Laat het woord syndroom achterwege bij ouderverstoting

Laat het woord syndroom achterwege bij ouderverstoting

De discussie over het woord syndroom is een rookgordijn, waardoor het eigenlijke probleem, ouderverstoting, niet adequaat wordt aangepakt.

Feit is dat deze discussie blijft voortduren. Het gaat daarbij om grote (financiële) belangen met net zo grote ego’s, waardoor er nog geen einde komt aan deze discussie. Met andere woorden; zo lang verstoten ouders het hebben over PAS (parental Alienation Syndroom) of het ouderverstotingssyndroom, schieten zij zichzelf in de voet. Als simpele burger ga je een wetenschappelijke discussie aan, moet je professionals overtuigen. Je zult als verstoten ouder in de kou komen te staan, want de professionals voeren nu eenmaal het beleid uit en die erkennen het woord syndroom (nog) niet. Ondertussen wordt er niet ingegrepen en het kind steeds meer vervreemd. Met ondersteuning van dus de instanties, waarvan je dacht dat zij er zouden zijn voor het kind.

Met het woord ouderverstoting of te wel parental alienation (PA) zijn de instanties nu wel bekend. Ze zullen wel moeten. Er is te veel gepubliceerd, door diverse professoren, waaronder professor Hoefnagels, de instanties kunnen het feit dat ouderverstoting plaats vindt niet ontkennen. Dit zouden de verstoten ouders moeten weten, want dan staan ze een hoop sterker, met de Wet en de Rechten van het Kind in de hand. Benoem wat er gebeurt en houdt het dus op ouderverstoting.

Dat er ondertussen die discussie nog plaats vindt, prima, maar dat moet de aanpak tegen ouderverstoting niet in de weg staan. Helaas zullen dus alle ouders die met ouderverstoting te maken krijgen, individueel, voor zichzelf, vanuit hun eigen kracht, liefde en verantwoordelijkheid voor hun kind, zich te weer moeten stellen tegen ouderverstoting. Een bijna onmogelijke taak, voor velen, midden in hun emotie en pijn, praktisch ondoenlijk. Men holt verbijsterd achter de feiten aan, het overkomt je als het ware, maar niets is minder waar. Had je het maar op tijd geweten……

Maar het is niet anders, we mogen en kunnen niet wachten totdat instanties in beweging komen. Er vallen nu teveel slachtoffers. Kinderen groeien op met een vertekend beeld over de afwezige ouder. Vaak in angst of zelfs ongegronde haat tegen de afwezige ouder. Opgroeiend met leugens, ontkenning van 50 % DNA. Met de gedachte dat de afwezige ouder niets om je geeft.

De uitkomst van deze eenzijdige opvoeding tekent zich heden ten dage af in de maatschappij. Zelfs de instanties kunnen de schadelijke gevolgen van ouderverstoting niet meer ontkennen. Want kinderen worden groot en als adolescent of volwassene loopt 80% uiteindelijk vast. Een vertekend zelfbeeld, er achter komen jou een goede ouder is onthouden, een leeg gevoel. Vaak gaat men pas op zoek, of met zichzelf aan de slag, als er een externe schok plaats vindt. Neem van mij aan dat hun wereld op zijn kop staat en ieder gaat daar anders mee om. Buiten de psycho-sociale effecten kost dit de maatschappij een hoop geld.

Het is dus geen egoïsme als verstoten ouders bij de familierechtbank staan om aan de rechter te vragen of de afgesproken omgangsregeling, vastgesteld in het ouderschapsplan, kan worden nageleefd. Of bij  de familierechter moet gaan smeken om zijn/haar kind te mogen zien. Hier is geen sprake van een vechtscheiding, waarbij beide ouders elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Als er geen contra-indicatie is bij de niet-zorg ouder, dan zou een familie rechter niet deze lijdensweg moeten verlengen door bijvoorbeeld de Raad van Kinderbescherming erbij te betrekken, maar beide ouders een verplicht traject gericht op gezamenlijk ouderschap moeten opleggen, waarbij degene die het traject frustreert, gemeld wordt bij meldcode Kindermishandeling. Kindermishandeling is strafbaar en hoort vervolgd te worden volgens het strafboek. Vaak is dit gegeven al genoeg om beide ouders positief in beweging te krijgen.

Wij hebben recht op waarheidsvinding. Sterker nog; als er niet aan waarheidsvinding is gedaan, kunnen wij in het ergste geval zelfs een rechter wraken. Bij vermoeden van leugens zou de familierechter over kunnen gaan tot het horen onder ede, dat zou een hoop ellende kunnen besparen. Maar dit alles maakt geen indruk als er geen consequenties worden verbonden aan laakbaar gedrag zoals valse verklaringen, het doen van valse aangiftes, het vertellen van leugens en het opzetten van de kinderen tegen de afwezige ouders, zelfs kinderen zodanig beïnvloeden dat zij valse verklaringen afleggen (in ruil voor een zak snoep, een fiets of wat dan ook). Dit is gewoonweg strafbaar en ik begrijp niet dat deze personen dus niet worden vervolgd door het OM. Denk aan bijvoorbeeld TOM zittingen.

Het zou mooi zijn als de familie rechters de wet (gelijkwaardig ouderschap, elk kind heeft recht op beide ouders, de ouders hebben de plicht en het recht voor hun kind te zorgen)  gaan naleven en de rechten van het kind respecteren.

Een bijscholing onder alle familie rechters op het gebied van ouderverstoting is essentieel en zou verplicht moeten zijn. Naast het feit dat ik het helemaal van de zotte vindt dat professionals, die met onze kinderen omgaan, onderzoeken, rapporten schrijven en er over beslissen, mij glazig aankijken als ik het heb over ouderverstoting. Typ 3 woorden in op het internet: kind- verklaart- tegen en ik word overspoeld met informatie over ouderverstoting. Hoe kan het zijn dat al deze mensen blijkbaar hun vakliteratuur en de media niet volgen, terwijl het hun vak is?!

Wij, verstoten ouders, mogen deze professionals hierop aanspreken en met de wet in onze hand staan we veel sterker, dan de instanties ons doen geloven. Een dreigement dat zij het voor jou bepalen en dat je dus maar beter mee kunt werken, mag de afgelopen jaren gewerkt hebben, nu niet meer. Maar je moet het wel aankunnen! Als jij zeker weet dat er sprake is van pure ouderverstoting en je ziet dat de instanties niet aan waarheidsvinding doen, sterker nog, geen notie hebben van ouderverstoting, dan zou je een klacht in kunnen dienen betreffende het disfunctioneren van de betreffende persoon/organisatie en  geestelijke kindermishandeling. Diezelfde dag stuur je deze klacht door naar het Nationale Ombudsman en de kinderombudsman.

Waarom de Nationale Ombudsman? Omdat het ook een volwassen probleem is en wij, als volwassenen, vastlopen in de maatschappij, door het disfunctioneren van de instanties. Dat doet wat met ons! Ik zie mensen er psychisch en financieel helemaal aan kapot gaan. Het gevoel van rechtvaardigheid wordt fors aangetast. Nieuwe relaties komen onder druk te staan, mensen plegen zelfmoord en sommigen nemen daarbij hun kinderen mee. Kinderen worden groot en volwassen komt het gros in de problemen.

Dus ja, zeker naar de Nationale Ombudsman. Vertel wat dit allemaal met je doet en vraag aan de Nationale Ombudsman wat die hier van vindt. Overstelp ze met meldingen, dan zal er iets moeten bewegen.

Onder bestanden op de openbare facebook pagina (h)erken ouderverstoting staan documenten die jou, verstoten, ouder steunen helpen, steunen, in staat stellen je te weren tegen ieder, de instanties, die ouderverstoting in de hand werken. Binnen de wet hebben wij heel wat mogelijkheden, voordat wij ons zouden moeten wenden tot het familie recht, daar dit tot nu toe, ons niets veel goeds heeft gebracht. Speel hun spel niet meer mee, maar eis jouw ouderrol op, met de wet in de hand.

https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

Heel geleidelijk aan, stapje voor stapje komen we tot een oplossing want onze noodkreet wordt steeds luider. Ook worden wij als burger mondiger en beter geïnformeerd. Met dat gegeven zou ieder voor zich al een klein verschil kunnen maken.

Advertisements
Laat het woord syndroom achterwege bij ouderverstoting

One thought on “Laat het woord syndroom achterwege bij ouderverstoting

  1. Nog een advies: gebruik het woord oudervervreemding. Je kunt het gedrag dat je ziet of waar je zorgen over hebt dan benoemen zonder op de stoel van de deskundige te gaan zitten. Je roept dan minder weerstand op en kunt het gesprek voeren over je zorgen. Bijv. Als de bezoekregeling wordt aangepast, ben ik bang dat mijn kinderen ( nog) verder van mij vervreemden. Je deelt je zorg in begrijpelijke taal. De meeste mensen en hulpverleners kennen het gevoel van vervreemden van anderen.
    Groetjes erna

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s