Hebben trajecten zoals ‘Ouderschap Blijft’ bij een omgangshuis, opgelegd middels een beschikking zin als er sprake is van ouderverstoting?

Onderstaand onze ervaring met het omgangshuis Kompaan en de Bocht te Goirle. Ons verhaal is echter geen uitzondering. Sterker nog, in contact met lotgenoten, weten wij nu dat ons verhaal vrij standaard is. Mijn stelling is dat een traject geen zin heeft als beide ouders niet ter wille zijn. Laat dat nou net bij ouderverstoting het geval zijn.

Voorgeschiedenis:

Mijn man en zijn ex zijn uit elkaar gegaan toen de zoon 10 maanden oud was. Vanaf dat moment heeft de moeder veel gedaan om te voorkomen dat vader en zoon een band konden krijgen. Daarbij was het duidelijk dat zijn zoon onder de situatie leed. Een valse aangifte was de druppel. Op advies van jeugdzorg, de politie en gezamenlijke vrienden heeft mijn man 4,5 voor de Koninklijke weg bewandeld, met de naïeve gedachte dat zijn zoon met de leeftijd van 12 jaar oud genoeg zou zijn om zelf, als hij er zin in had, op de fiets naar ons toe te komen.

Toen wij na de Cito toetsen contact zochten met moeder, bleken ze verhuisd naar een geheim adres. Mijn man heeft zijn zoon uiteindelijk een kaart kunnen overhandigen op het schoolplein. Het was een mooi contact van 15 minuten op de zandbakrand. Daarna heeft hij zijn zoon niet meer mogen zien.

Moeder is een rechtszaak tegen hem gestart, zogenaamd in opdracht van haar toen 12 jarige zoon om 1 ouderlijk gezag te verkrijgen. Mijn man heeft de rechtbank verzocht om het her-opstarten van de omgangsregeling. De Raad van Kinderbescherming mocht dit onderzoeken. In een andere blog kun je lezen hoe dat is gegaan, voor nu hoef je alleen maar te weten dat de conclusie van de RvK vernietigend was. Mijn man was een grote egoïst, die geen oog had voor zijn zoon, ook niet van hem hield en de agressor omdat hij zijn vaderrol wilde vervullen. De Raad adviseerde tegen enige vorm van contact.

De rechter schoof echter het rapport ter zijde en berispte de moeder; de zoon had recht op beide ouders en stelde het traject ‘Ouderschap blijft’ voor ten einde vader en moeder weer met elkaar zouden communiceren opdat zoon weer een relatie met vader op zou kunnen bouwen. De Raad was duidelijk op zijn vingers getikt en de raadsmedewerker ter plekke heeft nog aangegeven dat, als het dan zo zou moeten, er wel rekening zou moeten gehouden worden met de wil van het kind, dat de zoon zelf zijn tempo aan zou moeten kunnen geven. Dat staat in het proces verbaal en in de beschikking als zijnde het verslag/de context van de zitting. Ook wilde moeder nog genoteerd hebben dat zij zeker niet een vader/zoon relatie in de weg zou gaan staan. Aan haar zou het niet liggen…

De rechter vroeg mijn man gedurende het traject gezag op afstand te houden, wat neer komt op nog meer maanden van oudervervreemding. Maar je hoopt en denkt te werken naar een oplossing, dus je stemt toe.

Omgangshuis:

De beschikking en het rapport van de RvK zijn naar het omgangshuis gestuurd. De reactie (het verweerschrift zoals wij het noemen) op het rapport niet. Daarvoor zou mijn man een aparte advocaat in moeten huren om dat aan te vragen en van geen gewicht, aldus de ouderschapsbemiddelaar van Kompaan en de Bocht. 8 kantjes uitleg over hoe het werkelijk gegaan is, is vervlogen, van geen waarde. Met zo’n negatief rapport, ook al is het terzijde geschoven door de rechter, ook al weet Kompaan en de Bocht dat er niet aan waarheidsvinding is gedaan en dat het bol staat van signalen richting ouderverstoting, begon mijn man met grote achterstand aan het traject. Want ja, dat rapport, de conclusie van de RvK, dat was wel van gewicht!

Vanaf dat moment is het wachten op de uitnodiging van het omgangshuis en de maanden van geen contact tikken weg. Pas 5 maanden na de zitting kreeg mijn man de brief en meteen op dat moment gaat het al mis. We zijn dan 2 jaar verder dan de zandbakrand en de zoon is ondertussen 14, 5 jaar oud.

In de uitnodigingsbrief staat namelijk dat je aan kunt geven dat als ouder apart op het kennismakingsgesprek wilt komen, bij opgaaf van dringende reden. Blijkbaar had moeder die (uiteraard…) en zo kon ze de afspraak meteen een paar weken rekken. Moeder kreeg dus haar eerste uitzonderingspositie, zeker niet de laatste.

Mijn man heeft een prettig kennismakingsgesprek gehad met de ouderschapsbemiddelaar. Heel anders dan met die Raadsonderzoeker. Zijn lesje geleerd bij de RvK, is hij nu maar wel in het verleden gedoken en heeft hij verteld hoe zijn relatie met zijn ex vroeger was, de komst van zijn zoon en de reden van vertrek. Hoe het daarna was verlopen. De ouderschapsbemiddelaar legde uit dat ze geen stelling wil nemen. Dat ze er de ene keer voor mijn man is, de andere keer voor moeder. Dat ze een brug wil bouwen waarover de zoon heen en weer kan lopen. Dat leek mijn man een prima idee.

Nadat de ouderschapsbemiddelaar de moeder (met het rapport van de RvK letterlijk en figuurlijk in haar hand) had gesproken, wilde zij ook een gesprek hebben met de zoon. Om hem gaat het immers uiteindelijk. Dat gesprek werd tegen gehouden door moeder. De zoon zou niet willen. De zoon wilde dat ook niet zelf aan de telefoon vertellen, nee moeder communiceerde namens hem en dat kon dus blijkbaar. Op aanraden van mijn man heeft toen de ouderschapsbemiddelaar bij de moeder aangegeven dat ze dan het traject zou beëindigen en terug te geven aan de rechtbank.

Zoon, 14, 5 jaar, is toen aan de hand met moeder op gesprek geweest bij de ouderschapsbemiddelaar. Pas in de eindevaluatie hebben wij dat gespreksverslag gelezen; het was vooral moeder die antwoorden gaf. De zoon gaf duidelijk aan geen contact te willen. Een goede reden had hij eigenlijk niet, dan dat hij bang is voor zijn vader. Uiteindelijk had de ouderschapsbemiddelaar de zoon zo ver dat hij wel een kaartje wilde ontvangen van zijn vader. Waarop moeder inbrak en dat ter discussie stelde en zoon wees op het feit dat hij nu dingen toe zegde waarvan hij later spijt zou krijgen. Ja, dat was zo, volgens de zoon en ook het kaartje was weer van de baan. Hij wilde pertinent niets van zijn vader weten.

De ouderschapsbemiddelaar vertelde later aan mijn man dat zij zelden een kind was tegen gekomen die zo in de weerstand zit. Dat elk kind van nature wel enige vorm van nieuwsgierigheid naar de andere ouder hoort te hebben. Ook gaf ze aan dat de zoon een stille en timide indruk gaf en dat hij geen ruimte had gehad aan te geven wat hij nu werkelijk zou willen.

Maar ondertussen liet ze de gesprek setting wel zo toe en greep ze niet in tegen de moeder.

Zo werd de zoon nog dieper het ouderverstotingsmoeras ingetrokken. In bij zijn van zijn moeder moest hij zich weer tegen zijn vader uitspreken en met beschuldigingen komen om zijn gedrag/keuze te ondersteunen. Waarvan hij best wel weet dat dit niet gebeurd is, waardoor hij nog meer op zal zien om zijn vader onder ogen te komen.

Dan moet er een vervolg komen; de ouders moeten samen aan tafel ten einde te leren communiceren met elkaar. Daarvoor moet er een afspraak worden gemaakt.

Moeder wilde echter niet tot een afspraak komen. Moeder stelde voor om te communiceren via kaarten, die de ouderschapsbemiddelaar dan aan elkaar zou moeten doorgeven! Dit voorstel werd serieus opgepakt door de ouderschapsbemiddelaar en doorgegeven aan mijn man.

Het was mijn man die de ouderschapsbemiddelaar moest wijzen op de absurditeit; een kaartje naar zijn zoon wordt door moeder ontraden, maar nu het tot gesprekken moet komen, mag dat kaartje, tussen ouders, in 1 keer wel. Nee, mijn man wilde dat de beschikking werd nageleefd. Als moeder niet op gezamenlijke gesprekken wilde komen, moest Kompaan en de Bocht dat maar in het verslag zetten richting rechtbank en het traject teruggeven.

Mooi, dat toegezegde gezag op afstand. Maar wat als moeder zelf alle afspraken wel aan haar laars lapt en ook, of zeg maar uiteraard, zich niet houdt aan de informatieplicht? De maanden tikten weg en mijn man wist totaal niet hoe het met zijn zoon ging, hij had nog niet eens een foto! Hij wist (weet) nog niet eens hoe zijn zoon eruit ziet! Mijn man heeft toen op de middelbare school de code van het schoolvolgsysteem opgevraagd.

Dat ging niet van harte. Mijn man is zelfs op afspraak geweest bij de onderbouw coördinator om zichzelf voor te stellen. Dat was onder lestijd van de zoon en de onderbouw coördinator kan bevestigen dat zijn zoon zijn vader niet heeft gezien of gehoord. In eerste instantie zou mijn man de code krijgen, maar nadat school gesproken had met moeder in 1 keer niet meer; de school wilde eerst de ontwikkelingen bij het omgangshuis afwachten. Wij hebben de school gewezen op de wet en afgesproken dat de code zou komen na het eerste gezamenlijke gesprek.

Mijn man had een positief gevoel bij de ouderschapsbemiddelaar. Hij had het gevoel dat zij er echt voor zijn zoon wilde zijn, maar waarom gebeurde dit toch allemaal? Waarom pakte ze niet door en benoemde ze niet wat er gebeurde?

Ik besloot mij er mee te bemoeien en ik heb haar een email gestuurd met informatie over ouderverstoting. Heel eenvoudig; 5 signalen voor professionals. Bij elk kon ze een vinkje zetten. De ouderschapsbemiddelaar bedankte mij voor de informatie en vroeg mij waar ik deze informatie vandaan haalde! Via het internet, voer maar eens ‘ouderverstoting’ als zoekwoord in en zet je schrap! Ik vroeg haar of ik haar nog wat meer informatie mocht toesturen. Ja dat wilde ze wel. Zo heb ik haar bijvoorbeeld ook bekend gemaakt met Ryan Thomas. Ook voldoende informatie voor professionals wat je wel en niet moet doen bij ouderverstoting.

Zo moet je de verstoter geen uitzonderingspositie geven, dat geeft die persoon alleen maar nog meer het gevoel controle te hebben en de baas te zijn. Dat is niet wijs is de waarheid in het midden te leggen, maar dat het beter is te benoemen wat er gebeurd en de mensen erop aan te spreken. Door dat niet te doen, gaat de verstoten ouder zich nog meer hopeloos voelen, want wat kan die er nou aan doen?!

Maar het allerbelangrijkste is nog wel dat het kind nooit in bijzijn van de verstoter in gesprek moet gaan met de hulpverlener. Gebeurt dat wel, dan is elke basis van vertrouwen weg. Om de simpele reden dat het kind nooit het vertrouwen in de hulpverlening kan krijgen, als zij zeggen dat het veilig is om je uit te spreken, terwijl naast je de agressor zit, waarmee je later weer naar huis toe moet. Als een hulpverlener daar niet van doordrongen is, is alles verloren.

Met de dreiging dat het traject beëindigd zou worden, kwam het uiteindelijk tot een eerste gezamenlijk ouder gesprek op 29 oktober 2014. Voor de tijd kon moeder niet…

Weer kreeg moeder een uitzonderingspositie. Zij wilde niet met mijn man in 1 wachtruimte zitten en mocht dus een kwartier voordat mijn man er zou zijn al op kantoor bij de ouderschapsbemiddelaar zijn, wat mijn man werd meegedeeld. Toen ze dus samen bij de ouderschapsbemiddelaar in 1 ruimte zaten, is de ouderschapsbemiddelaar koffie gaan halen, waardoor ze toch met zijn tweeën voor een tijdje alleen waren….

Tijdens dat eerste gesprek wilde de ouderschapsbemiddelaar gezamenlijke acceptatie over de doelstellingen verkrijgen. Pas dan kon zij verder gaan. Moeder bleef in de weerstand en bleef wapperen met het rapport van de RvK. Gezamenlijke gesprekken tot daar aan toe, maar contact tussen vader en zoon in de toekomst alleen als de zoon het aan zou geven, op zijn tempo. Wat mij zo verbaasd is het feit dat moeder heus wel verteld is dat zij de sleutel in handen heeft. Dat zij een grote begeleidende rol heeft in het doen afnemen van de angsten van de zoon. Ook is zij bewust gemaakt van de schadelijke emotionele- psychische gevolgen voor de ontwikkeling van haar zoon, als zij er zo voor blijft liggen. Het maakte geen enige indruk. Het gesprek kwam op het schoolvolgsysteem, waarvan mijn man moest afzien volgens moeder, want dat zou de angsten van de zoon alleen maar vergroten. Mijn man zou dan zijn rooster kunnen zien en de zoon was bang dat hij hem dan na school zou gaan opzoeken. Mijn man heeft aangegeven dat moeder zoon dan maar moest verzekeren dat dit niet zou gebeuren en dat hij hun 2 weken zou geven om aan het idee te wennen.

Een ouderschapsbemiddelaar zit daar dan tussen en grijpt zeker niet in. Op naar de volgende afspraak, een maand later omdat moeder niet eerder kon.

Tijdens dat tweede gezamenlijke gesprek voelde mijn man dat er iets veranderd was in de houding van de ouderschapsbemiddelaar. Wat bleek; de advocaat van moeder had gebeld met Kompaan en de Bocht om de beschikking nog eens goed door te nemen. Was het nu wel of niet de bedoeling dat de zoon bij het traject betrokken werd.

De ouderschapsbemiddelaar vroeg moeder wat er nog niet duidelijk was en dat er toch tijdens het eerste gesprek overeenstemming was bereikt over de doelstelling? En weer was het moeder die vol in de weerstand zat, met bezwaren en bleef roepen dat ze er zat om de belangen van haar zoon te verdedigen en dat mijn man, plus ouderschapsbemiddelaar, de zoon niet serieus namen in zijn angsten en zijn wens om niets met zijn vader te maken te hoeven hebben. Wederom moest worden uitgelegd aan moeder dat het juist in het belang van de zoon zou zijn als hij onbevreesd van beide ouders zou mogen houden. Het maakte geen indruk. Uiteraard kwam het weer op het schoolvolgsysteem. Moeder had een briefje van zoon bij zich waarin stond dat, als mijn man werkelijk om hem zou geven, hij niet om de code zou vragen. Mijn man heeft gezegd dat die code er gewoon komt, klaar.

In 1 keer kwam moeder met het verhaal dat mijn man zich niet aan de afspraak met betrekking tot ‘gezag op afstand’ had gehouden, hij was op school geweest en de zoon had hem gezien. Sindsdien durfde hij niet meer naar school! Ronduit een leugen, met de onderbouw coördinator als getuige.

Het gesprek dat 1,5 uur duurt, was een herhaling van het eerste gesprek. Wel kregen ze opdrachten mee. Mijn man werd gevraagd schriftelijk een paar vragen te formuleren aan/over zijn zoon, die tijdens de komende gesprekken dan gesteld zouden kunnen worden. Moeder kreeg de opdracht een foto van de zoon mee te nemen naar het volgend gesprek. Ook moest/mocht mijn man een kaart schrijven voor de zoon en die het volgens gesprek mee nemen.

Na het tweede gezamenlijke gesprek kwam het hulpverleningsplan (gedateerd 2 juli 2014) met de post. Opvallend voor mij is het gegeven dat moeder in het rapport totaal geen verantwoording neemt, maar alles afwentelt op haar zoon en constant het rapport van de RvK blijft aanhalen om te motiveren waarom mijn man niet in het leven van haar zoon mag zijn. Frappant is het opgetekende verhaal uit haar mond dat de zoon bepaalt wat voor informatie zij deelt met de vader. Zo had hij de 2 foto’s uitgezocht die zijn vader mocht hebben. Foto’s tegen het licht genomen en met een cap op. Met andere woorden; totaal onherkenbaar. Mijn man had aan haar laten weten hier niets mee te kunnen. Maar moeder vertaalde dat aan haar zoon dat hij niet knap/mooi genoeg was, want de zoon liet weten dat hij erg verdrietig was met de afwijzing. Waarom grijpt op dat moment de ouderbemiddelaar niet in?

Maar goed, het gaat uiteindelijk om de doelstellingen;

  • Ouders zijn in staat om met elkaar te communiceren
  • De loyaliteitsontwikkeling van het kind verloopt adequaat waardoor emotionele veiligheid is gewaarborgd.
  • Einde traject geschat op 2 maart 2015.

Die moeten worden ondertekend.

27 november 2014 , 2 dagen na ontvangst van het hulpverleningsplan werd mijn man gebeld: Moeder had telefonisch eenzijdig het traject beëindigd. Ze had geen vertrouwen meer in de professionaliteit van Kompaan en de Bocht. Ze had niet het gevoel dat de ouderschapsbemiddelaar het tempo van de zoon zou gaan respecteren. Ze wilde het hulpverleningsplan niet tekenen.

Dan zit er niets anders op dan het traject te beëindigen, een eindevaluatie op te maken en die naar de rechtbank en de RvK te sturen.

De ouderschapsbemiddelaar moest dus nu eindgesprekken inplannen, die uiteraard weer gescheiden mochten plaatsvinden. Moeder had het emotioneel zwaar, lastig en kon de eerste tijd niet komen. Mijn man werkte uiteraard wel mee. Elke keer weer kwam hij positief uit een gesprek met de ouderschapsbemiddelaar, had hij het gevoel dat er naar hem geluisterd werd en had hij de indruk dat de ouderschapsbemiddelaar heel goed wist hoe het spel door moeder gespeeld werd. Hoe teleurstellend is het dan als de eindevaluatie op de mat valt. Het leek wel een déjà vu, een herhaling van de RvK. In 1 keer lag de waarheid weer in het midden. Hadden ouders verharde standpunten naar elkaar toe en niet in staat met elkaar te communiceren! Mijn man heeft zijn teleurstelling schriftelijk aangegeven en kreeg een koel berichtje terug; hij mocht zich verwoorden tijdens een laatste gesprek.

Ook dat was volgens mijn man een goed gesprek. De ouderschapsbemiddelaar liet mijn man weten dat de waarheid niet in het midden lag, maar dat het moeder was die tegen werkte. Zet dat dan in het rapport! Nee, de rechters die dit lezen, snappen wel hoe het gegaan is. Daarom hadden ze de beïnvloeding van moeder tijdens het kennismakingsgesprek met de zoon, zo letterlijk verwoord. De rechter zou hier echt wel iets van vinden. Het woord ouderverstoting kon niet letterlijk in het rapport, want daar zou de advocaat van moeder gehakt van maken. Ook het feit dat de zoon een stille, timide indruk gaf, kon niet vermeld worden, want dat is subjectief, de indruk van 1 ouderschapsbemiddelaar. Wel beloofde ze de tekst aan te laten passen om de waarheid uit het midden te halen. En, omdat moeder nog steeds niet op eindgesprek wilde komen of reageren op de eindevaluatie, zou het rapport nu 2 februari 2015) meteen opgestuurd worden.

Hoe teleurstellend is het dan dat ook deze afspraken niet worden nagekomen? Dat hele laatste gesprek is samengevat in 10 regels onder de kop: opmerkingen van vader!

En o wat een verbazing, blijkbaar had moeder alsnog te kans gekregen om ook haar opmerkingen te plaatsen op 2 maart 2015 en werden die dus onder die van mijn man, ook in 10 regels weergegeven.

Overeind bleef de eindconclusie; ernstige zorgen omtrent de psychische- en sociale/emotionele ontwikkeling van zoon, loyaliteitsconflict en dat het te belastend is voor zoon om zelf zijn eigen tempo te moeten kunnen aangeven. Het voorstel van Kompaan en de Bocht was echter zwak: voortzetten van het ingeslagen traject, maar dan wel gekaderd.

Tijdens de rechtszitting 22 mei 2015 bleek dat deze rechter (mr B. Sprenger) NIET tussen de regels door kon lezen. Het enige wat hij uit de eindevaluatie haalde was het feit dat de zoon had aangegeven helemaal niets met zijn vader te maken wilde hebben en dat hij angsten had naar zijn vader toe.

Het rapport van de  RvK, dat door de vorige rechter terzijde was geschoven, was nu in 1 keer actueel. Mijn man was in 1 keer de kwade geest, de agressor en kreeg een contact verbod van 1 jaar, ingaande op 23 juni 2015. Zijn zoon is nu 15,5 jaar.

Uiteraard hebben wij de ouderschapsbemiddelaar op de hoogte gesteld. Dit had ze niet aan zien komen! Dat de rechter helemaal voorbij is gegaan aan de zorguitingen van Kompaan en de Bocht. Ze vroeg ons de beschikking toe te sturen om die in het team te bespreken om na te gaan, hoe zij de volgende keer beter gehoord kunnen worden. Ook gaf ze aan hier iets van te willen vinden richting de rechter, want het is en blijft een ongezonde situatie voor de zoon en met een contactverbod van een jaar is niemand geholpen, of het moet de moeder zijn. Eerlijk gezegd hebben wij geen vertrouwen in deze toezegging en het zal niets veranderen aan onze situatie.

Wat mij opviel is dat het rapport/ de eindevaluatie exact op de datum van beëindiging van het traject (9 maanden maximaal) is terug gestuurd. Hebben ze er toch het volle pond voor mogen ontvangen.

Neem ik Kompaan en de Bocht het kwalijk dat dit traject zou verlopen is?

Ja en nee.

Feit is dat ouderverstoting nog lang niet zo bekend is in hulpverleningsland, als het zou moeten zijn. Zelfs nu is educatie minimaal. Ook bij bijscholing komt ouderverstoting nauwelijks ter sprake. Met andere woorden; je moet er als ouderschapsbemiddelaar letterlijk en figuurlijk mee bekend gemaakt worden en het je aantrekken, wil je, als hulpverlener, een positief verschil kunnen en willen maken. Gerichte therapieën zijn er niet. Naar aanleiding van onze zaak zijn ze bezig met het ontwikkelen van een gerichte aanpak (zogenaamd volgens Canadees model). Maar blijkbaar zijn ze zelf het wiel nog aan het uitvinden, terwijl er al zoveel bekend is.

Daarbij komt dat hulpverlenersland sowieso een shift moet maken. Eigenlijk, tot nu toe, koos men immers voor ‘rust’ in het leven van het kind, als uitgangspunt voor het belang van het kind. Onderkennen dat juist deze rust ouderverstoting in de hand werkt en erger, de schadelijke gevolgen van ouderverstoting onderkennen, is voor velen een brug te ver. Dan komen er ego’s om de hoek kijken. Blijkbaar hadden ze het de voorgaande jaren mis en zijn heel veel kinderen en verstoten ouders tekort gekomen. Sta daar maar eens bij stil… en verander het dan maar eens. Durf dat aan!

Een verstoten ouder die de hulpverlening op ouderverstoting wijst, op zo’n manier, dat ze er niet om heen kunnen, stuit snel tegen een hoop weerstand. Wie is die persoon om er iets van te vinden, zij zijn toch immers de professionals?!

Ik neem het de ouderschapsbemiddelaar zeker kwalijk dat zij, ondanks alle toegestuurde informatie over ouderverstoting, er niets mee heeft gedaan gericht op hun traject/situatie. Willens en wetens is zij stug doorgegaan met hun traject, terwijl ze over genoeg informatie beschikte om te weten dat dit contra productief zou zijn.

En ja, de perverse prikkel van trajecten, waarvoor betaald wordt. Beter er het hele jaar voor uittrekken, dat levert meer op, dan de vuist op tafel, korte metten er mee maken en bij traineren de zaak terug sturen naar de rechtbank, daarbij met naam en toenaam helder aangeven wie de boel heeft gefrustreerd en desnoods met een gegrond, uitvoerbaar, advies te komen.

Heb het hulpverleningsplan klaar voordat de gezamenlijke gesprekken aanvangen en leg dat bij het eerste gesprek op tafel te ondertekening. Hoe kan het zijn dat zo’n plan pas na 5 maanden is opgesteld?

Het is sowieso erg apart dat niet de ouderschapsbemiddelaar het hulpverleningsplan en de eindevaluatie schrijft, maar een gedragsdeskundige, die nog nooit met de ouders en/of het kind heeft gesproken. Die dan de waarheid weer in het midden legt en hooguit de commentaren van de ouders op het rapport als een voetnoot toevoegt. Gebruik makend van wollige vaktermen en woorden, maar het na laat de vinger op de zere plek te leggen. Die ervan uitgaan dat rechters dus tussen de regels door kunnen lezen, ervan uitgaande dat een rechter het rapport überhaupt leest en dan nog serieus gaat nemen.

Ook al weet Kompaan en de Bocht dat er bij de RvK niet aan waarheidsvinding wordt gedaan en van de andere misstanden bij het tot stand komen van hun rapport, blijven ze zwaar gewicht leggen bij datzelfde rapport en zijn ze willens en wetens blind voor andere informatie. Daar kunnen ze zogenaamd niets mee.

Heeft een dergelijk traject, op deze wijze dus zin in mijn ogen? NEE

Als de rechter of de RvK dus met een dergelijke beslissing komen, heb dan de tegenwoordigheid van geest te EISEN dat een professional aantoonbare kennis heeft van/over ouderverstoting zich over jouw zaak ontfermt.

Ook is het heel erg belangrijk dat je verzoekt dat het kind parallel geholpen wordt, door een aparte professional, die uiteraard in contact staat met de bemiddelaar van de ouders. In juridische termen heet dat ‘het kaderen van het traject’.

Daarbij zal de ouderschapsbemiddelaar/ hulpverlener degene die het traject frustreert direct aan moeten spreken op haar/zijn gedrag  en aangeven dat, bij het voortzetten van dat gedrag, een aangifte zal volgen bij Meldpunt Kindermishandeling.

Ligt er een negatief rapport van de RvK? Ga dan in bezwaar, dien een klacht in tegen de RvK. Zorg dat zo’n rapport van tafel gaat of eis dat de rechter in de beschikking aangeeft het rapport terzijde gelegd te hebben en er dus geen gewicht aan verleent.

Toegeven aan het verzoek tot het uitoefenen van gezag op afstand, in de hoop dat dit tot contactherstel gaat leiden, omdat jij immers mee werkt en alles doet wat van je gevraagd wordt (dat zal toch wel gezien en beloond worden) is erg naïef en in werkt dus in de praktijk niet. Sterker nog, ook deze maanden van vervreemding en afwezigheid worden bij al die andere maanden/jaren opgeteld en resulteren in de gedachte dat het kind het nu eenmaal zo gewend is en dat het voor de rust (het belang ) van het kind beter is om die afstand zo te laten. Het kind komt de verstoten ouder later, als die er aan toe is, heus wel uit zich zelf opzoeken. Ook al groeit dat kind op in leugens, bedrog, angst en ontkenning van de helft van zijn/haar identiteit. Wij, verstoten ouders, die dus blijkbaar meer van deze ellende afweten, als degenen die de kennis zouden moeten hebben, weten wel beter: zo lang het kind/ de adolescent/de volwassene nog onder invloed staat van de verstoter/agressor, zo lang is die persoon gegijzeld en niet vrij om zelf te denken, laat staan eigen keuzes te maken.

Het is vandaar uit niet de vraag of het later mis gaat is het leven van jouw kind, maar eerder wanneer en dan maar te hopen dat jij nog braaf thuis zit te wachten om de deur open de gooien en jouw kind op te vangen…. Neem van mij aan dat de strijd dan niet gewonnen is, maar dan pas begint….zeker voor jouw kind, die zijn/haar hele jeugd tegen een ander voetlicht moet gaan houden. Maar goed, dan mag de GGZ er aan gaan verdienen.

Advertisements
Hebben trajecten zoals ‘Ouderschap Blijft’ bij een omgangshuis, opgelegd middels een beschikking zin als er sprake is van ouderverstoting?

6 thoughts on “Hebben trajecten zoals ‘Ouderschap Blijft’ bij een omgangshuis, opgelegd middels een beschikking zin als er sprake is van ouderverstoting?

  1. Ivo Suurhoff says:

    Ik heb daar nu zelf mee te maken en loop nagenoeg tegen dezelfde problemen aan. Ik ben vader en weet dat je altijd goed over de andere ouder moet praten, en helaas doet mijn ex dat niet. Hierdoor bevind onze dochter zich in een groot loyaliteit conflict. Ook krijgt moeder een uitzondering positie en wordt er meer rekening met haar gehouden dan met onze kind. Hoe hebben jullie dit uiteindelijk opgelost? Of is het niet op te lossen.

    Like

    1. Hoe is het opgelost? Niet! In zo verre; zoon is dieper het ouderverstotingsmoeras ingetrokken, daar hij in bijzijn van moeders en ouderschapsbemiddelaar Cindy de Rijke van Kompaan en de Bocht (‘ouderverstoting…nog nooit van gehoord, waar haal jij jouw info vandaan???!!!) zich uit moest spreken. Moeder heeft maanden kunnen rekken en trekken en is totaal niet aangesproken op gedrag. Dat was voor ons de grootste desillusie. Wij dachten dat de rechter wel hier iets van zou vinden, maar nee, het tegengestelde: rechter las helder en duidelijk dat kind geen contact wil, dus kreeg mijn man een jaar een contact verbod. Vanwege die ‘rust’en omdat hij bang is voor zijn vader…. Die reden is nog nooit onderzocht.
      Resultaat: mijn man is zo zwaar teleurgesteld in het hele systeem dat hij er ‘klaar’ mee is. Zoon heeft actief gelogen. Ook al stnd hij onder druk, hij had beter zijn mond kunnen houden, dan liegen. Zoon is nu zo geïndoctrineerd en zo gehersenspoeld dat mijn man er geen eer aan te behalen vindt. Ze verdienen elkaar.
      Mijn advies is helder en duidelijk: doe het niet! kap het af. Stuur het zo snel mogelijk terug naar de rechter. Alternatief is dat jij de organisatie waar jij nu zo je best doet van informatie voorziet over ouderverstoting (zie bestanden op de openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting en EIST dat ze hun aanpak wijzigen, anders ga jij in gesprek met de vertrouwenspersoon van die organisatie en ga je diverse klachten indienen (heb een sterke maag….). De tijd van braaf an het lijntje meelopen is achter de rug, het brengt jouw kind alleen maar verder van huis.
      Zit je bij een instelling in midden west Brabant, zoals Kompaan en de Bocht, dan kan jij helemaal op jouw achterste benen gaan staan daar zij 750.000,- euro hebben gekregen om 1,5 jaar gezellig, eens per maand, bij elkaar te komen om zich bij te laten scholen omtrent oa geestelijke kindermishandeling; ouderverstoting. Zo is een groepje canadezen bij hun langs geweest. Vraag aan ze wat ze dus tot nu toe geleerd hebben.

      Like

  2. 9juli2016 says:

    Goed blog (weer) Annemarie, zo gaat het- helaas – in de praktijk. Onze ervaring is dat het uiteindelijk helemaal niets uitmaakt of er nu wel of geen goede rapporten liggen (van jeugdzorg, Raad etc.); vaders trekken in Nederland 9 van de 10 keer aan het kortste eind. In de zaak van mijn man, had de Raad heel goed door dat de ex alles deed om het contact tussen mijn man en zijn kinderen te frustreren en alleen maar negatieve verhalen over hem aan de kinderen vertelde. De Raad adviseerde het contact met mijn man zo snel mogelijk te herstellen, in verband met de onveilige (!) thuissituatie van de kinderen: de rechter veegde het van tafel… De volgende ‘club’ Juzt uit Breda in dit geval, liet zich meeslepen in de leugens van de moeder en zag geen heil in contactherstel “het zou niets opleveren” volgens de jeugdpsycholoog. Ouderverstoting kwam in haar woordenboek niet voor. Koren op de molen van de familierechters: omgangsverzoek van mijn man werd afgewezen! We dienden een klacht in bij het NIP tegen de jeugdpsycholoog; ze kreeg een waarschuwing. Maar daar heeft uiteindelijk niemand iets aan, de kinderen van mijn man in ieder geval niet. De manipulaties door hun moeder gaan gewoon door, mijn man kan niets meer voor ze doen want inmiddels zijn beide kinderen (boven de) 18 jaar….

    Like

    1. Vandaar dat ik met enkele lotgenoten een openbare facebookpagina (h)erken ouderverstoting https://www.facebook.com/groups/507826229380204/ heb opgestart. Ter bewustwording van iedereen. Opdat ze niet meer kunnen wegkijken. Je wilt niet weten hoe vaak wij achter de feiten aanliepen. Hoe vaak wij bedachten dat als wij iets eerder hadden kunnen weten dat….dat het dan anders was gelopen. Wetende wat wij nu weten hadden wij het totaal anders aangepakt. Dan hadden wij niet meegewerkt aan de koninklijke weg, in het belang van het kind, aangeraden door jeugdzorg en de politie daar het duidelijk was dat het kind in de knel zat. 5 jaar later kreeg mijn man het verwijt te lang afwezig te zijn geweest. En slaan ze hem met juridische wetsboek artikelen om de oren over ‘nauwe persoonlijke betrekkingen en lotsverbondenheid. Sterker nog; in 1 keer kreeg hij te horen dat als hij echt van zijn zoon had gehouden, hij niet had meegewerkt aan de Koninklijke weg! Bizar.Kind heeft wel andere mannelijke rolmodellen en vader voegt niets toe aldus de Raad, Kompaan en de Bocht en de rechter! Al snel begreep ik dat dit heel veel ouders overkomt en de facebookpagina is een eerste zet in de strijd tegen ouderverstoting. Onder bestanden staat enorm veel informatie. We zullen roeien met de riemen die we hebben, maar daar zullen we dan goed gebruik van moeten maken. Ondertussen moeten we heel goed voor onszelf en onze geliefden zorgen. Dat gaat voor alles, want wat heb je anders in de aanbieding als het kind ooit in contact met jou komt? We zullen de schaamte voorbij moeten zijn, wetende dat dit kafka verhaal velen treft en dat het pas stopt bij bewustwording. Heeft het zin om te procederen? Wat werkt/ wat niet? Waartegen zul jij je moeten verweren en hoe doe je dat? Hoe meer je zelf gaat handelen, hoe meer jezelf de regie terug pakt en sterker wordt. Ik doe dit al lang niet meer voor onze zoon, maar voor al die andere kinderen, die volwassen worden en ‘last krijgen’, hoe dan ook! 80% kans op herhaling….wat een pijn. Ik ben in gesprek met de wethouders, zij kopen zorg in. Ik maak jeugdzorg, de Raad bewust, maar beter, ik wijs ouders op hun beroepscode en de meldcode. De tijd om je te lasten sussen is wel voorbij en wij kunnen, gestaafd met talloze wetenschappelijke artiekelen motiveren dat wij geen egoisten zijn, niet bezig zijn met onze ex, maar bezorge ouders die vinden dat zij een rol horen te vervullen in het leven van de kinderen.

      Like

  3. Ik zit juist in een andere situatie. Een ex met gediagnostiseerde psychische stoornissen. De kinderen laten bij het omgangshuis geen klachtgedrag zien. Het omgamgshuis neemt geen contact op met de kinderpsycholoog. Vader doet vreselijk zijn best en ik ben de schuldige. Een eindevaluatie waarin ze de raad adviseren een beschermingsonderzoek te doen. Allemaal uitspraken zonder onderbouwing. Dat vader lelijke opmerkingen maakt en afspraken afzegt en liegt staat nergens! Wat een grote ramp zeg

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s