Email en verslag bezoek van 2 beheerders aan Jeroen Recourt nav de Divorce Challenge

Geachte leden van de Tweede Kamer  vaste Commissie Veiligheid en Justitie speerpunt ‘Vechtscheidingen, Alimentatie ed’,

Bijgaand treft u het verslag aan van het gesprek dat twee beheerders van de facebookpagina (h)erkenouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ naar aanleiding van de Divorce Challenge op 18 januari hebben gevoerd.

Ik deel dit verslag met u, daar alle Commissie leden geïnformeerd horen te zijn. Zoals gezegd op de Divorce Challenge zijn jaarlijks 70.000 kinderen betrokken bij een echtscheiding. Van die kinderen verliest 1 op de 4 het contact met de uitwonende ouder. Een ouder wiens ouderschap niet ter discussie stond tot aan de scheiding, of zelfs jaren na de scheiding. Deze kinderen gaan, vaak moeten uit loyaliteit, voor 1 ouder kiezen, met alle desastreuze gevolgen van dien voor het kind, maar ook de ouder die uitgebannen wordt/ verstoten wordt.

Helaas bieden de instanties nu niet wat hun titels suggereren. Juist het wenden tot de Raad van kinderbescherming, Veilig Thuis of Jeugdzorg, zorgt voor nog meer ellende, het laatste stukje contact dat je als ouder nog had, gaat verloren.

Het is onvoorstelbaar hoe gemakkelijk ouders te horen krijgen dat, als ze echt van hun kind houden, zij afstand moeten nemen en moeten wachten totdat het kind uit zichzelf op zoek gaat. Dit heet de Koninklijke weg. Dit werkt niet en zorgt er zelfs voor dat ouder en kind worden onthecht, met als gevolg ernstige schade voor het kind (en de ouder).Bekend met de mechanismen van ouderverstoting weten wij dat het een lange zit kan zijn en dat er een externe schok voor nodig zal moeten zijn om het contact weer te herstellen, als dat überhaupt nog mogelijk is.

Juist die ‘rust’ werkt ouderverstoting in de hand. Paradoxaal genoeg krijgen heel veel ouders later het verwijt van de kinderen dat ze niet hard gevochten hebben voor de kinderen. Als je echt van jouw kind had gehouden, dan had jij de adviezen van de instanties en het vonnis van de rechter (contact/omgangsverbod is vaak de uitkomst na lang procederen) in de wind geslagen.

Sterker nog, buiten Ed Spruijt kan ik niet 1 wetenschapper ontdekken die de Koninklijke weg propagandeert. Wel een wereldwijde groep van professoren en hulpverleners die een andere aanpak voorstaan. Andere onderzoeken en studies worden structureel genegeerd.

Binnen de Nederlandse wet kunnen wij nu al heel veel, als de wet maar wordt toegepast en gehandhaafd. De opmerkingen dat waarheidsvinding niet mogelijk is of belastend voor het kind kunnen we zo ontkrachten. Zo ook het idee dat ouderverstoting moeilijk te onderkennen is, gaat niet op. Laat staan dat er niet effectief tegen kan worden opgetreden.

Kom naar onze pagina, scroll door onze bestanden of lees een maandje mee; u bent dan beter bijgeschoold dan menig professional of ketenpartner zou moeten zijn. En hoe kan dat?!

Waarom deze mail nu? Omdat er 5 podiumwinnaars zijn bij de Divorce Challenge, die alle 5 niet de likes en bijval kregen,  dan de 501 andere ingediende plannen. Waarvan er 2, Kind uit de Knel en het project BRAM, ronduit traumatiserend zijn voor ouder en kind. Ondanks het feit dat juist deze plannen geen draagkracht hebben, krijgen deze 2 plannen nu de prioriteit en worden die landelijk uitgerold. Hoe kan dit gebeuren?

Gaat u hier nog iets van vinden voordat het te laat is en er nog meer familiedrama’s volgen? Graag vernemen we uw mening en visie hierover.

Want zeg nou zelf, wat zou u doen als u er voor uw kinderen wilt zijn, maar door een rechter een contact of omgangsverbod krijgt omdat ‘rust’ het beste is voor het kind? Zeker als die ‘rust’ gebaseerd is op valse aantijgingen en valse  aangiftes, terwijl de waarheid evident voor de neuzen van de professionals ligt?

Op dit moment ligt er een wetsvoorstel met betrekking tot de alimentatie. Dit plan is niet goed doordacht en zal het conflict alleen maar doen toenemen. Daarbij is het wetsvoorstel totaal niet rechtvaardig en staat haaks op de motie vechtsceidingen.

Stel; je bent nog samen en je hebt een kind dat niet wil bewegen, een bankhanger. Dan kan je, samen als ouders, zeggen dat het kind in zijn/haar eigen onderhoud moet voorzien en/of moet gaan studeren. Sterker nog, het NIBUD adviseert ouders de kinderen bewust gebruik te laten maken van een studielening, opdat ze dus een studie kiezen waarmee ze hun lening later kunnen terugbetalen.

Maar nu ben je gescheiden. Je betaalt al jaren alimentatie. Je mag de indexatie nog niet eens overslaan, het LBIO neemt de vordering over. Je weet echter niet hoe jouw kind eruit ziet, hoe zijn/haar stem klinkt, hoe het met het kind gaat. Informatieplicht? Daar wordt niet aangehouden en daar er geen handhaving(boete, dwangsom) is, is de betalende/uitwonende ouder de klos.

Nu staat er in elke beschikking het vonnis dat een ouder verplicht is een x bedrag over te maken aan de minderjarige….. Dat is tot 18 jaar. Maar bij wet ‘moeten’ wij levensonderhoudbijdrage gaan betalen aan dat ‘kind’ tot aan hun 21e jaar. Een kind dat we niet eens meer kennen. Nu weet ik zeker dat het bijdragen aan het levensonderhoud geen probleem is, als het kind een relatie heeft met die uitwonende ouder, maar daar zit dus de crux. Het kind kan namelijk een briefje schrijven naar de betalende ouder, dat die het geld rechtstreeks naar mama (90% van alle zaken) moet blijven overmaken. Hoe weet jij, als betalende ouder, dat het mailtje echt van het kind is? Wist u dat heel veel kinderen nog niet eens weten dát de uitwonende ouder braaf elke maand een bedrag overmaakt? En het heet bijdrage in het levensonderhoud; als wij niets weten van/over het kind, hoe weten wij dan of die bijdrage nog wel nodig is? Betaling stopzetten kan al helemaal niet; het LBIO neemt het over. Rest ons te procederen, wederom een hoop geld kwijt en de uitspraak is maar afwachten…..

Met deze wet doen jullie er nog een stapje boven op. Niet 3 jaar automatisch doorbetalen, maar 5 jaar… hoe onrechtvaardig is dat en welke vrijbrief geef je aan het kind? 5 jaar een leuk bedrag, ‘zo maar’, 5 jaar extra lanterfantreen?

Terwijl de oplossing zo eenvoudig is; laat die knip er werkelijk zijn. Heel veel ouders hopen juist dat er een aanleiding komt om in gesprek te gaan, dit is een mooi moment!  De beschikkingen hoeven niet te worden aangepast; betalen voor de minderjarige. Een briefje van het kind is echter niet afdoende. Laat er opdat moment een contact zijn, waarbij het kind en betalende ouder in gesprek gaan, waarbij het kind zal moeten motiveren waarom die aanspraak denkt te kunnen maken op een onderhoudsbijdrage. Waarbij de betalende ouder dan ook voorwaarden mag stellen mbt de informatie. Waarbij het een vrijwillige keuze is van de betalende ouder of die wil bijdragen aan het levensonderhoud en tot wanneer. Vindt het kind dat die recht heeft op, of vindt die het bedrag niet genoeg? Laat er dan een rechter naar kijken, waarbij de rechter dit keer wel rekening houdt met dezelfde woorden waarmee wij afgeschreven zijn: ouderschap onwaardig, geen nauwe betrekkingen, geen lotsverbondenheid. De grote redenen voor de rechters om zo gemotiveerd ouders omgang te ontzeggen. Bepaalt de rechter dat er betaald moet worden en weigert die ouder dat, dan pas zou het LBIO de vordering over moeten nemen.

Kijk, bovenstaand is haalbaar, rechtvaardig en voor alle partijen beter. Hoe dan ook, over deze wet valt nog een hoop te zeggen. Zeker is wel dat met verplicht automatisch doorbetalen tot aan het 23e jaar, terwijl de ouder gewoon verstoten is, niet eens meer wie dat kind is, en blijft, tot nog meer boosheid en  frustratie leidt. Nog meer kolen op het vuur. Juist omdat u in de commissie zit, ga ik er vanuit dat dit niet de bedoeling is/kan zijn. 

Ik verzoek u derhalve het wetsvoorstel af te wijzen of aan te houden totdat er echt goed gekeken is naar de rechtvaardigheid en haalbaarheid van de wet. Ik verzoek u tenminste de uitslag van de motie Recourt af te wachten. Veel verstoten ouders zijn al ’gestraft’ door te scheiden, ze zien immers hun kinderen niet meer. Is het dan aan u om hun nog meer te straffen door hun als pinautomaat te behandelen, want zo voelen wij ons. Niet goed genoeg voor het ouderschap, afgeschreven door de instanties, familie en kennissen als ouder, maar blijkbaar wel goed genoeg voor ons geld. Dat kan toch niet?

Met dit schrijven richt ik nog 1 verzoek tot u; is het mogelijk dat de leden, vermeld in het verslag, bij u op bezoek komen, als u in vergadering bent om over ‘vechtscheidingen’ te praten? Waarom praat u niet eens met ons? Met de mensen/ouders die ouderverstoting beleven, ervaren en u precies uit kunnen leggen waar ze tegen aanlopen? Want fijn al die onderzoeken en rapporten, wij voelen ons er vaak niet in vertegenwoordigd. Wat erg eigenaardig is, toch? Wij komen ontzettend graag bij u langs om u te vertellen hoe het nu werkelijk in de praktijk werkt, hoe de harde realiteit is. Tot nu toe is het toch echt de slager die zijn eigen vlees keurt, ook bij die rapporten, een uurtje met ons geeft een veel eerlijker beeld.

Vriendelijke groet,

Annemarie van Mackelenbergh

06 37 16 94 08

(h)erken ouderverstoting

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Bijlage:

Verslag van het bezoek aan het 2e Kamerlid dhr. Recourt, ivm de motie ‘vechtscheidingen’ en de Divorce Challenge

18 januari 2017, helaas hadden we maar 45 minuten ter beschikking.

Als voorbeeld hebben 2 beheerders van de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting hun persoonlijke situatie toegelicht. Verder hebben zij de onderstaande punten geduid:

 

  1. We hebben aangegeven dat juist de inzending BRAM van de raad olie op het vuur is en vaak een bron van ouderverstoting. De raad zou meer bevoegdheden krijgen en wij hebben aangegeven dat dit fout gaat uitpakken, onwenselijk is en vechtscheidingen juist aanwakkert.
  2. We hebben aangegeven dat er NIET aan waarheidsvinding wordt gedaan en dat de ouder die de meest vreselijke verhalen aan de rechter vertelt vaak gelijk krijgt. De andere ouder is de dupe en ziet haar/zijn kinderen niet of nauwelijks meer. Recourt gaf aan zelf rechter te zijn geweest.
  3. We gaven aan het vreemd/merkwaardig is dat inzendingen met 0 tot 3 likes zijn uitgekozen, terwijl andere inzendingen vaak tot 100 likes hebben. Deze inzendingen lijken volkomen te zijn genegeerd. We vroegen Recourt of hij de andere inzendingen heeft gelezen. Hij gaf aan de meeste te hebben gezien.
  4. We gaven aan dat er selectief wordt gehandhaafd. Het LBIO handhaaft direct en hard. Bij frustreren omgangsregeling gebeurt er niets. Zelfs de politie weigert aangifte op te nemen inzake onttrekking ouderlijk gezag. De frustrerende ouder komt er makkelijk mee weg zonder enige sanctie. Wij gaven aan dat hier iets aan gedaan moet worden.
  5. Tevens gaven wij aan dat Recourt tevens indiener was van een wetswijziging verhoging leeftijd van 21 jaar naar 23 jaar inzake kinderalimentatie/onderhoudsbijdrage. We gaven aan dat dit onwenselijk is en dat het juist vechtscheidingen verergert. De scheiding wordt hierdoor een conflict tussen kind en ouder omdat een kind de ouder voor de rechter kan dagen. Dat het advies van het Nibud is dat kinderen en ouders in gesprek gaan over de kosten van studeren niet van toepassing is omdat er geen contact is. Het is ook stof tot verdere rechtszaken en houd als zodanig vechtscheidingen in stand.
  6. We hebben aangegeven dat juist een rapport als van Hill veel zou kunnen verbeteren.
  7. We lezen dat de jury van mening is dat de Raad van Kinderbescherming een grotere rol zou moeten spelen in vechtscheidingen. Bij de Raad van Kinderbescherming ontbreekt kennis en men doet niet aan waarheidsvinding. We gaven aan dat de groep van ervaringsdeskundigen op het gebied van ouderverstoting een grotere, een belangrijkere en adviserende rol zou moeten hebben.
  8. We gaven aan dat het gevecht in vechtscheidingen juist ontstaat omdat één ouder wordt uitgesloten in het contact met het kind en daarom vecht voor zijn/haar kind. Dit is onaanvaardbaar. De verstotende ouder wordt zelfs beloond als deze in de rechtszaken elk overleg weigert met de andere ouder. Dan kiest de rechter voor rust en regelmaat en wijst het kind toe aan de verstotende ouder. Ook dit vinden wij onaanvaardbaar.
  9. We gaven aan dat massaal door de rechtbank, de Raad van Kinderbescherming en alle verdere instanties elke vorm van herkenning of erkenning wordt geweigerd. We geven aan dat deze instanties moeten worden (bij)geschoold op het gebied van ouderverstoting.
  10. We gaven aan dat, ondanks dat de kinderombudsman in 2014 schriftelijk vast stelde dat ouderenverstoting een ernstige vorm van kindermishandeling is, er totaal niets mee gebeurd, zelfs niet als melding word gedaan bij politie of veilig Thuis. Men wil niet en ziet ouderverstoting niet als iets belangrijks, want rechter bepaalde. Ik gaf aan dat dit zo niet verder kan.
  11. We gaven aan dat er een manifest/alternatief plan in de maak is, als tegenhanger van de gekozen plannen door de jury van de Divorce Challenge.
  12. Margreeth en ik gaven aan dat ouderenverstoting van generatie naar generatie gaat. Als er niet wordt ingegrepen maken onze kinderen zich later ook schuldig aan ouderverstoting. Ook de regering en kamer houden dit systeem in stand en zij zijn zich niet bewust van het feit dat daardoor vechtscheidingen in stand worden gehouden met als gevolg grote maatschappelijke kosten en maatschappelijke impact. Recourt bevestigt dat hij op de hoogte is van genenrationele overdracht die plaatsvindt.

Recourt gaf aan het met de meeste punten wel eens te zijn. Wat hij ermee gaat doen is nu nog onduidelijk. Wel gaf hij aan dat hij handvatten nodig heeft waarmee hij iets kan. Een manifest met oplossingen!

We vroegen aan Recourt hoe wij een vervolg kunnen geven. Hij gaf het volgende advies. De kamer wil graag alternatieve plannen zien. Dus een duidelijke richtlijn en handvatten. Er is de mogelijkheid petities aan te beiden. Hiervoor is 15 minuten tijd beschikbaar. We stellen voor om eventueel het Hiil-plan in te dienen, wat betreft het deel voor de wet- en regelgeving alsmede het juridisch kader. Tevens gaven we aan de ervaringsdeskundigheid belangrijker gevonden moet worden. Deze moeten worden geraadpleegd en onderdeel uitmaken van de ketenpartners.  En deze als alternatieve keuze in te dienen als plan/manifest. Vermoedelijk zal dit dan kunnen in de vorm van een petitie. Als voorbeeld kunnen we het Manifest van Hugo Borst als uitgangspunt nemen. Vooral verbeterpunten (advies) benoemen en onderbouwen samen met deze petitie.

 

Advertisements
Email en verslag bezoek van 2 beheerders aan Jeroen Recourt nav de Divorce Challenge

Ouderverstoting: eenmaal bewust, mag je niet meer wegkijken

Afgelopen vrijdag had ik mijn lief eindelijk zo ver. Hij ging met mij naar de Lidl !

Bepaald niet zijn winkel, maar de wildproducten zijn daar een stuk betaalbaarder dan bij zijn supermarkt, dus vooruit. Ik loop mijn rondje en zie hem in 1 keer in gesprek met een wat oudere vrouw. Ik laat ze maar en loop naar enige tijd naar ze toe. Ze stelt zich voor. Het is de moeder van zijn ex. De oma van zijn zoon. Een zoon (bijna 16 jaar oud) waar hij geen echte band mee heeft mogen opbouwen.

Ik herken haar niet. Ik heb haar maar 1 keer eerder ontmoet, tevens de laatste keer dat mijn lief haar ook heeft gezien en gesproken. Zijn zoon zal een jaar of 5 zijn geweest, toen we weer voor een dichte deur stonden, terwijl het toch echt ‘onze’ zaterdag was. Waar zou zijn zoon zijn? We besloten te gaan kijken bij oma, die in Poppel woonde. Ja, daar was hij. We zijn toen bij oma binnen geweest en hebben gevraagd waarom oma hieraan mee werkte. De broer van zijn ex was er ook. Ze wisten toch ook dat het ‘onze dag’ was? Dat we zo weken zijn zoon niet te zien kregen, dat kon toch niet goed zijn? Oma antwoordde  dat ze koos voor haar dochter, wat kon ze anders ?! Ook al was moeders op stap, haar goed recht trouwens, de zoon mocht, wat moeders betreft, niet bij vader zijn en haar omgeving ondersteunde haar hierin, ook al wisten zij dat mijn lief een goede vader zou kunnen zijn, als hij in de gelegenheid werd gesteld.

Ook al kende zij haar dochter als geen ander, hadden ze al heel wat met elkaar meegemaakt, blijkbaar was het makkelijker voor oma om maar mee te werken met wat dochter dicteerde.

Nu stond ze daar dus in de supermarkt, was ze naar mijn lief gelopen en sprak ze hem aan. Hoe het nu met hem ging. Goed zei mijn lief en dat meende hij oprecht. Nou met haar dochter, de moeder van hun zoon, haar kleinkind, ging het niet goed, aldus oma.

Apart. Moeder had het toch voor elkaar? Zoon heeft vader actief verstoten. Herinneringen aan de sporadische ontmoetingen met zijn vader, die allemaal even leuk waren, zijn er niet meer. In ruil daarvoor zaten er andere herinneringen; dat wij hem uitscholden (!), dat wij nooit aardig tegen hem waren, dat zijn vader nooit van hem heeft gehouden, dat hij bang is voor zijn vader en het allerbelangrijkste; dat hij niets van zijn vader wil weten, zelfs een kaart wil hij niet ontvangen.

Tja, oma vond het allemaal wel wat vervelend voor haar kleinkind, maar ach, het ontbreken van de vader werd ruimschoots gecompenseerd door andere mannen in de familie ! Daarbij komt moeder en zoon vormen zo’n hechte twee-eenheid, zo indrukwekkend om dat te zien! Bal op de stip voor ons. Als oma kon ze toch niet zo langs de kant staan? Zo’n twee-eenheid, dat is toch niet gezond? Maar daar wilde oma niets van weten. Het was/is de keuze van haar kleinkind, de zoon van mijn lief, om geen contact te willen, die moesten wij maar respecteren ! Zij kon en wilde hier niets in betekenen, de zoon zou later wel op zoek gaan. Het was nu toch allemaal voorbij?! Hoe zo voorbij? Voor mijn lief niet.

Daar schrok oma wel van. Ze wilde zich er niet mee bemoeien, wist ook eigenlijk nergens vanaf, maar kwam wel met zinnen aanzetten als ‘er is te veel gebeurd’. Wat dan? Dus ik haal maar een citaat uit het rapport van Veilig Thuis aan: “moeder verliet vader met een koffer, kind op de arm en blauwe plekken. Eerder kon ze niet vertrekken en moeder is nog steeds bang voor vader”. Oma wist toch ook wel hoe het in werkelijkheid was gegaan? Dat mijn lief nog maanden bij vrienden heeft gewoond totdat moeder en zoon een andere woonruimte hadden gevonden en het huis verkocht was. Dat ‘het koffer’ uit heel wat meer bestond dan enkel een koffer. De scheiding had nota bene 2 jaar geduurd en ging alleen maar over haar grillen en eisen, toen al werd de zoon als wisselgeld gebruikt. Als je hiermee instemt, krijg jij jouw zoon te zien. Eenmaal getekend volgde er een briefje van de advocaat: het bezoekje gaat toch niet door, het voelt niet goed voor moeder. Kon oma zich niet herinneren dat ze smekend bij mijn lief op de stoep heeft gestaan, om haar dochter de zoveelste kans te geven? Oma wilde dit niet horen.

En ook al was oma nergens van op de hoogte, ze wist mij bijvoorbeeld wel te vertellen dat ik een straat verbod had. Weer die bal op de stip. Oma was overduidelijk eenzijdig geïnformeerd en blijkbaar ook niet goed ingelicht en dat ze dus beter naar het hele, echte verhaal kon kijken, net zo als de zoon ooit zal moeten doen. Ze haalde haar schouders op. Vertelde ons nog bij het weglopen dat ze geen keuze had. Ze koos voor haar dochter. “Daarbij laat je jouw kleinkind in de steek”, riep ik haar na en “er is een woord voor, zoek het maar op, als je er mee kunt leven; ouderverstoting. Jij werkt daar dus aan mee! Met alle gevolgen voor jouw kleinkind.”

Want het gaat dus niet goed met die jongen. Niet als we kijken naar zijn cijfers op school. Terwijl zijn vader op dit moment volledig op een zij spoor is gezet en de zoon zich dus volledig op zijn schoolresultaten zou kunnen concentreren, zien wij 3 voldoendes en voor de rest diepe onvoldoendes. Met een regelmatig verzuim van zo’n 2 a 3 dagen per maand. (dat is nu al 4 jaar zo). Toch reageert de school op zijn staart getrapt als ik de vertrouwenspersoon wijs op de meldcode !

Eerlijk gezegd begrepen wij dat niet zo, maar als we dan van oma horen dat het slecht gaat met 1 van de twee-eenheid, dan gaan wij het wat beter begrijpen.

Ach, waarvan acte! We staan erbij en kijken ernaar. Wat zou ik graag de betrokkenen van de afgelopen jaren bewust willen maken van hun falende professionaliteit. Dat ouders en familieleden nog meegaan met de verstoter, dan kan ik bevatten. Het is nu eenmaal een familiedynamiek en ik ben bang dat het hier niet anders is. Maar degenen die deze cirkel hadden kunnen doorbreken (Raad van Kinderbescherming, Veilig Thuis, Kompaan en de Bocht, Mr. B Prenger van de Rechtbank te Breda) hadden beter moeten weten. Hadden er voor die jongen moeten zijn. In plaats daarvan werden eigen ego’s voorop gesteld en heeft men bewust en onbewust zich voor het karretje van een vrouw laten spannen, die niet het beste met haar zoon voor had, zelfs niet het beste voor zichzelf! Blijkbaar plukt ze daar nu de vruchten van.

Ons verhaal is niet uniek. 40% van de kinderen verliest het contact met de uitwonende ouder ! 40% !

Sta eens stil bij de maatschappelijke ramp die zich onder onze ogen afspeelt. Kinderen die uit misplaatste loyaliteit door 1 ouder worden gedwongen te kiezen….. Kinderen die worden bewerkt door 1 ouder met slechte leugenachtige verhalen over de uitwonende ouder. Kinderen die bang gemaakt worden voor die uitwonende ouder. Kinderen die betrokken worden bij onderzoeken en moeten verklaren, vaak in bij zijn van de verstotende ouder, waar ze later weer mee naar huis moeten, waarvan ze afhankelijk zijn met betrekking tot de zorg. Kinderen die niet mogen genieten van een tijdje bij de uitwonende ouder. Thuis komen en worden ondervraagd of een paar dagen worden doodgezwegen omdat ze naar de uitwonende ouder zijn gegaan.

De pijn bij de uitwonende ouder, die gedwongen wordt de Koninklijke weg te bewandelen. Want als je echt van jouw kind houdt, dan laat je het met rust. Die onmachtig moeten toezien hoe slecht het met de kinderen gaat. Want bij ouderverstoting heb je te maken met psychopathie. Ook al ben jij als partner uit zijn of haar leven, die psychopathie leeft voort in de verstotende ouder. Dat stopt niet als je weg bent en dat weet je! Alleen kan jij jouw kind niet beschermen.

De instanties die zouden moeten acteren in het belang van het kind falen massaal. De rechters passeren massaal de wet. Jouw plicht en recht om ouder te zijn, het recht van het kind om beide ouders te hebben, wordt massaal genegeerd. Na jaren procederen, trajecten doorlopen te hebben, aan alles meegewerkt te hebben, staan de uitwonende ouders concreet met lege handen op straat.

Kinderen zijn dieper het ouderverstotingsmoeras getrokken. Hebben verklaard tegen de uitwonende ouder. Zijn boos en verdrietig, sommigen schamen zich en durven de uitwonende ouder nog niet eens meer onder ogen te komen.

Enfin, wij kennen dus allemaal wel dit soort kinderen. Of je nu les geeft op school, of je nu een vriendin of vriend hebt die gescheiden is, of je nu als raadsonderzoeker werkt of ouderschapsbemiddelaar. Ieder voor zich kan beslissen mee te werken aan een oplossing. Instanties en rechtbanken hebben de sleutel in handen, mits ze hun beleid top down gaan veranderen.

Pik de signalen van ouderverstoting op en adresseer degene die ouderverstoting veroorzaakt. Ga met die persoon aan de slag en houdt het kind uit de wind. Besef dat die stem van het kind niet de echte stem van het kind is.

Boven alles zou iedereen zich in moeten zetten om omgang met beide ouders te faciliteren. Die “rust”, de Koninklijke weg, is desastreus voor kind en uitwonende ouder. Geen gezag op afstand gedurende trajecten, gedurende gerechtelijke procedures of onderzoeken. Een ouder die zich onderwerpt aan deze vernederende martelgang is niet een egoïst, maar bezorgd en iemand die dolgraag zou zien dat de wet wordt nageleefd, alsmede de rechten van het kind.

2016 is voor mij het jaar dat niemand, maar dan ook niemand, die betrokken is met onze kinderen kan beweren dat ouderverstoting niet bestaat. Dat ze mij glazig aankijken en mij vertellen dat ze er nog nooit van gehoord hebben ( 2015: ouderschapsbemiddelaar had nog nooit over ouderverstoting gehoord). Daar hebben wij met zijn allen een rol in.

Verwijs zo veel mensen naar de openbare facebook pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Onderwijzers, leraren, jeugdzorgmedewerkers, rechters, raadsonderzoekers, gezinsvoogden, gedragsdeskundigen, mediators, coaches, counselors, maar ook jouw vrienden en familie. Zet de pagina op jouw tijdlijn en deel die met jouw vrienden.

Onder bestanden van die pagina staan enorm veel PDF’s vol met informatie over ouderverstoting waar ieder voor zich zijn/haar voordeel kan doen. Opdat wij een halt toe kunnen roepen aan deze maatschappelijke ramp! Ouderverstoting is geestelijke kindermishandeling en de gevolgen op langere termijn voor het individu, maar ook op zijn/haar omgeving zijn groot. Eenmaal bewust is het moeilijk wegkijken.

Dus wie weet gaat oma toch nog eens goed bij zichzelf te rade. Wat is de stem van haar kleinkind waard, als hij zijn vader niet mag kennen?

 

Ouderverstoting: eenmaal bewust, mag je niet meer wegkijken