Brief van moeder tot moeder

Daar ik nu de stok ben om te slaan (je moet toch wat!) en de laatste zitting het vooral om mij draaide en niet om de zoon van mijn man (waar het toch over had moeten gaan), deel ik deze brief die ik maart 2014 aan haar heb geschreven, naar aanleiding van het verzaken van haar informatieplicht en de hetze, de rechtszaken, die zij heeft opgestart om omgang tussen vader en zoon tegen te houden.  Moeder is een week voor de zitting (mei 2015) met een pak papier van 2,5 cm gekomen om kracht bij haar eis te zetten: elke vorm van omgang moet ontzegd worden en ze wil vrijgesteld worden van de informatieplicht. Die 2,5 cm ging gelukkig niet meer over mijn man, dus daar zijn geen problemen meer mee….. Nee, die 2,5 cm ging over mij, met veel dubbele mails als productie, zoals dat in het vakjargon heet. Erg apart dat ze nagelaten heeft om ook deze brief als productie toe te voegen….

ivm de privacy heb ik de namen verwijderd.

Beste moeder,

Ik richt mij nu even van moeder tot moeder. Ook ik ben gescheiden en heb het echt niet makkelijk gehad. Ze waren erg jong toen ik er echt alleen voor stond. Ik heb altijd gedacht/ gevonden dat wij samen voor ze hadden gekozen. Dat hij, hoe dan ook, hun vader was en zijn verantwoordelijkheid hoorde te nemen. Daar hoorde zeker een goede omgangsregeling bij. Hoe ik hem ook haatte (er zijn geen woorden voor mijn gevoelens voor hem), hij is hun vader. Zo kon ik ook genieten tijdens de weekenden “vrij” van de kinderen en een paar weekjes tijdens de vakanties. Ik heb duizenden redenen gehad om mijn kinderen hun vader te ontzeggen. Om mij te raken heeft hij de kinderen gebruikt. Daar is hij erg ver ingegaan en ik ging er bijna onder door. Toch hield ik vast aan de weekenden. Alimentatie/ geld was een drama en ik ben vaak onder druk gezet. Maar ik vond dat ik daar de kinderen niet mee kon belasten. Keer op keer heb ik hem mijn hand boven zijn hoofd gehouden.

Op een dag kwam ik mijn huidige man tegen en ik denk echt dat mijn engelbewaarder een “high five” heeft gemaakt met de zijne. Het was voor mij liefde op eerste gezicht. Als of een bliksem insloeg. Vanaf de eerste date waren/zijn we een stel. Hij was erg populair. Ik heb huilende vrouwen bij me gehad. Boze vrouwen ”waarom Jij?!”

Tot op de dag heb ik niet getwijfeld aan zijn trouw, loyaliteit, eerlijkheid, rechtschapenheid, authenticiteit, kracht, mannelijkheid en puurheid. Mijn man is zoals hij is en dat weet jij als geen ander. Ook jij kent hem als zodanig. Mijn man zal nooit liegen, zieltjes voor zich winnen, manipuleren. Hij zal nooit roddelen of zich bezig houden met anderen. Zelfs scheldwoorden zijn hem vreemd en klinken raar uit zijn mond. Het is een op en top correcte vent.

Hij zal niemand benadelen, alleen laat hij zich ook niet benadelen. Hij heeft een enorme trots en die heb je keer op keer geraakt. Moeder/ ex van mijn man, hij vertelt bijzonder weinig over jou, over jullie relatie. Als ik hem vraag hoe hij ooit met jou een relatie aan kon gaan, dan zegt hij dat jij in het begin echt niet zo was, dat het groeide en steeds erger werd. Je leefde in reserve tijd en dat wist je.

Je woonde prachtig, er kon geen kamer voor zijn dochter uit een eerdere relatie af. Je had een prachtige man, vol carrière kansen. Fijne vakanties. Maar het was niet genoeg. Een piramide fonds, een winkeltje aan de grens ( zit een goedlopende traiteur in heden), gedoe over auto’s, vakanties, banen en toen wilde je een kind. Mijn man niet en dat wist je.

Dacht je dat je met het hebben van een kind gebeiteld zou zitten? Dacht je daarmee jouw verzekering te hebben? Of waren het echt jouw hormonen, was het sterker dan wat dan ook in je en “moest” je gewoon een kind hebben? Waren er vriendinnen in jouw omgeving en wilde jij dat ook? Wat het ook was, mijn man wilde niet en je hebt het toch gedaan. Daarmee heb je al zijn vertrouwen in jou verbroken. Stel je eens voor dat jouw zoon dit overkomt in de toekomst.

Dat mijn man voor zich zelf koos, toen zijn/jouw zoon 10 maanden oud was en tegen jou zei dat je dit keer niet meer terug hoefde te komen (omdat je weer eens bij jouw ouders zat omdat je niet jouw zin kreeg), dat hij klaar was met jou, dat heb je helemaal zelf veroorzaakt.

Jij weet dat mijn man een fatsoenlijke vent is. Ik heb zijn papieren uitgezocht en ik stuitte op een correspondentie tussen jullie advocaten rond jullie scheiding. Het gaat alleen maar over geld en je gebruikte jouw/zijn zoon als wisselgeld. Het convenant werd getekend onder de voorwaarde dat mijn man het verzoek tot omgangsregeling bij de rechter terug trok. In ruil daarvoor zou volgens het convenant de omgangsregeling worden opgestart. Nog geen week later komt er een bericht dat jij je hebt bedacht, het voelde niet goed, mijn man kreeg zijn/jouw zoon toch niet te zien.

Waarom? Ben je bang dat mijn man maar iets over jou, over jullie relatie tegen zijn/jouw zoon zou zeggen? Nee toch? Je kent hem toch?

In de rapporten beweer jij dat jij er alles aan hebt gedaan om een goede vader/zoon relatie te zien, maar dat mijn man niet wilde. Dat jij er werkelijk niets van snapt dat mijn man van de ene op de andere dag is weg gebleven. Maar wij weten toch wel beter, niet? Waarom die eerste aangifte, die je later weer introk, toen je werd gewezen op de consequenties van een valse aangifte?

Waarom riep jouw broer dat zijn/jouw zoon als de dood is voor zijn vader en dat mijn man zijn rechten 6 jaar geleden heeft verspeeld? Wat heeft mijn man gedaan?

Alleen al die jaartjes dat ik jullie ken, heb ik genoeg mee gekregen om te ervaren dat jij de omgangsregeling frustreerde. Dat kan jij niet vergeten zijn? Waarom mocht jouw/zijn zoon jou 24/7 bellen? Waarom kon jij, net zo als ik, niet zeggen dat jouw/zijn zoon het fijn en leuk bij zijn vader zou hebben en geen redenen om te bellen? Jouw/zijn zoon was als de dood dat jij met een vriend aan zou komen, dus als jij uitging, wilde hij dat voorkomen. Kon jij jouw uitgaansavond afbreken.

Ik heb jou mee gemaakt aan de deur. Gezien hoe jij mijn man benaderde en aansprak. Wat maakt jou het meest boos? Dat jij hem niet kan raken? Het is een commando, het zal je nooit lukken. Neem van mij aan dat ik ook mijn momenten van frustratie heb gehad, maar ruzie maken met mijn man lukt niet, dat verlies je. Je zult geen emotie zien, hij zal rustig blijven, hij zal zich niet laten provoceren, hoe hard je ook te keer gaat.

Moeder, wat is er aan de hand? Jij kent mijn man toch ook? Waarom mogen mijn man en zijn/jouw zoon niet met elkaar omgaan? Waar ben je bang voor? Jij weet dat mijn man veel kan toevoegen in zijn leven. Hoeveel jongens kunnen zo trots zijn op hun vader?!

Het allerlaatste wat jij zou moeten willen is dat jouw/zijn zoon  bang is voor zijn vader. Dat weet jij best.

Had je nou werkelijk gedacht dat mijn man, na die 1e aangifte, weg zou blijven? Je was toch niet echt verrast na die CITO toets? Ik had je immers al benaderd op facebook. Een gezamenlijke kennis mocht niet “bevriend” met mij zijn. Moeder, wat hebben wij een moeite gedaan om er achter te komen waar jullie woonden. Je had jouw sporen goed gewist, de school was de enige uitkomst. Jouw/zijn zoon reageerde verrast, nieuwsgierig, zeker niet boos. De juf is komen informeren of het ging. Maar jouw/zijn zoon hoefde niet mee terug naar de klas, het ging goed. Het was een prachtig plaatje, samen op de rand van de zandbak.

Als jij dan echt zo graag die vader/ zoon relatie had willen zien, waarom dan die 2e aangifte, waarom jouw broer op mijn man afsturen (wat wel erg interessant was)? Jouw/zijn zoon was dus bang voor zijn vader. Waarom? We hebben overlegd met diezelfde gezamenlijke vrienden van jou en mijn man, die ons ook geadviseerd hadden jouw/zijn zoon rust te gunnen 4,5 jaar geleden. Jouw/zijn zoon heeft een vader waar hij trots op kan zijn, een goede man, dit klopte niet. Genoeg aanleiding om te laten onderzoeken waar jouw/zijn zoon nu zo bang voor is.

Wat ik mij afvraag als moeder, is dat als je dan in het AMK rapport leest dat jouw/zijn zoon last heeft van een sterk loyaliteit gevoel dat hij gestimuleerd zal moeten worden in het vrij zijn in denken en maken van eigen keuzes en ze raden 4 wegen aan, dat jij dan dit opneemt en aanpakt om er een gezagskwestie van te maken?

Wederom, waarom? Zit je zo vast in jouw web van leugens, heb je zoveel onzin verteld aan jouw omgeving, dat jouw zoon zijn vader niet mag kennen?

Ik heb het hele proces met verbazing gevolgd. Ik heb de rapporten gelezen. Ik kan me voorstellen dat het nu niet goed gaat met jouw/zijn zoon. Hoe moet die jongen zich voelen? Hij heeft dingen gezegd, die hij helemaal niet had willen zeggen. Jouw/zijn zoon is nooit uitgescholden, nooit mishandeld en heeft het altijd leuk gehad. Hij belde jou om een andere reden (zie bovengaand). Wat weet hij, behalve hetgeen wat jij hem verteld hebt. Heb jij hem verteld dat zijn vader niets om hem geeft? Dat jij het al die jaren al helemaal alleen moet doen? Heb jij jouw/zijn zoon verteld dat zijn vader wist dat hij in het Ziekenhuis lag, maar niet wilde komen?!

Waarom is jouw/zijn zoon zoveel ziek? En wat is ziek , hoe vaak is een mens nou zo ziek dat die persoon echt moet verzaken, niet kan werken, niet naar school kan? Waarom heeft hij in dat Ziekenhuis gelegen? Wat is hier aan de hand? Is het een soort afspraak die jullie samen hebben? Jij mag hem betuttelen, in ruil daarvoor ziet hij af van een mogelijke functionerende relatie met zijn vader?

Want die wil jij niet toelaten en jij dacht met die gezagsprocedure van de vader af te komen. Maar moeder  toch, wat had je nou verwacht? Dat hij jou, na al deze jaren, de wang zou toekeren? Nu, meer dan ooit, is hij vast besloten zijn naam te zuiveren. En je kent mijn man, als hij op een missie is. Jouw/zijn zoon hoeft niet bang voor zijn vader te zijn.

Moeder, wat doe jij jouw zoon aan? Is jouw haat naar mijn man zou groot dat jouw/zijn zoon daaronder moet lijden? Nu nog heb je de kans om met jouw/zijn zoon te praten. Jouw verhaal af te zwakken. We kunnen ook afspreken dat wij het met jouw/zijn zoon  helemaal niet over jou hebben, over jouw relatie met jouw/zijn zoon of wat dan ook. Jij kunt hem helpen en naar een KIES training sturen en hem in vrijheid te laten genieten van zijn vader.

Dan heb jij hier toch nog een rol in , positieve vorm van controle. Maar moeder, je kunt ook door blijven liegen, verhalen vertellen en dan zorg IK er voor dat alles op straat komt. Alles! Wederom, je kent mijn man, hij is veels te fatsoenlijk, maar ik wil niet dat jouw/zijn zoon nog maar 1 seconde van zijn leven bang hoeft te zijn voor zijn vader, of boos. Of dat hij denkt dat zijn vader niet om hem geeft, of hem in de steek laat, of dat jij zielig bent, omdat jij het helemaal alleen moet doen. Want dat is niet zo en dat weet je, daar heb je tot nu toe helemaal zelf voor gekozen en dat komt hij dat uiteindelijk toch te weten. Hoe erg is dat?! Om er achter te komen dat je belogen wordt door degene die je het meest hoort te kunnen vertrouwen?!

Dus moeder, als je vragen wilt beantwoorden, begin dan met deze: Waarom mogen jouw/zijn zoon en zijn vader elkaar niet echt leren kennen en een vader/zoon relatie uit te bouwen? Ik weet namelijk zeker dat de basis er ligt. Daarvoor heeft mijn man al genoeg liefde gegeven in de spaarzame momenten dat hij in de begin jaren van jouw/zijn zoon mocht genieten. Als jij gelooft in jouw kracht als moeder, dan hoef je niet bang te zijn voor een vader in zijn leven. Je verliest jouw/zijn zoon echt niet, maar krijgt wel een evenwichtigere situatie. Een zoon die in balans is! Gun jouw zoon dat.

NB: wij hebben niet voor deze rechtsgang gekozen. “jouw/zijn zoon wilde dat”. Omdat hij zich zorgen maakte waar hij zou moeten leven als jij dood zou zijn. Laat dat nou net niets met “gezag” te maken te hebben, maar met biologisch vaderschap en mijn man moest met jou mee naar dat gemeentehuis nog voordat jouw/zijn zoon was geboren. Kon jouw/zijn zoon zich bij het onderzoek van het AMK nog niets veel herinneren, de baggerput ging zeker open bij de RVK. Daar zal hij zich rot onder voelen, zie boven gaand.

Wat ik maar wil zeggen, dat hij zich nu niet zo prettig voelt, ligt niet aan mijn man. Wij zijn dit niet begonnen, maar hebben ons te verweren. Dat dan weer wel!

Moeder, doe hier jouw voordeel mee. Ik wil jou helemaal niet diskwalificeren. Je woont prachtig, leuk autootje, leuke baan, hopelijk een fijn sociaal leven. Gun jezelf ook wat vrijheid, als jouw/zijn zoon bij ons geniet, bij ons op bezoek is. Denk na!

 

Advertisements
Brief van moeder tot moeder

One thought on “Brief van moeder tot moeder

  1. Ik ben onder de indruk van het eerste stuk waarin je de vader een omgangsregeling gunt ondanks je persoonlijke issues. Dat is knap en laat dat een leer zijn voor alle gescheiden moeders.
    Toppie.
    Respect voor je.
    Brenda Welling.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s