ouders zijn alleen maar met zichzelf en hun ego’s bezig. Deze ouders zorgen voor een misplaatste discussie en doen de naam VECHTscheiding eer aan. Deze groep ouders trekt onze lobby en discussie naar beneden. Gepokt en gemazeld als ik ben, heb ik voelsprieten ontwikkeld en filter ik ze er zo uit! Ik heb geen geduld met ze en al helmaal geen sympathie. Sterker nog, ik baal enorm van deze onderste groep /trede/schijf van de piramide.

De schijf erboven is ook al niet zo fris en het valt mij op dat daar vooral veel moeders zitten. Deze groep ouders heeft hun identiteit aan ouderverstoting ontleend. Enorm veel drama. Ze schreeuwen het uit! Hele groepen mensen/professionals houden zich bezig met die individuele zaken, iedereen is betrokken, maar tot een oplossing gaat het niet komen. Niet omdat het kind niet wil, nee, omdat die ouder het stiekem niet wil. Dat zal die ouder niet toegeven, maar je kunt het zo zien. Telkens als je naar een oplossing beweegt komt er een ‘ja maar’ van die ouder. Die ouder gaat onredelijke eisen stellen of wil totaal geen rekening houden met het kind. Eigen ego gaat voor. Stel dat het kind weer in het leven van die ouder is, dan verliest die ouder alle aandacht. Verliest die ouder het medelijden, dat nu als een warme deken over die ouder ligt. Dit zijn ook de ouders die in therapie willen met het kind ‘omdat er zo veel gebeurd is….’ Dit zijn ook de ouders die maar blijven zoeken om te kunnen ageren. Ze spugen het internet vol; ‘kijk naar mij, help mij!’ In plaats van “help mijn kind!”

Er zijn genoeg goede definities van ouderverstoting. Van al die ouders die zonder enige contra indicatie hun kinderen moeten missen. Deze ouders (waaronder mijn lief) zitten in het topje van de piramide. Stuk voor stuk mensen die eigenlijk te fatsoenlijk zijn, te lief, te bescheiden. Het woordje ‘te’. Stuk voor stuk ouders die in 1e instantie totaal niet kunnen bevatten wat er nu eigenlijk gebeurt. Die dan pas goed gaan beseffen dat hun ex dus echt van het padje is. Het zit gewoonweg niet in hun gedachtewereld en ze kunnen er dus ook niet bij dat iemand anders zo fout is. Dr Childress is zeer duidelijk; deze ouders moeten zich te weer stellen tegen pathogene ouders. Praktisch een ondoenlijke zaak. Een zaak die ook nog eens bemoeilijkt wordt door de rechtspraak, door de instanties, door de scholen en weet ik al niet meer. Voor deze ouders wil ik er zijn, punt!

Wat mij ook opvalt is de grenzeloosheid van die onderste groep. Zelden dat een ouder uit die top contact met mij afdwingt. Maar die ouders uit de onderste groep, ach, die zitten er niet mee. Het maakt mij boos. Ik waarschuw elke ouder als ze mij willen contacten. Je kunt je beter wenden tot Margreet de Leeuw, tot Erna Janssen/ de Familie academie. Ik ben te direct, te oplossingsgericht en al helemaal niet aardig als ik merk dat jij dus onderin die piramide zit. Dat maakt blijkbaar niet uit en ja, dan krijgen ze mij aan de telefoon en dan wordt dat gesprek toch niet gezellig!

Voorbeeld: Op oudejaarsavond (lees goed; oudejaarsavond!) krijg ik een paniek pb. Een vader MOET mij NU spreken. Ik verwijs naar Margreet. Maar nee, hij MOET mij NU spreken, want hij is in alle staten en kan nu niet een advocaat bereiken en weet nu niet hoe hij verder moet.

Dus vooruit, daar zal toch wel wat aan de hand moeten zijn. Eerlijk gezegd laat ik hem mij uit nieuwsgierigheid bellen. Ik denk dat hij daar spijt van heeft, maar ik hoop van niet. Ik hoop dat ik zijn ogen geopend heb en dat hij zich doodschaamt.

Wat blijkt; ex/moeder had hem een mail gestuurd. In plaats van de kinderen morgen te brengen, wilde zij dat hij de kinderen kwam ophalen. Hoezo paniek?!

Hij heeft nota bene co-ouderschap. Ziet zijn kinderen nog (mijn lief weet nog niet eens hoe zijn zoon eruit ziet, hoe zijn stem klinkt, wat die denkt of voelt). Oké, doorvragen….Waar woont die ex, wellicht een enorm eind rijden? Wel nee, 15 kilometer verderop!

Moet ik dan nog aardig zijn? Nee, ik ben aardig te keer gegaan en heb hem verteld dat hij zich bevindt in de onderste regionen van de onderste trede van de piramide. Wat denkt ie wel, op oudejaarsavond nota bene. Een advocaat??? Wat zou die dan toevoegen?

Wat is nou het probleem? Nou volgens de vader was het ophalen tegen de afspraak. Via meditation was afgesproken dat ze de kinderen brengen. Schijnt beter voor ze te zijn. Nou, ik denk graag in oplossingen, degene die het kind wilt hebben, haalt! Zo simpel als wat.

Dus als moeders het nu anders wil, is dat een goede aanleiding om te zeggen weet je wat, we gaan het voortaan altijd zo doen! Degene die de kinderen wilt hebben, haalt. Dus over een week kan moeders de kinderen halen en is alles weer in evenwicht, toch? Ja maar, als ze dan niet komt?! Denk je dat nou werkelijk zelf? Nou dan komt ze niet, wonen ze bij jou, maar zie je dat echt gebeuren? Nee natuurlijk niet.

Ja maar mijn vriendin vindt dat….. Ik heb helemaal NIETS met nieuwe partners te maken. Wie is nou de vader? Wie heeft 3 kinderen gemaakt? Van wie zijn die kinderen? Als die nieuwe partner het niet wil snappen, is dat haar probleem, maar zeker niet die van de kinderen, die hier helemaal niet omvragen. Ga die kinderen halen en houdt op met die strijd en jouw ego!

Ja maar ik kan niet in overleg, moeders verandert telkens haar mening en ik wil niet naar haar pijpen dansen….Ego, ego, ego

Het is een narcist….O ja? Diagnose? En ook al heb je die, blijkbaar was dat narcisme ook geen probleem toen je in 6 jaar tijd 3 kinderen op de wereld zette. Was het ook geen probleem tijdens de relatie.

Ik heb hem keihard verteld hoe ik over hem denk. Ik hoop dit soort ouders zo min mogelijk te spreken, op de pagina zitten er genoeg tussen, soms heb ik er een dagtaak aan om ze er bewust van te maken. Niet leuk, erg ontmoedigend.

Waar zit jij? Waar voel jij weerstand bij? Mensen, mensen, mensen, denk nou toch eens na! Het gaat niet om jou! Het gaat om de kinderen, om de positief toegevoegde waarde die jij hoort te leveren bij die kinderen. Over de verantwoordelijkheid die jij hebt genomen toen jij dat kind hebt gemaakt. Neem jouw taak als ouder serieus en weet je wat, als jij niet in dat topje zit, laat mij dan maar met rust.

Ik kan en wil dus helemaal NIETS van en/of met jou.

Weet je zeker dat jij mij wil contacten?

Rust zacht oma

 

Afgelopen week was een verdrietige week. Vrij onverwacht is de moeder van mijn lief gestorven. Met de leeftijd van 75 jaar en nog heel erg bij de tijd, is het voor ons allemaal veels te vroeg en voelen wij ons overvallen met dit definitieve afscheid.

Tja en dan ‘moet’ je in 1 keer heel veel. De begrafenis regelen, wat zou moeder willen. Het huis leegruimen. Instanties contacten.

Alles is in harmonie en in goed overleg met de zus (en haar man) van mijn lief gegaan. Ook naar de levenspartner van moeder is goed geluisterd. Afgelopen woensdag hebben wij een hele mooie gedenkdienst gehouden, daarna de condoleance.

Waar zit de pijn? Die begint voor mij bij de rouwkaart. Iedereen was heel snel  en het unaniem met elkaar eens; zoon (nu ruim 16 jaar) van mijn lief komt er niet op. De andere 2 kleinkinderen, waaronder de dochter van mijn man uit een andere relatie en het achterkleinkind wel.

Moeder/oma heeft veel verdriet gehad over de ouderverstoting door haar kleinkind. Toen haar kleinkind was geboren werd ze al weggehouden van de wieg door moeders. Toen mijn lief binnen een jaar na de geboorte eieren voor zijn geld koos, zag hij zijn zoon(tje) sporadisch. Toen ik in zijn leven kwam verslechterde de situatie. We stonden meer voor een dichte deur dan wat anders en als hij het een keertje leuk had gevonden, konden wij er de klok op gelijk zetten; we zagen hem dan weer weken niet.  Het jochie mocht het niet leuk hebben bij ons, mocht niet blij zijn met zijn vader. Scènes aan de deur door moeders.  Ach, verstoten ouders weten precies waar ik het over heb.

Het jochie zal zo’n 6 of 7 jaar oud zijn geweest toen de politie bij ons op de stoep stond. Er was aangifte gedaan van bedreiging, die vervolgens snel weer werd ingetrokken, maar het was wel de genade klap. Op advies van jeugdzorg, de politie en ook vrienden hebben we afstand genomen(Koninklijke weg) want het manneke zat overduidelijk in de verdrukking.

Toen hij 12 was, na de Cito toetsen dachten wij dat hij oud genoeg zou zijn om op de fiets naar ons toe te komen. Moeders was echter verhuisd naar een geheim adres. Ook reageerde ze niet op schriftelijke contactverzoeken, dus heeft mijn man hem op het schoolplein benaderd. Het was een ontroerend gezicht, die 2 op de zandbakrand. Emotioneel ook, hij herkende zijn vader natuurlijk niet (en wij hem ook niet), had ook geen herinneringen aan de eerste jaren. Die 10 minuten op de zandbakrand zijn de laatste 10 minuten dat wij hem hebben gezien en mijn man met hem heeft gesproken.

Wat hierna volgde zijn rechtszaken, opgestart door moeder, onderzoeken door Veilig Thuis en de Raad van Kinderbescherming en een volkomen mislukt traject bij Kompaan en de Bocht. Om uiteindelijk een contactverbod van een jaar te krijgen, daar ‘wij’ te belastend zijn voor die jongen.

Een contactverbod, terwijl mijn man al gezag op afstand hield, hem hooguit met zijn verjaardag of kerst een kaart zou sturen. Een contact verbod gebaseerd op vreselijke leugens, daar niemand aan waarheidsvinding doet. Zo staat in de stukken dat moeder is weggegaan met een koffer, kind op de arm en blauwe plekken en dat ze tot op de dag van vandaag samen met kind doodsbang is voor die man, die overigens militair is en op uitzending is geweest….Ja ja.  Terwijl mijn man een jaar op een kamertje bij vrienden heeft gezeten en zij met zoontje in de villa. Alle tijd krijgend om een goed onderdak te vinden. Alle trucjes en leugens zijn gepasseerd.

Opdat moment dachten wij nog uniek te zijn. Hoe stuitend is het om er achter te komen dat het standaard argumenten zijn, standaard leugens en indoctrinatie.

Mijn man is zo teleurgesteld in de instanties, in de rechtspraak, hij wil er geen woord meer over horen. Dat hij niet alleen is, dat dit minimaal 5600 kinderen per jaar (!) meemaken, doet er niet toe.

Mijn man voelt zich niet alleen niet serieus genomen, hij voelt zich geschoffeerd, gecriminaliseerd. Zijn eer en naam zijn aangetast.

Wat hem het meest heeft geraakt is het feit dat zijn zoon in de leeftijd van 13, 14 en 15 jaar  bij diverse instanties en de rechter (schriftelijk is ook horen) heeft verklaard geen contact met zijn vader te willen. Ook heeft zoon verklaard dat hij vroeger door ons is verwaarloosd (als hij op bezoek kwam) en dat wij hem uitscholden, hem een rot gevoel gaven, dat mijn man het niet waard is om als vader gezien te worden! Naarmate hij ouder werd, werden de beschuldigingen ook zwaarder. Schijnbaar is hij dus bang voor zijn eigen vader en omdat hij zit te trillen als een rietje (ja, echt waar, dat lees je dan terug in de beschikking) leek het de rechter maar beter dat mijn man het afgelopen jaar geen kaartje mocht sturen.

Ik snap mijn man. Zo principieel en integer als dat hij is. Ook hij heeft eergevoel. Als ‘iedereen’ dan meegaat in leugens, valse aangiften, bedrog,  dan zoeken ze het maar uit. Ze verdienen elkaar!

Natuurlijk probeer ik mijn man erop te wijzen dat het jong geïndoctrineerd is. Hij is nota bene al die keren bevraagd in bijzijn van zijn moeder! Maar daar zit ook de crux! Kon hij werkelijk niet zijn moeder wegsturen toen hij daar zat bij die ouderschapsbemiddelaar van Kompaan en de bocht? Kon hij niet zeggen ‘het is goed mam, haal lekker koffie, ik red het hier wel”? Nee, dat heeft hij niet gedaan en dat verslag is wel de genade klap geweest.

Mijn man is enorm teleurgesteld. Waar is zijn DNA? Het lijkt wel alsof zijn zoon 100% zijn moeder is. Als zijn zoon maar iets op hem zou lijken, dan zou hij zelfstandig durven en kunnen denken. Dat deed mijn man ook toen hij in die leeftijd was. Dan zou hij desnoods aangegeven hebben dat hij geen herinneringen heeft aan die eerste jaren en dat hij lekker gaat voetballen. Maar in plaats daarvan heeft hij actief gelogen en dat is iets, daar kan mijn man, zo eerlijk als dat hij is, dus helemaal niets mee.

En nu is dus oma er niet meer. Een vreselijk lief mens die tot zijn 12e nog elk jaar een cadeautje kocht voor zijn verjaardag. We kwamen ze tegen toen wij het huis opruimden. Die niet kon begrijpen waarom zij, als oma, van moeder niet met haar kleinkind om mocht gaan. Sterker nog; als ze elkaar tegenkwamen in de stad, dan liep ze met het kleinkind straal langs oma voorbij!

Oma had geen band met dit kleinkind. Oma had nog een brief naar Veilig Thuis geschreven destijds, het heeft niet mogen baten. Oma kon maar niet begrijpen dat de instanties en de rechters actief meewerken aan ouderverstoting. Ook dat woord kon ze maar niet bevatten. Als je echt van jouw kind houdt, dan doe je toch zo iets niet?!

Zoon stond dus niet op de rouwkaart. Ik begrijp het en toch doet het mij zo veel verdriet. Ik snap de houding van mijn schoonzus, haar partner en mijn man. Volledig en toch…..

 

Rust zacht oma

Wie/ wanneer stopt Ed Spruijt ?

Vandaag kreeg ik onderstaande blog onder ogen: http://blog.pedagogiek.nu/blog/2016/06/13/eenhoofdig-gezag-bij-vechtscheiding.

1 brevet van groot onvermogen waarin gesteld wordt dat het streven naar gelijkwaardig ouderschap (en dus gezamenlijk gezag) zorgt voor onrust en vechtscheidingen in de hand werkt. Als klapper op de vuurpijl wordt Ed Spruijt aangehaald!

Ik heb een reactie achtergelaten op deze blog en ben erg benieuwd of mijn reactie ook daadwerkelijk geaccepteerd wordt, want ja, men wordt steeds handiger; reacties worden gemodereerd (lees: gecensureerd).

Iedereen die ed Spruijt gebruikt om hun motivatie (rust, een- hoofdig gezag, de Koninklijke weg) kracht bij te zetten, zou dit tot zich moeten nemen:

En laat nou net die Spruijt een ouderverstoter zijn, die enkel en alleen voor eigen parochie preekt! Een-hoofdig gezag is hem vroeger 2 keer heel goed uitgekomen: eerst bij zijn eigen scheiding waarbij moeders uit het leven van hem en de kinderen is gebannen en mijnheer Ed Spruijt een au pair prefereerde. De tweede keer heeft hij de ex van zijn nieuwe vriendin geband, waardoor ook nu weer 2 kinderen zonder hun biologische, ‘echte’ vader konden opgroeien.
Met zijn rapport Het verdeelde Kind uit 2002 heeft Ed Spruijt enorm veel schade en leed aangericht. In 2013 is hij terug gekomen op zijn beweringen in een enkele blog, maar zijn boeken worden nog volop gelezen door leerlingen/professionals, die dus vervolgens compleet handelingsverlegen zijn.
Tegenover de beweringen van Ed Spruijt en consorten staat een hele internationale wetenschap, met gedegen onderzoeken en rapporten. (Dus niet een mannetje die misbruik maakt van zijn positie om zo actief aan ouderverstoting te doen).

Ik heb Ed Spruijt aangeschreven en hem bewust gemaakt van al het leed. 20.000 kinderen hebben geen contact met hun uitwonende ouder in Nederland alleen al! 
Ed Spruijt heeft mij verteld dat ik zijn recente boeken moet kopen! Mooi niet. Het zou hem sieren als hij zich actiever zou opstellen en aan bijvoorbeeld de Raad van Kinderbescherming laat weten dat zij zijn zeer magere rapport Het verdeelde Kind (2002) maar moeten wegooien.
Voortschrijdend inzicht heet dat! Het is sowieso godgeklaagd dat men nog werkt met een rapport uit 2002 als beleidsstuk!
Let wel tegen over dit rapport ligt een stuk van professor (!) Hoefnagels, ook uit 2002. Waarin staat dat ouderverstoting een steeds groter probleem is en dat alle professionals terug in de schoolbankjes moeten om een goed antwoord te hebben op dit probleem. Blijkbaar komt dat rapport de instanties en de RvK een stuk minder goed uit.

Gelijkwaardig ouderschap kan WEL, kan heel goed. En als ouders elkaar het kot uitvechten omdat 1 van die ouders het ex-partnerschap niet kan accepteren, dan zouden de instanties aan de slag moeten met juist die ouder! Adresseer de verstoter! Blijft het een moeilijke zaak, denk dan aan parallel ouderschap.
Maar wat er nu gebeurt kan dus echt NIET. Slecht gedrag: ouderverstoting, wordt beloond. Met alle rampzalige maatschappelijke problemen van dien. Het gaat bewezen slecht met 80% van alle kinderen (nu volwassen) die actief 1 ouder, onder druk van de verzorgende/ meest beïnvloedende-ouder, hebben verstoten.

De stem van het kind? Wel goed luisteren! Want, eenmaal sterk beïnvloed door de verstotende ouder, stelt die stem niets meer voor.
Let wel; dank zij sociale media weten wij (verstoten ouders) elkaar steeds meer te vinden. Ook wij hebben een stem! En die wordt luider en luider. Juist in het belang van het kind willen wij ook in het leven van het kind zijn, opdat die heel opgroeit en dus niet 50% van zijn/haar DNA hoeft te ontkennen. Of in angst, of met verkeerde aannames over de uitwonende ouder.
Schilder ons niet af als de foute agressieveling/egoïst, maar als juist een verantwoordelijke ouder.
Bedank die Ed Spruijt maar…..Jullie zijn door hem op een verkeerd spoor gezet en de directies zullen jullie op dat spoor houden, want dat levert geld en banen op.
Alleen; wij accepteren dit niet langer van jullie. Dus lees je in, bezoek onze openbare facebook pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/, want wat ons betreft is hier het laatste woord nog lang niet gezegd.
Dat gelijkwaardig ouderschap niet werkt hebben jullie aan jezelf te danken! Leuk die handelingsverlegenheid! Ik zou zo zeggen je bent jouw baan niet waard als jij je nog steeds verbergt achter een Ed Spruijt!

 

Wie/ wanneer stopt Ed Spruijt ?

Ben jij echt een goede vriendin?

 

En daar gaan we weer…. Wekelijks valt bij mij de Vrouw als vrijdagbijlage van de Telegraaf bij mij in de bus en wekelijks word ik tussen neus en lippen geconfronteerd met ouderverstoting. Als of het niets is…

Nou heb ik de redactie van de Vrouw al diverse malen aangeschreven en gevraagd of ze open staan om aandacht te besteden aan ouderverstoting, maar nee, daar hebben ze geen zin in.

In eerste instantie kon ik dat niet begrijpen, maar als Marieke ’t Hart (hoofdredacteur) schrijft dat ze zo veel respect heeft voor haar ZZP’ers, hoe ze het toch doen, gescheiden met kinderen en zo, dan valt bij mij het kwartje wel. Wedden dat er tussen die dames diverse, al dan niet bewuste, verstoters zitten. Dames die balen van hun ex en daardoor de omgang frustreren. En zoals het in de duiventil betaamd, zijn de dames solidair en zal niet 1 moeder de andere dames terechtwijzen, op haar nummer zetten en haar erop wijzen dat je altijd, hoe dan ook, SAMEN ouder blijft en dus altijd, hoe dan ook, op zoek zal moeten naar een manier om het vaderschap toe te laten.

Wekelijks erger ik mij groen en geel aan de achteloze opmerkingen. In week 8 staat bijvoorbeeld een interview met Sandra van Nieuwland. Vanaf haar 11e tot aan haar 18e had ze geen contact met haar moeder en broers….. Alsof het niets is. Ja het is nu wel uitgepraat!  Mensen toch, sta nu eens stil bij dit leed! (zelf is ze nu ook weer alleenstaand met kinderen, een patroon)

Maar goed nu naar de rubriek ‘opgebiecht’ van de Vrouw nr 13; ‘Het was een luizenstreek’.

Hier is een alleenstaande, gescheiden moeder aan het woord. Een moeder die aangeeft dat de vader van haar zoontje buiten beeld is. Wederom, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. In ieder geval wordt dat wel zo in haar omgeving ervaren. Wonder boven wonder komt ze zowaar een vent tegen. Een kerel die uiteraard haar beter wil leren kennen, maar kenmerkend aan dit soort moeders schuift ze haar zoontje naar voren, die komt eerst! Nummer 1!

Respect voor die man en hopelijk zijn er veel meer van dit soort mannen; hij wil ‘quality time’ en uiteindelijk slaat hij een paar honderd euro plat voor een mooi hotelletje zonder zoontje erbij. Dat was nog wat, want ja, die vader is dus uit beeld, dus waar moet dat zoontje heen? Precies; een goede vriendin vraagt immers NIET of de vader eerst is gevraagd. Wel nee, die gooit onvoorwaardelijk haar deuren open, zoontje kan het weekend bij haar terecht. Dank je wel, goede vriendin…..

Nou blijkt dat jochie net op die vrijdag van afgifte luizen te hebben. Moeders dacht er nog aan om dan maar thuis te blijven en met die luizen aan de slag te gaan. Terecht dat die man daar geen boodschap aan had. Zijn ogen hadden op dat moment al wijd open moeten zijn. In ieder geval heeft hij het er dat weekend toch van genomen, want ze zijn gewoon gegaan en hebben dus dat zoontje met luizen en al gedropt bij die vriendin. Je raadt het al, op het eind van het weekend hadden haar dochters ook luizen en bood die vriendin nog haar excuses aan omdat ze dacht dat die luizen bij haar dochters vandaan kwamen.

Tja, moeders voelde zich wel wat schuldig zo af en toe in het weekend en ja, natuurlijk was het niet zo leuk voor die vriendin, vandaar ook haar opbiecht moment bij de Telegraaf! Maar het ergste van alles is nog wel haar conclusie; haar relatie is uiteindelijk toch verbroken en madam wijdt dat aan karma. Ze had natuurlijk nooit zo met die luizenboel om moeten gaan!

Weet je wat dan ik denk? Weet je dan waarom bij mij het stoom uit mijn oren en neusgaten komt? Omdat ik erger aan de complete contactgestoordheid van die moeder. Zij denkt alleen maar aan zichzelf en maakt enorm misbruik van haar omgeving. Een omgeving trouwens, die er heus wel wat kritischer in mag gaan staan.

Als jij echt een goede vriendin wilt zijn, gooi dan niet de deur meteen open, maar stel eens kritische vragen. Waarom is vader niet in beeld? En als er vreselijke beschuldigingen komen van (seksueel) misbruik, vraag eens naar concrete bewijzen. Als jij echt een goede vriendin wilt zijn, dan wijs jij jouw vriendin op de gemakken van gedeeld ouderschap. Dan wijs je jouw vriendin op het belang van een vader in het leven van het zoontje. Zijn eigen vader, waarvan hij 50% DNA heeft! Dus geen surrogaat vaders/ vriendjes of eventueel een opa of broer, nee, zijn eigen vader!

Dan waarschuw jij jouw vriendin, want elke vent met wat eigen waarde en een gezond verstand, zit niet te wachten op een bonus… als zijnde een kind die je er maar meteen bij moet nemen. Dat is ziek! Dat moet je helemaal niet willen.

Dus die kerel is de meest verstandige in deze hele situatie en ik hoop dat heel veel mannen hier een voorbeeld aan nemen. Prima, leuk een relatie, maar dan ook regelmatig momenten samen, met zijn 2en. Dan wil je liefst, als man, de hand kunnen schudden van de ex en blij zijn dat het zoontje een fijn weekend heeft bij zijn biologische vader. Opdat je werkelijk, zonder schuldgevoel, uitgebreid van elkaar kunt genieten en elkaar beter kunt leren kennen.

Dus mannen, ren voor je leven, als je een vrouw ontmoet zo als in deze column. Dit soort vrouwen, de happy single moms, die lopen te wapperen met hun kids en eigenlijk hun identiteit ontleen aan ‘kijk mij eens het allemaal zelf doen’, zijn gevaarlijk. Jou is snel hetzelfde lot beschoren.

De omgeving zou eens op moeten houden dit soort dames te steunen. Afgezien het feit dat je jouw vriendin er helemaal geen dienst mee bewijst (een echt kerel peert hem) werk je mee aan kindermishandeling!

Want een kind een ouder onthouden, is kindermishandeling. Daar is namelijk een woord voor; ouderverstoting. De gevolgen van het missen van 1 ouder zijn enorm groot voor de sociale en emotionele ontwikkeling van het kind. Dus werk er eens niet aan mee. Ben eens echt een goede vriendin.

PS; dan heb ik het nog niet eens over de zeer kwalijke rol die ouders van.. dus de opa’s en oma’s, de familie van de verstoters spelen. Ben je bewust dat jij, als je meegaat/meehelpt bij de verstoting, een kindermishandelaar bent. Karma of niet.

Ga voor meer informatie naar de openbare facebook pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/. Rechts onder de banner, onder bestanden, vindt jij zoveel informatie om een goede vriendin te zijn 😉

Ben jij echt een goede vriendin?