Rust zacht oma

 

Afgelopen week was een verdrietige week. Vrij onverwacht is de moeder van mijn lief gestorven. Met de leeftijd van 75 jaar en nog heel erg bij de tijd, is het voor ons allemaal veels te vroeg en voelen wij ons overvallen met dit definitieve afscheid.

Tja en dan ‘moet’ je in 1 keer heel veel. De begrafenis regelen, wat zou moeder willen. Het huis leegruimen. Instanties contacten.

Alles is in harmonie en in goed overleg met de zus (en haar man) van mijn lief gegaan. Ook naar de levenspartner van moeder is goed geluisterd. Afgelopen woensdag hebben wij een hele mooie gedenkdienst gehouden, daarna de condoleance.

Waar zit de pijn? Die begint voor mij bij de rouwkaart. Iedereen was heel snel  en het unaniem met elkaar eens; zoon (nu ruim 16 jaar) van mijn lief komt er niet op. De andere 2 kleinkinderen, waaronder de dochter van mijn man uit een andere relatie en het achterkleinkind wel.

Moeder/oma heeft veel verdriet gehad over de ouderverstoting door haar kleinkind. Toen haar kleinkind was geboren werd ze al weggehouden van de wieg door moeders. Toen mijn lief binnen een jaar na de geboorte eieren voor zijn geld koos, zag hij zijn zoon(tje) sporadisch. Toen ik in zijn leven kwam verslechterde de situatie. We stonden meer voor een dichte deur dan wat anders en als hij het een keertje leuk had gevonden, konden wij er de klok op gelijk zetten; we zagen hem dan weer weken niet.  Het jochie mocht het niet leuk hebben bij ons, mocht niet blij zijn met zijn vader. Scènes aan de deur door moeders.  Ach, verstoten ouders weten precies waar ik het over heb.

Het jochie zal zo’n 6 of 7 jaar oud zijn geweest toen de politie bij ons op de stoep stond. Er was aangifte gedaan van bedreiging, die vervolgens snel weer werd ingetrokken, maar het was wel de genade klap. Op advies van jeugdzorg, de politie en ook vrienden hebben we afstand genomen(Koninklijke weg) want het manneke zat overduidelijk in de verdrukking.

Toen hij 12 was, na de Cito toetsen dachten wij dat hij oud genoeg zou zijn om op de fiets naar ons toe te komen. Moeders was echter verhuisd naar een geheim adres. Ook reageerde ze niet op schriftelijke contactverzoeken, dus heeft mijn man hem op het schoolplein benaderd. Het was een ontroerend gezicht, die 2 op de zandbakrand. Emotioneel ook, hij herkende zijn vader natuurlijk niet (en wij hem ook niet), had ook geen herinneringen aan de eerste jaren. Die 10 minuten op de zandbakrand zijn de laatste 10 minuten dat wij hem hebben gezien en mijn man met hem heeft gesproken.

Wat hierna volgde zijn rechtszaken, opgestart door moeder, onderzoeken door Veilig Thuis en de Raad van Kinderbescherming en een volkomen mislukt traject bij Kompaan en de Bocht. Om uiteindelijk een contactverbod van een jaar te krijgen, daar ‘wij’ te belastend zijn voor die jongen.

Een contactverbod, terwijl mijn man al gezag op afstand hield, hem hooguit met zijn verjaardag of kerst een kaart zou sturen. Een contact verbod gebaseerd op vreselijke leugens, daar niemand aan waarheidsvinding doet. Zo staat in de stukken dat moeder is weggegaan met een koffer, kind op de arm en blauwe plekken en dat ze tot op de dag van vandaag samen met kind doodsbang is voor die man, die overigens militair is en op uitzending is geweest….Ja ja.  Terwijl mijn man een jaar op een kamertje bij vrienden heeft gezeten en zij met zoontje in de villa. Alle tijd krijgend om een goed onderdak te vinden. Alle trucjes en leugens zijn gepasseerd.

Opdat moment dachten wij nog uniek te zijn. Hoe stuitend is het om er achter te komen dat het standaard argumenten zijn, standaard leugens en indoctrinatie.

Mijn man is zo teleurgesteld in de instanties, in de rechtspraak, hij wil er geen woord meer over horen. Dat hij niet alleen is, dat dit minimaal 5600 kinderen per jaar (!) meemaken, doet er niet toe.

Mijn man voelt zich niet alleen niet serieus genomen, hij voelt zich geschoffeerd, gecriminaliseerd. Zijn eer en naam zijn aangetast.

Wat hem het meest heeft geraakt is het feit dat zijn zoon in de leeftijd van 13, 14 en 15 jaar  bij diverse instanties en de rechter (schriftelijk is ook horen) heeft verklaard geen contact met zijn vader te willen. Ook heeft zoon verklaard dat hij vroeger door ons is verwaarloosd (als hij op bezoek kwam) en dat wij hem uitscholden, hem een rot gevoel gaven, dat mijn man het niet waard is om als vader gezien te worden! Naarmate hij ouder werd, werden de beschuldigingen ook zwaarder. Schijnbaar is hij dus bang voor zijn eigen vader en omdat hij zit te trillen als een rietje (ja, echt waar, dat lees je dan terug in de beschikking) leek het de rechter maar beter dat mijn man het afgelopen jaar geen kaartje mocht sturen.

Ik snap mijn man. Zo principieel en integer als dat hij is. Ook hij heeft eergevoel. Als ‘iedereen’ dan meegaat in leugens, valse aangiften, bedrog,  dan zoeken ze het maar uit. Ze verdienen elkaar!

Natuurlijk probeer ik mijn man erop te wijzen dat het jong geïndoctrineerd is. Hij is nota bene al die keren bevraagd in bijzijn van zijn moeder! Maar daar zit ook de crux! Kon hij werkelijk niet zijn moeder wegsturen toen hij daar zat bij die ouderschapsbemiddelaar van Kompaan en de bocht? Kon hij niet zeggen ‘het is goed mam, haal lekker koffie, ik red het hier wel”? Nee, dat heeft hij niet gedaan en dat verslag is wel de genade klap geweest.

Mijn man is enorm teleurgesteld. Waar is zijn DNA? Het lijkt wel alsof zijn zoon 100% zijn moeder is. Als zijn zoon maar iets op hem zou lijken, dan zou hij zelfstandig durven en kunnen denken. Dat deed mijn man ook toen hij in die leeftijd was. Dan zou hij desnoods aangegeven hebben dat hij geen herinneringen heeft aan die eerste jaren en dat hij lekker gaat voetballen. Maar in plaats daarvan heeft hij actief gelogen en dat is iets, daar kan mijn man, zo eerlijk als dat hij is, dus helemaal niets mee.

En nu is dus oma er niet meer. Een vreselijk lief mens die tot zijn 12e nog elk jaar een cadeautje kocht voor zijn verjaardag. We kwamen ze tegen toen wij het huis opruimden. Die niet kon begrijpen waarom zij, als oma, van moeder niet met haar kleinkind om mocht gaan. Sterker nog; als ze elkaar tegenkwamen in de stad, dan liep ze met het kleinkind straal langs oma voorbij!

Oma had geen band met dit kleinkind. Oma had nog een brief naar Veilig Thuis geschreven destijds, het heeft niet mogen baten. Oma kon maar niet begrijpen dat de instanties en de rechters actief meewerken aan ouderverstoting. Ook dat woord kon ze maar niet bevatten. Als je echt van jouw kind houdt, dan doe je toch zo iets niet?!

Zoon stond dus niet op de rouwkaart. Ik begrijp het en toch doet het mij zo veel verdriet. Ik snap de houding van mijn schoonzus, haar partner en mijn man. Volledig en toch…..

 

Advertisements
Rust zacht oma

4 thoughts on “Rust zacht oma

  1. Hoi Annemarie,

    Ik heb al eens contact met je gezocht via Facebook. Ik heb je mijn verhaal geschreven, dat er 2 jaar goede omgang was na de scheiding. Dat moeder de omgang stopte, toen ik een kortgeding voor handhaving had aangevraagd kwam moeder met een leugen dat er een code rood was afgegeven op basis van mijn gedrag. Er waren geen schriftelijke stukken hiervan, dus vind de raad van de kinder… dat er onderzoek gedaan moest worden, en omdat men vond dat de kinderen tijdens het onderzoek omgang nodige hadden leek een (V)OTS een veilige oplossing om de omgang snel weer op te starten.

    Aan het einde van de (V)OTS bleek dat er geen code rood was, maar het feit dat moeder dit beweerd had was een reden om aan te nemen dat communicatie tussen ouders niet goed was. En omdat de gezinsvoogden weigerden om de omgang in deze 3 maanden te herstellen, vond men dat de (V)OTS verlengd moest worden, na 1 1/2 jaar OTS was alles goed, de rechter vond dat de rem eraf moest en dat de kinderen recht hadden op omgangsgroei. De gezinsvoogden hadden al een schriftelijke aanwijzing gegeven met een vooraankondiging voor de start met een uitbreiding met een overnachting, moeder ging in verweer en op de dag van de zitting trokken de gezinsvoogden (zonder reden/gewijzigde omstandigheden) de SA in.

    Daarna werd zelfs de gehele omgang ingetrokken, er waren geen duidelijke afspraken meer omdat de SA wel was ingetrokken maar er geen nieuwe afspraken gemaakt werden. Ik moest op kantoor komen voor nieuwe afspraken, daar zat moeder met haar gedragswetenschapper, de gezinsvoogden ontvingen mij maar melden dat ze geen tijd hadden en dat ik maar alleen met moeder en haar GW in gesprek moest. Dit wilde ik niet, en daarop werd maar gesteld dat ik emotioneel instabiel was. De dag erop was het 2 wekelijkse contact momentje, maar het was niet duidelijk hoe lang en wie zou halen/brengen, dit stond in de SA die was ingetrokken en in de stukken van de rechtbank stond dat de rechter meende dat moeder akkoord was, en de gezinsvoogden dat de SA was ingetrokken. Toen ik belde waren ze niet bereikbaar en toen ik de bureaudienst belde, kreeg ik te horen dat de omgan die dag erop niet mocht doorgaan.

    Dit werd mij verweten, emotioneel instabiel en afspraken niet nakomen waren er de reden van dat de omgang (tot nu toe 1 jaar lang al) werd stop gezet en dat ik mij moest laten onderzoek. Ik heb een persoonlijkheidsonderzoek laten afnemen en hieruit kwam dat er geen problemen met mij waren. De gezinsvoogden zouden gronden aanleveren voor de afspraken die ik niet na kwam en hierop zou een onderzoek komen onder regie van de raad van de kinder…, maar he ‘raad’ het al. De raad kon heen bevestiging geven dat het een objectief onderzoek was, want ze konden geen regie voeren. Aan mij werd gezegd omdat de gezinsvoogden niet met gronden kwamen, aan de rechter werd gezegd dat er geen gesprek van de grond kwam met mij. En dat ik zelf maar aan de slag was gegaan met een PO, de raad meende dat het NIFP onderzoek had moeten doen, in de rechtbank stukken stond dat ik zelf een GW moest zoeken en dat de raad en de gezinsvoogden met mij in gesprek zouden gaan over het onderzoekskader.

    Kortom, de omgang is niet meer van de grond gekomen. De gezinsvoogden hebben het verzoek van de OTS verlenging ingetrokken. En ik moest maar in hoger beroep.

    Nu heb ik een vraag aan jou, jij lijkt me veel kennis en ervaring te hebben.

    Over een maand is de hoger beroep zitting, het laatste wat ik in deze fase voor mijn kinderen (5 en 8) kan doen.

    Hoe schat je mijn kansen, wat is een goede strategie in jou ogen?

    Gr Jos

    Date: Thu, 21 Jul 2016 09:56:36 +0000 To: josholtkamp@hotmail.com

    Like

    1. Dag Jos, ben je al lid van de openbare facebook pagina (h)erken ouderverstoting? Rechts onder de banner vindt je de bestanden. daar kun je waardevolle informatie halen.

      Jij hebt nog jonge kinderen, dan kan het zinvol zijn om er voor’te vechten’, alleen ben ik van mening dat je de instanties en de rechter zo lang mogelijk buiten de deur moet houden en minimaal mee moet gaan in hunopdrachten en wensen. Waarom? ze zijn gre4nzeloos en zullen altijd een nieuwe reden vinden om te rekken en trekken. Daar verdienene ze immers aan!

      Wat zijn jouw kansen? Nihil !!! Jij bent geen uitzondering en in de praktijk trek jij aan het kortste eind. Het heeft geen zin om te procederen. Uiteindelijk sta jij met lege handen, letterlijk en figuurlijk. Heb jij gezamenlijk gezag? Regel het zelf! presenteer je op de scholen, wordt actief in het ouder comminitee. Ga naar sportevenementen van de kids. Stuur met regelmaat kaartjes en ga gerust spontaan langs bij jouw ex om de kids mee te nemen voor een ijsje. Bovenalles schreeuw het van de daken. vertel aan iedereen wat er gebeurt opdat je de wind uit de zeilen van jouw ex en haar handlangers (instanties) haalt. Ik wens je heel veel sterkte! bovenalles; leef in het hier en u en kijk naar de toekomst. Zorg heel goed voor jezelf en draag ook dat uit, bijvoorbeeld via facebook. Stem nooit maar dan ook nooit in met de koninklijke weg en geef nooit maar dan ook nooit jouw gezag op!

      Like

  2. Jose says:

    Die ouders die dit doen, het bewust weghouden en verstoken van ouder en familieliefde van de afwezige ouder, houden niet echt van hun eigen kind, dat kan niet, want je pleegt een misdaad niet alleen naar de ex (biologische vader of moeder, maar toch zeker naar het kind. Als je nl van je kind echt zou houden, zou je die alle liefde en nog meer gunnen als die voorradig zou zijn. Narcisten ten top, zij kennen het concept echte liefde gewoon simpel weg niet, het gaat hierbij alleen maar om het feit dat zij controle willen uitoefenen, zich fijn voelen bij het feit dat ze macht hebben over iemand anders geluk, de wet zou hierin zo veranderd moeten worden, zodat deze monsters niet zoveel ruimte krijgen om te kunnen doen wat zij doen. Voor mij mogen deze mensen Moordenaars genoemd worden, want dat zijn ze ook, ze vermoorden zielen, omdat ze er zelf geen hebben

    Like

  3. Anita Spaans-van Mourik says:

    Hai Annemarie.
    Je doet het goed. Je hebt begrip voor ieders gevoel. Ook als dat niet overeen komt met die van jou. Knap.
    Je hebt gelijk. Mijn zoon heeft tegen alle instanties verteld hoe erg ik hem mishandeld heb. Dat hij daarom echt geen contact met mij kon hebben.
    Nu zijn we een jaar verder nadat hij bij zijn vader weg is. Het gaat goed…….maar ik kan hem daar nog steeds niet op aanspreken. Nog steeds zit hij klem want hij is bang dat hii anders zijn jongere zusje bij zijn vader nooit meer mag zien.
    Die angst heeft hij bij ons nooit gehad. Hij wist dat de liefde onvoorwaardelijk was en is. 100% vertrouwen dat dat met geen enkele leugen stuk zou gaan.
    Heel bijzonder.
    Heel veel sterkte met jullie verlies
    Anita

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s