Weerstand? Slachtoffer? Ook jij hebt een keuze.

Zoals bekend ben ik ook mede oprichter en beheerder van de openbare facebook pagina (h)erken ouderverstoting. https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Waarom openbaar of gesloten? Lees het welkomstwoord zou ik zo zeggen.

Feit is dat er bij ouderverstoting zoveel overeenkomsten zijn dat het stuitend is. Al dient deze pagina alleen maar de ouders die denken dat zij de enigen zijn. De ouders die zich schamen, die het op zich als persoon betrekken, zich machteloos en wanhopig voelen. Dan is er al een grote stap gemaakt. Het zou een hoop familiedrama’s en zelfmoorden (210 in 2015) kunnen voorkomen, want je bent niet de enige en jouw situatie is verre van uniek.

Dus als er veel overeenkomsten zijn, dan kunnen we van elkaar leren, vooral van elkaars fouten, want heel veel werkt dus blijkbaar niet. 1 op de 4 kinderen verliest immers het contact met de uitwonende ouder (Divorce Challenge 2016). Dan praten we over een 20.000 kinderen. Als of het niets is, als of dit normaal is.

Maar wat zit er een leed achter die aantallen. Een leed dat de maatschappij veel meer kost en gaat kosten dan een procederende ouder. De GGZ vaart er wel bij. De uitkerende instanties ook.

Omdat ik achter de feiten aanliep en pas achteraf begreep hoe de hazen lopen, is het mijn missie ouders goed voor te lichten, bewust te maken van hun mogelijkheden, binnen de wet en hun te wijzen op hun eigen verantwoordelijkheden en te maken keuzes.

Dat de instanties niet blij met ons zijn, dat kan ik begrijpen. Blijkbaar hebben ze, in hun ogen dan, erg veel ‘last’ van ons. Maar ja, als zij hun werk goed zouden doen en hun namen (Recht,veilig, bescherming,zorg) waar zouden maken, dan zouden ze geen ‘last’ van ons hebben.

Dat de Rechtspraak niet blij met ons is, snap ik nog beter. Daar gaat hun verdienmodel. Daar gaat het respect voor de familierechter.

Maar de houding van heel wat ouders op de pagina, dat is me wat. Het komt met golven. Een tijdje rustig en dan in 1 keer staan er ouders op die de nuance opzoeken. Met ‘ja maars’ komen. Of ouders die (bewust?) niet meer inhoudelijk reageren op de posts, maar vooral op elkaar. Ouders die in het openbaar hun beklach doen dat we niet liever zijn voor elkaar.

Wat mij compleet verbaast is dat zo’n post een golf van reacties veroorzaakt, wel  zo’n 200, terwijl er toch genoeg PDF’s zijn geupload, die op een reactie wachten! Deze PDF’s bepalen namelijk of en hoe er nog omgang gerealiseerd kan worden met jouw kind. Deze PDF’s laten zien hoe het ministerie, hoe de Rechtspraak, Hoe de Raad, Jeugdzorg en andere ketenpartners in de wedstrijd staan.

Door deze PDF’s te bestuderen en er inhoudelijk op te reageren, wordt je een gesprekspartner. Weet jij hoe ze denken, weet jij wat jij zult moeten weerleggen, met feiten. Kennis is macht!

Slachtofferschap maakt geen winnaars. Je mag denken dat het jou als ouder allemaal overkomt en dat je er niets tegen kunt doen, het brengt je nergens. Ik ga daar dus ook niet in mee. Derhalve verbaast mij die golfbewegingen niet zo. Er zijn heel wat verstoten ouders die er moeite mee hebben oprecht naar hun eigen aandeel te kijken, in hun ogen is het toch echt iets wat hun overkomt, waarvoor ze troost willen ontvangen. Terwijl ik toch echt denk in oplossingen; schuurt het? Wat is jouw bijdrage, jouw aandeel? Wat is jouw houding, werkt die? Wat kan je zelf hiertegen doen?

Opties genoeg op de pagina en zit daar dan de weerstand?

Want je hebt als ouder heel wat keuzes hoe jij met ouderverstoting omgaat. Ook daar is die pagina voor; bewust maken van de keuzes die er zijn. Geen goed of fout. Maar wel eigen keuzes, waar jij, als persoon, achter kunt staan. Los van slachtofferschap.

Dus, zullen we ons samen richten op de keuzes die er zijn? Op de veelheid van informatie over ouderverstoting die duiding behoeft?

Besef dat de rechtspraak en ketenpartners wel vaart bij die onderlinge verdeeldheid. Als wij het samen al niet op een rijtje hebben, wat kunnen we dan van hun verwachten? Staat ook leuk in de brief aan de Tweede kamer 21 februari 2017 Voortgang aanpak complexe scheidingen; geen hand in eigen boezem. Wel nee, het zijn de ouders die het doen en de overheid/ketenpartners werken de-escalerend. Trajecten, pilots (bijzonder curator) zijn een succes en worden verder uitgerold.

Vindt hier nou eens wat van! Schrijf de politiek aan naar aanleiding van deze brief. Onze volksvertegenwoordigers worden namelijk niet goed voorgelicht door het ministerie.

Wij kunnen het de politiek dus niet kwalijk nemen, zij zijn voorgelicht door hun ambtenaren en mogen ervan uit gaan dat de inhoud van de brief de waarheid is. Het is dan aan ons om de politiek te vertellen dat die inhoud haaks staat op wat wij persoonlijk ervaren. Opdat zij vragen kunnen stellen, nieuwe moties kunnen formuleren.

Daar zouden verstoten ouders zich druk om moeten maken, zeker via deze pagina. Wij willen dat er ook effectief iets ten goede gaat veranderen! Dat kan alleen als wij gezamenlijk er iets van blijven vinden en geen onzin accepteren, in het belang van ons kind!

Advertisements
Weerstand? Slachtoffer? Ook jij hebt een keuze.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s