Mijn bezoek aan het Landelijk Bureau van de Raad van Kinderbescherming d.d. 15 september 2015

Verslag van mijn bezoek aan het Landelijk Bureau van de Raad van Kinderbescherming d.d. 15 september 2015

Aanwezig:

  • de Heer G. Verweij, adviseur Beleid
  • Mevrouw I. Galama, Juridisch adviseur Landelijke staforganisatie
  • Annemarie van Mackelenbergh, Ervaringsdeskundige (ik dus)

Aanleiding: Mijn lief heeft een brief gestuurd naar het Landelijke bureau van de RvK naar aanleiding van hetgeen hem is ‘overkomen’ met de vraag of dit werkelijk landelijk beleid is.

https://wordpress.com/post/90813475/4

Want…. via lotgenotencontact ben ik erachter gekomen dat de zaak van mijn man geen uitzondering is, maar juist de regel!

Ik kon niet geloven dat er zoveel maatschappelijk onrecht plaatsvindt, juist in de hand geholpen door instanties die zeggen het belang van het kind voorop te hebben staan.

Van de zomer heb ik nog telefonisch contact gehad met mevrouw Galama. De RvK moet met inhoudelijke antwoorden komen, zeker nu de Nationale Ombudsman en de Kinderombudsman ook op de hoogte zijn gesteld. Ik heb mezelf toen uitgenodigd voor een gesprek en het moet gezegd worden; ik heb een uitnodiging ontvangen en ben vandaag naar Den Haag vertrokken om ‘ons/ verstoten ouders’ te vertegenwoordigen en dus vragen te stellen omtrent hun beleid. Tevens heb ik de Raad gewezen op enkele, onderstaande, zaken.

Besproken en tips van mijn kant:

De Raad erkent het woord PAS of te wel parent alienation syndrome NIET ! Het is een ingewikkeld verhaal over wetenschappelijke omstredenheid, denk aan de DSM 4 of 5. Maakt niet uit, het is maar dat je het weet en daar veranderen wij (simpele zielen) nu niets aan.

Maar…..de Raad erkent ouderverstoting of te wel ‘parent alienation’ WEL.

Gebruik het woordje syndroom gewoon weg niet! Omschrijf het gedrag en gebruik het woord ouderverstoting. Dat is dus, als het goed is, wel bekend en erkend bij de Raad.

Een raadsonderzoeker zou de signalen rondom ouderverstoting serieus moeten nemen, aldus het landelijk beleid. Wat zijn dan die signalen? Nou, als een kind fel gekant is tegen contact met de niet-zorg ouder (70% vader, 30% moeder). Dan zou de Raadsonderzoeker door moeten vragen. Sterker nog; als blijkt dat het kind er ernstig onder lijdt en de psycho-sociale ontwikkeling bedreigd wordt, dan kan de Raadsonderzoeker zelfs een beschermingsonderzoek verrichten. Een interessant gegeven, waar wij verstoten ouders iets mee kunnen; wij kunnen aandringen op dat laatste onderzoek!

In de praktijk, echter, gebeurt dat hoog zelden. Hoe komt dat?

Ten eerste weten wij, leken, hier niets van af en worden wij daarin ook niet  voorgelicht.

Ten tweede gebruiken wij, verstoten ouders, verkeerde woorden, waardoor de Raad de deur dicht kan gooien; PAS en syndroom.

Ten derde boksen wij op tegen een Raad die toch nog steeds het gedachtengoed van Ed Spruijt als handleiding hanteert.

Bijscholing? Literatuur? Erg Vaag, maar de Raad verwijst nog steeds naar ‘Het verdeelde kind’ (2002!) en het ‘Handboek scheiden en Kinderen’ , beiden van Ed Spruijt.

Ed Spruijt heeft zo zijn eigen agenda gehad om tot zijn aanbevelingen te komen. In plaats van gelijkwaardig ouderschap, ziet hij meer in een-hoofdig ouderschap/gezag. Wel zo makkelijk, ook voor hem, want zelf heeft hij zo zijn zaakjes geregeld. Maar goed, als dus de niet-zorg ouder toch zijn ouderrol wil blijven vervullen, wordt die aangemerkt als de egoïst, de agressor, zonder oog voor de belangen van het kind. Zou jij echt van jouw kind houden, dan liet je immers jouw kind met RUST! De zorg-ouder bepaalt. Het kind is immers afhankelijk van de zorg ouder en als die dus gestrest raakt, of zich onrustig voelt en moeite heeft om de andere ouder in het leven van het kind toe te laten, dan is dat bedreigend voor het kind! Zie hier de Koninklijke weg! Ook al groeit het kind op in leugens, angst, of het idee dat de niet-zorg ouder niet van het kind houdt. Ook al moet het kind 50% van zijn/haar DNA ontkennen. Wij, verstoten ouders, worden verbannen.

Dus ook al erkent de Raad ouderverstoting en zegt de Raad signalen op te pikken, het is geen garantie dat er actief gewerkt wordt naar omgang.

Wij, verstoten ouders, echter kunnen tegenover het broddel werk van Ed Spruijt talloze onderzoeken van talloze professoren en grootheden (denk onder andere aan Prof Hoefnagels) zetten en zullen af moeten stappen van de naïeve gedachte dat RUST de oplossing is.  Besef dat je de benadeelde partij bent en achter staat, ze zijn bevooroordeeld.

Sterker nog, aan de hand van bijvoorbeeld de Europese Rechten van het Kind (een kind heeft recht op beide ouders), aan de hand van diverse wetenschappelijke onderzoeken naar de gevolgen van ouderverstoting voor het kind in volwassenheid (denk aan bijvoorbeeld de kans op herhaling van 80%), aan de hand van het Burgerlijk Wetboek dat gaat voor gelijkwaardig ouderschap en de wetenschap dat we het nog steeds hebben over geestelijke kindermishandeling, zullen wij ons zelfs al in de rechtbank en zeker tijdens de raadsonderzoeken en trajecten helder en duidelijk moeten uitspreken en niet mee werken aan ‘gezag op afstand’ of geen omgang tijdens onderzoeken ten bate van die zogenaamde rust!

De rust geeft de verstoter alleen maar de ruimte om door te gaan met het vergiftigen van een eventuele relatie/band/omgang tussen jou en jouw kind.

Ik heb een aardige discussie gehad over die ‘rust’. In eerste instantie hinkten ze op de gedachte dat het soms beter kan zijn voor het kind. Ik heb dat volledig van tafel geveegd. Rust in de vorm van afwezigheid is verwoestend! Als er geen aanleiding is bij de niet-zorg ouder en dat is nou eenmaal zo bij ouderverstoting, dan moet de Raad het aangaan tegen over de agressor/ de verstoter.

De Raad zegt nu dat de Koninklijke weg niet een standaard beleid is. De Raad levert maatwerk! Dus als een regionale raadsonderzoeker zich partijdig opstelt en rust adviseert, wijs deze op ‘ouderverstoting’ en zeg dat het landelijk bureau heeft aangegeven dat alle raadsmedewerkers bekend zijn met ouderverstoting, de signalen oppikken en dat jij aan de hand van bovenstaande gegevens (met name de ernstige gevolgen van ouderverstoting op psycho- sociaal gebied) juist verlangt dat de Raad handelt in het belang van het kind, wat dus onmogelijk rust kan zijn!

Daarbij komt dat het nogal krom is dat de kinderen gestraft worden (zij moeten kiezen en 1 ouder missen, zij moeten naar therapie en onderzoeken ondergaan) terwijl het probleem ligt bij 1 ouder. Daar zouden ze mee aan de slag moeten gaan en die mogelijkheden zijn er! Bij wet, nota bene.

Dien een klacht in tegen iedere professional die jou ‘adviseert’ rust in te bouwen. Zeg dat jij juist in het belang van jouw kind handelt, door het te beschermen tegen geestelijke kindermishandeling. Dat doe je uit liefde, je zit daar niet voor jezelf!

En stuur een cc naar de Nationale Ombudsman (volwassen zaken; wat het met jou doet) en de kinderombudsman en het Landelijke Bureau, opdat zij allen weten wat er gebeurt in Nederland.

Wellicht ook een idee om aangifte te doen bij de politie?

Al zijn de Raadsonderzoekers de laatste jaren uitgebreid geïnformeerd en bijgeschoold op het gebied van waarheidsvinding, in de praktijk ervaren wij dat niet!

Volgens het landelijke bureau zijn ze, als lerende organisatie, nu allemaal getraind in het doorvragen en kunnen dus daarmee de signalen oppikken.

Toch worden wij in eens geconfronteerd met een rapport vol leugens, verteld door de verstoter en helaas ook door onze kinderen (zeker de wat oudere kinderen). Dan is het dus te laat ! Aan de hand van leugens en de afwijzende houding van het kind, adviseert de Raad dan toch vaak voor die rust. Ook al mag jij een reactie schrijven (het is geen verweerschrift), wat als bijlage wordt toegevoegd. Een bijlage zonder enige betekenis en niet wordt meegestuurd naar bijvoorbeeld het omgangshuis. Dus als je daar komt ligt daar het rapport, vol ellende, zonder bijlage. En ook al weet ‘iedereen’ dat de Raad niet aan waarheidsvinding doet, in 1 keer weegt dit rapport zwaar en begin je weer met een achterstand.

Bovenstaande houdt voor ons in dat wij een pro-actieve houding moeten aannemen. Wij moeten actief vragen naar de verhalen die over ons verteld worden. Om ter plekke de leugens te pareren.

Ook zal je zelf moeten informeren of jouw kind alleen gesproken is of in bijzijn van de zor-ouder. Verder raad ik je aan bij de zitting al aan te geven dat jij wilt dat die professional bekend is met ouderverstoting.

Zorg dat jouw reactie integraal wordt opgenomen in het rapport. (dus niet als bijlage) En vecht het rapport aan, als jij het ervaart als karaktermoord of als jij je niet kunt vinden in het advies van RUST.

De Raad ziet zichzelf als een lerende organisatie. Dat is mooi en bemoedigend. Wij kunnen hen daarbij helpen. Door een pro-actieve houding aan te nemen. Door ons te wapenen met kennis. Door ons te realiseren dat wij hen moeten helpen met hun maatwerk en ouderverstoting bespreekbaar moeten maken. Dat wij ons niet moeten laten intimideren met de gedachten “anders zie ik mijn kind nooit meer, ze zijn het lijntje naar de rechtbank”. Maar juist hen zullen moeten wijzen op de wet. Uit liefde voor ons kind moeten wij lastig zijn, als de Raad zich er gemakkelijk denkt af te maken.

Dien klachten in daar waar het fout gaat, maar wel met een cc naar het Landelijke Bureau, de Nationale Ombudsman en de kinderombudsman. Als wij er allemaal wat van vinden, kunnen zij ervan leren!

Hopelijk is dit het begin van een dialoog en word ik ter zijner tijd uitgenodigd om te praten met hun gedragsdeskundigen of het teamleiders, die zo af en toe samen komen. Of nog beter; op 1 van de vele seminars, waar ik graag een ander geluid laat horen, een kritische nood/noot.

Uiteraard heb ik de facebook pagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204 gepromoot. Hopelijk vindt iedereen zijn/haar weg tot onze informatie.

Want bijscholing of niet, het is mijn mening dat het anno 2015 niet kan zijn dat maar 1 professional, werkzaam met onze kinderen, ons glazig aankijkt als wij het hebben over ouderverstoting. Het is hun vak nota bene en ben je een echte professional, dan houd jij jouw vakliteratuur bij, dan verdiep jij je uit jezelf en ben je net zo goed op de hoogte als dat wij, verstoten ouders, dat zijn!

 

 

Advertisements
Mijn bezoek aan het Landelijk Bureau van de Raad van Kinderbescherming d.d. 15 september 2015

3 thoughts on “Mijn bezoek aan het Landelijk Bureau van de Raad van Kinderbescherming d.d. 15 september 2015

  1. Marcia says:

    Hi Annemarie, in de zaak van mijn man werd door de rechtbank in Haarlem uit haarzelf tot een beschermingsonderzoek besloten, wij hadden daar toen nog geen idee van hoe uitzonderlijk dat is. Wij waren daar uiteraard (hoe tegenstrijdig ook) wel “blij” mee. Het is tenslotte een intriest gegeven… Wat wij niet wisten is dat je daar compleet ongenuanceerd (of haatdragend noem het hoe je het noemen wilt) alles maar mag roepen, zonder dat de tegenpartij , mijn man, zich daar tegen kan verweren. Gelukkig niet zulke verwoestende leugens als in jullie situatie, maar dat kan toch niet waar zijn… Heb jij meer informatie of ervaring met een dergelijk beschermingsonderzoek? De Raad heeft een en ander gelukkig redelijk doorzien, de rechter moet echter nog uitspraak doen over de omgangsregeling (ook een lang verhaal: mijn stiefzoon van 13 wil niet meer naar z’n vader, heeft daar “geen behoefte meer aan”… Moeder gaat m niet dwingen volgens haar wil zoon de rechtzaak zelf en handelt zij alleen maar in het belang van het kind en is vader een grote egoïst die alleen maar aan zichzelf denkt…)

    Like

    1. Bij ons precies hetzelfde, moeder start rechtszaken op, zogenaamd in opdracht van haar toen 12 jarige zoon; hij had geen behoefte aan vader. Sterker nog, het feit dat mijn lief contact met hem zoch na 4,5 jaren de koninklijke weg te hebben bewandeld, was en is te belastend voor hem gevonden. Als je leest waarvan mijn lief beschuldigd wordt door zijn ex en zoon, het is mens onerend Men kiest dus voor RUST en gaat voorbij aan alle schadelijke gevolgen van ouderverstoting. Deze jongen groeit niet alleen op zonder zijn vader, maar ‘haat’hem ook. Reden??? Ooit kijken wij hem in de ogen en komt de waarheid naar buiten. Nu kan moeder hem nog even voor haarzelf houden. 15,5 jaar is hij nu. Wij maken ons enorme zorgen, gesteund door het omgangshuis. Zijn psycho-sociale ontwikkeling is zwaar bedreigd. Neem mijn blog ter harte, mocht er toch een traject in zitten. Een traject waarbij de tijd voor jullie doortikt….

      Like

  2. joke de graaf says:

    Helena, een verslag. Edilson stelde Helena aan ons voor in de zomer van 2012. We merkten al gauw dat ze problemen had. Ze had smetvrees en was extreem bang voor honden. Zelfs voor erg kleine hondjes was ze doosbang. Edilson had Helena jaren daarvoor in het AZC in Raalte ontmoet. Vrienden van hem woonden daar en hebben verklaard dat Helena indertijd regelmatig werd geslagen door haar vader. Haar vader is in die tijd ook opgepakt. Daarna is het gezin verhuisd naar Frankrijk en de Franse nationaliteit gekregen. Kort nadat Helena en Edilson een relatie kregen ging ze terug naar Frankrijk. Vanuit Frankrijk kreeg Edilson van haar bericht dat ze zwanger was van een drieling en dat er een echo gemaakt was. Pas in oktober kwam ze terug in Nederland en gingen Edilson en Helena samen wonen in Wijhe aan de Willem de Zwijgerlaan. Ondanks haar zwangerschap weigerde ze contact op te nemen met een verloskundige. Ze was bang dat haar ouders er achter zouden komen via de verzekering en die mochten absoluut niets weten van haar zwangerschap. Mijn dochter Marisca en ik twijfelden aan de zwangerschap. We hebben er bij Edilson op aan gedrongen dat hij een afspraak ging maken. Ik ben, in overleg met hun, met hun mee gegaan omdat ik bezorgd was over de uitslag. Toen de verloskundige een echo wilde maken, wilde ze niet dat Edilson daarbij was, hetgeen erg vreemd was. Inderdaad kon de verloskundige geen zwangerschap vinden. Voor de zekerheid deed ze een inwendige echo waarop een prille zwangerschap van 6 weken te zien was. Achteraf hebben we het vermoeden dat ze Edilson heeft gebruikt met als doel hem aan zich te binden om zodoende uit een uitzichtloze situatie te komen. Helena had geen werk maar kreeg van een rijke opa, de vader van haar vader, een Portugees met veel bezittingen in Angola elke maand een bedrag toegestuurd. Edilson en Helena gaan in december 2012 naar Frankrijk. Helena stelt Edilson voor als haar vriend.. Edilson wordt niet door hun geaccepteerd en mag daar niet blijven. Er is daarover zelfs een familie-overleg geweest. Hij moet maar zien dat hij ergens onderdak vindt en komt ze snel mogelijk terug naar Nederland. Ze vinden een z.g. “dansertje” niet goed genoeg voor hun dochter. Edilson zit op dat moment op het HBO Windesheim en studeert voor gymleraar. Hij heeft o.a. een vast contract bij Vital Centre. Edilson is van mening dat de familie zeer racistisch is. Volgens Helena zal geen enkel vriendje worden geaccepteerd, ze heeft nog nooit een vriendinnetje of vriendje mogen hebben. Haar vader wist hoe laat de school uitging en binnen een bepaalde tijd daarna moest ze thuis zijn. De moeder van Helena krijgt in Januari 2013 een baby. De vader mag niet in het ziekenhuis komen en de moeder gaat met de baby en haar andere kind rechtstreeks naar een Blijf van mijn Lijf huis. Een rechter bepaald dat zij met haar kinderen in het huis mag wonen en de vader krijgt een straatverbod. Hoewel Edilson weinig verdient, stuurt de moeder van Helena toch geld. Later vertelt Helena mij dat ze haar vader ook wel weer zielig vindt. Geleidelijk verteld Helena ons steeds meer over haar jeugd en situatie bij haar thuis. Er was daar met grote regelmaat sprake van lichamelijk geweld door haar vader waar zowel haar moeder als zij slachtoffer van waren. Helena heeft ernstige verwondingen in haar gezicht opgelopen waarvoor ze in het ziekenhuis moest worden behandeld. Steevast moest ze daarover van haar moeder liegen over hoe het gebeurd was. Ook heeft ze verteld van zelfmoordpogingen en dat ze daarvoor opgenomen is in een psychiatrisch ziekenhuis en medicatie moest slikken. Helena vertelde mij dat ze ’s avonds vaak in bed lag te luisteren naar de ruzies en het geweld wat daarop volgde, het schreeuwen van haar moeder. Maar erger nog vond ze het dat haar moeder op een bepaald moment niet meer schreeuwde als ze in elkaar geslagen werd. In de maanden dat Helena zwanger is proberen we haar tevergeefs te bewegen om tenminste haar moeder op de hoogte te stellen van haar zwangerschap. Ze is daar heel resoluut is. Ze vertrouwt er niet op dat haar moeder dit voor haar vader verzwijgt. Daarnaast is ze bang voor de ruzie die daarover tussen vader en moeder ontstaan. We helpen Helena bij het zoeken naar baantjes maar het loopt allemaal op niets uit. Dat heeft ook met Helena zelf te maken die afspraken vergeet of te laat is. Vrienden van ons die Spaanse les bij haar volgen, vertellen dat ze vaak de les niet voldoende heeft voorbereid. Helena erkent dat ze niet goed functioneert. De situatie in Frankrijk baart haar voordurend zorgen. Mede omdat ze nog twee kleine broertjes heeft. Omdat Helena van plan is geweest een studie Internationaal recht te doen in Nijmegen probeert ze die studie nu bij een Franse aanbieder te volgen via internet. Om tentamens te doen als afsluiting van het eerste jaar gaat ze in mei 2013 naar Frankrijk. Omdat ze daar geen geld voor heeft leent ze dan van ons. Eerst verblijft ze bij een familielid maar als dat niet meer kan verblijft ze noodgedwongen bij haar ouders. Ze probeert nog steeds de zwangerschap te verbergen en snoert daartoe haar buik in. Als we zelf begin Juni in Frankrijk bij de Alp d’Huzes zijn wordt ik ‘’s nachts gebeld door Edilson. Hij is behoorlijk van streek en wil graag dat we Helena bij haar ouders weghalen. De vader is weer eens gewelddadig geweest en ze is met hoofdletsel naar een huisarts geweest. Helena reist zelf zo snel mogelijk terug, maar met haar gezondheid gaat het niet zo goed. Op 28 Juni wordt ze opgenomen in het ziekenhuis met het “Help”syndroom en de situatie is ernstig. De medicatie slaat niet aan en de volgende morgen wordt ze met spoed geopereerd. Het is voor haar een traumatische ervaring. Vanwege alle medicatie die ze al gehad heeft werkt de verdoving niet goed/geven ze haar te weinig en ze voelt veel pijn bij de ingreep. Jamian wordt 6 weken te vroeg geboren en maakt het goed, maar moet wel 3 weken in het ziekenhuis blijven. Helena is extreem bezorgd om Jamian. Ze is de hele dag alleen maar met zijn verzorging bezig. Bij het minste of geringste raakt ze in paniek en wil ze dat een dokter komt. Eind September moet ze weer terug naar Frankrijk voor een herkansing van een tentamen.. Het is de 2e en laatste mogelijkheid, de 1e mogelijkheid was toen ze in het ziekenhuis lag. Begin September belt haar moeder dat ze de volgende dinsdag die herkansing al moet doen. Ze heeft daarover een brief thuis gekregen. Halsoverkop gaat Helena naar Frankrijk maar bij aankomst blijkt dat wat haar moeder zegt niet klopt. Ze is met een smoesje naar Frankrijk gelokt. Op aandringen van ons (Jamian is nog erg klein en krijgt nog borstvoeding) komt ze weer terug en wij bieden aan de volgende reis naar Frankrijk te betalen. De relatie tussen Helena en Edilson gaat niet goed. Na een bezoek aan het ziekenhuis loopt ze weg en laat Edilson met baby Jamian alleen achter. Ze reageert niet op de telefoontjes van Edilson. Noodgedwongen krijg ik de zorg van Jamian. Ook ik probeer haar de volgende dag te bellen. Uiteindelijk reageert ze en zegt dat ze in Deventer is. Hoewel ze dat niet wil, zeg ik haar dat ik met Jamian in de auto stap en naar haar toe kom. Na een paar uur wachten op een terras komt ze aanlopen. Ze heeft buiten op een bankje gezeten en heeft sinds gisteren niet gedronken of gegeten. Ze is wel bij instanties langs geweest. Ze wil niet met me mee naar huis, maar als ik dreig Jamian bij haar achter te laten stapt ze toch in de auto. Ik bied haar aan dat ze voorlopig bij ons komt wonen maar uiteindelijk gaat ze toch met me mee naar Edilson. Ze hebben dan samen wel een goed gesprek. De volgende ochtend ga ik met haar mee langs allerlei instanties. Omdat ik erg bezorgd over haar ben bel ik mijn huisarts die ook hun huisarts is. Ik kan diezelfde middag met haar komen voor een gesprek, Dr. Hoedemaker neemt zeker een uur de tijd voor haar. Ik ben bij dat gesprek aanwezig en ben diep onder de indruk van w at ik allemaal hoor, ook vanwege hetgeen ze alles zonder enige emotie verteld. Als voorbeeld noem ik dat haar vader haar als tiener controleerde op haar maagdelijkheid door een gekookt ei in haar vagina te stoppen. De dokter vindt onmiddellijke psychiatrische hulp hoogst noodzakelijk, maar dat weigert ze, ze heeft dat al meegemaakt in Frankrijk. Ze wil wel met de dokter afspreken dat ze elke week een gesprekje met haar heeft. Ook komt er een gesprek met haar en Edilson samen. De dokter vraagt haar of ze kan beloven dat ze zichzelf niets aandoet. Dat kan ze niet beloven zegt ze. Van de vervolggesprekken komt met dr. Hoedemaker komt niets terecht. Om haar te ontlasten en rust te geven ga ik 2 dagen per week op Jamian passen. Begin 2014 gaat een paar weken naar Frankrijk en komt ze met haar moeder en haar beide broertjes terug. De moeder heeft nu de volledige voogdij over de beide kinderen. Ze trekken bij Edilson in zonder overleg. De situatie is regelmatig erg gespannen. De moeder heeft immers een hardgrondige hekel aan Edilson. Toch is het blijkbaar minder erg bij Edilson te wonen dan om in Frankrijk te blijven. Edilson heeft nu naast zijn studie en werk de zorg over 6 personen in zijn huis. De situatie is regelmatig zeer gespannen en Helena huurt een huis in Lochem. Haar moeder met de beide kinderen komen bij haar wonen. Tot de zomer gaat het contact tussen Helena en Edilson redelijk. Helena heeft allerlei baantjes maar wat ze precies doet, dat blijft onduidelijk. Ze liegt er in ieder geval over. Dan duikt de vader weer op en gaat bij hun in wonen. Hij probeert dat te verbergen door zijn auto achter het huis te verstoppen. Vanaf dat moment beletten de ouders dat Edilson Jamian kan zien. Mijn man en ik zijn in September 2014 met Edilson meegegaan om te proberen voor elkaar te krijgen dat hij Jamian kan zien. De moeder doet de deur voor mij open maar had dat niet gedaan als Edilson voor de deur had gestaan. Jamian en Denzel zitten in een autostoeltje vastgesnoerd voor de tv. Er is verder geen speelgoed in de kamer. De moeder voelt zich door ons overvallen en belt de politie. Behalve de kinderen is er niemand thuis. De agent kan haar niet dwingen Jamian aan Edilson mee te geven omdat ze gezamenlijke voogdij hebben. Hij adviseert Edilson naar de rechter te gaan. Als we weg gaan en net willen instappen in de auto, komt er een man aanfietsen die ons helemaal verrot scheldt. Het blijkt de vader van Helena te zijn. Tot onze verbazing komt ineens Helena uit het huis gerend. Ze blijkt dus toch in huis te zijn geweest. Maar had zich verstopt vanwege de agent. De politieagent verzoekt ons zo snel mogelijk te vertrekken, hetgeen we doen. In de auto op weg naar huis belt Helena mij en vraagt of we terug willen komen en met haar willen praten ergens in Lochem. Dat doen we. Ze probeert ons duidelijk te maken in welke situatie ze zich bevindt. Dat haar ouders contact met Edilson verbieden en dat ze Jamian niet aan hem mag meegeven. Het is alleen mogelijk dat Edilson hem een paar uurtjes ziet, zolang haar ouders er maar niet achter komen. Edilson gaat er niet mee akkoord en het is elke keer weer spannend of hij Jamian meekrijgt. Vaak moet hij daarvoor heel lang soms zelfs uren in de auto in de buurt van het huis in Lochem wachten. Helena’s ouders werken niet zodat ze afhankelijk zijn van haar inkomen. Waarschijnlijk werkt ze daarom heel veel, vaak 6 dagen per week. Ze werd door haar vader onder druk gezegd zegt ze, dat hij zich bij haar kan inschrijven en zodoende ook kan werken. Begin november gaat het behoorlijk mis in Lochem, waarna Edilson besluit Jamian niet meer terug te brengen naar Lochem. Edilson wordt regelmatig op de hoogte gehouden door buren in Lochem, die ook bezorgd zijn over wat er allemaal in dat huis gebeurd. Ze hebben daarover ook contact met de politie. Helena en Edilson gaan in gesprek met een mediator. Omdat Helena Jamian wel graag wil zien spreken ze op advies van de Mediator af in Zwolle. Als Edilson Helena even alleen laat met Jamian neemt ze hem toch stiekem mee. Edilson ziet Jamian vervolgens tot Februari 2015 niet meer. Hij schakelt een advocaat in die helaas niet erg actief aan de zaak werkt. In overleg met Edilson probeer ik contact met haar te leggen. We zitten en paar uur aan de telefoon en ik spreek met haar af in een lunchroom in Lochem. Na een uur wachten komt ze toch. Het resultaat is dat ze contact opneemt met Edilson. Begin Februari komt ze met Jamian naar Wijhe. Geleidelijk aan hebben ze beter contact. Dit is niet naar wens van de ouders van Helena waardoor haar situatie daar steeds moeilijker wordt. Helena vertelt dat ze zowel door vader als door moeder wordt geslagen. Op een avond staat ze ineens voor de deur van Edilson. Het is weer compleet uit de hand gelopen daar in Lochem. Gelukkig was op dat moment Jamian al in Wijhe. Een week later verhuist ze haar spullen met behulp van Flores uit Zwolle naar Wijhe. In een onbewaakt ogenblik worden al haar persoonlijke papieren door de vader gestolen. Later zal ze daarvan aangifte tegen de vader doen. Helaas kan ze nu niet werken omdat het lang duurt voordat ze weer een ID heeft. Haar moeder belt haar nog om geld te vragen. Helena was de enige kostwinner en nu is hun inkomstenbron opgedroogd. De situatie in Wijhe is gespannen. Ze is financieel nu geheel afhankelijk van Edilson. Het duurt een hele tijd voordat ze haar ID weer heeft. Begin Juli doet ze opnieuw een zelfmoordpoging en wordt ze met de ambulance naar ziekenhuis gebracht. De volgende de dag loopt ze weg uit het ziekenhuis om een afspraak met iemand van Veilig Thuis te ontwijken. Ze gaat een tijdje bij Flores in Zwolle wonen. In plaats van haar te adviseren deskundige hulp aan te nemen denken ze met de bijbel alles te kunnen oplossen. Ook moedigen ze haar aan het weer goed te maken met haar ouders. Het resultaat is dat Jamian nu zijn vader niet meer ziet. Flores heeft vergeefse poging gedaan om haar te overtuigen dat ze Jamian bij zijn vader moet brengen. Nu heeft ook hij zijn handen van haar afgehaald. Het betekent dat ze terug is in het isolement met als enige sociale contacten haar ouders. Joke de Graaf 7 december 2015.

    Dit verslag is door mijn moeder gemaakt. Ondertussen is er een rechtzaak geweest en is Jamian onder toezichtstelling geplaatst. Echter krijgt de gezinsvoogd geen enkel contact met Helena. Jeugdzorg, humanitas, buurt preventie team en de politie weten ook niet waar ze is. vier weken geleden is de moeder van helena zo erg door haar vader in elkaar geslagen met een stoel, dat haar schouder gebroken was en ze geopereerd moest worden. Zelfs toen is er geen zorgmelding gedaan naar jeugdzorg en de voogd. Omdat helena’s moeder geen aangifte heeft gedaan tegen haar man (?)

    We hebben vermist posters verspreid op internet en zijn wezen posten in de buurt. Het huis waar ze zouden verblijven is verlaten.
    Ik werd gebeld door de politie dat helena aangifte tegen mij wil doen omdat ik haar foto op internet heb gezet. Daar doet de politie wel wat mee. We hebben twee keer aangifte proberen te doen van vermissing, de politie wil de aangifte niet aannemen. van de laatste poging aangifte van vermissing hebben we een geluidsopname gemaakt. De agent vond het nog wel nodig ons na de tijd op te bellen en te zeggen dat we dize geluidsopname niet mogen gebruiken en dat dit strafbaar is

    We zijn radeloos. Help ons

    Joke.degraaf@hotmail.com
    0615115295

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s