brief van stief moeder aan Mr Prenger, kinderrechter te Breda

t.a.v Team Jeugdrecht Breda

in het bijzonder voor Mr Hinfelaar

Mr Calkoen

Mr Prenger

Per email verzonden.

Cc:     Raad van Kinderbescherming, Breda (daar zij geen afstand hebben genomen van hun rapport, ondanks het terugkoppelingsgesprek)

Cc:     Het Landelijk Bureau Raad van Kinderbescherming, al waar een klacht ligt tegen het optreden van de RvK te Breda

Cc:     De Kinderombudsman

Cc:     De Nationale ombudsman

Tilburg, 29 juni 2015

Goede morgen ,

Zoals u ziet begin ik niet met ‘geachte’, daar ik het respect niet meer kan opbrengen u zo te betitelen.

U kunt ook nu stoppen met lezen omdat ik zogenaamd geen ‘partij’ ben. Omdat u veilig in uw ivoren toren zit, benoemd voor het leven, misbruik makend van het recht om levens te vernietigen.  Omdat mijn man maar in hoger beroep moet gaan, als hij het niet eens is met uw beslissing. Wel nu; dat gaat niet gebeuren. Dus u kunt weer overgaan tot de orde van de dag. Als of er niets aan de hand is.

Dat kunt u doen. Dat zult u ook wel gaan doen, maar doordat u mijn man hebt gemaand dat hij mij tot de orde moet roepen, voel ik mij dus wel een partij en eigen ik mij het recht toe u bewust te maken van de komende gevolgen van uw uitspraak en de behandeling tot nu toe. U hebt mij niet het zwijgen opgelegd, eerder het tegendeel. Uw uitspraak zorgt er voor dat ik het ‘hoger op’ moet zoeken en derden bekend moet maken met de misstanden die anno 2015 nog steeds plaatsvinden omtrent ouderverstoting.

Mijn man heeft zijn zoon al 8 jaar niet gezien, met uitzondering van 15 minuten op een zandbakrand, op het schoolplein, 3 jaar geleden. De eerste 4,5 jaar van die 8 jaar heeft mijn man de Koninklijke weg bewandeld. Een term die u wellicht bekend in de oren klinkt. Deze Koninklijke weg is hij destijds met pijn in zijn hart en liefde voor zijn zoon aangegaan. Nota bene aangeraden door jeugdzorg, de politie en ja, ook door vrienden en kennissen. Destijds nog niet bekend met ouderverstoting. Nu weten wij dat mijn man die weg beter niet had kunnen bewandelen, maar dat hij zijn baan op het spel had moeten zetten door valse aangiften te aanvaarden en terug te vechten. Door de scènes aan de deur, als wij de zoon dan tenminste te zien kregen, aan te gaan, ook al zat het kind overduidelijk in de verdrukking en leed het kind aantoonbaar onder de situatie. Door het gevecht aan te gaan en uit te schreeuwen wat er op dat moment al 6 jaar speelde; moeder wilde de vader uit het leven van het kind bannen.

Mijn man heeft dat echter niet gedaan, met het idee dat zijn zoon, zo rond de leeftijd van 12 jaar hopelijk wat meer ruimte zou krijgen van zijn moeder om uit zichzelf, op zijn fiets, naar ons toe te komen, wanneer hij daar zin in zou hebben. Achteraf een erg naïeve gedachte en dat hebben wij geweten!

Nu is mijn man door u op een verschrikkelijke wijze afgestraft. Hoe haalde hij het in zijn hoofd om aanspraak te maken op het recht op een vaderrol in het leven van zijn zoon te vervullen. Met grote verbazing en ontsteltenis heb ik, als partner en stiefmoeder dit hele proces mogen volgen.

Niemand die moeder aansprak op haar gedrag. Alle signalen omtrent ouderverstoting zijn hardnekkig genegeerd. Sterker nog; er is opzettelijk aan voorbij gegaan. Met als finale slag de uitspraak van Mr. Prenger; mijn man en ik mogen een jaarlang op geen enige manier contact hebben met de zoon. Dus zelfs geen verjaardagskaart of kerstkaart. Daarbij haalt hij het rapport aan van de Raad van Kinderbescherming van oktober 2013 aan als onderbouwing. Een  flinterdun onderzoekje door de Raad van Kinderbescherming, waarbij niet aan waarheidsvinding is gedaan. Waarbij de zoon sowieso bevraagd is in bij zijn van moeder. Een rapport wat nota bene door  Mr. Calkoen op tijdens de zitting op  17 januari 2014 terzijde is gelegd. Mijn man en zijn ex werden naar een omgangshuis gestuurd om aldaar het traject ‘Ouderschap blijft’ aan te gaan.

Een traject wat volkomen is gefrustreerd door de moeder, bijgestaan door haar advocaat A. van Tuijn, van Zinnicq Bergmann Advocaten. Een traject wat eenzijdig is beëindigd door de moeder op 27 november 2014. In plaats hier iets van te vinden en stil te staan bij de mechanismen van ouderverstoting straft u dus mijn man; een jaar lang geen contact. Wie hebt u hiermee geholpen, denkt u? Het kind in ieder geval niet, dat kan ik u verzekeren.

Wat is het bij uw team dat u het gewoon weg niet wilt weten, dat u voorbij gaat aan de waarheid en ouderverstoters ondersteunt en zelfs helpt? Wat is het in uw beroepsgroep dat een verstoten ouder overgeleverd is aan de goden, aan de subjectiviteit van 1 rechter? Want mijn man is bij verre niet de enige die zijn best moet doen om vader te mogen zijn van zijn kind. Het schijnt dat het een komen en gaan is van ouders die aan u vragen een Salomons oordeel te vellen. Ouders waar helemaal niets mis mee is. Die, tot aan de scheiding, goed genoeg waren om samen kinderen te krijgen en er voor te zorgen.

Waarom deze brief? Om u bewust te maken van het leed dat u aanricht door niet door te pakken, de ouder aan te spreken die zich schuldig maakt aan ouderverstoting, ook al ligt het er duimen dik bovenop.

Het gaat eigenlijk al mis bij de eerste zitting op 24 mei 2013. Moeder geeft aan in de stukken en op de zitting dat zij een gezagswijziging tot een-ouderlijk gezag aanvraagt op verzoek van haar 12 jarige zoon. Hij is namelijk bang dat hij naar zijn vader zou moeten gaan, mocht moeder komen te overlijden. Dan horen en bij u alle alarm bellen te gaan rinkelen. Zeker al u weet dat mijn man een gewone, hardwerkende  kerel is, met diverse onderscheidingen en zelfs een verklaring van geen bezwaar heeft klasse A, het hoogste niveau. Middels een brief heeft hij zich uitgebreid aan u voorgesteld, toen zich de situatie dreigde voor te doen dat de zitting met betrekking tot gezagswijziging plaats zou gaan vinden terwijl mijn man op uitzending was naar Kunduz, Afghanistan.

Mr Hinfelaar had op dat moment in kunnen grijpen. Zeker toen de rechter uit riep dat het kind sowieso naar de biologische ouder gaat en dat dit dus niets met een gezagskwestie te maken heeft. Ook andere argumenten tot gezagswijziging hielden geen stand. Maar al die argumenten zijn wel rode vlaggen, signalen van ouderverstoting, de zogenaamde klemcriteria, waar u allen ook mee bekend bent. Aangehaald in artikel 1:377 a BW. In plaats van er kort op te gaan zitten verlegde Mr Hinfelaar het probleem. Laat de Raad van Kinderbescherming maar eens onderzoeken wat de zoon nu echt wilt, want de zoon had enkel een brief naar de rechtbank gestuurd, ook weer vol met aanwijzingen dat er sprake is van ouderverstoting. Want welke 13 jarige schrijft nou dat hij het fijn zou vinden wanneer zijn moeder niet overal toestemming voor moet vragen aan vader ?

Mijn man was al weer een jaar verder dan de zandbakrand en kreeg te horen dat hij te lang uit het leven van zijn zoon was geweest. De grote reden van zijn afwezigheid volkomen negerend. Wat als Mr Hinfelaar op dat moment had besloten dat er niets mis is met mijn man en dat de omgangsregeling, vastgesteld op 15 november 2002, hervat zou moeten worden en dat de ouders daar samen uit zouden moeten komen ? Dus een einde aan de procesgang?

Was het niet handiger geweest om in ieder geval de Raad van Kinderbescherming beter te instrueren? Aan te halen dat specialisten, bekend met ouderverstoting, mee kijken?

De Raad van Kinderbescherming kwam met een vernietigend rapport over mijn man. Het is u bekend dat de Raad van Kinderbescherming niet aan waarheidsvinding doet. Het is u bekend dat mijn man afhankelijk is van de subjectiviteit van 1 raadsonderzoeker. Toch hecht u belang aan zo’n rapport. In onze ogen heeft de Raad van Kinderbescherming bij gedragen in het verergeren van de situatie en daar kunnen wij niets aan doen. Sterker nog, daar mogen wij niets van vinden. Tijdens het terugkoppelingsgesprek met de Raad van Kinderbescherming, in plaats van het indienen van een klacht, een jaar later, heeft mijn man mogen ondervinden hoe de Raad misbruik maakt van zijn machtspositie. Ook al geeft de Raad volmondig toe dat een onderzoek niets voorstelt, dat de zoon in bij zijn van moeder, thuis is bevraagd en ze niet aan waarheidsvinding doen en fouten hebben gemaakt met betrekking tot het bekend maken van de procedures en werkwijze. Mijn man kreeg te horen dat hij zijn zoon met rust zou moeten laten, ook al groeit hij op met leugens en in angst voor zijn vader, ook al moet hij 50% van zijn identiteit ontkennen. De Raad baseert hun kennis op een rapport uit 2002 (!), Het verdeelde kind, door Ed Spruijt. Ouderverstoting bestaat niet. De raad kiest voor rust en als de zorg-ouder dus geen contact wilt, is dat leidend. Ook kreeg mijn man het dreigement dat hij zich rustig moest houden, daar de Raad het lijntje is met de rechtbank. Dit heeft mijn man u ook geschreven, d.d. 19 maart 2015. Wat is het dan dat u dit niet wilt weten?

Mijn man was aangenaam verrast toen Mr Calkoen het rapport meteen terzijde schoof. Daar had hij niet opgerekend. Hij was toen bijna 2 jaar verder dan de zandbakrand. Had de rechter toen ook maar het rapport vernietigd. Dan had moeder niet dit rapport in de hand kunnen nemen om haar zaak de onderstrepen; de Raad had immers geconcludeerd dat er geen omgang zou kunnen plaats vinden en als het dan toch zou moeten, dan op het tempo dat het kind zelf aan geeft. Het was beter geweest als Mr Calkoen de Raad opnieuw aan het werk had gezet, of specialisten de opdracht had gegeven een beter/dieper onderzoek te doen. Ook toen al waren er kindercurators, kinderbehartigers en specialisten die bekend zijn met ouderverstoting.

Maar goed, Mr Calkoen stuurt beide ouders naar het traject ‘Ouderschap Blijft’ en vraagt mijn man om mee te werken aan ‘gezag op afstand’. Wat neerkomt op een vrijwillig afstand bewaren gedurende het traject. Nu weten wij ook dat Mr Calkoen het traject had moeten ‘kaderen’, wat wil zeggen dat de rechter beter had moeten omschrijven wat de bedoeling van het traject had moeten zijn. Doordat Mr Calkoen dit had nagelaten, kon de moeder het traject frustreren met de rapport van de Raad in haar hand. Met haar advocaat op de achtergrond, die zelfs naar het omgangshuis heeft gebeld om de beschikking nog eens door te nemen. Met zelfs het proces-verbaal als ondersteuning. Terwijl in mijn ogen een proces- verbaal enkel een weergave is van hetgeen ter zitting is besproken. Wat dus niet de waarheid hoeft te zijn. Mijn man en ik waren erg naïef om te denken dat een uitspraak van een rechter ook enig gewicht heeft en nageleefd moet worden.

Moeder beëindigd eenzijdig het traject omdat zij de doelstellingen, opgesteld in het hulpverleningsplan niet kan/wil ondertekenen en geeft dat op de zitting ook uitgebreid toe. Mr Prenger gaat daarin in mee door aan te geven dat er dan verschil in interpretatie is geweest omtrent de doelstelling. Ja, er moesten gesprekken plaatsvinden tussen de ouders, maar dat wil nog niet zeggen dat er ook contact zou moeten komen tussen vader en zoon. Als of mijn man zo’n traject aangaat alleen om weer goede vrienden te worden met zijn ex…

Nu had mijn man van alles verwacht, maar dat Mr Prenger compleet voorbij gaat aan zijn, op tijd ingestuurde brief en aan de eindevaluatie van Kompaan en de Bocht, nee, daar staan we van te kijken.

Tot op de dag van vandaag heeft mijn man meegewerkt met alles wat er aan hem gevraagd is. Gezag op afstand, vernederende gesprekken met instanties, op tijd reageren als u daarom vraagt, maar blijkbaar is dit niet van belang en wordt slecht gedrag beloond. Ons rechtvaardigheidsgevoel is zwaar aangetast en wij vragen ons af wie nu het meest buiten de maatschappij staat. U of mijn man en ik?

Mijn man heeft dus binnen de gestelde termijn van 2 weken een brief van 8 kantjes gestuurd waarin hij u uitgelegd heeft wat er sinds het gesprek bij de Raad van Kinderbescherming is gebeurd. Daarin is niets gelogen en hij ging ervan uit dat de rechtbank er op zijn minst toch wel iets van zou vinden dat 1 ouder eenzijdig een traject heeft beëindigd, wat opgelegd is middels een beschikking door diezelfde rechtbank. Ook vroeg mijn man u om het rapport van de Raad te schrappen, onderbouwd met de resultaten van het terugkoppelingsgesprek met de Raad. Het lijkt wel alsof deze brief niet is gelezen. De brief is in ieder geval volkomen genegeerd.

In 3 jaar tijd 3 rechters, waarvan de laatste niet ingelezen, maar wel vast besloten een “einde er aan te maken” zoals mr Prenger aan het begin van de zitting op 21 mei 2015 aangaf.

Een week van te voren had moeder via haar advocaat een pak papier van 2,5 cm opgestuurd als onderbouwing waarom er een contactverbod zou moeten komen en zelfs een vrijstelling van de informatieplicht. In 1 keer ging het niet meer om de man, de vader, maar om mij en Mr Prenger ging er helemaal in mee. Blijkbaar was ik nu de stok om mee te slaan. Heeft Mr Prenger ook werkelijk alle emails gelezen, die moeder als bewijs had ingestuurd? Is Mr Prenger ook alle doublures opgevallen? Heeft Mr Prenger ook kunnen zien dat, met uitzondering van verjaardag- en kerstkaarten en 1 kaart waarin mijn man aangeeft dat hij het vreselijk vindt dat deze situatie is ontstaan en hij het zijn zoon niet kwalijk neemt dat hij zich zo tegen zijn vader heeft uitgesproken en dat de deur open blijft staan, mijn man al 3 jaar op geen enige manier in contact is geweest met zijn zoon? Dat de mails, brieven gericht waren aan moeder en/of haar advocaat en toch werkelijk vooral gingen over het verzaken van de informatieplicht?

Mijn man heeft aan het begin van de zitting niet voor niets aan Mr Prenger gevraagd of er onder ede gehoord kon worden. Sterker nog, hij heeft het zelfs gemotiveerd; daar er niet aan waarheidsvinding wordt gedaan, kan men roepen wat die wilt en zodra dat dus zwart op wit staat, is dat blijkbaar de waarheid. Hij kwam zelfs met een vreselijk bewijs; in het AMK rapport staat letterlijk dat moeder aangeeft te zijn vertrokken met kind, koffer en blauwe plekken. Dat ze niet eerder in staat was bij hem weg te gaan en dat ze nog steeds bang voor hem is. Terwijl mijn man nog nooit gewelddadig is geweest. Terwijl moeder zelfs nog maanden in het huis heeft gewoond en mijn man bij vrienden, totdat het huis was verkocht.

Maar nee, onder ede horen is niet gebruikelijk en daarmee gaf Mr Prenger het startschot voor verdraaiingen, leugens, insinuaties en gekonkel. Mijn man was kansloos. Hoe kan het zijn dat de Mr Prenger meer waarde hecht aan het rapport van de Raad van Kinderbescherming uit oktober 2013, ook al heeft mijn man goed aangegeven hoe dat rapport tot stand is gekomen? Hoe kan het zijn dat Mr Prenger volkomen voorbij is gegaan aan de eindevaluatie van kompaan en de Bocht waarin helder en duidelijk staat dat zij zich grote, enorme zorgen maken omtrent de psycho-sociale ontwikkeling van de zoon? Waarin staat dat het te belastend is voor het kind om zijn eigen tempo aan te geven en dat het kind daarvoor eerst vrij moet zijn van zijn loyaliteitsconflict?

Wat Mr Prenger enkel en alleen in de eindevaluatie leest is het feit dat de zoon uitdrukkelijk heeft aangegeven op geen wijze in contact te willen komen met zijn vader.

Het blijkbaar ‘tussen de regels kunnen lezen’ ‘, wat elke rechter zou kunnen, volgens Kompaan en de Bocht’, was dit keer te veel gevraagd? Mr Penger heeft niet gelezen hoe zelfs het voorstel om een kaartje te mogen sturen door vader werd getorpedeerd door moeder? Mr Prenger vindt er niets van dat de zoon, leeftijd 14,5 jaar, aan de hand van moeder, samen, het gesprek hebben met de ouderschapsbemiddelaar?

Nee, Mr Prenger vindt zelfs dat het rapport van de Raad van Kinderbescherming nog immer actueel is. Sterker nog, Mr prenger wil niet inzien dat ik nu gebruikt wordt, de stok ben om te slaan, om ouderverstoting kracht bij te zetten. Nee, Mr Prenger neemt zelfs stelling en vindt de inhoud van de mails richting moeder beneden alle peil en in een aantal gevallen zelfs bijzonder onaangenaam (quote). Zo ook mijn post op een besloten facebook pagina tegen ouderverstoting, d.d. 16 december 2014, waarin ik mijn afschuw uit dat juist deze vrouw sinds kort een praktijk heeft waarin zij zich onder andere opwerpt als een therapeut bij conflictbeheersing bij echtscheiding, terwijl ze al 14 jaar haar uiterste best doet om vader uit het leven van hun zoon te weren.

Mijn man werd op zijn vingers getikt. Mijn man zou mij op mijn acties aan moeten spreken en mij ervan ten zeerste van moeten doordringen mijn acties te staken. Het baart de rechtbank zelfs grote zorgen dat mijn man het blijkbaar aan inzicht ontbreekt om mij tot de orde te willen roepen.

Wat is dat nou Mr Prenger? Gaat u stoken in een goede relatie? Moet mijn man nu naar mij, een vrouw van 52, lopen en tegen mij zeggen dat ik niets van ouderverstoting mag vinden? Denkt u nu ons, mij, het zwijgen op te leggen? En, leg eens uit, wie is hiermee gebaat?

Als ik er niet was geweest, was moeders wel met een andere stok gekomen. Uit haar gedrag, en zelfs de ingezonden stukken en verklaringen ter zitting, blijkt dat zij er alles aan zal doen om vader uit het leven van de zoon te houden. Gelukkig ziet mijn man dit ook in.

Wat jammer nou dat dit contactverbod maar voor een jaartje geldt. Langer mag niet. Op de vingers getikt door het Hof en het Europese Hof. Dat zou niet in het belang van de kinderrechten zijn. Wel mag mijn man in hoger beroep, maar leg eens uit, waarom zou hij dat doen? Uiteindelijk wordt die jongen volwassen en kan zijn moeder onmogelijk haar hele leven hem van zijn vader afschermen. Wij tikken er gewoon een paar jaartjes bij. Nog een paar jaar leven met leugens en in angst voor zijn vader. Nog een paar jaartjes niet weten wie zijn vader is en zijn identiteit voor 50% ontkennen.

Ja, wij maken ons enorme zorgen over zijn zoon. Mr Prenger wil het niet weten en hoopt zelfs mijn man nu op het matje geroepen te hebben. Mr prenger heeft niet willen lezen in de brief van mijn man wat de gevolgen op termijn zijn voor zijn zoon door ouderverstoting/PAS.

Mijn man moet maar wachten totdat de zoon ooit uit zichzelf op zoek gaat naar zijn vader. Dat daar vaak een grote schok, een levensgebeurtenis voor nodig is, is niet van belang. Mr Prenger hoeft immers dan niet de stukken bij een te rapen. Nee, wij hebben te horen gekregen, dat wij op dat moment dan maar de zoon op moeten vangen. Dus hebben wij levenslang; thuis blijven om de deur open te kunnen doen als de zoon zo ver is.

Ga ik mijn acties staken? Welke acties Mr Prenger? Ik zat op de gang te wachten tijdens de zitting. Had mij maar naar binnen geroepen en was dat gesprek maar met mij aangegaan. Maar, ook al ben ik al 11 jaar stiefmoeder en zie ik al 11 jaar deze hele gang van zaken met ontzetting aan, blijkbaar ben ik geen partij. In zo verre; in 1 keer ben ik nu de reden dat mijn man weer een jaar erbij kan tellen.

Ik zal mij blijven inzetten tegen ouderverstoting. Uiteraard benoem ik de bepalende mensen bij hun naam. U bent toch trots op het feit dat u kinderrechter bent?! U bepaalt in uw ivoren toren, negeert de feiten, zeikt mijn man af en kiest voor de makkelijke weg. 1 jaar geen contact en wat er over een jaar gebeurt, zien we dan wel weer. Zo makkelijk gaat dat. Zo makkelijk schrijft u niet alleen een kind af, nee, zo makkelijk schrijft u nu een vader af.

Hier vind ik, als partner, die ontzettend veel om haar man geeft, heel veel van. Het is erg jammer dat mijn man uitgerekend Mr Prenger is tegen gekomen. Voor hetzelfde geld had mijn man een andere rechter gehad waarbij de weegschaal anders was doorgeslagen. Een rechter die ouderverstoting wel had willen onderkennen en de oplossingen, aangedragen door Kompaan en de Bocht en mijn man wel ter harte had genomen. Want ja, ook dat soort rechters zijn er. Misschien is dat nog wel het meest verontrustende; dat je als verstoten ouder het altijd verkeerd doet en volkomen bent overgeleverd aan de nukken en grollen van 1 enkele rechter….

Mr Prenger, als u nu iets tegen mij wilt bereiken, als u mij het zwijgen wilt opleggen, is het dan niet beter om dat rechtstreeks bij mij aan te kaarten? We leven anno 2015 en het is naar mening helemaal van de zotte om mijn man verantwoordelijk te houden voor mijn gedragingen, hoe aanstootgevend die ook zouden kunnen zijn. Daarbij komt, het gaat om contactherstel tussen vader en zoon, toch? Wie zegt dat ik daarbij aanwezig zou willen zijn? U had ook contact onder begeleiding van derden kunnen opleggen. Maar goed, u kunt over tot de orde van de dag. Ik zou niet graag in uw schoenen willen staan. Sterker nog, ik ben blij dat ik u persoonlijk niet ken. Iemand die zo met zijn werk omgaat… Nee dank u wel.

Annemarie van Mackelenbergh

Advertisements
brief van stief moeder aan Mr Prenger, kinderrechter te Breda

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s