Ik heb een vraag:

 

Ik heb een vraag, waar ik echt mee zit en niet uit kom. Wellicht dat er al eerder wetenschappelijk onderzoek naar is gedaan, ik hoop van wel. Want voor de vuist weg meningen, opinies of eigen inzichten helpen mij niet verder.

Wat ik mij afvraag is het volgende:

Kleine kinderen worden groot. Kinderen die eenzijdig worden opgevoed, met verhalen over de ontbrekende ouder, of juist helemaal geen verhalen over de ontbrekende ouder, die is immers helemaal weggepoetst.

Ik begrijp dat deze kinderen een beeld van de ontbrekende/uitwonende ouder hebben, dat ouderverstoting voor het kind legitimeren. Ik begrijp dat als een kind zijn/haar hele leven/jeugd te horen krijgt dat die ouder niet deugt, niet van het kind houdt of erger, dat die ouder het kind misbruikt heeft, het kind niet staat te popelen om op zoek te gaan naar die ontbrekende ouder.

Ik begrijp zelfs dat ouderverstoting bij sommige kinderen werkt en dat er toch ook genoeg kinderen zijn die toch op zoek gaan naar de waarheid, als ze volwassen zijn. Daar kunnen verstoten ouders alleen maar op hopen. Dat het dus wel degelijk ook afhankelijk is van het karakter van het kind, wat dus weer hard te verteren is voor de verstoten ouder, maar goed.

Wat ik ook kan begrijpen is dat juist heel veel kinderen, die zonder 1 biologische ouder zijn opgevoed, kiezen voor maatschappelijke studies. Denk aan Rechten, Maatschappelijke studies, Sociologie, Psychologie, onderwijs.

Maar nu mijn vraag; wat ik niet kan begrijpen is dat juist deze kinderen tijdens hun studie de informatie niet relateren aan hun eigen situatie. Dat ze blind blijven gaan voor de ouder die de kinderen heeft aangezet tot ouderverstoting. Dat ze met de geleerde informatie niet zelf op onderzoek uit gaan en dus de echte waarheid. Zichzelf op zijn minst vragen stellen. Hoe kan dat?

Wat ik vervolgens al helemaal niet kan begrijpen, bevatten, is het feit dat vervolgens deze kinderen, die een ouder hebben verstoten, waar totaal niets mee aan de hand is, of het moet de verhalen zijn die over die persoon zijn verzonnen (hoe zo waarheidsvinding), vervolgens met kinderen aan de slag gaan om naar hun zeggen, een positief verschil te maken, terwijl hun eigen leven nog berust op leugens. Als dan een kind met een hulpvraag komt, dan moet die vraag toch herkenbaar zijn voor die afgestudeerde ‘kinderen’ die hun eigen ouder hebben verstoten?

Hoe werkt dat dan?

Nogmaals kleine kinderen worden groot. Gaan studeren en de maatschappij in. Velen, meer dan gebruikelijk, gaan dus werken met kinderen gerelateerd aan echtscheidingssituaties. Maar, ondanks alle informatie en zelfs situaties waarin zij zich zouden moeten herkennen, gebeurt dat dus niet.

Hoe komt dat?

Verstoten ouders krijgen steevast te horen dat ze afstand moeten nemen. Dat, als ze echt van hun kind houden, het kind met rust laten, daar die in de verdrukking komt te zitten omdat de ouder, die het meeste invloed heeft, het contact tussen de kinderen en de uitwonende ouder niet aankan. Verstoten ouders krijgen te horen dat ze moeten wachten totdat het kind, uit zichzelf op zoek gaat.  Maar blijkbaar is dat niet een automatisme. Als een studie de ogen niet opent en zelfs het werken met kinderen hun ogen niet opent, wat dan wel?

Persoonlijk vind ik deze ontwikkeling dood eng. Blijkbaar voelen kinderen die verstoten niet de urgentie om op zoek te gaan naar de waarheid en is het wachten een lange zit.

Wat echter wel al wetenschappelijk bewezen is, is het feit dat juist deze kinderen een zeer vergrote kans hebben om het gedrag van de verstotende ouder te herhalen. Dus ook scheiden en het kind vervreemden van hun partner. Moeite hebben met autoriteit (wat wij dus nu al terug zien in de maatschappij), een bepaald, niet te benoemen, onvrede bij zich dragen. Eerder geneigd zijn te vervallen in verslavingen.

Deze ‘kinderen’, daar ben ik in de toekomst afhankelijk van. Deze ‘kinderen’ zijn de artsen, advocaten, rechters, raadsonderzoekers, jeugdhulpverleners, psychologen, coaches, counselors, onderwijzers van  vandaag en morgen. Deze ‘kinderen’ gaan het voor mij bepalen in de politiek, in het bedrijfsleven. En ja, ik vind dat eng! Dood eng.

Nou goed, ik wil het echt begrijpen, dus ik nodig je uit, om te reageren op deze blog. Hoe kan het zijn dat juist deze ‘kinderen’ niets op zichzelf betrekken?

 

 

 

Advertisements
Ik heb een vraag:

4 thoughts on “Ik heb een vraag:

  1. Inge says:

    Simpel. Je bijt niet in de hand die je voedt. (Je maakt geen ruzie met mensen waar je afhankelijk van bent.). De verstotende ouder maakt deze kinderen zo afhankelijk van zichzelf dat ze het karakter niet meer hebben om er tegenin te gaan. De meeste kinderen die de verstoten ouder terug opzoeken doen dat stiekem of verbreken het contact met de verstotende ouder. Kinderen die contact opzoeken met de verstoten ouder en ook contact blijven houden met de verstotende ouder zijn volgens mij dun gezaaid, maar ze zullen er zijn. Als ik met ouders praat die aan ouderverstoting doen, en hun wijs op dingen, vergelijkende situaties, argumenten is hun eerste antwoord “elke situatie is anders”. Als ik dan blijf argumenteren en hun op feiten blijf wijzen lopen ze me de volgende keer straal voorbij. En helaas nemen hun kinderen (meestal) dezelfde houding aan…

    Like

  2. Monique says:

    Goede vraag! Volgens mij vragen heel veel verstoten ouders zich dit af. Je kent mij Anne-Marie, ik heb de wijsheid ook niet in pacht, maar volgens mij is het antwoord even kort als eenvoudig: deze kinderen hebben werkelijk geen idee dat er ‘iets’ met hen aan de hand is, laat staan dat dit ouderverstoting heet. Ik kan je een ding aanraden: lees het boek ‘Adult Children of Parental Alienation Syndrome’ van Amy Baker! En je even niets aantrekken van het woord syndrome in de titel ;))

    Liked by 1 person

  3. Ben in 2008 getrouwt met een ” verkeerde ” partner. Een narcist. .een alcoholist. .door dat ik pas later door had dat die ” keuze ” hartstikke fout was, heb ik het contact verloren met 4 van mijn 7 kinderen. Ik geef mezelf de schuld. Ik heb mijn oudste dochter ( nu 34 jaar), inmiddels 10 jaar niet meer gezien . Mijn zoon van 26 en mijn dochter van 23 heb ik sinds 2010 niet meer gezien en mijn jongste dochter ( 16 jaar ), heb ik niet meer gezien sinds September 2008. De jongste is door haar vader meegenomen en woont bij hem en zijn nieuwe partner. Ze zijn compleet gehersenspoeld, ook door Jeugdzorg. Ik zou ” Borderline ” hebben beweerde Jeugdzorg. Heb bij Punt P een test ondergaan om te bewijzen dat ik geen Borderline heb. Uit de test bleek dat ik Post traumatische stress stoornis type 2 heb en geen Borderline. Jeugdzorg reageerde naar dit bericht met ” zo lusten we er nog wel 10 ” en wilde niet met mij erover praten. Dat terwijl de Rechter aan Jeugdzorg de opdracht gaf dat ik mijn dochtertje mocht zien. Jeugdzorg haalde er een gedrags therapeut bij die concludeerde dat ” borderline “niet goed voor het kind was. Daar ging de beslissing van de Rechter. En ik dacht altijd dat de Rechter het laatste woord had, niet dus. .Jeugdzorg heeft het laatste woord. De vriendin van mijn ex heeft mij een brief gestuurd met de mededeling dat als ik van mijn dochtertje hou, ik haar met rust moet laten. Nu bekijk ik haar fotos stiekum op Facebook. Je gaat eraan kapot. Je kinderen niet meer mogen zien is de ergste straf die bestaat. mvg Elly

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s