aan Mevrouw Roeters, Directeur Raad van Kinderbescherming, hoofdkantoor.

Goede middag mevrouw Roeters,

 

Herinnert u mij zich nog? Wij hebben elkaar ontmoet bij de grote prijsuitreiking van de Divorce Challenge. U nam uw Raadsmedewerker en tevens podiumwinnaar, zonder 1 like van het publiek (!), in bescherming toen ik deze dame wees op een huilende vader. Deze vader had net het fijne traject BRAM doorlopen, de podiumwinnaar dus. Met als resultaat het verlies van zijn kinderen. En dat niet alleen, dit verlies heeft zo’n grote impact op deze vader gehad dat hij alles is kwijtgeraakt. Zijn kinderen, zijn werk, zijn huis en ja, zijn gezondheid.

Deze vader is exemplarisch voor heel veel andere ouders en ik vind het dus helemaal van de zotte dat er een commissie is geweest die BRAM op het podium zet, zonder 1 like, terwijl er heel veel andere plannen waren ingediend, die wel het support van de achterban, de ouders, hebben gekregen.

Dit ruikt en ik heb jullie allen gewaarschuwd. Pas op, de hond is uit de kooi. Jullie hebben ons zelf uitgenodigd, nu kunnen jullie ons wel weer proberen te negeren, maar wij pikken dat niet meer.

Uw ruiterlijke toegaven, bij uw aanstelling, dat jullie allen handelingsverlegen zijn, vind ik ronduit schokkend en uit den boze!

Hoe kan het zijn dat ouders meer weten over ouderverstoting en high conflictscheiding, dan de professionals? En hoe kan het zijn dat ouders, die raadsonderzoekers wijzen op ouderverstoting, worden aangemerkt als strijdend en worden weggeschreven in de rapporten?

We zijn nu een jaar verder. U hebt wat ouders ontvangen en aan ronde tafel gesprekjes gezet. Wat is hiervan het resultaat? Welke conclusies heeft de Raad getrokken en worden nu uitgevoerd in de organisatie ten gunste van de kinderen en verstoten ouders?

En dan mag u een-ik-weet-niet-hoeveel groepjes formeren, of poppetjes op plekken positioneren, dat zorgt er nog niet voor dat de Raad zijn werk goed doet.

Hoe komt dat nou? Nou 1 ding weet ik heel zeker en ik zal het nu nog heel braaf vragen:

Wat is uw beleid ten aanzien van high conflict scheiding met als resultante ouderverstoting? Nog steeds het verdeelde kind van Ed Spruijt uit 2002?!

2 jaar geleden verzekerde uw beleidsmedewerker uit Den Haag mij dat de Raad

  • Ouderverstoting onderkent
  • Aan waarheidsvinding doet
  • Aan maatwerk doet.

 

Nu de praktijk:

  • Ouders, die autodidact zijn en voor hulp komen naar www.herkenouderverstoting.nl  of onze facebookpagina, worden door Raadsonderzoekers op hun vingers getikt. Sterker nog, deze ouders worden in rapporten aangemerkt als een agressor, de strijdende ouder. Francien Boot (RvK Arnhem) strafte een vader zodanig af dat zij mede hierdoor de rechter adviseerde geen gezamenlijk gezag toe te kennen.
  • Waarheidsvinding is tot de dag van vandaag een’ hij zegt/zij zegt’ verhaal waarbij ouders uit elkaar worden gespeeld. Het lijkt wel alsof de Raadsonderzoekers smullen van dramatische verhalen, zonder die persoon erop te wijzen dat de Raad uit moet zoeken of de beweringen ook ‘waar’ zijn. Nee, ze kalken alles smeuïg op, om 1 ouder te diskwalificeren. Die ouder wordt ermee geconfronteerd en gaat dan ook maar spuien, blijkbaar wordt dat verwacht. Staan ze in de rechtbank, dan kan de Raad roepen dat ouders niet met elkaar overweg kunnen, elkaar diskwalificeren en derhalve een OTS, met een trajectje zoals ‘Ouderschap blijft of Kind uit de Knel, het beste is….. Bizar.

En de ouder die met feiten komt, wordt genegeerd als die feiten de raadsonderzoeker niet uitkomt. Weer pak ik Francien Boot als voorbeeld; 2 politierapporten! Maar ten nadele van moeder, dus niet meegenomen in het rapport. Wel een geseponeerde aangifte van moeder opvoeren als zijnde waarheid.

  • Maatwerk? Serieus? Hoe kan er maatwerk geleverd worden als uw raadsmedewerkers BEWUST handelingsonbekwaam zijn en handelingsverlegen zijn? Als hun ego dus belangrijker is dan het belang van het kind, waarmee de Raadsonderzoeker zo ijverig schermt? Wederom haal ik Francien Boot aan (RvK Arnhem) omdat ik deze dame heb mogen ontmoeten naar aanleiding van een ontstellend rapport waarbij 1 vader compleet is weggeschreven. Ik heb haar gevraagd of zij zich wel bewust is van hetgeen zij/ de Raad aanricht in diverse levens? En weet u wat het enge is? Dat zij werkelijk denkt een positief verschil te maken ! Ondertussen speelt mevrouw Francien Boot beide ouders nog meer uit elkaar, gooit ze kolen op het vuur, herschrijft het rapport nog meer richting moeder, want wie zijn wij om haar aan te spreken?!

En als het er dan op aan komt, als een vreselijk rapport bij de rechter ligt, dan komt natuurlijk standaard een andere Raadsmedewerker naar de rechtbank om het rapport toe te lichten…… Wat een vieze tactiek en waarom gaan rechters daarin mee? Dus een raadsonderzoeker doet lekker waar die subjectief zin in heeft, maar hoeft geen verantwoording af te leggen. Op naar het volgende familiedrama. Het gezin was bekend bij Jeugdzorg……

Heel simpel mevrouw Roeters: Het wordt tijd voor een heel helder beleid. Een beleid dat top-down wordt ingevoerd. Een beleid waarbij openlijk afstand wordt gedaan van uw ingekochte rapportje Het verdeelde kind van Ed Spruijt. Daar deze, u goed uitkomende, oplossing geheten de Koninklijke weg, wetenschappelijk (!)bewezen slecht en traumatiserend is voor ouder en kind.

Sterker nog mevrouw Roeters; uw beleid is tegen de wet Gelijkwaardig ouderschap, ronduit kindermishandeling, een schending van de Rechten van de Mens en de Rechten van het Kind.

Het staat er pompeus, zo zwart op wit, maar dat is dus wel de waarheid en ik vraag mij oprecht af waar jullie dit lef vandaan halen?!.

Het voorschrijven van diverse trajecten waarbij het wetenschappelijk bewezen is dat deze extra traumatiserend zijn voor kind en verstoten ouder, moet van de baan. Ouders moeten deze kunnen weigeren! Uw raadsonderzoekers en gedragswetenschappers zullen zich moeten bijscholen.

Wat mij betreft haalt u een hele groter bezem door uw personeel. Er lopen te veel ego’s rond die lekker doen waar ze zin in hebben en niet wensen aangesproken te worden. Zoals Joyce Verket al in 2015 tegen mij zei”ik zou maar doen wat ik zeg en een toontje lager aanslaan, want ik ben het lijntje naar de rechter en zo ziet u die zoon nooit meer”. Jack Span, de Teamleider (RvK Breda) stond er uitgeblust bij…..

Ik ben nu 2 jaar verder en er is nog helemaal NIETS ten goede veranderd.

Ons geduld raakt op. Het werk van uw raadsonderzoekers/medewerkers/gedragswetenschappers en alle ketenpartners gaat er zo niet leuker op worden. Onze achtervan groeit en groeit. Wij praten jullie zo onder tafel, waarbij ik opmerk dat het toch helemaal van de zotte is dat wij ons beter hebben bijgeschoold dan welke professional dan ook. Ook zij zitten maar een paar klikjes op de computer verwijderd van alle informatie die voorhanden is.

Doe daar uw voordeel mee, want de mondige ouder is er en gaat niet meer weg!

Dus mevrouw Roeters, graag middels een reply,

  • graag een heldere beleidsvisie rondom high conflictscheiding.
  • Afstand nemen van het Verdeelde Kind uit 2002
  • Heldere uitleg aan uw raadsmedewerkers wat nu waarheidsvinding in feite is en dat zij bij Wet braaf en netjes zich daaraan hebben te houden
  • Bijscholing en het oprichten van expertise centra’s of speciale, bijgeschoolde, raadsonderzoekers, die zich mogen bezig houden met scheidingsgevallen

 

In afwachting,

Annemarie van Mackelenbergh

 

 

Advertisements
aan Mevrouw Roeters, Directeur Raad van Kinderbescherming, hoofdkantoor.

Notulen gesprek met Mr. Koek, Rechtbank Breda en mijn dringend advies aan ouders die in scheiding zijn.

3 mei 2017 heb ik een gesprek gehad met Mr Koek, opperhoofd rechtbank Z-W Brabant en Zeeland, op haar kantoortje bij de Rechtbank Breda.

Ik heb er een blog over geschreven; https://annemarievanmackelenbergh.wordpress.com/2017/04/22/de-rechterlijke-macht-willens-en-wetens-in-hun-ivoren-toren/

4 (!) maanden heb ik er over gedaan om de notulen te bemachtigen. Onderstaand zet ik deze notulen openbaar.

Voorop gesteld; deze notulen zijn een slap aftreksel van het gesprek wat daadwerkelijk heeft plaats gevonden. De notulist, de heer Voeten had het er destijds maar druk mee; rood hoofd, puntje van zijn tong uit de mond, wellicht had hij nog nooit iemand getroffen die niet onder de indruk raakt van een rechter, die duidelijk misbruik maakt van haar positie!

Enfin, vandaag dus maar weer een mail naar Mr Koek gestuurd:

Nou mevrouw XXXXXX,

 

U kunt hier niets aan doen, maar de notulen, dat is een slap aftreksel van het gesprek wat heeft plaats gevonden.

De heet Voeten is nog steeds thuis aan het bijkomen, heb ik gehoord.

 

Vriendelijk verzoek deze blog naar Mr Koek te sturen: https://joepzander.wordpress.com/2017/09/05/dijkdoorbraken-en-zandzakken. Wellicht dat Mr Koek mijn reactie op deze blog tot zich kan nemen?

 

Hoe dan ook, met dit schrijven dien ik wederom het verzoek in om alle familierecht uitspraken, echtscheiding gerelateerd, door Mr B. Prenger, vanaf januari 2016 tot heden, ter inzage beschikbaar te stellen of deze via Rechtspraak.nl te laten publiceren.

 

Ik wacht nog een nette reactie van Mr Koek af, maar voor de duidelijkheid, als Mr Koek denkt boven de wet te staan, dan hoop ik toch echt de politiek ervan te overtuigen dat dit niet het geval mag zijn.

 

Groet,

AM van Mackelenbergh

 

Verslag nav gesprek met mr. M.W. Koek, President bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant, met

mevrouw A. van Mackelenberg, gevoerd op 13-4-2017, in aanwezigheid van L.W.M Voeten,

waarnemend klachtenfunctionaris.

Mevrouw Van Mackelenberg heeft – in aansluiting op de eerder door haar gestuurde mailberichten

aan het bestuur van de rechtbank Zeeland- West-Brabant — haar standpunt als volgt toegelicht:

Ik kom niet als vijand, maar zoek samenwerking met de rechtspraak. De organisatie waar ik voor sta

en die verstoten ouders vertegenwoordigt, wordt steeds sterker.

Er zijn talloze beslissingen van rechters, politici, deskundigenrapporten, werkwijzen van instanties als

Kompaan en De Bocht, Juzt, Raad voor de Kinderbescherming, die niet correct zijn en die schade

toebrengen aan ouders én aan kinderen.

Ouders die mij raadplegen adviseer ik de rechterlijke instanties niet te vertrouwen.

Er wordt veel geld en tijd gestoken in trajecten/pilots die niet slagen. In dat verband wil ik inzage in

beslissingen van alle familiezaken die openbaar zijn uitgesproken in de periode van september 2016

tot op heden. Op die wijze wil ik controleren of de pilot van de bijzondere curator werkt. Mr van

Leuven – de instigator van deze pilot- haalt aan dat de pilot in Breda goed loopt en dat wil ik met

eigen ogen zien; ik hoor namelijk andere geluiden, van ouders die in paniek zijn.

Rechters en advocaten die werken met de pilot ‘bijzondere curator’ geven aan de politiek door dat

het een succes is; de justitiabelen die bij die pilot betrokken zijn hebben heel andere ervaringen, Ik

beschik over een lijst van mensen die ik kan doormailen naar de rechtbank.

Als je naar de rechter gaat voor omgang, sta je als ouder in heel veel gevallen met lege handen; met

name de vaders, omdat moeders geen medewerking wensen te verlenen en hetgeen zij verklaren ten

overstaan van de rechter vaak klakkeloos wordt overgenomen.

Ouders en rechters moeten er voor kinderen zijn/moeten samenwerken en ook ik wil daar een rol in

spelen.

Ik wil bijeenkomsten van familierechters bijwonen en daar vertellen wat er gebeurt binnen de

trajecten waar de rechters naar verwijzen. Rechters in hun kamertjes maken het ouders moeilijk; de

behandeling van zaken moet anders. Er is een andere aanpak nodig; ouders moeten met eigen

pleitnota’s kunnen komen.

Dankzij de rechter heeft mijn man geen contact meer met zijn zoon.

Indien mensen het niet eens zijn met rechterlijke beslissingen kunnen zij formeel wel in hoger

beroep, maar dat kost geld en dat hebben ze niet.

Ouders wordt omgang ontzegd; hierdoor staan ouders — vaak vaders — met lege handen. Landelijk is

erkend dat ouderverstoting kindermishandeling is, en dat is strafbaar. Ik ga ouders adviseren aangifte

te doen wegens onttrekking aan het ouderlijk gezag. Er zijn namelijk ouders die lijden door

beslissingen van de rechtspraak en zelfmoord plegen.

Ik wil duidelijk maken dat ik niet achterlijk ben en niet minder mens, niet minder intelligent ben dan

de rechters en een president van de rechtbank.

De president geeft de volgende mondelinge reactie:

Rechters worden zorgvuldig geselecteerd, grondig opgeleid en bijgeschoold en zij verdiepen zich vaak

in de vraag hoe zij hun werk het beste kunnen doen. De pilot ‘bijzonder curator bij scheidingszaken’

werd ook gestart met als doel kwaliteitsbevordering bij de behandeling van scheidingszaken.

Een algemeen en verstrekkend verzoek om alle familierechtuitspraken van de rechtbank Zeeland

West-Brabant vanaf september 2016 tot heden te verstrekken of daar inzage in te bieden kan niet

worden toegewezen. Het verstrekken van uitspraken in familiezaken beperkt zich in beginsel tot de

procespartijen c.q. hun raadslieden. Voor het publiceren van uitspraken geldt een landelijk beleid

waarbij in beginsel op aangeven cq ter beoordeling van de rechter zelf— aan de hand van de

landelijke publicatierichtlijnen — wordt bepaald of een uitspraak gepubliceerd moet worden. Het feit

dat uitspraken in het openbaar worden uitgesproken betekent nog niet dat deze daarom

gepubliceerd moeten worden. Het geven van inzage in de door u bedoelde categorie

familierechtelijke dossiers stuit af op de privacy-aspecten van deze zaken.

Mevrouw van Mackelenberg sluit af met de volgende reactie:

Ik ben het daar niet mee eens. Ik verzoek een verslag van dit gesprek te kunnen ontvangen. Ik heb er

spijt van dat ik dit gesprek niet heb opgenomen, zoals ik voornemens was. Ook betreurt ik het dat

mijn man niet is meegekomen; ik hoor u zeggen dat ik daar best om had kunnen vragen, Ik vind dat

als die mogelijkheid er was had de rechtbank dat aan moeten geven.

Conclusie: Blijf zo ver mogelijk weg van het familierecht. Ga zeker niet uit jezelf procederen, want, geloof mij, je raakt het kleine beetje regie dat je nog had, kwijt.

Voordat jij het weet zit je aan een tafeltje tegen over een raadsmedewerker die jou toe bijt dat als jij echt van jouw kind houdt, jij afstand neemt en braaf thuis gaat wachten tot het kind, ooit volwassen, uit zichzelf naar jou toe komt.

Of zit je op krukjes in een kringetje, bij bewust handelingsverlegen mutsen die jou vertellen dat, als jij van jouw kinderen houdt, je alles laat welgevallen en zeggen.

Of je zit op het politiebureau, je te verweren tegen de meest vreselijke beschuldigingen van mishandeling of seksueel misbruik en wordt dat hooguit geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

Om vervolgens, met zeeeeer veel geluk, later jou w kinderen te mogen ontmoeten die vast en zeker de vraag zullen stellen; waarom heb jij niet voor mij gevochten?!

En wat zeg je dan? Ik nam 1 simpele rechter serieus?!

Mag ik in ieder geval voorstellen om een rechter, diens uitspraken, net zo serieus te nemen als dat onze exen dat doen? Want wat stelt nou een beschikking eigenlijk voor als die niet nageleefd wordt? Dan heb je hooguit weer wat extra papier voor jouw open haard… of om jouw…..af te vegen .

http://www.herkenouderverstoting.nl

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

 

Notulen gesprek met Mr. Koek, Rechtbank Breda en mijn dringend advies aan ouders die in scheiding zijn.

Waar rook is, is Vuur ?! Nee, waar rook is, is wanhoop/verdriet/machteloosheid

Gisteren naar het symposium geweest ‘Waar rook is, is….Verdriet’!, Universiteit Tilburg.

Aansluitend gekeken naar Hollandse Zaken en als klapper de uitzending van RTV Oost https://www.youtube.com/watch?v=m1odRK6ABsA&feature=share Kijken!!!! Vooral de Raad, de Politie en de Nederlandse Familie rechters…..

Hetgeen ik daar aan over heb gehouden is een gevoel van groot verdriet en onmacht. Ik ben compleet over de zeik dat ouders (sorry hoor, maar lees dus moeders) er weg mee kunnen komen om een andere ouder zo maar te beschuldigen van mishandeling en/of misbruik.

Wat ik stuitender vind is dat de politie en het OM de rode loper voor dit soort wezens uitrolt, sensatiebelust met tunnelvisie de andere ouder compleet kapot maakt en hoogstens met een sepot komt wegens gebrek aan bewijs.

Nog erger zijn de instanties! Deze zullen op elke pagina het vermeende misbruik aanhalen met de opmerking dat vader is vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Weer extra kolen op het vuur! Ze zouden natuurlijk ook gewoon kunnen vermelden dat de zaak geseponeerd is….Waarom moet dat gebrek aan bewijs er achter? Om de vader sowieso in twijfel te blijven trekken? Om die ouder gemotiveerd af te kunnen schrijven?

En stel, je wordt vals beschuldigd, dan zou je dus naar de politie moeten kunnen om een tegen aangifte te doen wegens laster, smaad, belediging, het doen van een valse aangifte. Maar nee, die rode loper is weggehaald, je bent niet welkom. De politie doet er niets mee, proberen je weg te sturen. Terwijl dat nog niet eens mag!

Ook van de instanties krijg je te horen dat jij geen tegen aangifte mag doen, je wordt meteen gemarkeerd als strijdende ouder. Nee, keer de andere wang maar toe, ga op je rug liggen met de pootjes omhoog, of, nog beter, vertrek en laat het liefst nooit meer iets van je horen….in zo verre, wel braaf alimentatie betalen, want daar ben je wel goed genoeg voor….

De verkapte Koninklijke weg. Zo kansloos, terwijl er oplossingen zijn. Natuurlijk zijn er oplossingen.

Bijvoorbeeld; stel ex komt bij de politie met beschuldigingen of uit beschuldigingen bij de instanties. Wat is er mis mee om die persoon te confronteren met de zwaarte van de beschuldigingen?  Zeg gewoon eens dat jij dit serieus opneemt en deze beschuldiging derhalve goed gaat onderzoeken (en ja Raad, dat horen jullie dus te doen hè, die waarheidsvinding Art 3.3). Zeg er echter ook bij dat, als jij niets kunt vinden, de aangeefster/verklaarder belast met alle kosten van het onderzoek! Of je zegt dat als jij niets kunt vinden, over zal gaan tot het hanteren van de Meldcode? Immers, dit is je reinste kindermishandeling. Je laat jouw kind opgroeien met de gedachte dat vader zijn handjes niet huis kon houden. 50% DNA is dus fout in dat kindje… Een kindje dat later groot en volwassen is en dus terug kan lezen in de stukken dat die een stoute pappa heeft.

Laat nou eens fout gedrag consequenties hebben. Stel dat de politie zou zeggen dat ze het gaan onderzoeken, maar de kosten dus gaan verhalen en dan de beschuldigende ouder naar huis sturen om er nog eens goed over na te denken/ nachtje slapen, het gaat 80% van alle ellende besparen.

Maar geloof mij, de foute advocaten fluisteren de moeders wat in, want die beschuldigingen zijn praktisch standaard. Ouderschap, wat niet ter discussie stond voor de scheiding, wordt zo onderuit gehaald. Het is al onderzocht, de rechters geven het toe, 90% van alle beschuldigingen bij echtscheiding zijn ronduit gelogen! Waarom dan toch ‘waar rook is, is vuur’?! Waarom worden vaders niet in de gelegenheid gesteld zich te rehabiliteren? Waarom wordt de omgang standaard stopgezet en terug geschroefd naar vernederende begeleide omgang? Het kind zal wel denken; ‘Waarom moet ik die man in een klein kamertje ontmoeten, terwijl er een dame in een hoekje zit aantekeningen te maken, waarom moet ik trouwens hier zijn en mag ik niet bij pappa overnachten? Er zal wel iets mis zijn met die man!’    Hoppa! weer extra kindermishandeling, gewoon door de overheid, die wij faciliteren via onze belastingcentjes. Hoe krom wil jij het hebben!

Elke dag weer ben ik verbaasd dat er niet meer familie drama’s plaats vinden. Elke dag weer ben ik verbaasd dat de Raadsonderzoekers, de gezinsvoogden, maar vooral de rechters nog ‘vrij’ over straat kunnen lopen!  Elke dag weer vraag ik mij af wanneer de grens is bereikt. Wanneer een ouder breekt. Het die ouder niets meer uitmaakt, daar die alles kwijt is.

Dan heb ik het niet alleen over het kwijt zijn van de kinderen, maar ook jouw baan, jouw sociale omgeving, vaak jouw huis, dat je niet meer kan betalen omdat jij jouw werk hebt verloren. Om meteen te horen dat jij jouw leven niet voor elkaar hebt en derhalve niets kan toevoegen in het leven van de kinderen. Weer een motivatie voor de instanties en rechters om jou als ouder af te schrijven. Kafka!

Ik ben boos, heel boos! Daar ik van alle kanten hoor, ook van het OM, de Raad, de politie en de rechters, dat het is zoals het is en dat ze hier NIETS mee gaan doen. Er is een complete weerwil om dit aan te pakken. Letterlijk kreeg ik te horen liever 1 onschuldige in de cel, dan 10 schuldigen vrij! Hoe contact gestoord is dat?!

En denk nou niet dat dit een ‘ver-van-mijn-bed-show’ is…. Dit kan iedereen overkomen, jou ook! Dus heren/vaders…Verborgen camera’s in huis plaatsen vanaf de geboorte van jouw kind en elke dag een go pro op jouw schouders…Mocht je dan in de toekomst willen scheiden, dan heb jij genoeg ‘bewijs materiaal’, om jouw onschuld te bewijzen. Dan nog hopen dat het de rechter of het OM behaagt om te schrijven dat vader  ‘bij aangrenzende zekerheid’ onschuldig is. Want ja, het blijft toch jouw woord tegen over dat van haar!

Deze blog stuur ik naar het ministerie, naar Mr Koek van de rechtbank Breda, Naar mevrouw Roeters. Beste mensen wegkijken kan niet meer, hoeveel levens willen jullie nog op jullie geweten hebben?

http://www.herkenouderverstoting.nl

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/   (h)erken ouderverstoting

Waar rook is, is Vuur ?! Nee, waar rook is, is wanhoop/verdriet/machteloosheid

Ouders toch…Laat je niet intimideren door de Raad of Jeugdzorg. Sta op, juist in het belang van jouw kind

Eindelijk hebben we een moedige journalist gevonden, die haar nek durft uit te steken en zich verdiept in het wespennest dat OUDERVERSTOTING heet.

Deze journalist wil graag meer vaders spreken. Nou zou je denken; het loopt storm. Maar leer mij mijn pappenheimers kennen…als het erop aan komt, is het stil. Dat heeft diverse redenen. De grootste is toch wel de enorme angst voor complete afschrijving door de Raad en Jeugdzorg. Ouders schrijven zelfs op de pagina dat ze wel willen reageren, maar niet durven…..

Enfin, naar aanleiding van de blog/oproep van Joep Zander: https://joepzander.wordpress.com/2017/05/12/vanavond-tv-oost/  Heb ik dit aan hen geschreven:

Beste Joep en Jauke, Ik ben bang dat het niet storm zal gaan lopen……

Afgezien van het feit dat we hier in Nederland bekend staan om ons klagen, maar niet voor aan lopen als het gaat om woorden in daden om te zetten, zijn heel veel ouders enorm bang het laatste stukje contact (of de kans daarop) te verliezen.

Kijk, als je een raadsonderzoek hebt en je hebt je van te voren niet georiënteerd/ ingelezen bij wat voor club je nu weer aan mag schuiven, dan krijg je een opdoffer….dat mag enige naam hebben.

De Raad en jeugdzorg zijn beiden gewend met repressie te regeren. Het wegsturen van 1 ouder (Koninklijke weg, de uitvinding van de Raad waarvoor ze Ed Spruijt hebben gebruikt) is natuurlijk veel makkelijker dan de verstoter aan te pakken.

Door middel van sociale media weten ouders elkaar nu makkelijker te vinden en ze beseffen heus wel dat het dus niet aan hen als individu ligt. De eerste horde is dus gewonnen. Maar een gesprek aangaan met de Raad of Jeugdzorg,  dat is andere koek.

De Raad en jeugdzorg zitten daar niet op te wachten. Ouders die zichzelf hebben bijgeschoold op het gebied van ouderverstoting beschikken over heel wat meer kennis dan alle raadsonderzoekers en jeugdhulpverleners bij elkaar.

Nou zou je zeggen dat dan die instanties zich gaan bijscholen, maar daar hebben ze geen zin in. Sterker nog; door bij te scholen onderkennen ze dat ze de afgelopen jaren enorm te kort geschoten zijn. Nieuwe inzichten leiden tot andere benaderingswijze en daarmee zouden ze dan weer hun ketenpartners afvallen.

Dus is het handiger ouders te temmen. Ik heb persoonlijk gelezen in een Raadsrapport dat een vader geheel werd afgeschreven (geen gezag/geen contact met kind), zonder enige motivatie of het moet zijn dat ze hun oren hebben laten hangen naar moeder en geen waarheidsvinding hebben gedaan. Sterker nog; ik denk/ ben van mening dat er een andere reden achter zit: letterlijk werd in het Raadsrapport aangehaald dat deze vader lid is van de facebookpagina (h)erken ouderverstoting….alsof dat een misdaad is.  (https://www.facebook.com/groups/507826229380204/)

Met regelmaat ontvang ik persoonlijke berichten van ouders die mij vertellen als lid de pagina te verlaten daar ze onder druk zijn gezet door bijvoorbeeld de Raad of gezinsvoogd. Nu is het een openbare pagina, dus kunnen ze nog steeds aan hun informatie komen, waardoor ze minder overgeleverd zijn aan de bewuste handelingsverlegenheid van juist diegenen die er voor onze kinderen zouden moeten zijn, maar goed.

Ik weet ook van vaders dat het VaderKennisCentrum een negatief advies geeft aan vaders; bezoek die pagina niet. Waarom? Nou dat antwoord heb ik; te activistisch!  Bizar!

Het Vaderkenniscentrum is een dik, mak hondje geworden die aan de band van de instanties loopt. Dat gebeurt blijkbaar als je een zakje geld krijgt in de vorm van subsidie, dan ben je blijkbaar er 1 van hen. Recentelijk heb ik nog met ze gemaild. Welk verschil maken ze nu eigenlijk heden ten dage?!

Terwijl het toch echt ONS zou moeten zijn. Ik kan er met mijn verstand niet bij dat de Raad en Jeugdzorg zo ontzettend in de verdediging zitten. Dat ouders bedreigd worden; ‘ik heb het lijntje naar de rechter, 99% van de gevallen volgt de rechter blind ons advies, dus dimmen en doen wat ik zeg, anders zie jij je kinderen niet meer”. Ik heb dit ook gehoord van Joyce Verket (Raadsonderzoeker bij de Raad van Kinderbescherming Midden West Brabant, Breda). Haar baas Jack Span zat er uitgeblust naast….

Om 6 tot 8 gezinnen tegelijk te kunnen bedienen heeft jeugdzorg er baat bij alle ouders zodanig te bewerken dat ze er zo min mogelijk werk aan hebben. Dus het naleven van een beschikking; omgang realiseren, is een burg te ver. Eerst de zaak nog eens uitvoerig bestuderen. Is een ouder lastig (lees: vraagt een ouder om actie nav de beschikking) dan krijgt die ouder allerlei pesterijen over zich heen tot aan verslagen waarbij niets overblijft van die ouder. Ze liegen er wat op los, die gezinsvoogden.

Ik roep al heel lang naar ouders dat ze zich zo ver mogelijk moeten houden van deze instanties. Ze zien kinderen als targets/ doelstellingen/ financiële plaatjes want een OTS/UHP/Kind onder jeugdzorg mag een halve ton per jaar kosten. Makkelijk verdient als je ouders monddood maakt en buitenspel zet.

En als er dus klachten komen, dan wordt die gezinsvoogd in 1 keer vervangen. Ik ken ouders die binnen een jaar het met de 4e moeten doen. Zo hopen ze klachten te vermijden. Ouders worden moe, worden geïntimideerd, voelen zich machteloos, radeloos en hoppa, weer een familiedrama waarbij de Raad en jeugdzorg alle verantwoordelijkheid buiten zichzelf leggen terwijl zij juist de grote aanstichters zijn van deze ellende. Juist zij gooien kolen op het vuur en eerlijk gezegd snap ik niet hoe die lui met zichzelf kunnen leven.

Er zijn moedige ouders. Ouders die opstaan en het niet pikken. Ouders die hun kind niet willen laten vermalen door het systeem. Ouders die om kwaliteit vragen zoals professor Maurits Barendrecht van Hill ons zo dringend adviseert.

Maar wat hebben deze ouders het moeilijk. Gelukkig beseffen deze ouders dat ze niets te verliezen hebben. Hun kind zijn ze kwijt geraakt zodra een gezinsvoogd, net droog achter de oortjes, tegen de uitwonende ouder zegt dat rust voor nu het beste is, ondanks die beschikking!

Jaren lopen ze met kinderen te sollen. Leggen ouders woorden in de mond; kinderen worden uit huis geplaatst! (UHP) in plaats van wijziging hoofdverblijfplaats. Verstoters worden gesteund en geholpen door diezelfde Raad en Jeugdzorg.

Ouders horen zich te beseffen dat er maar 1 manier is om werkelijk een goede ouder voor hun kind te zijn; in het leven van het kind blijven en je vooral niet de Koninklijke weg op laten sturen. Dat ouders dus als autodidact derden moeten instrueren en  laten leren, is nu eenmaal een feit.

Dat de professionals zich betrapt voelen en voluit aan machtsmisbruik doen, is een gegeven waarvan ouders niet onder de indruk zouden moeten zijn.

Het zou juist de grote motivatie voor ouders moeten zijn om aan te houden en iedereen die (bewust) handelingsverlegen is aan te spreken. Niet willen horen? Hoppa, klachten indienen, beslag leggen op hun vertrouwenspersoon, naar tuchtcolleges als een gedragsdeskundige, die jij nooit hebt ontmoet, jou wegschrijft.

Je laten intimideren is het domste wat een ouder kan doen, want je krijgt er jouw kind niet mee terug.

We hebben nog een lange weg te gaan. Juist door onze pagina krijgen ouders die tools om het anders aan te pakken. Om alle ruis (Raad/jeugdzorg) weg te halen en houden.

Ik heb het al vele malen gezegd, ook tegen directeur mevrouw Roeters; wij zijn jullie vijand niet. Luister naar ervaringsdeskundigen. Stel het belang van het kind werkelijk voorop. Maar je ziet het; repressie is het enige antwoord dat ze nu hebben.

Dus….ouders sta op en vindt er wat van. Eis kwaliteit. Voer de druk op. Dien over alles wat niet klopt klachten in, net zo lang totdat ze het willen begrijpen of het jaar erop, bij de rechter, niet weten hoe snel ze van de opdracht af kunnen komen….immers, aan dit gezin valt niet te verdienen.

Ouders toch…Laat je niet intimideren door de Raad of Jeugdzorg. Sta op, juist in het belang van jouw kind

De rechterlijke macht willens en wetens in hun ivoren toren!

Sinds de politiek zich toch de berichten van hun volk aantrekt en derhalve vragen gaat stellen omtrent zogenaamde vechtscheidingen (motie tegen vechtscheiding Jeroen Recourt, PvdA, november 2015), met als gevolg de Divorce Challenge, waarmee het Ministerie van V&J zich in de voet schoot, worden wij, verstoten ouders, onaangenaam verrast met de stuiptrekkingen van diverse partijen. Om maar een rol te mogen blijven vervullen in deze echtscheidingsindustrie. Het klinkt als een complot. Geloof mij, het is een complot. Maar goed, behalve te beseffen dat wij ouders allen in een eigen ‘kafka verhaal’ zitten en het dus eigenlijk niet persoonlijk moeten nemen, is het wel heel belangrijk om te weten waartegen jij jouw ouderschap moet verdedigen en dat het bijna een ondoenlijke zaak is, zeker zo lang de geijkte partijen angstvallig vasthouden aan het bestaande en hooguit met pilots komen die nog meer kolen op het vuur gooien.

Met verbazing keek ik naar de Monitor (https://www.npo.nl/de-monitor/29-01-2017/KN_1687653) waar Mr Cees van Leuven de camera inkeek en vertelde dat de pilot Bijzonder Curator een schot in de roos is. Is dat zo? Ik krijg namelijk hele andere berichten, van ouders die aan die pilot hebben deelgenomen.

Vervolgens komt er een brief van het Ministerie van V&J aan de Tweede Kamer d.d. 21 februari, waarin diezelfde pilot ook nog eens wordt onderstreept als zijnde een veelbelovend succes. Is dat zo? Wie heeft dat rapport geschreven, op basis van welke gegevens? Weet dat ouders onder druk worden gezet om  aan deze hele farce mee te werken, ook al is er één ouder die alles frustreert en deze niet wordt aangesproken, nee, uiteindelijk wordt deze ouder beloond: te onrustig hoor, voor het kind, dus welwillende ouder, neem afscheid, laat jouw kind bij de pathogene ouder en wacht maar tot het ooit weer naar jou op zoek gaat. Bizar!

Er stond wel meer in die brief waarvan ik dacht dat dit verre bezijden de de waarheid is, maar daar heb ik al een blog aan besteed. Het is voor mij steeds helderder en duidelijker dat de overheid niet alleen kolen op het vuur gooit, nee, dat ze willens en wetens zich ingraven en het willen blijven bekijken in een wij-zij verhaal, waarbij wij, het volk, niet moeten zeuren. Zij nemen het wel even over van/voor jou!

Laat die pilot Bijzonder Curator nu niet het enige grote wapen tegen ouderverstoting zijn bij de Rechtbank Breda. De rechtbank Breda, met alle ketenpartners, hebben 1,5 jaar deelgenomen aan het ZONMW project, aangevraagd door Fieke Mol van Kompaan en de Bocht: High Conflict Forum.

Voor 7,5 ton (!) zijn ze dus 1,5 jaar eens per maand samengekomen. Zelfs een Canadese delegatie is naar hun toegekomen om uit te leggen hoe je effectief om kan gaan met ouderverstoting. Dan mag je wat verwachten, niet? Nee, niet dus. Wederom heb ik contact met vaders die mij beschrijven dat het van begin af aan fout gaat, terwijl de oplossing zo snel en simpel kan zijn. Bevoorrecht de verstoter niet, ga niet pamperen, rekken en trekken om het hele traject uit te zitten, waarvoor er dan betaald moet worden. Dit hele verhaal is net zo desastreus als Ouderschap Blijft, alleen nog iets erger, zeg maar 2.0.

Ouders moeten zich nu psychisch laten testen, op zich al helemaal van de zotte om bij ouderverstoting beide ouders als gelijk te behandelen. Maar goed, ik raad alle ouders heel goed aan na te gaan wie die testen betaalt, want wat Kompaan en de Bocht beweert is zeker niet waar. Het wordt niet vergoed vanuit de zorgverzekering. Afgezien van die 385 euro eigen risico die je sowieso al kwijt zou zijn. Nee, die rekening wordt ergens gepresenteerd en ik raad je aan net zo te doen als een alerte vader: laat ze tekenen dat het jou geen cent kost!

Toch kreeg Kompaan en de Bocht alle ruimte om tijdens het VNG congres december 2016 te reppen over hun succesvolle aanpak. Wie controleert dit?

Wat te doen? Nou, die beide pilots lopen bij de Rechtbank Breda, dus ik dacht eens alle uitgesproken familierechtvonnissen, gerelateerd aan echtscheidingen op te vragen. Nou ja, ik bood zelfs aan om naar de rechtbank Breda te komen en ze daar door te nemen. Ze zijn immers in openbaarheid uitgesproken!

Dit resulteerde in een niet zo fijne emailwisseling met Mw. mr. M.W. Koek, president en voorzitter van de rechtbank Breda, met de boodschap dat ik er niet langer om mocht vragen, anders zou ze de politie inschakelen. Ja, je leest het goed! In openbaarheid uitgesproken, maar niet voor ons.

Ik heb nog uitgelegd waarom ik die vonnissen wilde inzien: ik wilde kijken of de pilots zo’n succes zijn. Hoe? Nou door naar de uitspraken van de familierechters te kijken. Hoe controleer je anders een rechter?

Was het de blog van Joep Zander, gevolgd door mijn blogs? In ieder geval kreeg ik vlak daarna de uitnodiging van Mr M.W. Koek om met haar in gesprek te gaan, er zou wel iemand bijzitten, de klachtenfunctionaris.

Vlak voor deze afspraak kwam mij ook nog eens een vreselijk vonnis onder ogen, dd. 17 maart 2017, (https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:RBNHO:2017:2082&showbutton=true) waarbij weer een rechter een streep haalde door het ouderschap van een man, waar op zich helemaal niets is op aan te merken, behalve dan dat moeder het contact niet ziet zitten. Deze rechter, mr. J.L. Roubos  bepaalt even, als of het niets is, dat de verstotende ouder, in deze de moeder, eenhoofdig gezag krijgt en de lieve man krijgt ook nog een omgangsverbod omdat het kind het nu eenmaal zo gewend is, er geen nauwe betrekkingen zijn en omgang met een welwillende, gezonde ouder te onrustig is voor het 2 jarig kindje. Dat zelfde kindje wordt dus al maanden door moeder van vader weg gehouden! Wie is die rechter?!!Wat haalt die zich in zijn hoofd?

Dan lees ik interviews van Rechters ( Mw. Mr Calkoen) waarin zij zegt dat ze er bewust een uitputtingsslag van maken in de hoop dat beide ouders en anders wel één van de ouders de verstandigste wordt en de strijd zal staken. En ach, als beide ouders aanhouden en alle trajecten zijn doorlopen, dan hebben we altijd de Koninklijke weg nog. Dat heeft CalKoen nou weer niet gezegd, dat verzin ik er zelf bij, want dat is uiteindelijk wel de realiteit.

Op 13 april jl. ben ik in mijn eentje dus naar Mr M.W. Koek gegaan, naar de Rechtbank Breda. Om het ijs te breken, want het vriest er echt, zeg ik nog lachend dat ik me niet beter voor doe dan dat ik ben. Dat ik er simpel sta met mijn gympen en spijkerbroek en geen agenda heb. Dat ik zeker niet hun vijand ben, maar juist met de rechters in gesprek wil, want hoe kan het toch zijn dat wij elkaar vinden zodra je 4 woordjes intypt op het internet (kind- verklaart- tegen -ouder) : ouderverstoting en met groot gemak de v’tjes kunnen zetten bij alle overeenkomsten tussen alle zaken en dat het wel lijkt alsof het elke keer weer een vreemde gewaarwording is voor een rechter?

Hoe kan het zijn dat de rechter niet denkt “goh, aantijgingen van misbruik/mishandeling, allerlei beschuldigingen, dat heb ik vandaag al eerder gehoord in andere zaken, zou hier een patroon inzitten?!”

Het gekke is ook dat ik van ouders dus weet dat de pilot en dat high conflict forum totaal niet geland zijn bij de rechters. Waar waren die dan al die tijd? Niet mee geluncht?

Waar ik tegen aan liep was complete weerstand. Wie ik wel niet was?! Toen ik vertelde dat ik zo’n 850.000 verstoten mensen (ouders, opa’s en oma’s, halfbroertjes/zusjes, tantes en ooms) vertegenwoordig, zo’n 20.000 kinderen die jaarlijks met ouderverstoting te maken te hebben en 87 zelfmoorden in 2015 alleen al, toen werden die getallen haar toch wel te machtig.

87! Dat kon ik toch niet weten! Ja wel hoor, direct gerelateerd. Ik mag mijn kind niet meer zien, derhalve heeft mijn leven geen zin meer, doei!

Dus moest ik het klein maken van Mr Koek en ik begon te lachen, want ik wist met welke troef zij vervolgens zou komen: Natuurlijk kon ik het hebben over de zaak van mijn man die exemplarisch is voor alles wat fout gaat door de rechters, de Raad en zelfs een ouderschapsbemiddelaar werkzaam bij Kompaan en de bocht, die anno 2015 nog nooit van ouderverstoting had gehoord, laat staan een adequate aanpak. Tijdens dat traject heeft de moeder alles gedaan om het te frustreren, van afspraken tot bij het gesprek zitten dat tussen de zoon en de ouderschapsbemiddelaar plaats vond. Ik kan mij voorstellen dat het bruggetje, dat de ouderschapsbemiddelaar zo graag bouwt, niet echt aankwam bij die jongen. Zijn moeder zat naast hem en als je dat gespreksverslag leest, dan lopen de rillingen over jouw rug; nee, zeker geen contact met vader.

Dat kwam Dhr. Mr  B. Prenger heel goed uit. Dachten wij nog dat moeder aangesproken zou worden op haar houding tijdens het traject en het feit dat zij eenzijdig het traject, in overleg met advocaat (die trouwens ook een aardige correspondentie voerde met die instelling) het traject voortijdig had afgebroken, niets daarvan. Moeder zal dan wel haar redenen hebben gehad, zoon geeft het zelf aan; contactverbod!

Dus ja, ik wil het daar best wel graag over hebben, zo ook de houding van de Raad, van die eerste rechter trouwens, die had alles in de kiem kunnen smoren, maar ja, 3 jaar verder, 3 rechters, vernederende onderzoeken en een vreselijk traject, waren er alleen maar verliezers.

De troef kwam zoals verwacht: waarom ik hier en niet mijn man. Die hoor ik wel vaker, het is toch niet jouw strijd. Ik heb haar verteld wat het effect op mijn man is geweest. Hoger beroep? We zijn toch niet gek? Nog meer geld uitgeven om uiteindelijk letterlijk en figuurlijk met lege handen te staan? Masterthesis Judith van Berlo, is haar toch ook wel bekend? Nee, mijn man is er klaar mee.

Of hij nog psychische hulp heeft gezocht?! Sorry? Dat zouden ze wel willen hè ! Heel veel ouders lopen namelijk vast. Het getuigt van een groot verantwoordelijkheidsbesef en moed om te onderkennen dat je hulp nodig zou kunnen hebben in de vorm van trauma verwerking. Ouders zijn immers ontsteld, kapot, radeloos. Maar pas op, want als je dat doet en er komt een rechtszaak, dan vraagt de Raad jouw medische gegevens op. Nou ja, je moet tekenen dat de Raad overal informatie mag vergaren, dus een belletje/mailtje naar jouw therapeut en je bent de Sjors. Zeker als jouw maatschappelijk werkster, therapeut, psycholoog een brief ontvangt waarin de Raadsonderzoeker (wie is dat? Hoe geschoold is die?) met een analyse komt en vraagt dit voor erkend te retourneren. Kansloos, maar dit gebeurt dus gewoon. Tip: Maak hele goede afspraken. Communicatie met derden gaat altijd en alleen na goedkeuring van jou

Maar goed, nee, mijn man maak je niet gek. Wellicht is hij één van de weinige mentaal meest stabiele mensen in Nederland. Daar worden ze namelijk op geselecteerd en mogen met trots een groene baret dragen. Haar blik toen ik dat zei.

Ondertussen zat die klachtenfunctionaris heel druk te notuleren. Mooi.

Tja, dan kwam ze maar weer met de troef, individuele zaken was dan weer te klein. Ik heb gezegd dit zo flauw te vinden, dan had ze maar op de uitnodiging moeten zetten dat ik ouders mee had mogen nemen, ik kan er zo een paar optrommelen, vandaar dus wederom mijn verzoek; vonnissen die in openbaarheid zijn uitgesproken in te kijken om te kijken wat die rechter nu zo al uitspreken en of die pilots dus zijn geland. Maar nee, dat zeker niet.

Ook in gesprek gaan met verstoten ouders, ervaringsdeskundigen, nou nee, daar is geen behoefte aan. Roulerende rechters? Nou en….Waarop geselecteerd? Hoe wordt je kinderrechter? Mij nog steeds niet duidelijk, maar wat mij wel duidelijk werd is dat die roulerende rechters niet echt worden bijgeschoold. Ja, wat pedagogiek, maar ouderverstoting…. Nee

Ze keek ook vies bij het woord. Wilde zelfs niet erkennen dat ouderverstoting kindermishandeling is. Zo zien ze dat dus niet. Wat mij ook opviel is dat ze zich totaal niet verantwoordelijk voelen. Het heeft iets wat uit de hoogte is, wat neerkijkt op die domme ouders, waarover zij moeten beslissen!

Ik haalde het vonnis aan en vroeg haar waarom dit zo anno 2017 nog kan. Nou, als die mijnheer het er niet mee eens is, kan hij in hoger beroep! Wederom kom ik met de masterthesis van Judith van Berlo. Ook vertel ik haar over vaders die hun carrière beëindigen om maar aanspraak te kunnen maken op bijzondere bijstand. En laten we al die ouders die in de ziekte wet komen niet vergeten. Het gleed langs haar als teflon!

Hoe zo hoger beroep? Hoe kan het zijn dat een rechter het durft om zo een streep door een leven te halen? Er kleeft bloed aan de handen van rechters. Zij zijn de beslissers, zij mogen dat Salomons oordeel heffen, hoe kan het zijn dat een rechter ’s avonds zichzelf recht in de spiegel aan kan kijken. Wetende dat hij/zij die dag wel 5 zaken heeft gehad, waarbij wij de v’tjes bij de signalen kunnen zetten, maar de rechter blijkbaar niet?!

Ik werd boos! Dat uit de hoogte, neerkijkend. Dus ik zeg, wie denken jullie eigenlijk wel niet dat jullie zijn? God of zo? Stonden jullie erbij toen het kind werd gemaakt? Toen die kerel blijkbaar wel goed genoeg was voor zijn zaad en dat vaak niet 1 keer, maar meerdere keren. Dus om nou over een foute vent te praten…. Dat zou een rechter toch aan het denken moeten zetten?

Sowieso, wie denkt zij dan wel wat ze is, niet meer dan ik, hooguit een andere studie! De klachtenfunctionaris liep rood aan en was nog drukker in de weer. Kijk, dit vond ze al helemaal niet leuk. Een, in haar ogen duidelijk simpele burger, gaat haar vertellen hoe het buiten hun ivoren toren er werkelijk uit ziet.

Waarom zit ik daar eigenlijk bedacht ik mij, waarom wil zij mij zien? Om te polsen waar wij nu staan! En dat heb ik haar verteld. Eerst heb ik haar gevraagd of wij nog langer respect moeten hebben voor rechters die zo te werk gaan? Wie is die ene persoon die een streep denkt te kunnen maken? 1 persoon, die dit bepaalt?

Ik heb professor Maurits Barendrecht nog maar eens van stal gehaald, zo ook de Divorce Challenge en onze achterban. De sociale media en dat wij mondiger worden.

Dat merken ze immers al best, niet voor niets al die rapporten van de raad en jeugdzorg, ja zelfs congressen; hoe om te gaan met al die agressieve ouders. Hand in eigen boezem steken is nog steeds een stap te ver. Maar wij laten dit dus niet meer gebeuren en zullen moedig zijn, kwaliteit eisen en NEE zeggen tegen het rekken en trekken, het belasten van de kinderen, de mishandeling.

En ach, een advocaat, die kost ons geld en levert ons niets meer dan nog meer ellende op, dus we doen het wel zelf. We sturen geen stukken meer in, maar lezen met groot genoegen een pleitnota voor die zo lang mag zijn als dat wij willen en ja, geen bijlagen, maar ach daar wordt toch niet naar gekeken.

Misschien is dat dan ook wel uiteindelijke doel van de rechters? Dat wij beducht zijn en eieren voor ons geld kiezen, wegblijven van alles wat maar richting familierecht en consorten gaat?

Dat zou mooi zijn, maar de meeste ouders zitten midden inde ellende voordat ze er het naampje op kunnen plakken; ouderverstoting. Vaak is het dan te laat.

Ik heb gevraagd of ik een keer naar een bijeenkomst/vergadering kan komen om een eerlijk gesprek te hebben over ouderverstoting. Nou daar zat ze zeker niet op te wachten.

Ze voelde zich überhaupt niet aangesproken. Kijk als ouderverstoting nog niet eens wordt onderkend door de rechters, dan kun je er ook niet tegen optreden, terwijl het zo eenvoudig en makkelijk is. Gaan er wel een paar baantjes weg, heel wat hulpverleners zullen overbodig zijn, maar goed, in het belang van de kinderen en ons, zou dat toch geweldig zijn.

Maar zelfs dat is te veel gevraagd. Sterker nog Mr Koek maakte mij duidelijk dat zij de uitverkorenen zijn. Ouders komen naar hen toe! Dus ja, ze spreken recht. Ze ratelde duidelijk iets op, het ging mij te snel en vroeg aan de klachtenfunctionaris heel goed op te letten en dit letterlijk op te schrijven opdat ik het nog eens na kon lezen. Ze zitten daar, speciaal aangesteld om over ons te beslissen, recht te spreken.

Doe dat dan ook! riep ik. Pas de wet toe; gelijkwaardig ouderschap gezamenlijk gezag, gewoon omgang en als 1 ouder daar moeite mee heeft, die ondersteunen totdat die het wel aankan, maar omgang ten alle tijden plaats laten vinden. Doe dat dan! Spreek maar iets uit met een boete, dwangsom. Moet je eens kijken hoe snel er omgang plaats gaat vinden. Pak de verstoter aan.

Nou misschien dat de politiek een aanwijzing moet geven! Wel ja, dat hebben ze gedaan met die wet gelijkwaardig ouderschap en wat krijgen wij? Rechters die vinden dat de politiek zich er buiten hoort te houden en het wel eens zelf gaan bepalen en in 1 keer met trucjes komen als hoofdverblijfplaats, of het belang van het kind, of zo is het gewend, lotsverbondenheid, nauwe betrekkingen. Wie spreekt deze rechters daar op aan? Wie controleert ze.

Maar de cirkel was weer rond, want dan moet je maar gaan procederen, in hoger beroep.

Al met al, daar zitten ze in de rechtbank Breda. De rechters die ons dwingen tot kindermishandeling. De rechters die zelf wel bepalen wat ze willen en zich niet laten aanspreken. Rechters die het niet willen weten, zeker niet bijgeschoold zijn en waar ze waren toe de pilots werden uitgerold? Ik zou het niet weten, wel dat 7, 5 ton is vervlogen.

De notulen, die zou ik graag toegestuurd krijgen, maar zelfs dat is MR Koek te gortig. Daar gaat zij nog altijd over…. Ach, ik kan er op z’n minst een mailtje aan besteden.

 

De rechterlijke macht willens en wetens in hun ivoren toren!

Beste burgers, belasting betalers, ouders, lees deze familierecht uitspraak en huiver!

https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:RBNHO:2017:2082&showbutton=true

Kijk naar de datum: 17-03-2017

Dit raakt mij en ik mag hopen dat het jullie ook raakt. Te vaak wordt ik benaderd door met name vaders die een kind kregen, maar vervolgens afgeschreven worden, vaak vlak na de geboorte of als het kind nog erg klein is.

Als dat gebeurt, kan ik al voorspellen hoe het gaat verlopen. Vaders die thuiskomen en zien dat moeders met kind met de noorderzon is vertrokken, vaak het hele huis leeggehaald en natuurlijk geen adres achter latend.

Zo’n vader weet niet wat hem overkomt en doet wat ‘normaal’ is, hij wendt zich tot de instanties die suggereren dat ze er voor het kind zouden moeten zijn. Zo belt een vader naar Veilig Thuis. Weet je wat het standaard advies is? Neem een advocaat!

Zodra je dat doet, ben je aan de goden overgeleverd. Neem van mij aan dat die advocaat jou helemaal leeg trekt. Achter jouw rug om gaat ie zogenaamd in conclaaf met de advocaat van jouw ex, of in conclaaf met instanties en weet dat elk contact moment jou heel veel geld kost, waar jij geen controle over hebt.

En dan de adviezen van zo’n advocaat. In plaats van meteen handelen en op basis van gelijkwaardig ouderschap (ja hoor gewoon de wet) omgang te eisen met een dwangsom, is het financieel veel interessanter om aan te sturen op een OTS (onder toezicht stelling) want dan moet eerst de Raad nog onderzoeken of jij wel pappa mag zijn. (stonden ze erbij toen je het kind maakte?!). En dan komt er weer een rechtszaak waarbij de advocaat gaat pleiten ( = kassa) om omgang, ondanks dat vreselijke rapport waarin de vader is weggeschreven. Jippie, over een jaar verdient ie weer wat aan jou, want dan moet de boel geëvalueerd worden en sta jij bij de zoveelste rechter die ook maar wat doet en roept.

Lees de artikelen die langskomen op (h)erken ouderverstoting om te weten hoe de rechters en instanties over ons denken. Wij, ouders, zijn compleet onbevoegd, een stelletje vechtende randdebielen. Het is veel makkelijker de vader te diskwalificeren, dan stelling te nemen en tegen de moeder te zeggen dat zij haar ouderschap verspeelt als ze dit spelletje zo wilt spelen.

Waarom niet wijziging hoofdverblijfplaats als een moeder dit flikt? Waarom niet eenhoofdig gezag naar de vader als moeder zich zo opstelt? Waarom niet meteen omgang regelen met een fors boetebeding? Ik heb het antwoord, schrik niet:: dan verdienen ze niet meer aan ons!

Wat ik zo apart vind, is dat ik bij al die vaders grote overeenkomsten zie. Standaard worden ze beschuldigd van mishandeling, liefst het kleine kind dat nog niet kan praten of begrijpen waarvan de vader beschuldigd wordt.

Je wilt niet weten hoeveel vaders ik spreek die ten einde raad zijn. Hoe moet ik anders een luier verschonen? De moeder gaf zelf crème mee met de opdracht de billetjes goed in te smeren daar het kind uitslag heeft. Voor dat jij het weet zit jij bij de politie en moet je uitleggen dat het insmeren van billetjes niet seksueel misbruik is. Wordt jouw zaak al geseponeerd, is het maar de vraag of het uit gebrek aan bewijs is, of omdat de politie ook wel inziet dat jij onschuldig bent.

Te bizar voor woorden, als het kind al fysiek wordt onderzocht op seksueel misbruik (maagdenvlies, anus beschadigd) , wil dat nog niet zeggen dat jij onschuldig bent. Wel nee, weet je wat er dan gebeurt? Dan zegt de dokter dat ie niets kan vinden, maar seksueel misbruik echter niet kan uitsluiten! BAM, kan jij het mee doen, kansloos en je zou zo’n arts toch wat aan doen!

Mijn dringende advies is om altijd, maar dan ook altijd hier iets van te vinden. Dus, hup naar de politie en aangifte doen wegens smaad/laster en het doen van een valse aangifte als moeders bij de politie heeft gezeten met die beschuldigingen. De politie is verplicht om jouw aangifte op te nemen. Zeg tegen de politie dat jij verzoekt tot vervolging, zorg dat deze zin expliciet in het verbaal komt te staan. Vervolgens adviseer ik jou heel dringend wekelijks de politie te bellen om te vragen hoe ver ze zijn. Let op, 99% van de gevallen wordt het geseponeerd, of te wel, het gaat in het ronde archief.

Wat op zich al raar is, want de politie rolt de rode loper wel uit voor een moeder die met de meest vreselijke beschuldigingen komt. Je zou toch zeggen dat ik mij, als politie, zwaar misbruikt zou voelen als ik er achter zou komen dat moeders mijn kostbare werktijd in beslag zou nemen met die valse beschuldigingen.

Dat ronde archief, dat moet jij niet te pikken, door de vraag ‘verzoek tot vervolging’ kan jij nu een artikel 12 procedure opstarten. Lastig? Natuurlijk niet! In plaats van mij te bellen en uit te huilen, kun je de tijd beter besteden aan dus die brief naar de rechtbank waarbij je verzoekt tot vervolging.

Waarom? Omdat als je dit nu niet doet, jij over een paar jaar te horen krijgt dat het wel; eens ‘waar’ had kunnen zijn. Immers, waar rook is, is vuur en als jij destijds echt onschuldig was geweest, dan had jij er wel wat meer van gevonden! BAM! Daar sta je dan.

Maar goed, anno maart 2017 zijn er dus rechters die het lef hebben om de moeders met kleine kinderen compleet te faciliteren. Paar maandjes het kind weghouden zorgt ervoor dat een rechter het lef heeft om te zeggen dat ‘het kind het nu zo gewend is’. Dat er geen nauwe betrekkingen meer zijn, dat er geen lotsverbondenheid is, dat de vader geen toegevoegde waarde heeft. Moeders wil het niet, vader wel, dat is onrustig en in het belang van het kind (kots) krijgt vader te horen dat ie kan opzouten.

Wel moet vader de rest van leven betalen aan een wildvreemde. Immers, hij mag zijn kind niet zien/leren kennen, maar moet wel elke maand een leuk bedrag aan moeders overmaken. Denk nou niet dat er dan met 18 jaar op z’n minst een contactmomentje inzit met jouw wildvreemde, sorry , kind. Wel nee, je kunt hooguit een briefje ontvangen met een ander bankrekeningnummer. That’s it! En door betalen, liefst zo lang mogelijk. Als het aan de politiek ligt zeker tot aan het 23e jaar! Weigeren kan niet: LBIO neemt het over en hoppa, niet betalen omdat je mijn god niet weet waarvoor, jaagt jou ook nog eens op extra kosten en een loonbeslag.

Ik kan het niet vaak genoeg herhalen: het is 1 verrotte markt van 2 miljard, waar jij als goedwillende ouders compleet afgeslacht wordt en waarbij de financiële prikkels zo pervers zijn dat hele levens worden verwoest, simpel omdat het kan.

Niemand die deze rechter op de vingers tikt. Waarom zouden ze, want dit zijn tot op de dag van vandaag dus de standaard uitspraken. Ze doen maar wat. Rechters weten helemaal niet naar welk traject ze verwijzen, weten totaal niet wat er tijdens zo’n traject gebeurt en als ze het te horen krijgen, dan zou je denken dat de rechters handelend optreden en er consequenties aan verbinden, maar niets daarvan. O, verschil van inzicht! Ja, werkelijk waar.

Er zijn oplossingen, daar hoeft de wet niet voor aangepast te worden. Sterker nog, werd de wet maar toegepast; gelijkwaardig ouderschap. Dat zou een hoop schelen. Houdt op met al die onzin trajecten. Eis een ouderschapsplan en de ouder die tegenwerkt moet de consequenties dragen (wijziging hoofdverblijfplaats, en/of gezag).

Geef ondersteuning aan de verstotende ouder! Hè? Lees ik dat nu goed? Ja, help die verstotende ouder, want die ouder is ziek! Dat is namelijk de pathogene ouder, die moet geholpen worden in het toelaten van de vader in het leven van het kind. Die moet leren onthechten van haar (seksuele) ex-partner.

En dan nog eens iets: Als een ouder bij een jong kind al te horen krijgt dat ‘het te lang geleden is dat er contact/omgang plaats kan vinden (ja ja, hoe durven ze)’, koppel dat dan wel aan die alimentatie.

Het kan toch niet zo zijn dat vaders nu financieel worden leeg getrokken door de advocaten en instanties, vervolgens in de bijstand komen of ervoor moeten zorgen dat hun inkomen op papier laag genoeg is om te overleven! Bizar. Ik ken te veel vaders die zo leven, uit angst om anders hun allerlaatste cent nog over te moeten maken naar een wraakzuchtige ex, met een kind waar jij als ouder net zo goed volledig van bent vervreemd.

Beste politiek, wij lopen vast in de markt van 2 miljard. Met dit soort uitspraken moeten wij het standaard doen. Wordt het niet eens tijd dat er concreet iets van gevonden gaat worden?

Ouders; dien schadeclaims in. Stel de overheid verantwoordelijk voor deze farce. Besef dat wij hun salaris betalen. En zoals professor Maurits van Barendrecht van Hiil, podium winnaar bij de Divorce Challenge, ons opdraagt: we moeten moedig zijn, opstaan en kwaliteit eisen.

Die markt van 2 miljard gaat niet bewegen, waarom zouden ze. Er zit niets anders op dan dat wij gaan bewegen…… en laat die markt van 2 miljard en alle ouderverstoters dit voelen!

 

PS; Ja, ook moeders worden verstoten. En elke verstoting is er 1 te veel. Toch, juist bij hele jonge kinderen zijn de vaders de pineut. Wijs mij de eerste moeder aan, die vlak naar de geboorte een boodschap ging doen, thuis kwam en vader met kind moest missen. Of dat een vader naar de politie rent en vertelt dat moeder de baby misbruikt. Ik heb contact met heel veel ouders, hoor helaas de meest vreselijke verhalen, maar deze heb ik nog niet meegekregen (gelukkig). Dus leef mee met deze vaders en ga nu niet aandacht vragen voor jouw verstoting. Pak daarvoor jouw moment!

 

Beste burgers, belasting betalers, ouders, lees deze familierecht uitspraak en huiver!

Mijn reactie op een ‘noodkreet’ van een verstoten moeder. (lees M/V)

Een vreselijke situatie! Geloof mij, dit overkomt, met name, veel moeders. Zwakke gezondheid en de vader/uitwonende ouder pakt zijn kans omdat die allang weet dat niemand hem tot de orde roept. Sterker nog; hij weet dat de instanties toch niet weten waarmee ze bezig zijn en hen kan gebruiken. Zij gooien de extra kolen op het vuur!

Heel veel ouders trappen standaard in de val van de Raad: vraag om OTS, dan kunnen wij je helpen. Om vervolgens er standaard achter te komen dat je nu jouw laatste stukje eigen regie kwijt bent.

Een handelingsverlegen gezinsvoogd komt jou vertellen wanneer jij jouw kinderen mag zien, hoe lang en hoe jij je op moet stellen. Liefst zitten ze er met een kladblokje bij om aantekeningen te maken, die moeten motiveren waarom het beter is dat die paar uurtjes terug gebracht moeten worden.

Elke keer weer neemt die GV meer ruimte, kom jij meer klem te zitten, raak jij radelozer en moedelozer, totdat jouw lichtje uitgaat. En dan is het sorry?!

Mag ik jou 1 groot advies geven? Gelukkig heb jij een betrokken netwerk. Stel je kwetsbaar op en deel jouw nood met hen. Laat hen bemiddelen. Sorry dat ik het zeg, maar heb schijt aan die gezinsvoogd, de instanties, de Raad en boven alles aan een rechter die dit alles zo regelt en toestaat.

Vaar jouw eigen koers, spreek de kinderen aan op gedrag, want in die tere kinderziel geloof ik niet zo! Beter helder en duidelijk aangeven wat er aan de hand is en wat het met jou doet, dan grenzeloos gedrag tolereren.

Wijs ze ook op het feit dat zij zich helemaal niet aan dat uurtje per week hoeven te houden, als zij zelf meer behoefte hebben aan contact. Jouw deur staat immers 24/7 open! Dus wijs de kids op hun eigen verantwoordelijkheid en keuzes. (ennuh, vader hoeft dit niet te weten, als het gevolgen voor de kids zou hebben).

Ik heb daar een trucje voor: omschrijf schriftelijk de situatie (dit en dat is er gebeurt/feiten), vertel wat dit met jou doet (ik voel mij) en vraag vervolgens of het de intentie van de kids is dat jij dit ervaart, om hen vervolgens uit te nodigen tot een gesprek om helder te krijgen wat hun dus wel motiveert. Dat kan al vanaf 13 plus! Ze zijn niet achterlijk; als ze uit kunnen gaan, drinken, blowen, seksen, stemmen, trouwen etc, dan kunnen ze een opvoedende ouder ook wel handelen.

En ben de schaamte voorbij. Deel jouw pijn op jouw pagina. Je hebt immers niets te verliezen. Ben je klaar met die GV (gezinsvoogd)? Zeg gewoon schriftelijk het vertrouwen op en wacht op de datum van de zitting. Wil je die naar voren halen? Schrijf eens een brief naar de rechter, met een cc naar de Nationale en Kinderombudsman. Doe het College van de Rechten van de Mens er ook bij en vraag aan de rechter of hij door heeft wat hij heeft aangericht en of hij beseft dat dit dus standaard gebeurt. Stel hem verantwoordelijk!

En excuses van jouw ex?! Vergeet die maar. Met betrekking tot hem heb ik maar 1 advies: klaar zijn met die gast! Dus op niets, maar dan ook niets, reageren. Totaal niet belangrijk en dat zul je moeten uitstralen. Als je dat kunt opbrengen heb je zoveel gewonnen. Geloof mij, harder kan je een verstotende ouder niet raken! Want het gaat hem niet om de kinderen, hij wil jou pijn doen, totdat jij erbij neervalt.

Verdiep je ook niet in het waarom! Er is geen waarom. En waarom het willen begrijpen? Maakt dat het een beter plaatje? Waarom wil je weten waarom hij het doet? Begrip krijgen?

Besef dat jouw ex heel erg sneu en ziek is. Heb hooguit medelijden en straal dat uit. Mocht het nog tot een rechtszaak/verlenging OTS komen, neem dan geen advocaat, maar neem tegen die tijd eventueel contact met ons op. Wij kunnen je helpen bij het opstellen van een pleitnota, die zo lang mag zijn als dat jij wilt, waarbij je er alles uit kunt gooien wat jou dwars zit en dan kan je tevens tegen de rechter zeggen dat die OTS eraf mag, daar jij er helemaal klaar mee bent en deze hele farce totaal niet meer serieus neemt.

Excuses van de instanties? Zo zonde van jouw energie. Haal energie uit het indienen van klachten. Wendt je tot beroepscommissies/tuchtcolleges en zie elke foute actie als een cadeautje. Mooi, hier kan ik weer iets van vinden. Verzamel ook niet te veel klachten in 1 keer. Wel nee, veel leuker om de naam van de falende hulpverleners zo veel mogelijk onder de aandacht van de autoriteiten te brengen.

Kies jouw gevechten, ga gericht om met jouw energie!

Sterkte Annemarie

(h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Mijn reactie op een ‘noodkreet’ van een verstoten moeder. (lees M/V)