Ouderverstoting: uit de taboesfeer, samen sterk!

Tot voor 3 jaar geleden wist ik nog niet eens dat er een woord voor was. Laat staan dat wij (mijn man en ik) niet de enigen waren die in een nachtmerrie waren beland. Maar de omstandigheden, wat er gebeurde in ons leven verontrustte mij zo, dat ik ten einde raad maar eens op internet ging kijken.

Voer maar eens in: kind tegen vader. Zo kwam ik snel uit op ‘ouderverstoting (OVS) of te wel Parental Alienation Syndrome (PAS). Een paar klikken met de muis en een vreselijke wereld ging voor mij open. Zo voor het grijpen. Mijn lief en ik waren dus niet alleen. Er was een woord voor. Doctoren en professoren publiceren zich suf. You Tube filmpjes in overvloed en besloten facebook pagina’s tegen Ouderverstoting.

Niet een feest van herkenning, maar een nachtmerrie van herkenning. Schrijnende zaken, stuk voor stuk, waar iedere verstoten ouder op zijn/haar eigen manier mee moet leren omgaan.

Wat doe je als jij jouw kind niet meer mag zien, terwijl er tot aan de scheiding geen vuiltje aan de lucht was? Je was goed genoeg om samen een kind te maken, goed genoeg tot aan de scheiding, maar in 1 keer moet jij jouw ouderschap bevechten. Sterker nog als jij jouw ouderrol wil blijven vervullen en de zorg-ouder wil dat niet, dan ben jij de agressor! Uit liefde voor jouw kind zou jij jouw kind rust moeten gunnen. De wereld op zijn kop.

De afgelopen jaren ben ik van de ene ontsteltenis in de andere gevallen. Hoe kon dit gebeuren? Waarom greep niemand in? Wat deden wij fout? Wat is de rol van de instanties? Van de advocatuur? Waarom wordt er niet aan waarheidsvinding gedaan? Waarom wordt er niet onder ede gehoord bij familie recht? Waarom gaat men zo makkelijk mee in valse aangiftes? Waarom zitten de instanties zo in de verdediging?

Wat mij het meest opviel was wel het feit dat wij steeds achter de feiten aanliepen. Terwijl ik uit ervaringen van andere verstoten ouders begreep dat hun precies hetzelfde was overkomen. Feit is dat ik ook pas op zoek ging toen wij er midden in zaten.

Toen mijn lief in 1 keer werd gecriminaliseerd. Toen er niet aan waarheidsvinding werd gedaan. Na 4,5 jaar de Koninklijke weg bewandeld te hebben, nota bene op advies van jeugdzorg en de politie (na een valse aangifte van de ex in 2007.) In 1 keer werd hem nu verweten dat hij te lang uit het leven van het kind was gebleven. Dat hij nooit om zijn zoon zou hebben gegeven. “Moeder vertrok met een kind op de arm, een koffer en blauwe plekken, voor die tijd durfde ze niet bij hem weg te gaan en ze leeft nog steeds in angst voor hem” konden we nalezen 3 jaar later In de 3 centimeter papier die ze 1 week voor de zitting (mei 2015) had ingediend. Haar advocaat althans en de tactiek werkte. De rechter had zich niet ingelezen, had er geen zin in, wilde het gedoe beëindigen (letterlijk zijn woorden) en koos voor de in zijn ogen makkelijke weg. 1 jaar contactverbod en moeder moest gewoon aan de informatieplicht voldoen. Gelukkig had de rechter daarvoor het gezamenlijk gezag bekrachtigd, anders had mijn man helemaal het nakijken gehad. Hoger beroep heeft geen zin. De zoon zit zo diep in het ouderverstotingsmoeras, daar is op dit moment geen eer aan te behalen.

Maar hoe heeft het zo ver kunnen komen? Hoe meer ik mij erin verdiepte, hoe groter mijn verontwaardiging.

Ik besloot mijn ervaringen te delen, in de hoop dat andere ouders die nog voor aan in het proces zitten kunnen leren van onze ‘fouten’. Als je ze zo wil noemen, want op het moment dat je er midden in zit, kun je vaak niet geloven dat dit de realiteit is, dat je opbokst tegen onwil, psychopathie, ego’s, onkunde bewust en onbewust.

Zo had de ouderschapsbemiddelaar nog nooit van ouderverstoting gehoord en vroeg ze aan mij waar ik die informatie, die ik haar had gemaild, vandaan haalde!

Zo kreeg mijn lief van een 30 jarige raadsonderzoeker te horen dat jarenlange ervaring haar gebood te zeggen (!) dat mijn man afstand zou moeten blijven houden. “Weet u wat u zou moeten doen? U zoon met rust laten, ook al groeit hij op in leugens en angsten ten op zichten van u, ook al moet hij 50% van zijn DNA ontkennen. Uw zoon is het meest gebaat met RUST !”  Die raadonderzoekster baseert haar mening op het beleid van het Landelijke bureau, die tot op de dag van vandaag nog met het rapport Het verdeelde kind van Ed Spruijt onder de arm loopt. In rapport uit 2002 ! Terwijl professor Hoefnagels datzelfde jaar toch wel een heel ander geluid liet horen.

Enfin in de rapport wordt dus ouderverstoting ontkend en rust gepropagandeerd. Het is maar dat je het weet! Want als jij dus in gesprek gaat met de Raad van Kinderbescherming en je eist jouw ouderrol op, heb jij geen ogen voor de belangen van het kind, ben je egoïstisch. Die zorg-ouder echter, die is geweldig, die zorgt zo goed voor het kind en kan die belangen best, zonder jou, zelfs beter zonder jou, behartigen. Dit is ons letterlijk overkomen. Mijn man was nog zo naïef te denken dat hij een eerlijk gesprek zou hebben. Daar op kantoor. Terwijl moeder en kind samen thuis zijn gesproken. Ach, ik kan wel doorgaan, maar lees mijn blogs en LEER, opdat jij ze voor kan zijn of ter plekke pareren.

Ik heb zo mijn eigen theorieën waarom ‘deskundigen’ niets van ouderverstoting willen weten, maar het feit is dat het bestaat. Sterker nog, wij zijn allemaal bekend met de schadelijke gevolgen van ouderverstoting. In mijn ogen kan op dit moment niet 1 jeugdhulpmedewerker, raadsonderzoeker, forensisch mediator, kinderbehartiger, rechter, advocaat, roepen dat ze niet op de hoogte zijn van ouderverstoting. Ieder voor zich heeft namelijk een plicht om zich bij te scholen en als ik met een paar klikken word gebombardeerd met informatie, wat is het dan dat zij allemaal glazig kijken!?

Willen ze het niet weten? Let wel hele salarissen worden met deze ellende betaald. Daarnaast is het niet zo’n sexy onderwerp en wat zijn er toch veel vooroordelen waarvan ik nog het meeste moeite heb met deze:

  • waar rook is, is vuur
  • waar er 2 vechten, hebben er 2 schuld

Daarom is er nu deze openbare facebook pagina: https://www.facebook.com/groups/507826229380204/

(h)erken ouderverstoting

Opdat IEDEREEN zich kan oriënteren op ouderverstoting. Lees hoe het werkt, wat het met mensen doet, maar ook hoe je het effectief te lijf kan gaan. Ieder voor zich, want we werken er allemaal aan mee!

Zo lang wij alleenstaande ouders bevestigen in hun slachtofferschap (“doe je het allemaal alleen, wat goed van jou”) in plaats van haar/hem erop te wijzen dat hij/zij het helemaal niet alleen hoeft te doen, daar je nog altijd samen ouder bent, hebben wij in onze privé kring nog een hoop te doen.

Zo lang onze vrienden en kennissen ons probleem niet serieus nemen (“ach, het kind komt uiteindelijk jou wel weer opzoeken, maak je geen zorgen, zo erg kan het toch niet zijn”) en ons gemis/verdriet bagatelliseren, hebben wij nog een hoop op te voeden. Want draai de rollen eens om en vraag aan hun hoe zij het zouden vinden als zij vals werden beschuldigd of vervreemd of vernederd.

Als mijn lief en ik ergens spijt van hebben, is het wel de ruimte die de ex, en daarna de instanties, hebben gekregen.

Mijn man ‘stond er boven’. Hij was zo ontzettend klaar met haar, met haar streken en gedrag, hij negeerde haar volkomen. De eerste 7 levensjaren van zijn zoon heeft mijn man amper de kans gehad om een band op te bouwen. Had zijn zoon het leuk bij ons gehad (wat altijd zo was) dan zagen wij hem de weken erop niet. Tel daarbij dus 4,5 jaar Koninklijke weg bij op en zie het resultaat:

Als die jaren, vanaf het moment dat ze uit elkaar gingen. Waarbij zij nog een tijdje in het huis bleef wonen en mijn lief tijdelijk bij vrienden introk (waarheidsvinding graag, want wij hebben getuigen!) kreeg zij de ruimte om haar eigen waarheid te creëren, haar fort van leugens te bouwen. Te verhuizen naar een geheim adres, dat hoort immers bij haar zielige verhaal, mijn man is militair. Het is maar even dat je het weet……want dat kan ze niet hard genoeg roepen. Blijkbaar heb ik een man om heel bang voor te zijn. Ik denk dat mijn lief in de 11 jaar dat we nu samen zijn, wel heeft bewezen dat hij niet de persoon is die vrouwen in een relatie mishandelt.

Hadden we maar van begin af aan tegen gas gegeven, dan was haar fort van leugens niet zo groot geweest.

En als dan instanties Veilig thuis, de Raad van Kinderbescherming, Jeugdzorg, omgangshuis, allen niet aan waarheidsvinding doen, waar vecht je dan in godsnaam tegen?! Je bent kansloos.

Met de informatie van nu, hadden we meer gekund. Maar als de RvK ouderverstoting nog steeds niet onderkent, dan blijft het lastig.

Tijdens alle procedures en onderzoeken stemde mijn lief toe om gezag op afstand te houden. Op die manier gaven wij de tegenpartij (ja, je leest het goed, instanties, advocaat,  moeder/ex en zelfs de zoon) alle ruimte om met nog meer leugens te komen.  Mijn man had daar niet in mee moeten gaan. Maar wat kon hij? Toen hij tijdens een terugkoppelingsgesprek dus die aanvaring kreeg met de raadsonderzoeker, kreeg hij te horen dat hij goed moest beseffen dat zij het lijntje zijn naar de rechtbank. En ook dat hebben wij geweten. Tijdens de laatste zitting, maar goed, lees die blogs maar.

Het hele traject bij het omgangshuis; aan mijn man heeft het niet gelegen. Waarom gaat het dan toch nog mis? Achteraf gezien had mijn man moeten eisen dat ik de beschikking had gestaan dat zoon parallel diagnostiek zou krijgen en dat de omgangsmodule bij het traject zit. Had hij moeten eisen dat zijn zoon in gesprek zou gaan bij mensen die verstand hebben van ouderverstoting.

Al met al, het maakt niet uit hoe jij je opstelt. Al doe je precies wat er  van jou verlangd wordt, zo lang jij denkt jouw ouderrol op te eisen, heb je een probleem.

Is het dan niet beter naar buiten te treden, jouw familie, kennissen, de leraren, de arts, wie dan ook, te vertellen tegen welk verdriet jij aanloopt en met welke angsten jij rondloopt (de 57 gevolgen van PAS)?

Geef jouw ex niet de ruimte om een fort van leugens te bouwen. Sta daar maar eens even niet boven. Bij echte ouderverstoting, heb je te maken met psychopathie. Die lopen niet binnen de lijntjes, nee, die doen er echt alles aan om jou uit het leven van jouw kind te weren. Daar kun je geen inzicht of redelijkheid van verwachten. Tegen dat soort personen kun je maar beter jouw grenzen aangeven.

Dus als een gezinsvoogd naar jou toekomt en tegen jou zegt dat het beter is voor het kind een paar maandjes afstand te nemen, zeg dan dat jij deze week nog een contact moment verwacht. Geef die gezinsvoogd informatie over OVS en zeg dat je een klacht tegen die gezinsvoogd ingaat dienen, wegens geestelijke kindermishandeling als die voogd misbruik denkt te gaan maken van zijn rol.

Alleen met bewustzijn komen we er. Die gepropagandeerde rust is alleen in het belang van de verstoter en de instanties, waar tijd = geld de norm is.

Dus rammel aan deuren, treedt naar buiten.

En heel misschien, ooit, hopelijk leest jouw kind iets van jou dat een zaadje plant, dat het kind toch aan het denken zet. Een klein tegengeluid.

Wat dat betreft volg ik Ryan Thomas, die zegt “dat hoe harder ik schreeuwde geen contact te willen, hoe blijer ik was met toch die ene kaart of dat contactmoment. Mijn vader kon het hoe dan ook niet goed doen, maar diep in mijn hart was ik dolblij omdat ik heus wel begreep dat ik er zo toe deed. “

Dus hoe hard ze ook roepen, diep van binnen, verlangen ze naar je en zijn ze blij met die handreiking.

Advertisements
Ouderverstoting: uit de taboesfeer, samen sterk!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s