Zeg mij het maar…..

Wat is het nou? Ga mij het maar vertellen!

Als we naar de instanties en de rechters moeten luisteren, dan werken wij, verstoten ouders mee aan ‘gezag op afstand’, aan de Koninklijke weg, geven wij ons kind rust door weg te blijven uit het leven van ons kind.

Onder het motto: Als jij echt van jouw kind houdt, dan laat je het met rust. Dan ga je naar huis en wacht je tot het kind, ooit uit zichzelf naar je toe komt. Ook al groeit jouw kind op in leugens, in angsten, in ontkenning van 50% DNA. Het kind is namelijk afhankelijk van de zorg-ouder en als die omgang als onrustig ervaart (daar niet mee wil dealen), dan moet je maar voorbij gaan aan jouw ouderrol. Voorbij gaan aan de Wet met betrekking tot gelijkwaardig ouderschap. Uit liefde!  Letterlijk uit de mond van een Raadsonderzoeker, mei 2013. En blijkbaar standaard policy bij de rechters en de instanties.

Maar als ik dan spreek met volwassen mensen die zich nu bewust zijn dat ze een ouder hebben verstoten, dan hoor ik een heel ander verhaal.

Dan hoor ik het gemis van de afwezige ouder en het verwijt dat die ouder niet hard genoeg zijn/haar best heeft gedaan.

Dan hoor ik dat ze moord en brand schreeuwden als de niet-zorg ouder alsnog op het eindexamen, de hockey/voelbal wedstrijd, de toneel voorstelling verscheen, maar diep in hun hart dol blij waren met de moeite en aandacht die de afwezige ouder had genomen.

Dan hoor ik dat ze wellis waar brieven schreven waarin ze aangaven nooit meer contact te willen, maar dat ze gehoopt hadden op een reactie, een gesprek; hoe komt het dat je mij deze brief hebt gestuurd.

Dan hoor ik dat ze het zo enorm gemist hebben, dat maar 1 persoon, 1 persoon de noodsignalen had herkent. Dat maar 1 persoon naar hun toe was gekomen met de vraag waarom het kind zo slecht presteerde op school. Waarom niemand de moeite had genomen om werkelijk door te vragen.

Dan hoor ik dat, toen ze eenmaal op zichzelf woonden, op zijn minst de 1e stap van de afwezige ouder verwachtten, ondanks die brief! Dat ze teleurgesteld zijn dat zij, als kind (nu wel volwassen, maar toch) een eerste stap moeten zetten.

Dat zij, nu volwassen, zich dubbel gestraft voelen. Een jeugd is hun ontnomen, maar een band nu opbouwen lukt bijna niet door ruis, door het verwijt dat die ene ouder harder voor het kind had moeten vechten.

Wat is het nou? Ons afsluiten, los laten zoals dat ze fijn heet. Of toch blijven zoeken naar wegen om in contact te blijven met ons kind?

Advertisements
Zeg mij het maar…..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s