Brief van mijn man naar landelijk bureau Raad van Kinderbescherming

Tilburg, 4 juni 2015

 

 

Geachte directie, beleidsmedewerkers van het landelijk bureau Raad van Kinderbescherming,

Met dit schrijven wil ik mijn zorgen uiten ten aanzien van het handelen door de Raad van Kinderbescherming Midden West Brabant, kantoor Breda. Tevens behelst dit schrijven een klacht richting de heer J. S., Teamleider, daar hij, zoals zijn titel al zegt verantwoordelijk is voor zijn raadsonderzoekers en zeer bewust is van hetgeen tot nu toe is voorgevallen.

Sterker nog, mijnheer S adviseerde mij u aan te schrijven en u de vragen ten aanzien van het beleid te stellen, daar hij het enkel uitvoert. Vandaar dat ik aan de hand van mijn zaak vragen aan u stel ten aanzien van uw beleid ten opzichte van ouderverstoting/oudervervreemding of te wel PAS geheten. Ik hoop ten zeerste dat u mijn schrijven serieus neemt, daar ik 1 van de velen ouders ben die gemangeld worden door onder andere uw organisatie, met enorme verliezers; de kinderen !

Onlangs is ‘Nederland’ nog op zijn vingers getikt ten aanzien van jeugdzorg. Ook de Raad van Kinderbescherming komt er slecht vanaf. In de meest brede zin van het woord zijn de woorden ‘in het belang van het kind’ ruim uit het oog verloren en worden die heden ten dagen misbruikt! Dat zou u zich moeten aanrekenen. Zeker daar de stem van de getroffenen, ouders, maar ook kinderen, luider wordt en vraagt om drastische hervormingen.

Ik vraag mij af of u de zaak die ik dadelijk beschrijf, kunt verdedigen aan de hand van uw beleid, of dat het u motiveert een onderzoek in te stellen, er werkelijk iets van te vinden, met passende oplossingen komt en daarnaar gaat handelen. Want ‘wij’, degenen die zich toch slachtoffer gaan noemen, dragen genoeg oplossingen aan, informeren u genoeg, het zou fijn zijn als u ons serieus gaat nemen. Kijk naar de ontwikkelingen en doe daar uw voordeel mee, in plaats van u in te graven in bureaucratie en ego’s.

Ik heb een zoon van ruim 15 jaar (31-01-2000) Ik heb hem al 8 jaar niet gezien of gesproken. Ik weet niet hoe hij eruit ziet, ik ken zijn stem niet. Het enige wat ik van hem een beetje kan volgen zijn de schoolprestaties, daar ik met veel moeite nu, volgens wettelijke verplichting, de code heb van Magister, het schoolvolgsysteem.

Toen mijn zoon 10 maanden oud was heb ik de relatie met zijn moeder beëindigd. Mijn vertrouwen in een goede toekomst als gezin was volledig weg. Het heeft 2 jaar geduurd voordat de scheiding is afgerond en van begin af aan is mijn zoon gebruikt als wisselgeld. Ik heb een briefwisseling tussen onze advocaten die er niet om liegt.

Tot aan zijn 7e jaar was er wellis waar een omgangsregeling, die gefrustreerd werd door de moeder. Ik zag mijn zoon vaker niet dan wel. Bij de overdrachten kwam ik er achter dat mijn zoon het niet leuk mocht hebben bij ons. Ik ben een rustig en beheerste man, maar de preken van mijn ex aan de deur,mogen enige naam hebben. Een zeer pijnlijk voorval bij een zwembad (mijn dag nota bene!) waar ik was met mijn partner, mijn zoon figuurlijk kon aanraken, maar hij mij niet mocht begroeten en na een uur weer vertrok, op het heetst van de dag. Een aangifte wegens bedreiging, die bij navraag weer is ingetrokken. Op aanraden van deskundigen van jeugdzorg, de politie en de omgeving, die allen erkenden dat mijn zoon in de verdrukking zat, heb ik 4,5 jaar de Koninklijke weg bewandeld, zoals dat in uw vakjargon gezegd wordt. Als u dat dan zo noemt, waarom dan niet de erkenning dat ik, met pijn in mijn hart, het belang van mijn zoon voorop heb gesteld? Waarom staat er dan nu in de rapporten dat ik te lang uit het leven van mijn zoon ben geweest?

Ik heb bewust gewacht met het opzoeken van mijn zoon tot hij oud genoeg zou zijn om zelf op zijn fiets, wanneer hij dat zou willen, bij mij langs te komen.

Na de cito toetsen heb ik eerst getracht in contact te komen met mijn ex, zelfs via facebook, maar mijn partner werd geblokkeerd. Mijn ex was met mijn zoon verhuisd, in Tilburg, maar niemand kon/wilde/mocht mij haar adres geven. Uiteindelijk ben ik naar het schoolplein gegaan en heb ik mijn zoon een briefje met mijn adres gegevens gegeven en verteld dat hij natuurlijk nooit uit mijn gedachten en/of hart is geweest. Het was een fijne ontmoeting, gesprek aan de rand van de zandbak. De juf is nog komen informeren of het ging, wat mijn zoon beaamde. Zij is de school weer ingegaan, we hebben nog even gesproken en mijn zoon had aangegeven er nieuwsgierig en positief in te staan.

Nu wordt deze ontmoeting mij nagedragen, vooral door de RvK, maar vertel mij, hoe had ik het anders moeten doen? Mijn ex en ik hebben gezamenlijk gezag, zij heeft een wettelijke informatieplicht. Waarom wordt zij er niet op aangesproken dat zij haar verhuizing niet heeft doorgegeven? Waarom gaat de RvK mee in een ‘geheim adres’?

Een week later kreeg ik een niet zo aardige brief, met een hele andere toon. Ik was de grote afwezige geweest, ik had nooit om hem gegeven en nog veel meer. Ik moest mijn vaderschap maar aan hem bewijzen en kreeg zogenaamd zijn emailadres. Ik betwijfel nog steeds of een jongen van 12 jaar zo’n brief kan schrijven, maar hij was wel door mijn zoon ondertekend.

Ik was perplexed en ik heb hem een langere brief geschreven, met wat meer tekst en uitleg en wilde die afgeven op school, maar kreeg mijn zoon niet meer te zien. Mijn ex had mij gezien, de school gebeld dat mijn zoon binnen gehouden moest worden, haar broer op mij af gestuurd, die een enorme scene veroorzaakte. Letterlijk schreeuwde hij dat mijn zoon zat te bibberen van angst voor mij, dat ik het goed verpest heb 6 jaar geleden en dat ik mijn zoon nooit meer te zien krijg.

Mijn partner heeft de brief op een doordeweekse dag aan mijn zoon gegeven en zelf ben ik langs gegaan bij de juf, waar ook het hoofd bij zat. Duidelijk waren zij bang voor mij en werd mij uitdrukkelijk verzocht om niet naar de eindmusical te komen, daar mijn zoon bang voor mij is. Ik heb gevraagd of ze dit bij het AMK, nu Veilig Thuis, wilden melden, maar dat was te veel van het goede.

Wel kreeg ik een telefoontje van de politie. Ik mocht niet meer in de buurt van de school komen. Mijn ex had een verklaring van bedreiging afgelegd bij de politie, ze woonde op een geheim adres, ik was een gevaarlijke militair die contact zoekt met zijn zoon, ik had hem vastgepakt op school en ze gaf aan een-ouderlijk gezag te hebben. De politie heeft later hun excuses aan mij overgebracht, ze hadden eerst de feiten moeten nalopen.

Met de wetenschap dat ik klaarblijkelijk een zoon heb, die bang is voor mij, heb ik een melding gedaan bij het AMK. 2 respectabele gezinnen, die mijn ex en mijn zoon ook goed kennen, mijn partner en mijn moeder hebben ook hun zorg geuit.

Het kan niet zijn dat mijn zoon opgroeit in angst voor een man waarvan hij 50% dna heeft en waarop niets, maar dan ook niets is aan te merken. Sterker nog, ik ben een vader om trots op te zijn.

Dit is de eerste en laatste keer dat mijn zoon alleen met een onderzoeker/hulpverlener heeft gepraat. Onlangs heb ik het dossier opgevraagd bij het AMK en daar staan uitspraken in van moeder en zoon waar ik grote vraagtekens bij zet. Hoe dan ook het eindadvies loog er niet om. Het AMK betreurde wellis waar onze ontmoeting, dat had zo niet gemogen, maar hoopte wel op contactherstel en daarvoor adviseerde het AMK 4 vormen van ondersteuning voor mijn zoon opdat hij los komt van het loyaliteitsconflict en zelf zich vrij kan voelen eigen keuzes te maken. Moeder kreeg het advies hulp te zoeken voor zichzelf om de zoon te kunnen steunen. Deze conclusie/brief is bekend bij de Raad van Kinderbescherming.

In diezelfde periode kreeg ik een brief van de advocaat van mijn ex. Letterlijk staat erin dat mijn zoon (let wel 12 jaar oud!) zijn moeder heeft gevraagd om er voor te zorgen dat zij alleen met het gezag belast zal zijn.

Omdat ik hierin niet wilde toestemmen was ik genoodzaakt een eigen advocaat te nemen en heb ik een tegen verzoek gedaan; het opstarten van de omgangsregeling.

Ik hoorde niets meer, heb mijn advocaat zelfs nog laten informeren waarop ik te horen kreeg dat ik maar moest afwachten. Mijn ex heeft bewust gewacht totdat ik op uitzending was naar Kunduz, Afhanistan. In het AMK dossier, wat zij meteen na het onderzoek in september 2012 heeft opgevraagd, had zij gelezen dat ik vanaf oktober 7 maanden op uitzending zou gaan.

Er vindt een advocaten uitwisseling van brieven plaats, maar uiteindelijk wordt toch bepaald, gezien de jeugdrechtwet, dat de zaak moest dienen, dan maar zonder mij.

Ik heb een brief geschreven naar de rechter, waarin ik mij heb voorgesteld. De rechter bepaalde dat de zaak werd uitgesteld en dat ik kon aangeven wanneer ik weer terug was.

Vervolgens vinden nog wat juridische pesterijtjes plaats over onder andere het verlopen paspoort van mijn zoon tijdens mijn afwezigheid. Alles na te lezen en na te gaan door de Raad van Kinderbescherming.

 

24 mei 2013 ben ik voor het eerst in aanraking gekomen met de Raad van Kinderbescherming, daar toen de zitting plaats vond.

Als eerste wilde de rechter nu eens goed weten waarom de moeder een-ouderlijk gezag wilde. Wederom vertelde daar te staan in opdracht van mijn zoon. Het staat er letterlijk in de stukken; “mijn zoon heeft vriendjes waarvan 1 ouder is gestorven. Hij is bang dat als ik (moeder) sterf, hij naar zijn vader moet, dat wil ik hiermee voorkomen!” Waarop de rechter antwoordde dat dit niets met gezag te maken heeft, maar met biologisch vaderschap en daar ik mijn zoon erkend heb, zal ik altijd de eerste keuze zijn, mits ik zou willen. Daarna kwam mijn ex met voorbeelden over informatie voorziening, waarop de rechter aangaf dat zij degene was die achterliep/loopt. Het verzoek tot gezagswijziging werd afgewezen.

In het zitting verslag opgesteld door Raadsmedewerker A. vd K. staat letterlijk:

” Rechter vat samen en geeft aan dat de rechtbank een brief heeft ontvangen van Pepijn. Hij vertelt hierin dat hij zijn vader lang niet gezien heeft, dat er vervelende mailberichten zijn ontvangen van vader en zijn partner en dat het fijn zou zijn wanneer zijn moeder niet overal toestemming voor moet vragen aan zijn vader”. einde citaat.

Ik heb onlangs ook het dossier bij de Raad van Kinderbescherming opgevraagd en kunnen constateren dat de Raad bekend is met de 34 punten die mijn ex aanvoert als reden waarom ik niet in het leven van mijn zoon mag zijn. Zo ook de 10 productiestukken, waar dus ook de verklaring over een geheim adres en het AMK conclusie bij zitten.

De Raad heeft ook mijn verweer en bewijsstukken daarop kunnen lezen. 2 verschillende werelden, alarmerend, vol met aanwijzingen gericht op Ouderverstoting.

Ook A. vd K.  haalt in haar verslag aan zelfs aan dat de advocaat een groot deel van haar verweerschrift voorleest en verwijst naar het dossier. Ze schrijft over gedoe en dat vader nooit iets van zich heeft laten horen. Wat vader betwist.

De rechter zegt dat mijn zoon niet geholpen wordt, door niets te doen. En dan komt het; het staat er letterlijk in: “samengevat: wat moet dat moet! Ouderschap Blijft! Onderzoek Raad, mogelijk is kinderbeschermende maatregel een goede ondersteuning voor ouders en zoon”.

Citaat: “Raad: De Leeftijd van zoon is van belang in die zin dat zijn visie zwaar mee weegt. Het blijft de vraag hoe het komt dat er zo veel weerstand is en of deze weggenomen kan worden en op welke manier. Het is van belang dat er met zoon gesproken wordt in eerste instantie en daarna met de ouders. Een onderzoek van de Raad is mogelijk.” Wijziging van gezag vond de Raad aan de rechter, maar voor de raad niet nodig.

“Ouders gaan beiden akkoord, moeder geeft nogmaals duidelijk aan dat haar deur niet dicht is betreffende de omgang”

Tot zo ver, zo goed. Wat gebeurt er dan intern dat een onderzoek, door Marike van Doorn als Raadsonderzoeker, bijgestaan door een heel team, een zodanig dubieus rapport oplevert, dat dit nu zo zware gevolgen heeft voor alle betrokkenen?

Hoe kan het zijn dat Marike van Doorn en haar collega’s de signalen van ouderverstoting niet opgepikt hebben?

Tijdens het gesprek met Marike van Doorn, op kantoor te Breda, wilde ik niet met modder gooien, het niet over mijn ex hebben, maar over mijn zoon, wat ik voor hem kan betekenen.Ik wilde zo min mogelijk over het verleden hebben, maar Marike van Doorn bleef aanhouden en ik heb in het kort mijn verhaal gedaan.Ik voelde wel een vooringenomenheid en een bepaalde zurigheid, een afstandelijkheid en een vorm van afwijzing bij mevrouw van Doorn tijdens het gesprek.

Ik was zeer onaangenaam verrast toen het rapport mij onder ogen kwam. Er is van mijn kant geen acceptatie omtrent de inhoud van dat rapport en dat heb ik mevrouw van Doorn ook duidelijk uitgelegd. Ik mocht mijn reactie binnen een week schrijven en dat wordt dan als bijlage bij het rapport toegevoegd.

In het rapport word ik afgeschilderd als een egoïst, die zo maar is weggebleven, in ieder geval te lang. Verder valt de RvK over de ontmoeting op school, er aan voorbijgaand dat het moeder is die op een geheim adres woont en elke vorm van contact heeft vermeden.

Mijn zoon geeft aan helemaal geen contact te willen, zelfs geen informatie, foto’s, helemaal niets. Want hij is er van overtuigd dat ik niet in staat ben om mijn gedrag aan te passen aan wat mijn zoon nodig heeft. Een contact met mij is in zijn ogen ook nooit onvoorwaardelijk, het gaat mij alleen maar om geld en ik wil altijd iets afdwingen, heb het altijd alleen maar over mijzelf. Ook heeft mijn zoon van dan 13 jaar een mening over de alimentatie, die de RvK onderschrijft. De raad merkt wel op dat mijn zoon niet kan uitleggen wat het verband is tussen geld en contact zoeken.Mijn zoon geeft aan bang voor mij te zijn en boos. (hoe lang kan een kind boos zijn en mag dat dan niet, waarop is hij dan boos?)

“Hoe hij op de hoogte is geraakt van de wetgeving. Hij denkt dat moeder hem dat heeft uitgelegd

Had het nooit leuk bij ons, werd uitgescholden. Had het gevoel niet belangrijk gevonden te worden bij ons.”

 

Mijn herinneringen samen met mijn zoon zijn van heel andere aard. Het is jammer dat mijn zoon schijnbaar alle leuke momenten is vergeten en enkel slechte herinneringen heeft, waarbij mij het woord ‘altijd’ en ‘nooit’ mij opvallen; een signaal voor ouderverstoting. Daarbij vind ik zijn uitspraken voor een dan 13 jarige jongen extreem. Hoe kan het zijn dat de Raadsonderzoeker niet doorvraagt? Wederom de signalen niet oppikt?

Mijn ex heeft het onderzoek aangegrepen om de onschuld uit te hangen, aan haar heeft het nooit gelegen, ik ben uiteraard de boe-man. In niets neemt ze zelf haar verantwoordelijkheid, maar dat doet er blijkbaar ook niet toe, want de conclusie van de raad is dat moeder geweldig is, oog voor haar kind.

Bij mij waren serieuze belemmeringen geconstateerd! Ik schijn mij niet te kunnen verplaatsen in mijn zoon en neem de angst van mijn zoon niet serieus. Daarbij komt dat de Raad vindt dat ik (!) moeder diskwalificeer, ik zou haar niet mogen negeren en buitensluiten om met mijn zoon in contact te komen.

De Raad zag geen mogelijkheden tot een contactregeling, iedere basis ontbreekt. Ook haalt de Raad mijn 4,5 jaar Koninklijke weg aan, nu is het in 1 keer te lang en mijn fout!

De Raad achtte verdere hulpverlening voor mijn zoon niet nodig. Moeder volgde immers zijn ontwikkelingen en kan hem goed ondersteunen. Een gedwongen kader is al zeker niet nodig, laat staan een kies training. De Raad adviseert zelfs het contact te schorsen.

In het rapport staat dat ik op 9 oktober 2013 heb aangegeven het niet eens te zijn met het advies van de Raad van Kinderbescherming en dat ik het betreur dat de Raad niet in oplossingen denkt.

Moeder is uiteraard erg blij met het rapport. Zo blij dat ze haar advocaat als nog een verzoek tot gezagswijziging laat indienen, vlak voor de zitting om het Raadsrapport te bespreken.

 

Ondanks mijn verweerschrift, want zo noem ik mijn reactie op het raadsrapport, zag ik erg op tegen de zitting op 17 januari 2014. Maar dat was niet nodig.

 

Daar stelde de rechter de vragen die de Raad had moeten stellen: “Wat is er mis met die man? Waarom mag die man niet in het leven van zijn zoon zijn? Wat hebt u (moeder) dan feitelijk gedaan om een goede vader/zoon band te realiseren? Welke activiteiten hebt u ontplooit, in de nu al weer afgelopen 6 jaar? ” Toen werd het stil!

 

De raad benadrukte dan toch rekening te houden met het tempo van mijn zoon, wat in de processtukken staat. De raad stelt letterlijk dat ik mij weer eerst moet bewijzen dat ik een (in)-directe rol kan spelen in zijn leven. Dat het aan mij is om hierin actie te nemen….

Het rapport van de Raad werd terzijde geschoven en we werden naar een omgangshuis gestuurd om daar het traject ‘ouderschap blijft!’ te gaan volgen ten einde goed te leren communiceren als ouders ten behoeve van onze zoon. Ik heb aangegeven, dat ik alleen in zo’n traject met een omgangsregeling in het verschiet, ga stappen.

 

De Raad, dat was dit keer de heer Jan schipper. Iemand die mij niet kent, nog nooit een woord met mij heeft gesproken, maar wel daar aanwezig is om een raadsrapport van een andere raadsonderzoeker te verdedigen. Iemand, die blijkbaar ook niet tussen de regels door kan lezen, want ook hij pikt de signalen van ouder verstoting niet op.

 

Naar aanleiding van het rapport en de zitting heeft mijn partner op 29 april 2014 een mail over ouderverstoting naar Marike van Doorn gestuurd en gevraagd of ze wel beseft wat ze heeft aangericht. Moeder voelt zich oppermachtig, zoon is boos/bang, verdrietig, want die heeft dingen moeten verklaren die niet gebeurd zijn en is zo dieper het PAS moeras ingetrokken. Zij heeft haar gevraagd waarom ze niet doorgevraagd heeft, of op zijn minst om papieren/stukken/bewijzen die het verhaal van moeder ondersteunen. Waarom de rechtbank die vragen wel kon stellen. Hoe het kon zijn dat ze letterlijk heeft geschreven dat ik geen toegevoegde waarde heb! Ze is gewezen op de schadelijke gevolgen van ouderverstoting, ondersteund met diverse links. http://www.ouderverstoting.nl/, http://www.stichtingpassage.eu/

Onderstaande vragen zorgden er voor dat ik, samen met mijn partner, 23 mei 2014 een terugkoppeling gesprek heb gehad met de Heer jack Span, Teamleider en mevrouw Joyce Ferket, Raadsonderzoeker.

 

 

  • Wordt u regelmatig bijgeschoold?
  • Krijgt u bijscholing, ondersteuning in de wijze hoe u ouders confronteert met over rol, houding?
  • Houdt u uw vakliteratuur bij ?
  • Hebt u van het ouderverstotings syndroom gehoord?
  • Bezoekt u seminars?
  • Bent u zich bewust van de gevolgen voor kinderen die moeten kiezen tussen 1 van de ouders?
  • Bent u zich bewust van de gevolgen op lange termijn?
  • Wat is uw persoonlijke kijk op de rol van een vader in het leven van een kind?
  • Zijn er richtlijnen bij de raad van Kinderbescherming, hoe de vaderrol de implementeren in een gezinssituatie.
  • Hebt u intervisie?
  • Wat is de rol van uw leidinggevende in zo’n verhaal. De heer of mevrouw J. Span, teamleider?
  • Is het gebruikelijk dat een collega uw rapport verdedigd?
  • Wat is de reden dat U zelf geen verantwoording aflegt?

 

Waarom Marike van Doorn niet zelf bij dat terugkoppelingsgesprek zit?

 

Het was geen prettig gesprek. De heer Span zat er stilletjes bij. De antwoorden waren dan ook ontluisterend, te meer daar het wel over mijn zoon ging! Het was ook duidelijk dat de Raad niet zijn verantwoordelijkheid wilde nemen en ons maar lastig vond.

 

Hieronder vindt u de antwoorden die ik heb gekregen van het terugkoppel gesprek.

  • In het terugkoppel moment is aangegeven dat de raadsonderzoek(st)er niet zelf aanwezig is in de rechtbank om zijn/haar eigen rapport te verdedigen, maar zich laat vertegenwoordigen door een collega met beperkte of volledige dossierkennis. Dit is standaard procedure, hiermee gaat de RvK lastige vragen uit de weg.

Het beleid is dat de verzorgende ouder bepaalt. Als die geen contact wil, is dat leidend, daar het kind afhankelijk is van de zorg van die ouder. De raad kiest voor “rust”, ook al groeit het kind op met een vertekend beeld over de niet-verzorgende ouder.

In dat rapport wordt PAS (Parental Alienation Syndrom) of te wel OVS (ouderverstotingsstoornis) niet onderkend. Ondanks alle bekendheid en internationale erkenning, die destijds al bekend was en in de loop der jaren steeds meer onderkend is. Het vreemde is dat dezelfde Ed Spruijt al in november 2012 zijn mening heeft herzien, maar dat was blijkbaar nog niet doorgedrongen bij de Raad van Kinderbescherming. http://www.nieuwgezin.info/2012/11/02/ouderverstoting-pas-parental-alienation-syndrome/comment-page-1/#comment-9851

 

  • De Raad van Kinderbescherming doet niet aan waarheidsvinding. Maar nemen uitspraken en informatie van ouders en kinderen ter kennis aan. Wel worden uitspraken letterlijk opgenomen in het rapport. Op deze manier heeft de moeder/mijn ex een groot aantal leugens over mij kunnen vertellen, die nu zwart op wit staan en voor waarheid worden aangenomen. Pure karaktermoord, waartegen ik mij niet kan verdedigen, want als ik dat doe, ben ik de agressor, de egoïst. Vandaar mijn verweerschrift als reactie op dat rapport, maar dat mag ik zo niet noemen van de Raad van Kinderbescherming, het is een reactie. Een bijlage, die echter niet wordt meegezonden naar Kompaan de Bocht. Dus die lezen enkel het rapport van de Raad van Kinderbescherming. Ik heb de rechtbank nog verzocht om mijn reactie door te sturen, maar ik kreeg te horen dat ik hiervoor een advocaat ter hand zou moeten nemen. Zo word ik weer op kosten gejaagd, ik voer mijn eigen verdediging. Jack Span wilde mijn reactie wel doorsturen, maar had daarvoor toestemming nodig van mijn ex. Ik heb uiteraard mijn reactie/verweer zelf meegenomen naar Kompaan de Bocht en het is gelezen. Echter, is dit van geen gewicht. Het rapport telt en doet mij geen goed. Het weegt zwaar tegen mij, aldus de ouderschapsbemiddelaar.
  • Meldingen gedaan bij AMK worden niet meegenomen. De Raad van Kinderbescherming doet een onafhankelijk onderzoek. Was dit wel gebeurd, dan had de raadsmedewerker iets kunnen opmerken; Een jaar ervoor, bij het AMK, toen een hulpverlener alleen met mijn zoon sprak, kon mijn zoon zich weinig herinneren van zijn jeugd. Bij de raadsmedewerker, kon hij zich in bijzijn van moeder alleen maar slechte zaken herinneren. Zo heeft de raadsmedewerker ook niet de 4 adviezen voor mijn zoon en 1 advies voor moeder tot zich kunnen nemen. En de conclusie van het AMK dat er sprake is van ernstige loyaliteitsproblematiek.
  • Het is niet gebruikelijk om onderscheid te maken in het horen van beide ouders. Maar als er om wordt verzocht, met goede reden, kan een gesprek ook plaats vinden in huiselijke sfeer. Ik ben erg benieuwd naar deze reden. Ik kreeg die keuze niet. Ik kon het doen met een klein tafeltje in een klein kamertje. Als de raadsmedewerker mij thuis had kunnen spreken, was ik wellicht voor haar ook meer een persoon gebleken.
  • Kinderen worden het liefst gehoord zonder het bijzijn van hun verzorgende ouder, maar worden ook gehoord in het bijzijn van deze verzorgende ouder. Mij is verklaard dat mijn zoon in bij zijn van zijn moeder is gehoord. Dat verklaart voor mij de omslag, zijn vijandelijke houding. Ik herinner mij enkel fijne en leuke momenten met mijn zoon. Ik kan mij niet voorstellen dat hij wel een levendige herinnering heeft aan het feit dat ik hem zou hebben uitgescholden (wat pertinent niet waar is), maar dat hij zich onder andere een bezoek aan Nemo, het Natuurhistorisch museum, de Efteling, het strand, spelen met de kinderen van mijn partner, zich niet kan herinneren. Wat mij enorm raakt, is het feit dat mijn zoon hiermee nog meer stelling heeft moeten nemen. Ik begrijp dat hij er tegen op ziet om mij onder ogen te komen, toch neem ik hem dit niet kwalijk.
  • De raadonderzoek(st)er behoort, voor het onderzoek plaats vind, eerst de procedure en het verdere verloop uit te leggen en toe te lichten. Ook dit heeft mevrouw van Doorn niet gedaan. Ik ben het gesprek in gegaan, gericht op mijn zoon. Ik wilde niet met modder gooien. Nog steeds wil ik dat niet en ik sta ervan te kijken dat dus fout gedrag beloond wordt. Dat men dus blijkbaar er van alles mag uitgooien bij een raadsmedewerker. Dat die er zelfs niet kritisch instaat, maar er een pervers genoegen in schept dat situatie nog eens goed aan te dikken en vervolgens omgang te ontraden, of in ieder geval te bepalen dat mijn zoon zelf het tempo moet kunnen aangeven. Sterker nog; de moeder op een voetstuk zet en verklaart dat zij alleen het beste met mijn zoon voor heeft en oog heeft voor zijn belangen.

Ik heb tijdens het gesprek PAS/OVS ter sprake gebracht. Daar reageerde met name Joyce Ferket erg vijandig op en haalde dus het rapport van Ed Spruijt uit 2002 aan. Ik begreep meteen dat het dus geen zin heeft op dit niveau in discussie te gaan. Als een vrouw van in de 30 het tegen mij heeft over levenslange ervaring (!) die haar gebiedt te zeggen dat ik mijn zoon met rust moet laten en braaf(!) moet wachten totdat hij ooit uit zichzelf naar mij toe komt, ook al groeit hij op met alle bijhorende gevolgen(loyaliteitsconflict, geestelijke en psychische problemen, gewekte angst, getraumatiseerde ontwikkeling enz.), dan ben ik daar uitgepraat.

 

Voor mij is het duidelijk dat de Raad van Kinderbescherming wel het kind centraal stelt, maar achter loopt op de maatschappelijke ontwikkelingen in de samenleving. In mijn geval is de procedure niet goed is uitgelegd. Moeder thuis is gehoord op haar verzoek. Met mijn zoon is gesproken in het bijzijn van zijn moeder. De informatie in de rapporten niet de waarheid hoeven te zijn. De raadonderzoek(ster) zich heeft laten vertegenwoordigen in de rechtbank door een collega.

 

Wat mij ook stoort is de dreigende houding die de Raad van Kinderbescherming ten toon spreidt als de Raad tegengas krijgt. Dan heb ik het over de ronduit weigerachtige houding maar iets over PAS/OVS te willen weten, maar ook het dreigement dat ik bij vertrek van het gesprek nog mee kreeg; Ik moest wel onthouden dat de RvK het lijntje is naar de rechtbank. Dat de rechtbank zich bijna altijd verlaat op de RvK en dat ik wellicht vaker van hun afhankelijk zou zijn!

 

Met een zeer vervelend gevoel is het gesprek uiteindelijk geëindigd. Waar ik al bang voor was kwam uit; de leugens, vertelt door mijn ex, nu zwart op wit, worden als waarheid overgenomen en de moeder/mijn ex neemt te pas en onpas dit rapport in de hand om zaken proberen af te dwingen, bijgestaan door haar advocaat.

 

Het heeft tot 2 juli 1014 geduurd voordat ik terecht kon bij Kompaan de Bocht, ondertussen was mijn zoon al weer 14 jaar. De tijd tikte door. In het dossier vind ik een aanmaningsbrief naar de Raad, waar blijft de rapportage. Zou dit komen omdat mijn partner gebeld heeft naar de rechtbank om te vragen waarom het allemaal zo lang duurt?

 

Ik heb een verschrikkelijk jaar achter de rug. Mijn ex heeft het hele traject gefrustreerd met het rapport van de RvK in de hand. Uiteraard wilde ze aparte gesprekken. Mijn zoon is aan de hand van moeder uiteindelijk naar de ouderschapsbemiddelaar gegaan voor een kennismakingsgesprek. De RvK kan in de eindevaluatie het verloop van dat gesprek lezen; mijn zoon gaf uiteindelijk aan wel een kaartje van mij te willen ontvangen, waarop moeder ingreep en opperde bij mijn zoon dat hij nu toegaf, waar hij later spijt van zou krijgen. Mijn zoon beaamde dat er gaf vervolgens aan toch geen kaart te willen krijgen, sterker nog; hij wilde helemaal geen contact.

Er hebben uiteindelijk, door mijn aandringen, 2 gezamenlijke ouder gesprekken plaatsgevonden en zelfs die 2 gesprekken gingen niet over mijn zoon, maar over het rapport van de RvK; want het was toch ook de Raad die aangaf dat contact geen optie is en dat er rekening moet worden gehouden met de wil van mijn zoon en dat het toch zeker op zijn tempo moest verlopen….

Pas eind november 2014 kregen wij het hulpverleningsplan ter ondertekening.

 

Ik kan niet begrijpen dat de moeder dit plan niet kon ondertekenen gezien de doelstellingen:

  • Ouders zijn in staat om met elkaar te communiceren
  • De loyaliteitsontwikkeling van het kind verloopt adequaat waardoor emotionele veiligheid is gewaarborgd.
  • Einde traject geschat op 2 maart 2015.

 

Erger, moeder beëindigde 27 november 2014 eenzijdig het traject, in overleg met haar advocaat. Die overigens zelfs telefonisch contact heeft opgenomen met de ouderschapsbemiddelaar om het rapport, de beschikking en zelfs het proces verbaal met haar door te nemen. Wat wel degelijk de houding van Kompaan de Bocht beïnvloedde.

 

Uit alles bleek dat moeder koste wat kost er alles aan deed om toekomstig contact met mijn zoon te voorkomen.

De eindevaluatie van Kompaan de Bocht is ontluisterend. De ouderschapsbemiddelaar heeft zelden zo’n beschadigde jongen meegemaakt. Moeder is diverse malen gewezen op haar verantwoordelijke rol als ouder en gewezen op de schadelijke gevolgen van zijn loyaliteitsconflict. Letterlijk is gezegd en geschreven dat zij de sleutel heeft. Uiteraard maakt Kompaan de Bocht zich grote zorgen en geeft ook helder aan dat mijn zoon te zwaar belast wordt, door het tempo bij hem te leggen, want hij heeft immers geen vrije keuze. Ook wordt nog eens door moeder benadrukt dat mijn zoon ‘reële angsten’ heeft ten aanzien van mij, neemt ze nergens verantwoordelijkheid voor, maar benadrukt juist alleen maar in het belang van mijn zoon te handelen. Met het rapport van de RvK in de hand, en gaat zelfs zo ver dat ze stelt dat het opgelegde traject nooit mag leiden tot contact herstel tussen mijn zoon en mij.

 

Die eindevaluatie heeft moeten wachten tot 2 maart 2015, daar ook dit is gefrustreerd door de moeder.

11 maart 2015 krijg ik een brief van Team Jeugdrecht Breda met de vraag of ik een mondelinge afhandeling wens en dat ik binnen 2 weken schriftelijk kan reageren. Zo als ik ben, houd ik mij aan de gestelde termijn en schrijf een brief van 8 kantjes naar de rechter, waar ik een uiteenzetting doe van de afgelopen jaren. Niet meer en niets minder, geen leugen van mijn kant, de waarheid is al erg genoeg.

 

Die brief is doorgestuurd naar de RvK, samen met het hulpverleningsplan en de eindevaluatie.

In die brief uit ik mijn grote zorgen over mijn zoon, als hij geen hulp krijgt:

  • psychologische klachten (angst, depressie, agressie, psychosomatische reacties) • verminderd gevoel van eigenwaarde • verlies van contact met eigen gevoelens en ervaringen • afgenomen prestatie op intellectueel gebied • verminderd vertrouwen in anderen • onlogisch redeneren
  • gebrekkige oplossingsvaardigheden • identiteitsproblemen

 

PAS kinderen hebben 80% kans zelf weer verzeild te raken in scheidingen, ouderverstoting en vervreemding.

 

Ik wijs de rechter op de mening van onder andere Joyce Ferket. Die zegt dat ik moet wachten tot mijn zoon uit zichzelf naar mij toekomt. Toch, als u nu de recente onderzoeken leest, weet u dat ik heel lang kan wachten. Zo lang hij onder invloed staat van zijn moeder, zal het praktisch onmogelijk voor hem zijn voor zichzelf te kiezen. De kosten zouden te hoog zijn, de angst om zijn moeder te verliezen en niet weten wat ik te bieden heb. Vaak zijn het dan externe schokken die het kind, vaak al volwassen, motiveren op zoek te gaan naar de afwezige ouder. Bang om als nog/weer afgewezen te voelen, zich schamend voor de beschuldigingen. Ik wil mijn zoon dat proces helemaal niet aandoen. http://www.huisvanhereniging.be  http://www.ryanthomasspeaks.com/playbook-free-training-1   http://www.villapinedo.nl/

 

Was de Raad geschrokken? Wat motiveerde de Raad om eigenhandig, zonder opdracht van de rechtbank een onderzoek te starten naar het advies/ de conclusie van Kompaan de Bocht? Was dat om hun straatje schoon te vegen? Of wilden ze bekijken hoe mijn zoon het best nu geholpen kon worden? Het onderzoek is afgeblazen op 7 april 2015, daar er geen opdracht was verstrekt. Maar ik ben toch op gesprek geweest met mijn partner bij mevrouw Joustra.

 

Wat mij opviel tijdens dat gesprek was het luisterend oor, begrip, maar als het op ouderverstoting aankomt een afwijzende houding. Het lijkt wel alsof ouderverstoting bij de Raad van Kinderbescherming Breda niet bestaat! Nog steeds hanteert de RvK het woord vechtscheiding, waar er 2 vechten, dus 2 schuld.

De Raad ziet geen oplossingen, of het moet die van ‘rust’ zijn. Gewoon benoemen wat er gebeurt en daarop acteren, kan dus niet.

 

Een week voor de zitting stuurt de advocaat van mijn ex haar stukken op. 2,5 cm onsamenhangend verhaal om kracht bij te zetten bij haar verzoek; het ontzeggen van elke vorm van contact en vrijgesteld worden van informatieplicht. Ik moet helemaal uit het leven van mijn zoon verbannen worden. Wat mij opvalt is dat nu alle pijlen gericht zijn op mijn partner. Van haar heeft ze immers last, daar zij zich inzet voor bewustwording rondom PAS/ouderverstoting. Ook de Raad heeft dit gelezen.

Hoe kan het zijn dat de Raad zich dit niet aantrekt, wederom alle signalen van ouderverstoting niet oppikt? Voelt de Raad zich niet gebruikt, voor schut gezet? Wat gaat de Raad nu doen?

 

Een dag voor de zitting mailt mijn partner nog een PDF over ouderverstoting met 17 punten, waar bij elk punt een vinkje gezet kan worden.

De Raadsmedewerker, de heer van Eijken, zegt nog voor aanvang van de zitting (21 mei 2015) dat hij die PDF heeft gelezen.

 

Bij aanvang van de zitting heb ik gevraagd of er onder ede gehoord kon worden. Dat deed ik niet voor niets. De afgelopen 3 jaar is er zoveel gelogen en is mijn rechtvaardigheid gevoel zwaar aangetast. Zo heb ik ook mijn vertrouwen in een eerlijk systeem verloren. Want mijn vraag werd niet gehonoreerd, wat weer het startschot was voor insinuaties, leugens, beweringen, verdraaiingen, van mijn ex en haar advocaat.

 

Wat deed de Raad? Hoe stelde de heer van Eijken zich op? Hij zwalkte. In feite kwam hij met niets. Hij benoemde zo waar ouderverstoting, maar van de andere kant gaf hij aan dat mijn zoon nu ruim 15 jaar was en het eigenlijk maar zelf moest bepalen. Ook legde hij de waarheid weer in het midden door te zeggen dat wij er als ouders maar samen uit moeten komen, terwijl hij weet dat dit niet mogelijk is, als de moeder een andere missie heeft.

Waarom is hij niet met het voorstel tot een onderzoek gekomen? Een onderzoek, waar ze eigenlijk al aan waren begonnen? Maar dan wel aan de hand van waarheidsvinding en met iemand die verstand heeft van ouderverstoting, zoals ik gevraagd heb aan de rechter?

 

Tijdens de zitting waren vooral de pijlen gericht op mijn partner. Het rapport van Kompaan de Bocht, mijn zoon, zijn toekomst, zijn amper aan bod gekomen. In plaats van mee in te grijpen, door net zo als ik, het gesprek weer over mijn zoon te laten gaan, ging de heer van Eijken mee met mijn ex en haar advocaat.

Doordat mijn partner zich zo actief opstelt ten aanzien van mijn zaak, maar ook ten aanzien van ouderverstoting is het geheel, was ze toch een belastende speler geworden!

Wat motiveert een Raadsmedewerker om zich zo op te stellen? Is dit in het belang van mijn zoon of spelen er nu andere belangen, zoals ego’s? Voelt de Raad zich aangesproken, betrapt, oncomfortabel doordat mijn partner de Raad op scherp zet ten aanzien van ouderverstoting en is dit de manier om ‘ons’ een hak te zetten? Om te laten merken dat dit het lijntje is naar de rechtbank?

 

Uiteindelijk krijg ik de kans aan te geven dat mijn zoon al 3 jaar, sinds het AMK, niet meer alleen gesproken heeft met een hulpverlener of rechter.

Waarop mijn ex keihard vol houdt dat mijn zoon wel degelijk met een rechter gesproken heeft. Ik geef nog aan dat mijn zoon hooguit een brief heeft gestuurd. De rechter probeert het nog te vinden in zijn stukken, maar geeft na 30 seconden bladeren op en de Raadsmedewerker blijft stil!

Terwijl er in het gespreksverslag van Anja van de Kooij, d.d 23 mei 2013, toch duidelijk staat dat het een brief is, die mijn zoon heeft gestuurd.

Wederom is het degene die het hardst liegt, want dat komt in het proces verbaal en zodra die woorden zwart op wit komen, is dat blijkbaar de waarheid.

Hoe kan dit gebeuren? Hoe kan het zijn dat de raadsmedewerker niet ter zitting roept dat hij het in het gespreksverslag van zijn collega ziet staan?

 

Ook bleef de heer van Eijken het raadsrapport verdedigen! Ik had gevraagd of mijn ‘reactie’ integraal in het rapport opgenomen kon worden. Maar liever zou ik zien dat het rapport vernietigd zou worden. Maar nee, dat was niet nodig aldus de Raadsmedewerker.

 

Ik ben met een onbevredigend gevoel naar huis gegaan. De rechter doet nu over 3 weken uitspraak.

In eerste instantie voelde ik mij ook geïntimideerd. Gecriminaliseerd. Ik moet mij verdedigen over iets basaals, mijn vaderschap. Mijn persoon, ik, stond niet ter discussie tijdens de relatie, tijdens de conceptie en zelfs niet totdat mijn zoon 10 maanden oud was en ik besloot dat het genoeg was. Ik zie mijn ex nog haar best doen om mij op andere gedachten te brengen, ik zie nog haar vrienden, haar ouders, haar broer en zus voor me, die mij vroegen om het alsnog te proberen. (deze vragen hadden ze al eerder aan mij gesteld, maar nu was het klaar voor mij)

Het feit dat er niets aan de hand is zo lang ik uit het leven van mijn zoon blijf, zou alle alarmbellen moeten doen rinkelen. In plaats daarvan word ik afgestraft en schijn ik dus alleen maar met mezelf bezig te zijn omdat ik mijn rol als vader wil invullen, naar eer en geweten. Zoals de voorlaatste rechter; het is een recht voor het kind om van beide ouders te mogen houden.

 

Mijn partner heeft naar aanleiding van de opstelling van de heer van Eijken contact opgenomen met de heer Span. In eerste instantie sprak de heer Span af dat, als de heer van Eijken die zin over die brief over het hoofd had gezien, hij een brief naar de rechter zou sturen om aan te geven dat mijn ex dus wederom iets beweert, wat niet gebeurd is.

 

Ook zou er nog een afspraak komen met Marike van Doorn om nu eens echt te horen wat haar heeft gemotiveerd, daar er gespreksaantekeningen gemaakt moeten zijn. Wat is er nu werkelijk gezegd? Maar ook om te vragen wat de Raad nu hiervan heeft geleerd. Terug kijkend, staan ze nu nog achter hun houding?

 

Dat gesprek gaat niet door. Het heeft geen zin. Zo als gezegd is dit blijkbaar het beleid van de Raad van Kinderbescherming en mijnheer Span adviseerde ons dus om contact met het landelijk bureau op te nemen.

 

Zelfs op de toezegging om helder bij de rechter aan te geven dat mijn zoon nog niet persoonlijk gehoord is in de rechtbank, maar enkel een brief heeft geschreven, kwam mijnheer Span terug. Hij stuurde ons een mail om dit gegeven te bevestigen en die zou ik dan wel weer door mogen sturen naar de rechtbank.

 

Dat heb ik dus gedaan, maar prompt werd mijn brief terug gestuurd door de rechtbank. Ik schijn niets meer te mogen inbrengen.

 

Gisteren heeft mijn partner weer telefonisch met mijnheer Span gesproken en uitgelegd dat de RvK nu dus dat directe lijntje mag inzetten in het belang van mijn zoon. Dat de rechtbank via de Raad mag/moet vernemen dat ik de waarheid heb gesproken tijdens de zitting omtrent de brief van mijn zoon. Dat dit meer gewicht in de schaal legt en dat hij dat ook weet. Ik mag hopen dat de heer Span zich nu aan de afspraak houdt, die hij gisteren heeft gedaan, en dus een brief naar de rechtbank stuurt.

 

Ook al zegt de heer Span dat ik de houding van de Raad niet persoonlijk moet nemen, het bevreemd mij dat er dus zo met een vader wordt omgesprongen. Ik heb mij tot op de dag van vandaag fatsoenlijk gedragen, geen onvoltogen woord uit mijn mond. Geen stemverheffing, rustig, beheerst, respectvol, ben ik met iedereen om gegaan. Wel heb ik hun rustig bekend, bewust willen maken, omtrent ouderverstoting.

Ik ben een klassiek geval, een school voorbeeld van ouderverstoting en hoe kan het zijn dat de Raad hier willens en wetens niets mee doet, sterker nog, de ouderverstoter ondersteunt en helpt?

 

Hoe nu verder? Ik weet het echt niet. Zo lang de Raad niets met ouderverstoting wil of kan, is mijn zoon verloren. Zo lang de Raad zijn verantwoordelijkheid niet wil of durft te nemen en dus niet ingrijpt, optreedt, is mijn zoon verloren.

 

Mijn zaak staat niet op zich. Er zijn nog veel ergere situaties/zaken. Mede door de Raad van Kinderbescherming veroorzaakt. Doordat de Raad niet aan waarheidsvinding doet, zelfs niet doorvraagt of kritisch het in een context probeert te plaatsen. Kiest voor rust, in plaats van het kind te helpen en de zorg ouder dus helpt bij oudervervreemding. Zich laat misleiden met woorden als “wij kunnen niet communiceren, mijn kind wil het zelf niet” en daarin meegaat, ontstaat er een vreselijke puinhoop.

 

Die een hoop kost, financieel, maatschappelijk, individueel traumatiserend.

 

Rest mij dus de grote vraag: wat doet de Raad van Kinderbescherming ten aanzien van ouderverstoting!

 

Die richt ik dus naar u, de directie, de beleidsmedewerkers, daar het indienen van een klacht een farce is. Die mij enorm veel energie kost en waarmee ‘jullie’ niets doen.

Dat terugkoppelingsgesprek was ik aangegaan in de hoop dat de Raad te Breda, zich dit zou aantrekken. Bij elkaar zou gaan zitten en met elkaar nagaan of dit nu zo handig is geweest. Maar de heer Span heeft nog niet eens een gespreksverslag. Er is helemaal niets mee gebeurd.

In ieder geval is de heer van Eijken niet met een plan, opdracht de zitting ingegaan, of het moest zijn dit lastige dossier te sluiten, af te ronden.

 

Als een moeder met zulke extreme vragen komt, zoals het 100 % uitsluiten van de vader, terwijl er niets op de vader is aan te merken, kan de Raad daar dan iets van vinden?

 

Wat nu?

 

Ik heb geen behoefte aan standaard zinnen zoals “in het kader van privacy, bla bla bla, kunnen wij niet reageren”. Dat is te goedkoop en ik hoop dat u zich wel wat belangrijker en verstandiger acht. Wat ik met mijn schrijven wil bereiken, is dat u samen gaat zitten en met elkaar in gesprek gaat. Simpel: stelt u zich de vragen; wat is er gebeurd, was dit zo nodig, komt dit vaker voor, wat is nou eigenlijk het beleid, dat we opleggen aan die arme raadsonderzoekers, wat vinden wij van ‘ouderverstoting’, hoe kunnen wij het beter doen, etc.

Advertisements
Brief van mijn man naar landelijk bureau Raad van Kinderbescherming

4 thoughts on “Brief van mijn man naar landelijk bureau Raad van Kinderbescherming

  1. Anita says:

    Zo herkenbaar. Zo machteloos. Onze wet moet veranderen. Vele rechters weten het maar zijn helaas aan onze wetten gehouden. RvK is kindermishandeling verwijtbaar.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s